Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Oct 18

Ήχος σιωπής…

birth A
Ελαφριά… να υπάρχουμε ελαφριά σαν πούπουλα χωρίς έγνοιες, χωρίς ανησυχία. Η καρδία αυτό λαχταρά από τη γέννηση. Το υιοθετεί την παιδική ηλικία και το χάνει μετά. Το ξανά κερδίζει όμως, όταν αυτή ξανά το επιλέξει, συνειδητά.

Η ψυχή μας μιλά κάθε μέρα, κάθε στιγμή και κάθε λεπτό. Είναι η καλύτερη συντρόφισσα στο ταξίδι της ζωής, η ψυχή! Σαν οδηγός, σαν συντροφιά, σαν μέντορας αφουγκράζεται και συνυπάρχει. Τα εμπόδια, ο φόβος, η αγωνία, δεν είναι φίλοι. Οι φίλοι είναι ότι πηγάζει απ’ το καλό. Αν αφεθεί, πετά στα ουράνια, εξαγνίζεται, εξυψώνεται! Μιλά μέσα στη απέραντη σιωπή και ησυχία. Έχει τον πρώτο λόγο και είναι σε θρόνο υψηλό βαλμένη η ψυχή. Είναι το χαμόγελο, η ξεγνοιασιά, είναι το μέσα το βαθύ. Ο ήχος της σιωπής! Σαν βάθρο που βαδίζουμε να φτάσουμε, σαν αποτέλιωμα και σαν αρχή. Ξανά απ’ την αρχή, όλα σαν αρχίζουν ξανά.

Σαν άμαξα που διασχίζει εποχές, μέσα από πυκνά δάση, ακούει το θρόισμα που αφήνει το κάλπασμα των αλόγων. Τον ιπποτών, που καθοδόν θα συναντάμε, με κέρδος, με απώλεια. Και συνεχίζει μέσα στη διαδρομή, μες της ζωής τη γραμμή. Και από τύχη καταλήγει κάποτε, σε ένα παλάτι ονείρων. Σε ένα θρόνο αγάπης, που θέλει κανείς να παλέψει να στεφτεί.
Ποιος ο λόγος να φοβηθείς από το φως, ότι κι αν ξεσκεπάζει αυτό. Ποιος θα νοιαστεί, πραγματικά. Παρά μόνο μια είδηση θα είναι, στου καθενός την καθημερινότητα που βουλιάζει στην πλήξη και στην ανυπαρξία. Και εσύ που ορίζεις το θρόνο, τους ήχους της σιωπής, δεν πρέπει να φοβάσαι. Μα παρά να φωνάξεις δυνατά το γέλιο που μέσα η ψυχή σου κρύβει. Ένα γέλιο, ουρλιαχτό γεμάτο ζωή και χαρά.

Ήχος σιωπής η ύπαρξη και το είναι σου. Και εσύ σαν αλυσοδεμένο φεγγάρι, φοβήθηκες τα δίχτυα του μέλλοντος και χώθηκες μέσα σου βαθιά. Αφήνοντας ανεκμετάλλευτα τάλαντα και βραβεία.

Τα φτερά τσαλακωμένα τεντώνονται στο μανιασμένο καιρό και ορίζουν μια εποχή που ήρθε για να σε συναντήσει. Καμιά εποχή δεν είναι μικρή, δεν είναι ελλιπές. Ντυμένες όλες και οι τέσσερις τους, με διαφορετικά ενδύματα κάθε φορά, γιορτάζουν την απελευθέρωση σου. Μια μικρή γιορτή, για την αγάπη που πνέει στα στηθικά σου. Μια μικρή νίκη, για το τελευταίο περίπατο στο μαγεμένο δάσος, αυτό με τους δράκους και τις νεράιδες. Διάλεξε!
Φίλοι μου, όλοι κουβαλάμε αλυσίδες, άλλοτε βαριές, άλλοτε ελαφριές. Μα κανείς μας δεν είναι απόλυτα ελαφρύς, κανείς μας δεν ακούει τον ήχο της σιωπής του. Κι αν τον ακούσει κάποτε, είναι φευγαλέος. Ελάχιστα διαρκεί. Και μέσα εκεί κρύβεται η σιωπηλή, γαλήνια ελευθερία. Σαν σκέπασμα που θέλει να μας ζεστάνει, από ένα παγωμένο εαυτό που κουβαλάμε. Σαν ξεπέταγμα μικρού πουλιού, που μια μάνα το σπρώχνει απ’ το γκρεμό, πιο πέρα να πετάξει, στο απέραντο που κρύβει την ζωή.

