Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Aug 28

Οι βασιλιάδες της γης!

kingsΠερπατάμε πολύ καιρό στο σκοτάδι του μυαλού μας, για να ανταμώσουμε έστω μιας στιγμής το Φως!

«…Η στερνή, η πιο ιερή μορφή της θεωρίας, είναι η πράξη. Όχι να βλέπεις πώς πηδάει η σπίθα από τη μια γενεά στην άλλη, παρά να πηδάς, να καίγεσαι μαζί της. Η πράξη είναι η πλατύτερη θύρα της λύτρωσης. Αυτή μονάχα μπορεί να δώσει απόκριση στα ρωτήματα της καρδιάς… [ ] …Η ταύτιση μας τούτη με το Σύμπαντο, γεννάει τις δυο ανώτατες αρετές της ηθικής μας: την ευθύνη και τη θυσία… από την Ασκητική – Η πράξη του Νίκου Καζαντζάκη!

Όταν διάφοροι ήρωες της ιστορίας μας, βίωναν αυτό που εμείς σήμερα θαυμάζουμε και διδάσκουμε από γενιά σε γενιά, το πιο πιθανόν είναι πως εκείνοι, δεν ήξεραν ότι έπρατταν ηρωικά, ότι εκατοντάδες ίσως και χιλιάδες χρόνια μετά θα διάβαζαν απόγονοι των απογόνων τους, τα ιερά τα τέρατα των πράξεων τους. Τα ιερά τα έργα τους. Για την ακρίβεια ένιωθαν αβοήθητοι και κουρασμένοι. Ίσως και ξεχασμένοι από κάθε ανθρώπινο βλέμμα και χέρι βοήθειας. Το μόνο που είχαν ήταν η ατρόμητη θέληση τους για ‘κάτι’. Το ‘κάτι’ συχνά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η θέληση για ‘κάτι’. Να μπορέσεις να λαχταρίσεις ‘κάτι’ με όλη σου τη καρδιά και να πας να το συναντήσεις όσο κι αν ματωθείς στο δρόμο. Αν είσαι διατεθειμένος να χάσεις πολλά, για αυτό το ‘κάτι’ τότε μόνο θα γίνει δικό σου.

Συχνά ο Κίνγκ μου λέει πως για να αποχτήσεις κάτι που θέλεις πολύ, πρέπει να είσαι έτοιμος να θυσιάσεις κάτι άλλο πολύτιμο. Κάτι άλλο που αγαπάς και έχεις ήδη στη κατοχή σου. Έτσι είναι και αλλιώς δεν γίνεται. Αυτοί είναι οι κανόνες της ζωής. Είτε μιλάμε για ελευθερία, είτε για χρήμα, είτε για έρωτα, είτε για πατρίδες.

«…«Κάψε το σπίτι σου!» φωνάζει ο Θεός. «Έρχουμαι! Όποιος έχει σπίτι δεν μπορεί να με δεχτεί. Κάψε τις Ιδέες σου, σύντριψε τους συλλογισμούς σου! Όποιος έχει βρει τη λύση δεν μπορεί να με βρει…» Ν.Κ.

Κάψε το σπίτι σου… ναι κάψε αυτό που σε κρατά φυλακισμένο, το σπίτι του μυαλού σου, αυτά που δεν αποχωρίζεσαι ποτέ γιατί έτσι έχεις συνηθίσει, τόσο πολύ που αρνείσαι την ίδια σου την ευτυχία, απλά και μόνο για να μην αλλάξεις συνήθειες. Αξίζει αυτός ο άνθρωπος τα δώρα που ζητά? Αξίζει όσο και να γονατά, σε μαξιλάρια επάνω όμως μαλακά, μην πονέσει τα γόνατα του? Τίποτα δεν αξίζει ο άνθρωπος που δεν διακινδυνεύει το παραμικρό. Που περπατά σε πλάτες άλλων, εκ του ασφαλούς. Που δεν δέχεται να κρυώσει, να ιδρώσει, να πονέσει από το μαχαίρι του αποχωρισμού. Το μαχαίρι οποιοδήποτε πόνου. Κι αν ακόμα η συνέπεια δεν τον συνάντησε, είναι μόνο ζήτημα χρόνου. Η συνέπεια δεν ξεχνάει κανέναν. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όπου κι αν πας, ότι κι αν κάνεις, θα σε βρει!

