Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Aug 15

Χρώματα κι αρώματα…

this oneΚανένας χαρούμενος άνθρωπος με χρώματα κι αρώματα στη ψυχή του, δεν πίνει νερό με το φαγητό του.. ΠΟΤΕ! Κρασί θέλει το φαγητό, οίνος ευφραίνει καρδίες… αυτό δεν λέγανε οι ημών πρόγονοι μας? Όποιες και να είναι οι διαφορές, μερικά ποτηράκια μπορούν να τις επιλύσουν! Γιατί οίνος ευφραίνει καρδία ανθρώπου. Ακόμη και των πιο σκληροτράχηλων ηγετών και αντιπάλων.

Κρασάκι γλυκό που κάνει γειτονιές να χορεύουν, λες και έχουνε γάμο. Κάποιος πατά νότες σε ένα μπουζουκάκι, με χέρια από χρυσάφι, μερακλώνει σε ένα τραγουδάκι. Άρχοντας του σαματά, ψήνει κοψίδια και κερνά τις καρδιές μας με χρώματα κι αρώματα. Τον φωνάζουμε Πήγασο… και άλλοι τον φωνάζουν Αγάπη! Μας αγκαλιάζει η μουσική του και σαν ξελογιάστρα μας τυλίγει η ζάλη του κρασιού, κανείς δεν θέλει να φύγει. Μένουμε όλοι στο γλέντι και ξανά στρώνουμε τραπέζι δεύτερη φορά μέσα στην ίδια μέρα… για δείπνο, αχόρταγοι καλεσμένοι της χαράς! Φέρτε κρασί, τραγουδήστε ξανά, να μην τελειώσει η ζωή, τις μέρες που είναι ωραία! Πάντα έλεγα, να χαρούμε τώρα που μπορούμε γιατί ποιος ξέρει τι μας φυλάει το μέλλον?… Λες και ήξερα… για τον Πήγασο… για το μεγάλο ταξίδι… για τον αποχωρισμό… Για το πόσο ζηλεύει το φως, το σκοτάδι και πασχίζει να κλέψει την χαρά απ’ τη κάθε μέρα και με κάθε τρόπο να σβήνει χαμόγελα απ’ το χάρτη. Ευτυχώς δεν τα καταφέρνει πάντα κι αν τα καταφέρει και φέρει την λύπη, είναι για λίγο και έρχεται πάλι η χαρά. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς χαρά, ακόμα και σε τρελό μυαλό, φωλιάζει λίγη χαρά, βρίσκει τρόπο. Για αυτό εξάλλου υπάρχει και αυτό που λένε… φαντασία. Ο δρόμος που κάνει εφικτά πολλά στη ζωή που φαντάζουν αδύνατα!

Χρώματα… χρώματα κι αρώματα βουλιαγμένα μέσα στα δάκτυλα, να γλιστράνε τα βέλη του έρωτα που πιάστηκαν στα δίχτυα της καρδιάς… πηχτά σαν λαδομπογιές να καρφώνονται στα νύχια των δακτύλων. Χρώματα σαν χάδια απαλά, σαν απλή μελωδία στο πιάνο, που ξεκουράζει τόσο συμπαθητικά την ψυχή. Σαν φίλος καλός που αγαπά και δίνει και δίνει ακούραστα. Σαν μητέρα που ζει και αναπνέει για τα παιδιά της. Σαν κήπος ολάνθιστος κατά στολισμένος, που θαρρείς πως… απ’ την τόση ομορφιά, γεννούν νότες τα χρώματα και οι χιλιάδες αποχρώσεις στα πέταλα απλών λουλουδιών. Σαν βασίλισσες που δέχτηκαν ένα στέμμα ταπεινά χωρίς ποτέ να το έχουν ζητήσει. Το άξιζαν όμως κι ας μην το ‘ξεραν.

