Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Oct 08

Μια μέρα… θα ‘ρθει και το τραίνο!

dream

Αν ζούσε χωρίς πίστη ο άνθρωπος θα ήταν άδειος, κούφιος και δυστυχισμένος. Χρειάζεται να πιστεύει σε κάτι, σε οτιδήποτε για να έχει κάτι να προσμένει, να ονειρεύεται. Δεν έχει σημασία σε τι πιστεύει, φτάνει να κρατιέται από κάπου. Γιατί είναι η πίστη τελικά αυτό που μας σπρώχνει μπροστά. Στα λάθη μας, στα κατορθώματα μας, στα όνειρα μας! Τι είναι όμως πίστη και πως γεννιέται? Που την βρίσκει κανείς και πως την διατηρεί… Για μένα πίστη είναι αγάπη… για την τέχνη, για την δημιουργία, για το Θεό, τον Χριστό, το Βούδα, τον Ιεχωβά, τον Αλάχ… Δεν έχουν σημασία οι τίτλοι, οι ταμπέλες, τα ονόματα. Πίστη είναι η θέληση στον άνθρωπο πως θα τα καταφέρει. Είναι η πεποίθηση μέσα μας πως όλα θα είναι καλά, όταν όλοι γύρω μας λένε το αντίθετο. Πίστη, είναι η απόφαση πως θα τα καταφέρεις.

Συνήθως όταν κοιτάς το όνειρο από μακριά, φαντάζει σχεδόν τέλειο. Είναι κάτι σαν το γρασίδι του γείτονα. Από εκεί που κοιτάς φαίνεται πάντα πιο πράσινο στην αυλή του. Αλλά δεν είναι και το ξέρεις άμα πας πιο κοντά. Η απόσταση πολλές φορές ωραιοποιεί καταστάσεις και δημιουργεί την ψευδαίσθηση της τελειότητας. Όταν όμως κανείς πλησιάσει αρκετά, τότε είναι σε θέση να ξέρει με σιγουριά εάν όντως τα πράγματα είναι έτσι όπως τα είδε από μακριά. Αν είναι το ίδιο και από κοντά. Γιατί σε μερικές περιπτώσεις ίσως να είναι και έτσι.

Υπάρχουν τόσες κατηγορίες ονείρων. Ναι κατηγορίες ονείρων, αυτά που πραγματικά θέλεις και με πείσμα αποχτάς. Αυτά που μόνο ονειρεύεσαι χωρίς ποτέ να αποχτήσεις, επειδή απλά δεν ήταν κάτι που ήθελες πολύ και είναι και αυτά που μόλις τα αποχτήσεις, δεν τα θέλεις πια. Τι είναι ένα όνειρο για σένα; Είναι επιθυμία;… είναι στόχος ιερός ή μήπως είναι μια τρέλα που θα σε βάλει απλά σε μπελάδες.

Όταν δεν ξέρεις που πας, όλοι οι δρόμοι τελικά σε οδηγούν εκεί. Και όταν συναντάς εμπόδια στο δρόμο σου συχνά θα αναρωτηθείς, τι να σημαίνει αυτό… είναι άραγε ο τρόπος της ζωής να σου πει παράτα τα… ή εμπόδια είναι εκείνα τα πράγματα που βλέπεις, όταν παίρνεις τα μάτια σου απ’ το στόχο. Σκέψου το λίγο πριν τα παρατήσεις. Γιατί αυτός που ξεκινώντας δεν ξέρει που πάει, φτάνει μακρύτερα. Υπάρχει πάντα ένας τρόπος, αν είσαι αποφασισμένος. Να είσαι ακλόνητος στις αποφάσεις σου, αλλά ευέλικτος στον τρόπο που τις υλοποιείς. Μα ποιος τα ξέρει όλα αυτά, όταν πάει να συναντήσει ένα όνειρο. Μα δεν τα ξέρει, δεν μπορεί να τα ξέρει… τα μαθαίνει όμως στην πορεία, καθοδόν. Είναι για αυτό που λένε, πως το ταξίδι έχει σημασία και όχι ο προορισμός. Γιατί θα μάθεις τόσα πολλά και θα γνωρίσεις ποιος είσαι, τι θέλεις και τι έχει σημασία τελικά για σένα, μέσα από το ταξίδι.

