Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   May 28

Για πάντα παιδιά, σε ένα σοφό μονοπάτι…

child

«Σήμερα θα είναι μια καλύτερη μέρα…»

Αυτό ψιθύριζε στον εαυτό της σχεδόν κάθε πρωί με το που ξυπνούσε και μετά… ξεσπούσε σε κλάματα. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ήταν τόσο δύσκολο να το πιστέψει…. Αναρωτιόταν αν ήταν πια μάταιο να ελπίζει για μια καλύτερη μέρα έτσι όπως φτιάχτηκε η ψυχή της…. Ήταν πιο πάνω από αυτήν, ο φόβος, η αδυναμία, το άρρωστο σκοτάδι της. Η Ερατώ ένιωθε το περισσότερο καιρό άρρωστη και εξ’ αιτίας αυτής της κατάστασης δεν έκανε πολλά πράγματα με τη ζωή της. Θεωρούσε τον εαυτό της σαν «καημενούλα» μέσα στο γεμάτο ψυχοσωματικά προβλήματα κορμί της. Ένα καλά καλυμμένο θύμα που χρησιμοποιούσε τον ίδιο τον εαυτό της, την επιλεγμένη μιζέρια της για μια μόνιμη θυματοποίηση. Η Ερατώ δεν μπορούσε ποτέ να νιώσει ότι η ζωή τις έδινε ανταμοιβές, αντιθέτως ένιωθε διαρκώς αδικημένη και παραπονεμένη. Μέχρι που μια μέρα κατάλαβε πως η «αρρώστια» της, ήταν η απεγνωσμένη της προσπάθεια να τραβήξει την προσοχή των άλλων. Το συχνό της κλάμα, οι πόνοι παντού στο σώμα, η τόση αδυναμία της. Ήταν το άλλοθι της, για να παραμένει στο περιθώριο και τελικά από συνήθεια να μην τολμάει τίποτα. Δεν μπορούσε ποτέ να δει την «αρρώστια» της σαν εκμετάλλευση. Από μικρή χρησιμοποιούσε αυτό το τέχνασμα για να τραβήξει την προσοχή των άλλων, αρρώσταινε και έκλαιγε τόσο συχνά που οι γονείς της απλά το συνήθισαν. Της αποκαλούσαν «ευαισθητούλα» μέχρι που εκείνη βολεύτηκε καλύτερα με το «καημενούλα». Λένε πως μπορείς να συνηθίσεις τα πάντα στη ζωή και αλλοίμονο αν συνηθίσεις την μιζέρια και το κλάμα. Ήρθε όμως η μέρα που οι αγαπημένοι άνθρωποι της, εκείνοι που πάντα έμεναν πιστοί στο πλευρό της, πιστοί στην «αρρώστια» της, ξαφνικά κουράστηκαν, δεν άντεξαν άλλο και έφυγαν. Και τότε την πλησίασε ο πανικός, ο τρόμος για μια μοναξιά που δεν θα άντεχε. Ξύπνησε από ένα επιλεγμένο ρόλο, που γέννησε την θέληση να «γιατρευτεί».

Δεν ήξερε από πού να αρχίσει, από το σώμα πρώτα… ή απ’ την ψυχή; Άρχισε δειλά-δειλά να φροντίζει τον εαυτό της και της άρεσε. Πρόσεχε τι έτρωγε και προσπαθούσε να κοιμάται λιγότερο. Άρχισε να βάζει μικρούς στόχους κάθε μέρα, από το τι θα φάει, μέχρι πόση δουλειά θα ήταν καλό για εκείνη να διεκπεραιώνει κάθε μέρα χωρίς να φθείρεται. Αναζήτησε την άσκηση του σώματος κάτι που άφησε εντελώς στο περιθώριο. Όταν όμως άρχισε να έχει απώλειες όπως ήταν τα αγαπημένα της πρόσωπα, αντιλήφθητε πως είχε ευθύνες απέναντι στον εαυτό της. Αν έχανε όλους γύρω της, που δεν ήτανε και πολλοί, θα έχανε στο τέλος και τον ίδιο τον εαυτό της. Άρχισε να σκεύτεται σε τι είδους χώρο θα της άρεσε να ζήσει και σκέφτηκε πως ίσως δεν έπρεπε να περιμένει κάτι να γίνει αλλά να το δημιουργήσει από μόνη της. Δεν χρειαζόταν πολλά χρήματα για να φτιάξει ένα ήσυχο, ζεστό περιβάλλον, όπως το ονειρευόταν. Αφού εισόδημα υπήρχε μπορούσε άνετα να συντηρήσει τον εαυτό της, έτσι πήρε μια άλλη μεγάλη απόφαση και έφυγε από το σπίτι, κόβοντας σιγά-σιγά με αυτό τον τρόπο τους ομφάλιους λώρους, ακόμη μια δύσκολη διαδικασία για όλους μας. Έπρεπε να γνωρίσει το δικό της χώρο και να βρει σιγά-σιγά την δικιά της ταυτότητα. Όλα όσα είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή, ήταν της μαμάς της, ταυτιζόταν με ότι δικό της χωρίς ποτέ να γνωρίζει το δικό της «κομμάτι». Και δεν το γνωρίζουμε ποτέ αυτό αν δεν πετάξουμε μακριά απ’ τη «φωλιά».