Σαν μαέστρος που κατάλαβε τη μουσική, από μωρό παιδί… δίχως κόπο! Έτσι επειδή το διάλεξαν οι ουρανοί. Σαν αυστηρή βροχή που πέφτει απότομα στη γη. Τέλειες γραμμές χωρίς ψεγάδι, συναντούν το χώμα, για λίγη δροσιά. Για να σπάζει κι η φύση την μονοτονία, αλλάζει και γεννά τις τέσσερις εποχές, κάθε χρόνο. Σαν υπόσχεση που ποτέ δεν σπάει.

Χρώματα κι αρώματα η φωνή σου, όταν μου μιλάς για αγάπη και βάζεις στέμμα στα μαλλιά μου, φως στο βλέμμα μου, αστέρια στη ψυχή μου. Αγάπη δυνατή που πάντα ζωντανεύει τη νιότη ακόμη και σε γέρικο κορμί, ξανά και ξανά και βροντά στη καρδιά σαν τύμπανο και την τρυπά. Σαν λεπτή χορδή βιολιού που ηχεί σε κάμπο μακρινό. Όλα χορεύουν σε ένα ξέφρενο ρυθμό που διαφεντεύει πάντα η αγάπη. Το αμπέλι του έρωτα στάζει κρασί παλιό από ώριμα γλυκόξινα σταφύλια. Κι όσο το πίνεις, τόσο το θες… κι άλλο, κι άλλο. Ασταμάτητη όρεξη ακούραστη που δεσπόζει κορμί και ψυχή. Βάλε και άλλα βέλη στο ποτήρι, σημάδεψε με κόκκινο κρασί τις φλέβες και κάνε το μυαλό άτακτο να γυρίζει, να χορεύει. Δεν υπάρχει πιο γλυκό κρασί, από αυτό της αγάπης, που κάνει τη ζωή να αξίζει το κόπο, που την ομορφαίνει τόσο. Την ντύνει με χρώματα κι αρώματα με φουστάνια από τόπια του έρωτα, υφάσματα για περσίδες πριγκίπισσες στα μυαλά αθώων κοριτσιών που καρτερούν διψασμένα την ώρα του πρώτου φιλιού.

Χρώματα κι αρώματα στο χιόνι επάνω απλωμένα απαλά παντού. Λευκό, αγνό το χιόνι σαν παραμονή Χριστουγέννων. Καμπανούλες ηχούν χαρμόσυνα πως μ’ αγαπάς. Δώρα καλοτυχισμένα, που δεν θέλουν να ανοίξουν ποτέ. Να μην τελειώσει ποτέ ο Χειμώνας, να μην φύγουν ποτέ ξανά τα Χριστούγεννα, να μην λιώσουν τα χιόνια. Μα η Άνοιξη τσακώνεται σαν ζηλιάρα γυναίκα διώχνει τον Χειμώνα. Σαν πολύχρωμο μαντίλι μαίνεται στον άνεμο εκεί στην κοιλάδα, λιώνοντας τα χιόνια με τη ζέση της καρδιά της. Μέσα απ’ το βαρύ Χειμώνα γεννιέται η Άνοιξη. Στολίζει την πλάση με την τσαχπινιά των χρωμάτων της και φλερτάρει ασύστολα με μυριάδες αρώματα, τη πλάση γύρω της. Σαν ανώριμο κοριτσόπουλο που έκλεψε ξένο νυφικό να το φορέσει. Κοπέλας άμοιρης κι ανέραστης που καρτερούσε την δικιά της Άνοιξη για χρόνια. Η Άνοιξη που δεν ήρθε ποτέ, η ελπίδα που πάντα θα γεφυρώνει τις τέσσερις εποχές. Η φλόγα της επιθυμίας άσβεστη στα πνευμόνια, που ακόμα ανασαίνουν πλάι σε μια πικραμένη καρδιά. Μιας Άνοιξης που κατάκαψε ένα ζεστό Καλοκαίρι. Και μαράθηκε ο κήπος, που κάποτε ήταν αυλή με πολλά παραμύθια…

