Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Oct 27

Το ωραιότερο δώρο!

DSCF0347
Την έχω πει μάνα, μαμά, μάμμα, μανούλα, Μάδερ, μητέρα, άμμα…! Είναι η πιο γλυκιά μανούλα στο κόσμο, του καθενός η μητέρα! Είναι η γη που μονίμως είναι άνοιξη. Γεμάτη καρπούς και άνθη. Είναι ο άνθρωπος που ενώ πονάει, γελά. Κουράζεται, μα τρέχει. Νυστάζει, μα ξυπνά. Γίνεται ένας μικρός Θεός με υπερφυσικές δυνάμεις, προκειμένου να μας μεγαλώσει. Το δυσκολότερο έργο στη ζωή. Σε μαθαίνει να ντύνεσαι ‘άνθρωπος’. Σου χαρίζει ένα από τα σημαντικότερα δώρα στη ζωή, το σπιτικό φαγητό της! Το μεγαλύτερο όμως είναι εκείνο της ανιδιοτέλειας. Σου δίνει κι όλο σου δίνει χωρίς αντάλλαγμα.

Το μεγάλωμά μου είναι γεμάτο με γέλια, παιγνίδι και γιορτές, πολλές γιορτές. Κάθε Κυριακή στο σπίτι μας ήταν γιορτή, επειδή οι γονείς μου αγαπούσαν πολύ τη ζωή, τη χαρά, το καλό φαγητό, το κρασί, τα τραγούδια. Τραγουδούσαμε και χορεύαμε σαν να ήτανε γιορτή, κάθε Κυριακή! Δεν είχαμε πολλά, μα ήμασταν πλούσιοι με χίλιους τρόπους! Μεγαλώνοντας με τους γονείς μου, ανακάλυψα αληθινούς θησαυρούς. Γνώρισα την αληθινή ευτυχία, αυτή που βρίσκεται στις απλές στιγμές! Πως η χαρά είναι όπως η ένταση στο ραδιόφωνο και άμα την ψηλώσεις, γεμίζει το δωμάτιο ήχο. Έτσι κι η καρδιά μας, γεμίζει χαρά μέσα από απλά καθημερινά πράγματα. Μεγάλωσα με δύο έφηβους, που αγαπήθηκαν στην εφηβεία τους και ακολούθησα πρώτη εγώ απ’ τα τρία παιδιά τους. Σαν φάρος και οι δύο στάθηκαν και για τους τρείς μας. Σαν Χριστουγεννιάτικο δέντρο, περιτριγυρισμένο από δώρα, ήταν πάντα η αγάπη τους. Και είναι ακόμα! Μόνο που τώρα μεγαλώσαμε και δεν είμαστε μικρά παιδιά, να κουρνιάσουμε στη μέση του κρεβατιού, μέσα στην μέση της νύχτας, να κοιμηθούμε δίπλα στα ζεστά τα σώματα τους. Ο πιο γλυκός ύπνος ήταν εκείνος!

Θυμάμαι τις Χριστουγεννιάτικες γιορτές του δημοτικού σχολείου, ντυμένη αγγελάκι να τραγουδώ με τα άλλα παιδιά, τους τρείς μάγους. Το βλέμμα μου να συναντιέται ξαφνικά με της μάμμας. Και τότε λες και δεν υπήρχε κανείς άλλος στην αίθουσα. Θυμάμαι έντονά το κεφάλι της, που τεντωνόταν πιο ψηλά, για να με δει πιο καλά, αλλά κυρίως για να σιγουρευτεί ότι την είδα που με έβλεπε. Και άμα της χαμογελούσα, κτυπούσε τα χέρια παλαμάκια, ενθαρρύνοντας με να τραγουδήσω πιο δυνατά, με περισσότερο θάρρος. Στο τέλος της γιορτής θυμάμαι που όταν με αγκάλιαζε, έμοιαζε λες και ήταν η πρώτη αγκαλιά, ξανά! Ήταν εκείνη η αγκαλιά σαν στέμμα στα μαλλιά μου, σαν κάποιος να με έβαζε ψηλά σε ένα βάθρο και ένιωθα μια μικρή βασίλισσα. Αργότερα κατάλαβα πως ήταν η αγάπη της που με αγκάλιαζε και ένιωθα τόσο σημαντική.