«Αγαπώ τους πεινασμένους, τους ανήσυχους, τους αλήτες. Αυτοί αιώνια συλλογιούνται την πείνα, την ανταρσία, το δρόμο τον ατέλειωτο’ Έμενα!…” Ν.Κ.

Κι όλοι στολίζονται, φροντίζουν με όποιο μέσο μπορούν την εμφάνιση τους, παλεύουν με το χρόνο και πληρώνουν αδρά για λίγη ακόμα νιότη. Τι αστείο που Εκείνος αγαπά τους πεινασμένους, τους ανήσυχους, τους αλήτες, τους ρυτιδωμένους. Ευτυχώς όμως που υπάρχει δικαιοσύνη κι ας μην την γευόμαστε συχνά στο κόσμο εδώ που ζούμε. Υπάρχει εκεί που όλοι θα ξανά συναντηθούμε, στο σημείο εκείνο του μυαλού μας που δεν φτάσαμε ακόμα. Έχουμε πολλούς δρόμους ακόμα να περπατήσουμε, πολλούς κόσμους να δούμε. Αυτοί που ήδη έφυγαν για τους άλλους κόσμους, είναι εκεί, μας περιμένουν. Δεν θα χρειαστεί να μας πουν τίποτα, θα ξέρουμε και εμείς τότε. Και κάθε ανάμνηση παλιά θα σβήνει με ένα πικρό χαμόγελο για το χρόνο που σπαταλήσαμε άδικα, για αυτά που με τόσο μόχθο πασχίσαμε κάποτε. Θα κλάψουμε ίσως για την ανοησία και τη κουταμάρα μας που δεν χαρήκαμε αυτά που ήταν απλόχερα δωρεάν κάτω απ’ τη μύτη μας. Τρέχαμε σαν ανόητα ανθρωπάκια να κτίσουμε κάστρα για δέκα ζωές, για δέκα γενιές. Ανόητα που ζούνε οι άνθρωποι τις ζωές τους. Ενώ ξέρουν πως έχουν μόνο λίγο χρόνο, ζουν λες και είναι αιώνιοι.

«…Ο Θεός μου δεν είναι παντοδύναμος. Αγωνίζεται, κινδυνεύει κάθε στιγμή, τρέμει, παραπατάει σε κάθε ζωντανό, φωνάζει. Ακατάπαυτα νικιέται και πάλι ανασηκώνεται, γιομάτος αίμα και χώματα, και ξαναρχίζει τον αγώνα…” Ν.Κ.

Κι ας τον φαντάζεσαι χρόνια τώρα τον Θεό σου καθισμένο αναπαυτικά σε θρόνο από χρυσάφι, παντοδύναμο, να αδιαφορεί, να μην ακούει ποτέ τις προσευχές σου. Κι όσο τον πιστεύεις αυτό το Θεό, τόσο η ζωή σου πάει στραβά, όλα σου πάνε στραβά. Και η απόρριψη Του, σε τρέφει με κακία και σκληραίνει έτσι η καρδιά σου. Αφού δεν γνώρισες τον αληθινό Θεό, αυτόν με τα κουρέλια, που κατεβαίνει στη γη και γίνεται ένα μαζί σου, πονάει μαζί σου, τρέμει από φόβο και παρακαλεί. Νικιέται και ανασηκώνεται και ξαναρχίζει τον αγώνα. Και το κάνει όλο αυτό για να τον μιμηθείς. Για να σου δείξει το δρόμο, γίνεται αλήτης, γίνεται ληστής, γίνεται αρματολός για να σου δείξει πως μπορείς απ’ το σκοτάδι να βρεις το φως!

«…Γιατί αγωνίστηκες πίσω από τα φαινόμενα κυνηγώντας τον Αόρατο; Γιατί όλη ετούτη η πολεμική, η ερωτική πορεία ανάμεσα από τη σάρκα σου, από τη ράτσα, από τον άνθρωπο, από τα φυτά κι από τα ζώα; Γιατί, πέρα από τους άθλους τούτους, ο γάμος ο μυστικός, ο τέλειος εναγκαλισμός, η βακχική μαινόμενη επαφή μέσα στο σκοτάδι και στο φως;…» Ν.Κ.

