Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   May 30

Η καρδιά δεν έχει καιρό…!

spirit of loveΟι μέρες άρχισαν να μεγαλώνουν, είναι τώρα ατελείωτες. Νυχτώνει γύρω στις τρείς με τέσσερις τα ξημερώματα. Για κάποιο περίεργο λόγο οι κάτοικοι της παγωμένης γης, δεν νυστάζουν ακόμα κι όταν η ώρα είναι περασμένη. Το φως της μέρας που περπατά στο χρόνο του σκότους, φέρνει κέφι και όρεξη στις ανθρώπινες καρδιές. Άλλοι δουλεύουν περισσότερο, άλλοι διασκεδάζουν. Το φως αλλάζει τα πάντα, τη φύση αλλά και τους ανθρώπους. Μια ενέργεια που κάνει τα χρώματα παντού γιορτινά, παιγνιδιάρικα! Που ξέρεις στο τέλος της μακρινής ημέρας, το φως ίσως εισχωρήσει και στις ψυχές.

Το σπίτι δεν τέλειωσε ακόμα, θέλει το χρόνο του. Εκείνος πρώτος έβαλε το πρώτο πετραδάκι και έπειτα άλλο ένα και σε κάποια στιγμή έστησε και την πρώτη κολόνα του σπιτιού. Δεν είναι σπίτι ακόμα, αλλά από κάπου πρέπει να αρχίσει κανείς. Κι όταν το σπίτι τελειώσει, θα πάει εκείνη να το κάνει σπιτικό. Εκείνη που κοιτάζει μήνες τώρα από μακριά, σαν την Φατιμά τον Αλχημιστή. Έστελνε με τα μάτια της αγάπης προσευχές να πάνε όλα καλά. Να κυλήσει ο χρόνος, να πλησιάσει η ώρα. Ο χρόνος που όλα τα ξέρει και μας τοποθετεί. Ο χρόνος που μέσα του γεννά τη ζωή, τα βιώματα μας.

«Αλήθεια, πως γνωρίζουμε πότε είναι η σωστή η ώρα…»

«Όταν προηγηθούν όλα όσα πρέπει να γίνουν, έτσι ώστε να ζυμωθεί η ψυχή… να ετοιμαστεί για το μεγάλο ταξίδι… όποιο ταξίδι κι αν είναι αυτό… Υπάρχουν και ταξίδια χωρίς γυρισμό….»

«Και πότε θα είμαι έτοιμη….»

«Εντελώς έτοιμη… ΠΟΤΕ! Μόνο τα ουράνια σώματα το μπορούν αυτό… για εκείνα τα ταξίδια που λέγαμε χωρίς γυρισμό.»

«Εγώ θα γυρίσω?»

«Όλα στην ώρα τους, για να μην φέρουν λύπη. Όλα στην ώρα τους, για να γίνει το πάντρεμα γης και ουρανού. Την ζωή σας την έχετε ήδη ζήσει και έχετε ήδη πεθάνει, αυτή είναι η δουλειά του χρόνου. Να κάνει βόλτες στο παρελθόν, παρόν και μέλλον. Τα γήινα σώματα δεν μπορείτε να το αντιληφθείτε αυτό, παρά μόνο τη μέρα του θανάτου σας. Αν μπορούσατε να το καταλαβαίνετε από πιο πριν, θα ζούσατε ίσως περισσότερο και πιο έντονα. Ίσως και να μην γκρινιάζατε ποτέ!»

Εκεί που κατοικούσε εκείνη ήταν ζέστη αφόρητη και για χρόνια μεγάλωνε σε καλοκαίρια, σαν μεθυσμένο ψάρι στο νερό. Όλα όσα ζούμε είναι καλά, είναι κέρδος. Η ζέστη και το κρύο μας εκπαιδεύουν να δεχόμαστε αυτό που δεν μπορεί να αλλάξει και η αποδοχή φέρνει έτσι τη χαρά. Αν σε κάτι επάνω σε αυτή τη γη δεν έχουμε επιλογή, είναι ο καιρός. Δεν τον ορίζεις, ούτε τον διαφεντεύεις. Συμβιβάζεσαι, εκπαιδεύεσαι και μαθαίνεις! Τι σπουδαίο πράγμα να μαθαίνεις, οτιδήποτε καινούργιο που έρχεται να σε προϋπαντήσει. Και πόσο λυπηρό είναι όταν αντιστεκόμαστε σε αυτό που ρέει με τόση καλοσύνη μέσα απ’ τα αστέρια, τις θάλασσες, τα δάση.