Δικαιολογούσε πάντα τα αδικαιολόγητα. Διαπραγματευόταν με τους πάντες, τους δασκάλους, τους καθηγητές, προκυμμένου να εξασφαλίσει το καλύτερο μας. Κι όταν παραστρατούσαμε, έβρισκε πάντα κάτι καλό να πει, κάπως να μας στηρίξει. Για αυτήν πάντα υπήρχαν παράθυρα και τα άνοιγε για μας, ρίχνοντας πάντα το φως στη καρδιά μας. Ποτέ μα ποτέ δεν έκλεινε η δικιά της πόρτα. Γινόταν το ημερολόγιο μας, που κρατούσε σαν σφραγιστός τάφος τα μυστικά μας. Τα ήξερε όλα και αυτά που δεν της λέγαμε. Έχει κι αυτό το χάρισμα μια μάμμα, να διαβάζει τις καρδιές στα μάτια των παιδιών της.

Με άφηνε να βάζω τα φορέματα της, τα ψηλά της τα τακούνια. Κρατούσα την τσάντα της – πόσο αγαπούσα εκείνη τη μαύρη τσάντα – και προσποιούμουν ότι ήμουν η μάμμα. Ήθελα να της μοιάσω, να είμαι εκείνη. Στεκόμουνα μπροστά στον καθρέφτη ώρα και έκανα πρόβα τη μάμμα. Μετά έπεφτα στην αγκαλιά του παπά και του ζητούσα να παντρευτεί εμένα. Και εκείνος γελούσε δυνατά, επειδή εγώ σοβαρά μιλούσα. Και άμα τον έβλεπα να γελά, με έπιαναν τα κλάματα. Νόμιζα πως με κορόιδευε. Ύστερα με αγκάλιαζε η μάμμα, διαβεβαιώνοντας με πως ο γάμος θα γίνει.

Σε θυμάμαι μάμμα με τα μπικουτί στα μαλλιά σου, να πίνετε καφεδάκι με το παπά και εγώ να μετροφυλλώ ένα περιοδικό από τα δικά σου – Ντόμινό, Βεντέτα, Ρομάντζο – να ακούω τη φωνή σας σαν χάδι να με τυλίγει. Θυμάμαι κάθε Πάσχα που αγοράζαμε καινούργια ρούχα και παπούτσια, τι ευτυχία Θεέ μου! Τα βράδια στην εκκλησία, να μυρίζουν τα κεριά, το λιβάνι, να μισοκοιμούνται οι γιαγιάδες στους σκάμνους, να μου κρατά το χέρι η μάμμα και όλα να είναι στη θέση τους. Ένιωθα τόση πληρότητα, δεν έλειπε τίποτα.

Θυμάμαι την Κυριακή του Πάσχα, το ψητό πως μύριζε, οι πατάτες οι ροδοκόκκινες, τα κάρβουνα του παπά μύριζαν ζωή, χαρά. Το ράδιο να παίζει λαϊκά τραγούδια, η μάμμα να φτιάχνει σαλάτα και να τραγουδά και εμείς να τρέχουμε μέσα στο σπίτι και έξω στην αυλή, τόσο ξέγνοιαστα παιδιά, τόσο χαρούμενα. Τρώγαμε όλη μέρα, δεν σηκωνόταν πιάτο απ’ το τραπέζι ως το βράδυ που ξανά τρώγαμε πάλι. Και τραγούδι και χορό και ο παπάς να παίζει μπουζούκι, ακορντεόν. Εμείς να συνοδεύουμε τη μάμμα στο τραγούδι, να χορεύουμε, να τρώμε, να γελάμε.

Δώρα ανεκτίμητης αξίας! Δώρα ζωής από μια γλυκιά ύπαρξη που λέγεται μάμμα, που λέγεται παπάς. Δεν χρειάζεται να έχεις πολλά για να μεγαλώσεις ευτυχισμένα παιδιά. Το μόνο που χρειάζεται είναι Αγάπη, άπλετη αγάπη και χαρά. Η Αγάπη και η χαρά γεννούν τα υπόλοιπα.

Στο σπίτι μας πάντα αγαπούσαμε πολύ τα γενέθλια! Στολίζαμε παντού μπαλόνια, διακοσμητικά, το τραπέζι με το πράσινο και κόκκινο τζέλι, τα σάντουιτς με το χαλούμι και το αγγουράκι, το σαλάμι με την ντομάτα, το σουφλέ, το ποπ-κορν, η πίτσα που έφτιαχνες πάντα εσύ με λούντζα, ρίγανη, ελιές, κρεμμύδια, ντομάτες. Και η τούρτα πανέμορφη, με τα κεράκια να αντανακλούν στα μάτια μας που έλαμπαν από χαρά.