Κάποτε εν αγνοία μας πραγματοποιούμε τα όνειρα μας και μετά τα κοιτάμε σαστισμένοι. Είναι τόσο αληθινά που μοιάζουν με όνειρα. Οι άνθρωποι πολλές φορές δεν ξέρουμε τι θέλουμε και όταν το ξέρουμε και το έχουμε, μετά δεν το θέλουμε πια. Είναι η κατασκευή μας έτσι. Όμως δεν σημαίνει πως αυτό δεν μπορεί να αλλάξει, ούτε κάτι που ενώ δεν το βλέπεις, σημαίνει πως δεν υπάρχει κιόλας. Τα πάντα στη ζωή, είναι θέμα οπτικής γωνίας και απόφασης. Μπορεί σήμερα, τώρα, να αποφασίσεις οτιδήποτε και να πας να το αλλάξεις. Μπορεί να το αλλάξεις σήμερα ή και σε μερικά χρόνια. Αν το θες πολύ όμως θα συμβεί.

Ένα υπέροχο γνωμικό λέει πως… «Αν θες να είσαι ευτυχισμένος, βάλε ένα στόχο που θα οδηγεί τις σκέψεις σου, θα απελευθερώσει την ενεργητικότητά σου και θα σου δώσει ελπίδες.»

Όλοι ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό, αλλά δεν έχουμε τον ίδιο ορίζοντα. Και αυτή είναι η μαγεία της ζωής. Είμαστε όλοι και ένα διαφορετικό βιβλίο με τα ολόδικα μας κεφάλαια. Ενώ οι άνθρωποι έχουμε δημιουργήσει κοινούς κανόνες, που ενώ αλλάζουν στην κάθε χώρα και κουλτούρα, εντούτοις έχουμε όλοι διαφορετικούς δρόμους. Αν όχι στη ζωή, μέσα στο μυαλό μας σίγουρα. Ο άνθρωπος προκυμμένου να επιβιώσει, το μυαλό του πολλές φορές αποφασίζει για αυτόν.

Ίσως να ζεις κάπου απομονωμένος, κάπου ‘αλυσοδεμένος’ όπως τον ήρωα της πιο κάτω μικρής μου ιστορίας. Ας πάμε να δούμε λοιπόν, πως κανείς βρίσκει το κουράγιο για συνέχεια όταν η μοίρα του είναι σκληρή ή δύσκολη. Ή μήπως τελικά μέσα από τα δύσκολα, γνωρίζουμε το καλύτερο μας κομμάτι. Την δύναμη που κρύβεται βαθιά μέσα μας και ζωντανεύει όταν υποφέρουμε. Λένε πως η ανάγκη είναι η μητέρα της δημιουργίας!

«Ήταν κάποτε ένας νεαρός που αγαπούσε πολύ τα ταξίδια. Ήταν γεμάτος ζωή, νιάτα και όνειρα. Η μοίρα του όμως τον είχε τοποθετήσει σε ένα απομονωμένο χωριό της Ιταλίας και ήταν πολύ δύσκολο να εγκαταλείψει το χωριό του, αφού και οι δύο γονείς του ήταν βαριά άρρωστοι και τον είχαν ανάγκη. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να τους εγκαταλείψει όσο κι αν το όνειρο του να ταξιδέψει, έκαιγε τα σωθικά του. Εγκλωβισμένος πλέον στο μικρό χωρίο σκέφτηκε να βάλει ένα στόχο που θα κρατούσε χρόνια. Σκέφτηκε λοιπόν να εγκαταστήσει σιδηρογραμμές, από τη μια άκρη του χωριού, ως την άλλη. Αυτή η σκέψη τον παρηγόρησε και μόνο με την ιδέα γέμισε μέσα του ζωή! Αφού το αποφάσισε πως όσο ζούσαν οι γονείς του, δεν θα μπορούσε ποτέ να φύγει από εκείνη τη γη, θα έκτιζε την ελπίδα του σε εκείνες τις ράγες. Το μυαλό του δεν τον είχε εγκαταλήψει. Θα τον κρατούσε ζωντανό με ένα παράδοξο ίσως τρόπο, αλλά αποτελεσματικό. Μπορεί να βρεθείς φυλακισμένος κάπου και αν το μυαλό του το επιλέξει, θα αισθάνεσαι ελεύθερος άνθρωπος.