Σαν γεφύρι παλιό που είναι έτοιμο να πέσει, σαν ελπίδες που σβήνουν στα χρόνια, η νύφη δεν έφτασε ποτέ τα σκαλιά της εκκλησιάς. Κι ας είχε όλα τα χρώματα κι αρώματα στο κήπο φυτεμένα. Κι ας είχε όλο το πόθο και τη λαχτάρα που έχει στη καρδιά της, γυναίκα όμορφη και νέα. Χρυσά μυστικά άνεμος λεβάντες κεντούσε στη ψυχή της, όπως η αράχνη κεντάει τον ιστό της, αργά και σταθερά. Μα εκείνη τον χαλούσε στα μισά του δρόμου, σαν κάστρο στην άμμο, άφηνε το κύμα με ορμή να το σκεπάζει… από φόβο μην τα άξιζε.

Οι καιροί είναι χαλεποί… τα χείλη όλων το λένε… δεν μπορεί άλλο να το προσπερνά. Είναι σπαρακτικό, μα μόνο το φως θα της χάριζε και χρώματα κι αρώματα… μόνο αν το διάλεγε. Σαν μάνα που αρνιέται τα παιδιά της, που τα θάβει ζωντανά… θάβει την αλήθεια μέσα της.

Μα ουδείς λογχίζει το στρατό του, όσο κι αν χρειάζεται μια ράβδος, το ταξίδι να φέρει εις πέρας. Και πιο κομψά να θελήσω να το πω… με δανικά ίσως λόγια … πως περιμένεις χρώματα κι αρώματα η ζωή να σε δώσει, αν δεν τα κουβανείς μες τη ψυχή σου.

Τίποτα δεν χαρίζεται, τίποτα δεν είναι εκεί για σένα να το έχεις. Αν δεν δουλέψεις σκληρά, τα όνειρα σου να τιμήσεις. Αν τα χέρια σου δεν λερώσεις χωρίς ντροπή. Αν δεν στερηθείς την άνοιξη πατρίδας, δώρα, όχι περισσά… πως η ζωή, οι εποχές να ανταμείψουν χέρια που ποτέ γυμνά δεν άγγιξαν την φωτιά της αγάπης. Κανείς δεν συναντά κοιλάδα ονείρων, αν από μακριά στέκει και τη θαυμάζει. Κι ούτε το φως ποτέ δεν γίνεται δικό μας, αν απ’ τη φωτιά του δεν αφεθούμε να καούμε. Να χάσουμε αυτό, από πάντα είχαμε πολύτιμο θησαυρό φυλαγμένο.

Δεν είναι μόνο να το θες… δεν είναι μόνο η τύχη… είναι να το αξίζεις κιόλας.

Στο πόλεμο… ποια χρώματα, ποια αρώματα μένουν ανθισμένα, πορφυρά ζωντανά και σμιλευμένα… ποια… η γυναίκα του ή η μάνα του… πονά πιότερο? Ποια… και ποια τη ζωή της δεν θα δίνε στον θάνατο να μην τον δώσει… έρωτας ή αγάπη… μάνα ή γυναίκα? Χρώματα κι αρώματα, σαν βιολιά σμιλεμένα με της μουσικής της νότες, που χάδι στο μάγουλο αθώου παιδιού γεννά τη ζωή, σε άψυχα χαρτιά ζωντανεύει του καλλιτέχνη η μουσική.

Τη λαχτάρα για ζωή, για δρόμους ατέλειωτους που μια μόνο ζωή μόνο δεν φτάνει. Μια μόνο ζωή μέσα της δεν χωράει της αγάπης τα χάδια. Της τρυφερής γλυκιάς αγάπης, που η μάνα κρατά ακόμα γερά στη κομματιασμένη της μέσα ποδιά, με χέρια ζαρωμένα απ’ το χρόνο, σαν να τα σκάλωσαν εργάτες… χέρια αλευρωμένα με σκόνη παρηγοριάς.