Κι όλη σου τη ζωή που κυνηγούσες τον Αόρατο, σε περιτριγύριζαν δώρα ανεκτίμητης αξίας, που τα θεωρούσες δεδομένα. Άνοιξες και Καλοκαίρια και γιορτές και χαρές και εσύ εκεί να ψάχνεις ψύλλους μες τα άχυρα, ανικανοποίητη καρδιά. Όλο ζητούσες και περισσότερα, πιο πολλά, πιο πολλά. Δούλεψες το κορμί σου μέχρι θανάτου, τα αρρώστησες για να κτίσεις με τούβλα μια φυλακή που την ονόμασες ‘σπίτι’ κι ας μην είχες ποτέ αποχτήσει σπιτικό. Τόσος μόχθος για κάτι τόσο πρόσκαιρο… Είσαι περαστικός από εδώ, στο φωνάζει ο χρόνος μέσα απ’ τη χώρα της φθοράς. Είσαι περαστικός από εδώ… θα φύγεις, αργά ή γρήγορα θα φύγεις…. Μην κοπιάζεις τόσο πολύ….

«…Άθλιοι είμαστε οι άνθρωποι, άκαρδοι, μικροί, τιποτένιοι. Μα μέσα μας, μια ουσία ανώτερη μας σπρώχνει ανήλεα προς τ’ απάνω. Μέσα από την ανθρώπινη τούτη λάσπη, θεία τραγούδια ανάβρυσαν, ιδέες μεγάλες, έρωτες σφοδροί, μια έφοδος ακοίμητη, μυστηριώδικη, χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς σκοπό, πέρα από κάθε σκοπό. Τέτοιος βώλος λάσπη είναι η ανθρωπότητα, τέτοιος βώλος λάσπη είναι ο καθένας μας. Ποιο είναι το χρέος μας; Να μαχόμαστε ν’ ανθίσει ένα μικρό λουλούδι απάνω στο λίπασμα τούτο της σάρκας και του νου μας…» Ν.Κ.

Εμείς, ο εαυτός μας, αυτό το μεγαλύτερο μας χρέος! Να τον κτίσουμε, να τον ετοιμάσουμε σαν κήπο γεμάτο με λουλούδια. Με αυτόν να περπατήσουμε τα χρόνια μας στη γη, με αυτόν να συνεχίσουμε στο φως, φωτισμένοι. Γεννιόμαστε με λάσπη επάνω μας, που θέλει να ξεπλυθεί και είναι το χρέος μας να καθαριστούμε, να βρούμε την αγάπη να ζήσουμε σπίτι της, να γίνει το σπίτι μας. Να γεννήσουμε από έρωτα, λουλούδια, τα παιδιά του έρωτα μας. Να τα ποτίσουμε με αρετές και αγάπη. Να τα αφήνουμε σε λάθη να πέφτουν, για να μάθουν, να φεύγουν για να επιστρέφουν, να βλέπουν για να διαλέγουν. Να γνωρίσουν την ασχήμια για να μπορούν να διαλέγουν την ομορφιά.

«…Έτσι μονάχα νικούμε τη λεπτομέρεια, τη θανάσιμη αμαρτία, νικούμε τη στενότητα του μυαλού μας, μετουσιώνουμε τη σκλαβιά του χωματένιου υλικού, που μας δόθηκε να δουλέψουμε, σ’ ελευτερία…» Ν.Κ.

Πώς να γευτούμε την ευτυχία αν τον πόνο δεν γνωρίσουμε… Πώς να χαρούμε τη ζωή, αν ένας θάνατος δεν μας απειλή κάθε λεπτό, κάθε στιγμή… Πώς να έχει αξία η ύπαρξη μας αν δεν θυσιάσουμε κάτι που αγαπάμε και μέσα απ’ το πόνο της θυσίας να υψωθούμε μέσα μας, ανταμώνοντας το θείο κομμάτι της γέννησης μας, έναν ολοκληρωμένο εαυτό που χρόνια αγωνίστηκε, για να μας συναντήσει.