Μέσα από την καρδιά του καλοκαιριού, την καυτή αμμουδιά, θα πάει να γίνει βασίλισσα του χιονιού. Θα απλώσει το λευκό χιόνι στα μαλλιά της. Θα αλλάξει «καιρό» στην καρδιά της. Ξέρουμε πως όλα γίνονται, αρκεί να θέλουμε. Υπάρχουν όμως και φορές που όλα γίνονται χωρίς την απόλυτη έγκριση μας. Είναι οι φορές που το σύμπαν γνωρίζει καλύτερα, τι είναι πιο καλά για μας. Όταν εμείς αδυνατούμε να τολμήσουμε να αγγίξουμε το όνειρο, από φόβο μπας και ξυπνήσουμε. Έτσι κάνει την παρέμβαση του, είτε προμελετημένα, είτε εντελώς απρόβλεπτα. Η αυτογνωσία φέρνει γαλήνη στη ψυχή, ακόμα κι αν αργήσει να έρθει. Η επίγνωση των πραγμάτων και η κατανόηση τους, στο τέλος μας ελευθερώνει. Συνήθως αυτό συμβαίνει στα βαθιά γεράματα μας.

Είναι ωραίο να αλλάζεις σκηνικά, σαν το θέατρο. Μπαίνεις μέσα στο πλατό και δεξιά η παραλία, ομπρέλες να διακοσμούν μια χρυσή αμμουδιά. Και στα αριστερά ένα κάστρο μες τη καρδιά του Χειμώνα. Πανύψηλα δέντρα, με ξερά κλαδιά και λίγη ομίχλη να δημιουργεί την απαραίτητη ατμόσφαιρα. Έτσι κάνει και η φύση. Στήνει τα δικά της σκηνικά, μόνο που όλα είναι αληθινά. Και η ομίχλη και οι λύκοι, και ο καυτός ήλιος που άλλοτε σε ακουμπά σαν χάδι και άλλοτε σε καίει βαθιά.

Εκείνη άνοιξε ένα παράθυρο στον γυάλινο ουρανό της και παρατηρούσε μήνες τώρα το κτίσιμο του σπιτιού τους. Εκείνος δούλευε ασταμάτητα… Πρέπει να είναι όλα έτοιμα για την βασίλισσα του χιονιού. Δούλευε χωρίς να παραπονιέται ποτέ, σαν φεγγάρι που κάνει ξανά και ξανά το κύκλο του. Αψηφώντας καθημερινά τις τόσες χιλιάδες μίλια και ωκεανούς ανάμεσα τους, την κρατούσε ολοζώντανη μέσα στις μνήμες της καρδιά του. Πως μηδενίζονται οι αποστάσεις μπροστά στο κτύπο μιας καρδιάς ερωτευμένης… Αμ δεν κερδίζονται αλλιώς οι μάχες τις ζωής. Πρέπει να είσαι διατεθειμένος να δοθείς ολοκληρωτικά σε κάτι, με ρίσκο να ματώσεις, με ρίσκο να αποτύχεις. Το ζητούμενο είναι να πετύχεις, κάποιες φορές και πέραν από αυτό που αρχικά ονειρεύτηκες.

Η μοίρα της χάρισε κάτι χρυσοκέντητα μηνύματα…

«Κράτα τα, δεν τα θέλω, εσένα σίγουρα θα σου χρειαστούν!»

Τα διάβαζε συχνά, ειδικά τις νύκτες που δεν είχε φεγγάρι και το σκοτάδι πυκνό και ο φόβος να θέλει να την καταπιεί ολόκληρη. Τότε άνοιγε τα χρυσοκέντητα μηνύματα που της χάρισε η μοίρα.

«Δεν φτάνει να θες κάτι πολύ, πρέπει να έχεις και λίγη τύχη!» έλεγε το ένα…

«Ο κίνδυνος υπάρχει, ο φόβος όμως είναι επιλογή, από εσένα εξαρτάται…»

«Μάθε να βλέπεις την αλήθεια κατάματα, κι όσο άσχημη κι αν είναι, όσο κι αν σε εξοργίζει, όσο κι αν σε πληγώνει… να την σέβεσαι, να την δέχεσαι. Προπάντων όμως μάθε να προχωράς, πιο κάτω έχει ακόμα κρυμμένους θησαυρούς που ποθούν να τους ανακαλύψεις…»

Είχε εκατοντάδες τέτοια μηνύματα και κάθε φορά που τα διάβαζε, ήτανε λες και γέμιζε τη ψυχή της με βάλσαμο. Τόση ανακούφιση, τόση χαρά να γεννά την ελπίδα ξανά και ξανά πως όλα θα πάνε καλά, για όλους. Η μοίρα στεκόταν πάντα στην άκρη του μυαλού της και την παρακολουθούσε σαν ψυχρός εκτελεστής. Όταν είχε κάτι σημαντικό να της πει, την πλησίαζε και καθόταν μαζί της… της μιλούσε σαν γονιός θυμωμένος που αποφασίζει χωρίς να ρωτά το παιδί του, κρύβοντας καλά την άπλετη αγάπη που του τρέφει, την ώρα της ετυμηγορίας.