Οι περισσότεροι από εμάς δεν «πλάθουμε» τη ζωή μας. Δεχόμαστε ότι βρεθεί στο δρόμο μας και ύστερα γκρινιάζουμε γι αυτό. Άλλοι πάλι, ξοδεύουμε τη ζωή μας περιμένοντας… περιμένοντας τον τέλειο σύντροφο, περιμένοντας την τέλεια δουλειά, περιμένοντας να βρεθούν οι τέλειοι φίλοι. Δεν υπάρχει λόγος να περιμένεις από κανέναν να σου δώσει κάτι στη ζωή. Έχεις τη δύναμη να δημιουργήσεις ότι χρειάζεσαι. Αν δεσμευτείς στον εαυτό σου, ξεκαθαρίζεις στους στόχους και τον τρόπο που θα του επιτύχεις, τότε είναι απλά θέμα χρόνου.
Το να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου σημαίνει να έχεις επίγνωση των αμέτρητων επιλογών που σου προσφέρει η ζωή. Εσύ αποφασίζεις, διάλεξε λοιπόν εκείνο που θα σε οδηγήσει πιο κοντά στη ζωντάνια και στην ανάπτυξη σου. Μην αφήνεις τίποτα να σε επηρεάζει πάρα πολύ. Βρες τρόπους να περάσεις υπέροχα στις διακοπές σου, ότι καιρό κι αν κάνει. Μην κολλάς στο καιρό, στην ζέστη, στο κρύο, στις κουβέντες, στο τι θα πουν… Τι σημασία έχει… σημασία έχει να είσαι αυθεντικός μέσα σου όσο γίνεται πιο πολύ και να είσαι καλά. Κι αν δεν είσαι, να γίνεις, να το θέσεις σαν στόχο. Δεν είναι ανάγκη να πετάς στους επτά ουρανούς, αρκεί να είσαι καλά. Είναι πολύ σπουδαίο, πίστεψε με. Οι περισσότεροι άνθρωποι στις μέρες μας, δεν είναι καλά, δυστυχώς. Κι όχι με τους άλλους τόσο πολύ όσο με τον εαυτό τους. Πρέπει να βρεις τι είναι αυτό που πραγματικά θέλεις και να το ξέρεις καλά μέσα σου και μετά πήγαινε και κυνήγησε το. Είναι ο μόνος δρόμος για την ευτυχία. Έχεις ακόμα καιρό, δεν έχει ηλικία η θέληση. Μην πιστεύεις τα κλισέ που ακούς αιώνες τώρα, πως «είναι αργά». Δεν είναι αργά, είναι απλά στο χέρι σου!

*«Σπάνια τα νιάτα μπορούν να αντιληφθούν τα πόσα το πέρασμα του χρόνου μας επιτρέπει να γνωρίσουμε. Χρειάζεται να περάσουμε από πολλές εμπειρίες μέχρι να προβάλει μπροστά μας, σε όλο της το μεγαλείο, η δύναμη που κρύβουμε μέσα μας. Κι όσο βλέπουμε τους εαυτούς μας ως εξελισσόμενα όντα, δεν υπάρχει καμία επιθυμία να γυρίσουμε πίσω έστω και για μια μέρα και η ώριμη ηλικία γίνεται κάτι το υπέροχο. Πες ΝΑΙ στη ζωή, λάβε μέρος, κουνήσου, δράσε, γράψε, διάβασε, δεσμεύσου, πάρε θέση! Κάνε αυτό που σου ταιριάζει, η χαρά είναι ο στόχος της ζωής. Η χαρά χαρακτηρίζεται από ανεμελιά, χιούμορ, γέλιο και ενθουσιασμό. Μην σε απασχολεί η «εικόνα» που οι άλλοι θέλουν να έχουν για σένα. Φρόντισε εσύ να είσαι αληθινός και τότε θα έχεις κερδίσει πολύ περισσότερα από τον θαυμασμό των γύρω σου.»