Πέρασαν τα χρόνια και οι γονείς του αν και σε βαθιά γεράματα ποια, βρισκόντουσαν ακόμη στη ζωή και τον είχαν ανάγκη ακόμη περισσότερο. Ο νεαρός συνέχιζε να τους φροντίζει με την αγάπη και αφοσίωση του. Υπήρχαν όμως στιγμές που όταν έμενε μόνος του έκλαιγε, για όλα αυτά που ήθελε να ζήσει, να δει, να γνωρίσει και δεν μπορούσε. Είχε όμως καταφέρει να φτιάξει ένα σιδηρόδρομο, πανέμορφο και στερεό. Οι ράγες του ήταν το καμάρι του. Ένιωθε περήφανος για αυτό του το κατόρθωμα και όλοι οι χωριανοί τον παίνευαν, αν και δεν κατάλαβαν ποτέ γιατί έφτιαξε εκείνο τον σιδηρόδρομο.

Μια μέρα εκεί που περπατούσε σκεπτικός επάνω στις ράγες, συνάντησε μια άγνωστη γυναίκα. Πιάσανε κουβέντα και έτσι γνωριστήκανε. Της μίλησε και για τον σιδηρόδρομο που έφτιαξε με τόσο κόπο και αγάπη. Αφού πέρασε αρκετή ώρα, εκείνη γεμάτη περιέργεια τον ρώτησε.

«Μα γιατί έφτιαξες ένα σιδηρόδρομο σε ένα τέτοιο απομονωμένο μέρος… αφού δεν έρχονται τραίνα εδώ…»

Την κοίταξε χαμογελώντας, στην προσπάθεια της να μην τον προσβάλει.

Ο νεαρός ήρωας έστρεψε το βλέμμα του στην απεραντοσύνη του ουρανού και ήταν τότε που φωτίστηκε το πρόσωπο του. Βλέπεις το πρόσωπο είναι αλληλένδετο με τη ψυχή μας και καθρεφτίζεται σε αυτό, όπως αυτή αισθάνεται και υπάρχει. Έτσι φωτισμένος λοιπόν όπως ήταν, της απάντησε.

«Τον έφτιαξα γιατί μια μέρα… θα ‘ρθει και το τραίνο. Τουλάχιστον υπάρχει αυτή η πιθανότητα. Χωρίς σιδηρόδρομο δεν υπάρχει καμία περίπτωση να έρθει κάποιο τραίνο μια μέρα εδώ.»

Δεν είσαι ποτέ πολύ μεγάλος για να βάλεις έναν ακόμα στόχο ή να ονειρευτείς ένα καινούργιο όνειρο. Αν θες να ζήσεις μια ευτυχισμένη ζωή, εξάρτισέ την από ένα στόχο, όχι από ανθρώπους ή αντικείμενα.

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

13 Comments

  1. Zozo Christodoulou says:

    Zozo Christodoulou Όχι μόνο να βάζουμε στόχους μα να ξέρουμε και καλο σημάδι καταπληκτική γραφή

    • Domenica says:

      Αυτά πάνε πακέτο, στόχος και σιμάδι, αλλιώς δεν λειτουργεί τίποτα ε?….Χαριττώ xx

  2. Marina Andrea Mavroude says:

    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  3. Θαλια Τσαμογλου says:

    τι ωραια λογια, τι ωραια ιστορια, μου παει γαντι. Σαν τον νεαρο κι εγω έχω αρχισει και κανω τον δικο μου σιδηροδρομο αλλα είναι μικρος ακομα θελει καιρο να ολοκληρωθει και τοτε ναι θα ερθει το τραινο, ειμαι σιγουρη..