«Το σπίτι όπου να ‘σαι τελειώνει… Ακράτητη χαρά, αλυσοδένει το φόβο, να το θυμάσαι. Δεν θα είσαι ποτέ εντελώς έτοιμη… όλοι ονειρεύεστε και άμα το όνειρο σταθεί μπροστά σας, κρύβεστε σαν μικρά κουταβάκια. Δώσε αξία σε αυτό που συμβαίνει, σεβάστου το, μόνο έτσι θα το αποχτήσεις. Τίποτα δεν είναι δικό σου, όλα είναι δανικά, να το θυμάσαι. Δανικά που τα χαίρεσαι σε μια κούρσα ζωής μονάχα. Και εκείνον να τον προσέχεις… δεν θα έχεις άλλη ευκαιρία. Η αγάπη μια φορά έρχεται… κι αν έρθει.»

Εκείνος που κτίζει τα θεμέλια για μια «άλλη ζωή». Την ζωή που δεν έζησε, αυτήν που της υποσχέθηκε πριν δεκαέξι χρόνια. Κάποιες υποσχέσεις παίρνουν καιρό, αν ξέρεις να περιμένεις, θα τις κάνεις δικές σου μια μέρα. Αν βιάζεσαι πάλι, θα ανταλλάξεις το αυθεντικό, με ένα απ’ τα πολλά αντίγραφα που κατοικούν στη γη. Δική σου κι αυτή η επιλογή.

Κάποτε φυσάει, είναι δροσιά, κάποτε ο ήλιος καίει τις πέτρες, κάποτε χιονίζει και είναι παγωνιά. Όλα αυτά τα γνωρίζει το σώμα, καλύτερα απ’ τη ψυχή, γιατί τα αισθάνεται στο πετσί του. Η καρδιά όμως δεν έχει καιρό, ούτε χειμώνα, ούτε καλοκαίρι, ούτε χρόνο ατελείωτο. Ξεκίνα λοιπόν…

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

13 Comments

  1. Eleni- Neyla says:

    Φιλενάδα μου πραγματικά έμεινα άφωνη! Μπράβο σου κοπελάρα μου chica mou ! You are back!!! Έχει πολύ καιρό να με ταξιδέψεις να με συγγινήσεις να με κάνεις να πιστέψω σε κάτι όμορφο και να καταλάβω ότι όντως κάποια πράγματα μια φορα συμβαίνουν και άμα συμβούν τη κατάλληλη στιγμή και ότι η καρδιά δεν έχει καιρό όυτε χειμώνα ούτε καλοκαίρι ούτε χρόνο ατέλειωτο!” Η αγάπη μια φορά έρχεται… κι αν έρθει.» Τυχερές οι ψυχές που μπορούν να δηλώσουν πως για αυτές ήρθε η αγάπη αλλά ακόμα και να πιστέψουν όσοι ακόμα δεν την βρήκαν ότι άμα το θέλεις πολύ κάπου εκεί έξω υπάρχει σαν άστρο που αργεί απλά να φτάσει στη γη μα σαν πέσει κάνει τισ ευχές μας να χορεύουν! Αχ φιλενάδα μου τι ωραία που γράφεις! Έχει τόσα υπέροχα μηνύματα που δεν ξέρω από που να πιαστώ! Με έκανες να νιώσω λίγο όπως ένιωσα μετά που βγήκαμε από το σινεμά όταν είδαμε το The host..θυμάσαι ; ! Ένιωσα λες και μιλούσε η ψυχή εκείνη η υπέροχη που είδαμε με τη λάμψη και το φως! Ένιωσα γαλήνη, ένιωσα όμορφα στη ψυχή μου και ένιωσα αυτό που φωνάζει η δική σου η ψυχή Μεσα στα πολλα που μου άρεσαν παραθέτω μετικά…”Αν βιάζεσαι πάλι, θα ανταλλάξεις το αυθεντικό, με ένα απ’ τα πολλά αντίγραφα που κατοικούν στη γη”…. «Μάθε να βλέπεις την αλήθεια κατάματα, κι όσο άσχημη κι αν είναι, όσο κι αν σε εξοργίζει, όσο κι αν σε πληγώνει… να την σέβεσαι, να την δέχεσαι. Προπάντων όμως μάθε να προχωράς, πιο κάτω έχει ακόμα κρυμμένους θησαυρούς που ποθούν να τους ανακαλύψεις…» Πραγματικά δεν ξέρω τι άλλο να γράψω αγαπημένη μου! Με έχεις συγγινήσει και το πεθύμησα πολύ αυτό ! χχχχ