«…Μέσα στο γιγάντιο τούτον κύκλο της θεότητας, χρέος έχουμε να ξεχωρίσουμε και να συλλάβουμε καθαρά το μικρό πύρινο τόξο της εποχής μας…» Ν.Κ.

Οι βασιλιάδες της γης, ένα σωρό τρελοί άνθρωποι και γελαστοί!

Ντομένικα~

Αποσπάσματα – Ν.Κ. = Νίκος Καζαντζάκης – Ασκητική

Αφιερωμένο στον Νίκο Καζαντζάκη

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

15 Comments

  1. Katia Tsangari says:

    Apo ta pio omorfa pou exeis grapsei!!!!!!

  2. Ceca Varda says:

    “Poly oreos syndiasmos, o Nikos Kazantzakis ke esy mazi… Observant, deep and absolute, so symbolically Scorpio (Plutonian) “… Το μόνο που είχαν ήταν η ατρόμητη θέληση τους για ‘κάτι’. Το ‘κάτι’ συχνά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η θέληση για ‘κάτι’. Να μπορέσεις να λαχταρίσεις ‘κάτι’ με όλη σου τη καρδιά και να πας να το συναντήσεις όσο κι αν ματωθείς στο δρόμο. Αν είσαι διατεθειμένος να χάσεις πολλά, για αυτό το ‘κάτι’ τότε μόνο θα γίνει δικό σου.” Indeed.”

  3. Eleni- Neyla says:

    Wowww φιλενάδα μου!!! Τα δύο τελευταία σου άρθρα έχουν ανεβάσει πολύ τον πύχη του γραψίματός σου! Απίστευτο το πόσο εξελίσσεσαι συνέχεια και με πόση σοφία ξεδιπλώνεις σκέψεις λέξεις και προβληματισμούς. Και ο συσχετισμός με λόγια του Νίκου Καζαντζάκη και η παράλληλη δική σου ανάλυση …ουαου! Μπράβο φιλενάδα μου …συνέχισε έτσι …το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω! Και η εικόνα που έβαλες μαγική φιλενάδα μου…Οι βασιλιάδες της γης ένα σωρό τρελλοί άνθρωποι και γελαστοί !!!!!!

    • Domenica says:

      Neyla mou poso heroume pou eidika esy agapas ta grapsimata mou…esy pou didaskis tin Elliniki glosa k istoria mas…. Means a lot to me!!!! Skopos na grapso ena vivlio…efhome mia mera na axiotho na to kano…. xxxxx

  4. ALKYONI says:

    κούκλα διάβασα το αρθρο σου και όπως πάντα με ενυποσιασε, με προβλημάτισε, μέκανε να σκύψω το καφάλι κάτω να σκευτώ σαν ανθρωπος.
    να δω καθαρά πόσο λάθος σκευτόμαστε εμεις οι άνθρωποι. Με μαγεύεις κάθε
    φορά που τα διαβάζω σε ευχαριστώ καλή μου φίλη με αγάπη απεραντη και θαυμασμό!!!!! ΑΛΚΙΌΝΗ…

    • Domenica says:

      Kai esy mou dinis tosi hara Alkyoni mou manoula mou me ta sholia sou… den yparchi megaliteri pliromi gia afton pou grafi apo tin antapokrisi tou anagnosti! xxxx

  5. Kyriaki Fasouliotou says:

    ara agapas kai mena…anikw kai stis 3 katigories pou anafereis!!!!!!

  6. Aleca Panagiotou says:

    Το ‘κάτι’ συχνά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η θέληση για ‘κάτι’. Να μπορέσεις να λαχταρίσεις ‘κάτι’ με όλη σου τη καρδιά και να πας να το συναντήσεις όσο κι αν ματωθείς στο δρόμο. Αν είσαι διατεθειμένος να χάσεις πολλά, για αυτό το ‘κάτι’ τότε μόνο θα γίνει δικό σου.

  7. KING says:

    Beautiful writing agapi mou – what you wrote my love – and like I said you are going to be a great writer one day sweetheart – it’s going to happen – and I love you! Xxx

Leave a Reply

Your email address will not be published.