    • Domenica says:

      Δεν ζει ο άνθρωπος χωρίς όνειρα, στόχους Θάλια μου, όσο μακρινοί κι αν είναι!!!! σε ευχαριστώ απ’ τη καρδιά μου για το σχόλιο που άφησες! χχ

  4. Θαλια Τσαμογλου says:

    …. εγω σε ευχαριστω για αυτο που εισαι γι΄αυτα που γραφεις και νοιωθεις και που σε γνωρισα. Εισαι μια γυναικα με ποιοτητα και δυναμη ψυχης

  5. Nadia Vamvakopoulou says:

    love it agapi mou miss you xxxxxxxxx

  6. ALKYONI says:

    Υπέρoχο και βαθύ αγαπημένη φίλη ντομένικα!!!!
    Θα ταρακουνίσει πολλούς απο τους αναγνώστες σου που θα
    το διαβάσουν, ΝΑΙ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΦΊΛΗ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ ΚΡΑΤΆ
    ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ!!!!!!! Όσο και αν μας φαίνεται ακατόρθωτο με λίγη
    θέληση και φαντασία θα τα καταφέρουμε να φτάσουμε στο τέρμα.
    Δεν είναι ανάγγη να είναι μεγάλο αυτό που ονοιρεύτηκαμε, υπάρχουν κάτι μικρά και καθόλου ασήμαντα πράματα που μας δίνουν ΄τόση
    μα τόση χαρά!!! ΣΕ ΕΥΧΑΡΗΣΤΏ ΠΟΛΎ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΓΡΆΦΕΙΣ ΜΙΛΆΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ!!!!
    Με αγάπη η φίλη και αναγνώσρτια σου.
    ΑΛΚΙΩΝΗ.

    • Domenica says:

      Σε ευχαριστώ μανουλα μου και φιλη Αλκιωνη μου χε χε
      για το υπεροχο μυνημα σου… ξερω ποσο φανατικη αναγνωστρια μου εισαι και με κανει χαρουμενη!!!
      Θα ταρακουνισει πολλους λες? Το ευχομαι γιατι χωρις στοχο η ζωη μας δεν εχει νοημα.
      Οποιοι κι αν ειμαστε, οπου κι αν βρισκομαστε, χωρις στοχο και σκοπο – εστω και μικρο οπως το ειπες και εσυ – η ζωη δεν εχει νοημα.
      Οταν προτωήρθα στην Αλάσκα και στην αρχή ήταν δύσκολο και ήμουν χαμένη (αν και βρισκόμουν μέσα στο στόχο μου ήδη, εντούτοις δεν ήξερα πως να αρχίσω τη ζωή μου εδώ), μια μερα η κορη μου η χρυχη μου ειπε … “Μαμα βαζε καθε μερα μικρους στοχους και μετα πηγαινε να τους συναντησεις”… *χαμόγελο*

  7. Ρουλα Ασπιωτη says:

    Πολυ καλο αγαπη μου σου αξιζουν πολλα μπραβο:-) Να εισαι καλα οτι κι αν κανεις και να περνας ακομα καλυτερα οπου κι αν εισαι!!!!

    • Domenica says:

      Χαίρομαι που σου άρεσε Ρούλα μου… σε ευχαριστώ για τα σχόλια σου κάθε φορά, με γεμίζουν χαρά και δύναμη… όσο το κρύο αγκαλιάζει την Αλάσκα, τόσο ζεσταίνει η καρδιά μου! Σε ευχαριστώ… !!! χχ

  8. Elita Michaelidou B says:

    ωραίο!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.