    • Domenica says:

      Φιλενάδα μου, η χθεσινή μου ανάρτηση γράφτηκε σχεδόν μόνη της… ήταν και για μένα μια εμπειρία… ξαφνικά απλά άρχισα να δακτυλογραφώ ασταμάτητα για δύο ώρες να διορθώνω, να αφαιρώ, να προσθέτω μέχρι που ένιωσα να καλύπτει στο τέλος το αποτέλεσμα… ήμουν σε πνευματική έκσταση… η χθεσινή μου ανάρτηση, ήταν ότι συμβαίνει αυτό τον καιρό μέσα στη ψυχή μου για το θέμα που ξέρεις, για το ταξίδι που ετοιμάζομαι να κάνω… είχε ανάγκη να βγει και ευτυχώς μέσα από το γραπτό λόγο ξαλαφρώνω, ανασαίνω βαθιά και παίρνω απίστευτη δύναμη. Τώρα ξέρεις πως νιώθω… *χαμόγελο* Σε ευχαριστώ που με νιώθεις, που με διαβάζεις και που είσαι ακόμα ΕΔΩ!!!!! χχχχ

  2. ALKYONI says:

    Ντομένικα μου, είσαι ένας θησαυρός, καλή μου φίλη! Έκανες τη καρδιά μου να κτυπά πιο δυνατά, με αυτά που έγραψες σήμερα. Το διάβαζα και νόμιζα ότι έφυγα μέσα σε ένα άπλετο φως. Σε ευχαριστώ γλυκό μου κορίτσι!

    • Domenica says:

      Μανούλα μου γλυκιά σε ευχαριστώ που με ένιωσες, που πέρασε στη ψυχή σου, το μήνυμα της καρδιάς μου. Τώρα γνωρίζεις πως βλέπω με τα μάτια της ψυχής μου… έχουμε τόσες επιλογές αλήθεια! Είναι τόσο σημαντικό να επιλέγουμε να σκεπτόμαστε με ένα μαγικό τρόπο που ομορφαίνει τη ζωή, για την δική μας αντίληψη πάντοτε. Γιατί μέσα στη δικιά μας ύπαρξη ζούμε, με τα δικά μας κριτήρια πάντα, με τις δικές μας ανάγκες. Η πνευματική ‘πείνα’ που μας κρατά ζωντανούς, αναζητά αδιάκοπα τρόπους επιβίωσης σε ένα κόσμο που επιλέγουμε την δικιά μας ομορφιά! Σε ευχαριστώ που διεισδύεις στα κατάβαθα της ψυχής μου! 🙂 xxx

  3. Elpida says:

    Lipon melisoula mou , pali mas paresires sta onoira sou ta glika
    mpravo ta kataferes kai pali opos panta na mas parasernis stis dikes
    sou fantasies pou einai toso omorfes
    akomi ligo upomoni kai tha pas sto taxidi to omorfo pou toso to laxtaras to xero auto kali mou , ligo akomi

    • Domenica says:

      Ahhh glyko mou Elpidaki se haritoooooo…. oloi ehoume kosmous magikous mesa stis psyhes mas… ego apla ta grafo k ta moirazome apo anaggi gia ekfrasi…. to taxidi… ne ligo akomi….xxxxxxxxxx

  4. Elena Panayi says:

    Auto emena mou aresei poli

  5. SKevoua ChristophiDou says:

    Δώσε αξία σε αυτό που συμβαίνει, σεβάστου το, μόνο έτσι θα το αποχτήσεις. yperoxo agapi m! i agapi mia fora erxete k an erthei!!! tromera logia..

  6. Theodoros Taliadoros says:

    “Τίποτα δεν είναι δικό μου
    μόνο οι σκέψεις και τα αισθήματα μου
    Τίποτα δεν είναι δικό μου
    μόνο οι στιγμές και τα παθήματα μου…”

  7. George Ioannou says:

    Polis aeras…. eniosa polin aera Koulitsa mou….xx

  8. kristia says:

    Poli katatopistiki…Ine san na zisame ke emis eki prin xronia…
    Zise to me oli tin kardia sou…Zise to me ton agapimeno sou…

    • Domenica says:

      Sis mou se efharisto! Afti tin anartisi tin eiha grapsi stis 30 tou May… skalises ligaki piso vlepo k to diavases?
      Me syggini mono pou to skeftome… na skalizoun tis selides tis psyhis mou agapimena mou prosopa… giati afto to blog k osa grafo…selides psyhis einai…xxxx

Leave a Reply

Your email address will not be published.