Θα έχεις αποχτήσει την καλύτερη παρέα στο κόσμο, τη παρέα του εαυτού σου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο δικό μας από τον ίδιο τον εαυτό μας και το χρωστάμε στο δώρο της ζωής που πήραμε, να τον κάνουμε ευτυχισμένο. Δεν χρειάζεται πολλά, αλήθεια θέλει, χαρά και δημιουργικότητα. Τα υπόλοιπα τα γεννά η ζωή σε κάθε βήμα, σε κάθε ανάσα, σε κάθε αναστεναγμό και σε κάθε αμφιβολία. Αλλά και σε κάθε πειραματισμό και κάθε ρίσκο με κίνδυνο να πονέσουμε. Μέσα στα βήματα μας, στις εμπειρίες μας κρύβεται άπλετη η αλήθεια. Η αλήθεια για μας, για το τι πραγματικά θέλουμε, ποιος είναι ο δρόμος μας. Και αν δεν είναι αυτός που μας έχουνε χαράξει αγαπημένοι γονείς, θα καλεστούμε να αγωνιστούμε σκληρά για να αποδείξουμε πως έχουμε κάθε δικαίωμα να επιλέξουμε το «αντίθετο», από αυτό που μας έχουνε διδάξει.

Τα παιδιά δεν φοβούνται γι αυτό γελάνε περισσότερο, γι αυτό δεν βαριούνται ποτέ και μπορούν να παίζουν με τις ώρες. Επειδή είναι αυθεντικά, επειδή λένε την αλήθεια και δεν φοβούνται. Να μέναμε πάντα παιδιά… γίνεται; Ίσως καθώς εξελισσόμαστε, να είναι επιλογή τελικά να κρατήσουμε το παιδί μέσα μας. Μες τη καρδιά μας και να αφήσουμε να κατοικήσει στο μυαλό μας, ένας σοφός. Έτσι θα μείνουμε για πάντα παιδιά, σε ένα σοφό μονοπάτι.

*Θα είμαι πάντα ευγνώμων για τα βιβλία που μελέτησα και μελετώ… ιδιαίτερα της Susan Jeffers, Ph.D. όπου με έχουν βοηθήσει απίστευτα στην προσωπική μου εξέλιξη μέσα από το ταξίδι της ζωής. Μέσα από μια ελκυστική γραφή που σου δημιουργεί τη δίψα να μάθεις τον τρόπο να φωτιστείς, κι άλλο… κι άλλο… ΚΙ ΑΛΛΟ!!!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

9 Comments

  1. ELPIDA says:

    oraia poli oraia auta pou grafeis Domenica mou
    pos kai sou erxontai kai ta grafeis apo pou atlis autin tin dinami
    tin oraia dinami . Mpravo sinexise na grafeis min stamatas kai na mou
    ta stelneis na ta dievazo

    • Domenica says:

      ola einai agapi… k to grapsimo einai agapi k aptin agapi antloume dynami! Se efharisto gia to mynima sou Elpidaki mou 🙂 xxx

  2. Aleca Panayiotou says:

    oti kalitero exw diavasei….k egw tha ime panta evgnomwn gia afta pou esy egrapses gia ma kia ta posa didaskeis stis psixes mas kathimerina…ise apistefti……xxxx

  3. Aleca Panayiotou says:

    “agapi mu….me kaneis poli xaroumeni pou to katafera k estw sto elaxisto afto…”

  4. stella says:

    mas anatrihiases gia akomi mia fora!!! tha meino se dyo simeia tou arthrou sou pou eho san arhi mou kai ta prospatho kathimerina. Poso simantiko einai na kratisoume to paidi mesa mas, afti tin anemeleia,tin hara gia to katheti, to dynato gelio kai tin athootita pou fainetai sta matia.. poso synarpastiko einai kai poso pio omorfi einai i zoi mas an kataferoume na tin vlepoume mesa apo ta matia enos paidiou. Kai poso eftyhismeni eimaste otan agapame ton eafto mas toso poly pou ginetai o kalyteros mas filos, stin teliki einai o monos pou mas katalavainei apolyta, eiha diavasei kapou oti “eftyhia einai na mporeis na gelas otan den einai kanenas mprosta” An kataferoume na kanoume filo mas ton eafto mas, na ton agapisoume apolyta kai na kratisoume tin paidiki afthethikotita mas ehoume vrei ton thysavro tis zois! 🙂