Χρώματα κι αρώματα νοσταλγικά, δάκρυα που δεν αφήνονται να πέσουν… Μια πεισματάρα καρδιά τα ‘χει δεμένα κόμπο στο λαιμό. Εκεί σαν στρατιώτες κουρασμένοι απ’ το πόνο του πολέμου, έτοιμοι να μολογήσουν, θολά μάτια έτοιμα να ενδώσουν. Μα με το κλάμα δεν γίνεται δουλειά, θέλει πείσμα, θέλει να σφίξεις τη καρδιά, πέτρα να κάνεις τη γροθιά, να γίνεις δυνατός, δυνατή!

Χρώματα κι αρώματα πατρίδας που γνώρισε η πρώτη ματιά, πατρίδας γλυκιάς όσο κι αν την ξεφτίλισαν προδότες ξανά και ξανά με χίλιους διαφορετικούς τρόπους…πατρίδα γλυκύτατο νέκταρ, καρδιά μελισσόπιττας σε αγρό ξεχασμένο. Μακρινή αγάπη, ζωντανή σε χιλιάδες αναμνήσεις, βιβλίο άδετο που δεν διαβάστηκε ποτέ, μα που το έζησα σελίδα-σελίδα στο μέγιστο, με χρώματα και αρώματα που βάφτισαν με αυτά τη πρώτη μου νιότη.

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

10 Comments

  1. Zozo Christodoulou says:

    … Καταπληκτικό … Μπράβο σου

    Το δώρο αυτό που μου προσφέρεις εσυ δεν αγοραζεται … Οσα εκατομμύρια και να έχεις… Συνέχισε καλη μου και εμείς απλοί συνοδοιπόροι σε αυτό το ταξίδι που είναι γεμάτο ήχους , εικόνες και λέξεις… Σε ευχαριστω

    • Domenica says:

      Kardoula mou…. herome pou sou arese…. lytrosi…to grapsimo gia mena….eidika tis dyskoles meres…xxx

  2. Zozo Christodoulou says:

    Αυτή η λεξοραγία σου στο ξαναλέω μου αρέσει… Και ναι είναι κάθαρση … Και όσο παίζεις μαζι τους … Σε λυτρωνουν ακόμη περισσότερο… να προσεχεις …

    • Domenica says:

      Einai spanio doro na se ‘vlepoun’ k esy mou prosferis afto to doro k afti einai i pliromi aftou pou grafi…xxxxx

  3. Angelina Dem says:

    aaa panta pinw nero me to fai mouuu!! :S : ….eimai xaroumeniiiiii omwwwws !!!….haha

    i apantisi mou —-> latrevo to nero alla mono tou… me to fagito eidika to dipno…ena potiraki krasi les kai hromatizi ta panta… na eisai panta kala Angelina mou

  4. SKevoua ChristophiDou says:

    Koulitsa m eisai teleia ! Xxxxx

  5. Nadia Vamvakopoulou says:

    teleio agapimeni mou xxx

  6. Maria Baskous says:

    Γράφεις πολύ ωραία Κουλα, με…..ποιητική απήχηση!

  7. ALKYONI says:

    θα σου πώ τις εντυπώσεις μου για το αρθρο σου.
    Θαυμάσιο?? όση ώρα το διάβαζα έβλεπα εικόνες οτι ειμουν στο
    ΗΡΩΔΕΙΟ και εβλεπα θέατρο ηθoποιούς να απαγγέλλουν ποιηματα
    ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ?? είσαι πολύ καλή Κουλλιτσα μου, εβλεπα την ψυχή σου
    να απλώνεται και να μου μεταδίδει ανάμιχτα συναισθήματα ολα ειναι ωραία,
    αλλά αυτο ήταν το κάτι άλλο. ΜΡΑΒΟ ΚΟΠΕΛΛΑ ΜΟΥ?????

    • Domenica says:

      wow!! Ti oreo mynima manoula mou!!! Poso herome pou mporesa na sou metafero kati tetio!!! Ti yperoho doro ta sholia sou!!! makia xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Leave a Reply to ALKYONI Cancel reply

Your email address will not be published.