Είμαστε άρρωστοι μόνο στη ψυχή, γιατί στο σώμα δεν μετρά η αρρώστια, δεν διαρκεί. Μονάχα στη ψυχή είναι αιώνια και διασχίζει όλα μας τα χρόνια σαν ανάσα μιας μικρής στιγμής. Και εκεί που πέφτει βαριά και κουρασμένη, φωνάζει στη σιωπή και αγκαλιάζει ξανά και ξανά την ελπίδα, προσμένοντας το μόνο γιατρικό, την αγάπη. Η μόνη μας παρηγοριά, η αγάπη. Το μόνο αληθινό χάδι, η αγάπη. Το πρώτο βλέμμα που συναντάμε, η αγάπη, η πρώτη λέξη, η αγάπη. Η πρώτη λέξη, μα και η τελευταία.

Το κάστρο μας, ο θησαυρός μας, ο εαυτός μας. Πόσο κουρελιασμένος άλλοτε, πόσο βασιλιάς άλλοτε. Ποιος θα κερδίσει τη μάχη της αλήθειας. Της μοναδικής ευτυχίας, της απελευθέρωσης. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο φως, που κρύβεται βαθιά μέσα στο σκοτάδι της γέννησης μας, εκεί στην πρώτη κατοικία, στη μήτρα μέσα. Σε ένα υγρό σκοτάδι ζωής.
Και με το πρώτο κλάμα, έρχεται και η πρώτη επαφή, το χάδι το μητρικό, το πιο σπουδαίο πλάσμα της απελευθέρωσης μας. Ανυποψίαστα και αργά μαθαίνουμε πως αυτό, το μητρικό το χάδι είναι η αρχή… ίσως και το τέλος της ζωής μας.

Ότι κι αν μεσολαβήσει στο μεσοδιάστημα, η αρχή και το τέλος είναι οι προδιαγραφές μας. Η αρχή, μια μητέρα μάνα, άλλοτε η δικιά μας κι άλλοτε μια δανεικιά. Το τέλος όμως, τι το συνοδεύει…

Πέφτουμε σε ένα τέλος μόνοι, με ότι αρχίσαμε γυμνοί;… με ένα ήχο σιωπής; Την μέρα που όλοι δεν θυμόμαστε, τη μέρα της έναρξης μας, συναντάμε το μέλλον μας ολόκληρο, μέσα σε άπλετο φως αλήθειας. Μα τα παίρνει όλα μακριά, ένας ήχος σιωπής και αιώνιας αμνησίας.

Αφιερωμένο στην μητρότητα… όπως ο καθείς την ερμηνεύει!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

5 Comments

  1. ALKYONI says:

    Αγαπημένη φίλη Ντομένικα, όπως πάντα με μαγεύεις,
    με την υπέρωχη γραφή σου, δεν ξέρω για τους άλλους
    αλλά εγώ περημένω πως και πως την νέα σου ανάρτηση
    να δεί φώς η ψυχή μου, σινέχησε καλή μου να μας δίνεις
    ΦΏΣ!!! ΜΕ ΑΓΆΠΗ ΚΑΙ ΑΠΈΡΑΝΤΟ ΘΑΥΜΑΣΜΟ!!!!
    Η ΦΙΛΗ ΣΟΥ ΑΛΚΙΩΝΗ.

    • Domenica says:

      Αλκιωνη μου φιλη μου και πιστη μου αναγνωστηρια σε ευχαριστω παντα για τα σχολια σου και την αγαπη σου…. γουρουνιτσα μου Αλκιωνη μου σε λατρευωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω

  2. Ceca Varda says:

    The sound of silence…my favorite

  3. Θαλια Τσαμογλου says:

    παλι τα καταφερες και αγγιξες την ψυχη μας. Τι ωραια γραφη, τι ωραιο θεμα και η φωτο που χρησιμοποιησες απιστευτη …. καπως έτσι πρεπει να ειμαστε πριν ερθουμε σε αυτο τον κοσμο και αν ειμαστε τυχεροι με απαλο χαδι και μια μητρικη αγκαλια όλο στοργη και φροντιδα και την τυχη να εχουμε το αισθημα αυτο μεχρι το τελος της διαδρομης…. respect.

    • Domenica says:

      k mia megali aggalia gia sena Thalia mou gia ta sholia sou…ti na po… ena megalo efharisto pou herese afto to komati tis psyhis mou… (((((((((((((((aggalitsa)))))))))))))))

Leave a Reply

Your email address will not be published.