    • Domenica says:

      Stelitsa mou se efharisto gia to mynima sou…eisai ena glyko pedaki, mine etsi k ontos opos ta les… enas alithinos thysavros i sofia me tin agni athootita!! xxx 🙂

  5. Eleni- Neyla says:

    Φιλενάδα μου πόσο πολύ μου άρεσε που χρησιμοποίησες ως αφόρμηση μια ιστορία και μετά ανέλυσες το άρθρο σου παραθέτωντας μας τις γνώσεις που απέκτησες μέσα από την πορεία της ζωής αλλά και μέσα από τα διδάγματα που πήρες από τα βιβλία “φάρους” που μελέτησες. Και λέω φάρους γιατί ναι για σένα τα βιβλία με το φως που σου έδωσαν σε καθοδήγησαν στην ασφάλεια και στην ηρεμία από τη θαλασσοταραχή που μαινόταν μέσα σου. Τι όμορφο να διαβάζεις ένα άρθρο και να μπορείς να ταυτιστείς αν όχι όλα με τα περισσότερα απο όσα αναφέρεις. Να νιώθεις ότι εσύ και ο κάθε ένας έχει κομμάτια από την Ερατώ να τα αναγνωρίζεις και να κάνεις μέσα απο αυτό τη δική σου αυτοκριτική. Τι είναι αυτό που με τρόμαζε η ακομα με τρομάζει τι είναι αυτο το οποίο με παγώνει και δεν με αφήνει να μετρακινηθώ ούτε μπρος ούτε πίσω με αποτελεσμα να μένω στασιμη, τι είναι αυτό που θα μου δώσει τη δύναμη να αλλάζω κάθε μέρα και κάτι που δεν μου αρέσει από τη πορεία της ζωήσ μου και να βάλω μπρος για την αλλαγή. Μου είχες πει την μέρα που το έγραψες αυτό ότι εμένα θα μου αρέσει πολύ. Γιατί άραγε? Μήπως γιατί ένα μεγάλο κομμάτι μου ταυτίζεται με την Ερατώ , με τις ανησυχίες της τους προβληματισμούς της αλλά και συμμερίζομαι με την ηρωίδα σου τα περισσότερα στάδια που πέρασε και ποθ έχει ακόμα να περάσει. Και ναι το σημαντικό είναι να μην επιλέγουμε τη στασιμότητα να τιθασσεύοθμε το φόβο μας και όχι ο φόβος να τιθασσεύει εμάς να κρατάμε κοντά μας αλλά σε μια όμορφη και υγιή απόσταση τα αγαπημένα μας πρόσωπα και να τολμούμε το διαφορετικό κλείνοντας λίγο τα μάτια λίγο τα αυτιά αλλά έχοντας ανοιχτή την πόρτα της καρδιάς και της ψυχής μας για να μπορεί το παιδί που έχουμε μέσα μας όπως πολύ όμορφα διατύπωσες , να μπαινοβγαίνει για να μπορεί να επισκέπτεται τον σοφό που κατοικεί πια μέσα στο μυαλό μας και να δινουν και να παίρνουν γνωμες σοφίες εμπειρίες και διδάγματα . Ακόμα ένα όμορφο άρθρο αγαπημένη μου γεμάτο διδάγματα αλλά και γεμάτο ερεθίσματα για την δική του κάθε ενός από εμας προσωπική ενδοσκόπηση 🙂 χχχχχχχχχχχ

    • Domenica says:

      Ena megalo HARITTO prota apo ola gia to mynima sou!!! Panta mou dinoun hara ta sholia tis FILENADAS MOU tis kalis!!! Nomizo Neyla mou pos mia ‘Erato’ oloi k oles eihame i akoma ehoume mesa mas gefti. Isos na einai k aparetito giati opos eho diavasi kapou mia fora k pou to syndiazo panta me polla kefalea tis zoes mas einai pos, “To pio vathy skotadi, einai ligo prin tin avgi!”
      xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Leave a Reply

Your email address will not be published.