Μανούλα μου, αφιερωμένη η σημερινή μου ανάρτηση σε εσένα που γιορτάζεις σήμερα, 28 Οκτωβρίου τη γέννηση σου. Να θυμάσαι, η Αγάπη μηδενίζει κάθε απόσταση. Η καρδιά μου είναι πάντα δίπλα στην ανάσα σου, όπως έτσι πάντα το καταφέρνει αυτό η Αγάπη. Όσο για τον παπά, είναι πάντα εδώ μαζί μου στην Αλάσκα, όπως μπορεί να βρίσκεται πάντα και εκεί μαζί σου στην Κύπρο μας.

Χρόνια σου πολλά, να έχεις μια χαρούμενη μέρα!

Αγαπώ σε!

Κουλίτσα σου χχ

Domenica~

Σου έχω εδώ λίγα γνωμικά για τις μητέρες, ξέρω πόσο σου αρέσουν!!!

Δικαίως ονομάζουμε τη γη μητέρα, αφού την ποδοπατούμε και αυτή δεν παύει να αποδίδει καρπούς και άνθη!
– Καμπούρογλου

Άβυσσος βαθιά η καρδιά της μάνας. Στα βάθη της πάντα η συγχώρεση!
Μπαλζάκ

Δεν υπάρχει για τα παιδιά καλύτερο καταφύγιο από τη μητρική αγκαλιά!
Μόντι

Επειδή ο Θεός δεν μπορεί να βρίσκεται παντού, γι’ αυτό έφτιαξε τη μητέρα!
Δουμάς

Η ανατροφή και η διαπαιδαγώγηση του παιδιού είναι σοφία της μητέρας!
Τένυσσον

Η μητέρα είναι ένα πρόσωπο το οποίο, βλέποντας ότι υπάρχουν μόνο τέσσερα κομμάτια πίτας για πέντε άτομα, λέει ότι ποτέ δεν της άρεσε η πίτα!
Τζόρταν Τ.

Τίποτε το προσφιλέστερο στα παιδιά από την μητέρα. Αγαπάτε την μητέρα σας, παιδιά, διότι δεν υπάρχει άλλος έρωτας αγνότερος και γλυκύτερος!
Ευριπίδης

Το βρέφος είναι η άγκυρα μιας μητέρας!

Το πρώτο παιδί κάθε γυναίκας είναι συνέχεια της τελευταίας της κούκλας!

Το φιλί είναι το πλουσιότερο δώρο της φτωχότερης μάνας!

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

12 Comments

  1. Θαλια Τσαμογλου says:

    τι ωραιο αφιερωμα εγραψες για τη μανουλα σου γλυκεια μου, σου ευχομαι να τη εχεις κοντα σου για πολλα πολλα χρονια ..

  2. Kristiarod Rodosthenous says:

    poso eftixismeni me kanis me afta pou grafis sister.

  3. Elita Rodosthenous says:

    Poso xaroumenos anthrwpos k glykos… Xxx

  4. Θαλια Τσαμογλου says:

    Χρονια Πολλα για τη μανουλα σου να τα εκατοστησει
    και να ειναι γερη και δυνατη σαν τα ψηλα βουνά.
    Να τη χαιρεστε και αυτη σαν αετίνα να σας εχει
    όλα εσας τα παιδια της κατω απο τις τεραστιες φτερουγες της.

  5. Elita Rodosthenous says:

    Xronia polla sti glykia manoula s!!! Xxx

  6. ΧΡΙΣΤΙΝΑ says:

    Αγαπημεη μας πηγα στη μητέρα σου και Οση ώρα καθώμαστε με την φιλενάδα μου της ζητησα να μου ανοίξει το κομπιούτερ, ήθελα να διαβάσω αυτό που της έγραψε στα γενέθλεια της, το διάβασα και τα δάκρυα μου ποτάμια, είσαι μία αληθινη συγραφέας δεν έχεις τίποτε να ζηλεψεις απο αλλους συγραφείς

    • Domenica says:

      Xristina mou! Se efharisto aptin kardia mou k propanton pou eisai dipla sti mitera mou me ton Panico, san vrahoi! San adelfia, san aggeloi!!!! xxxxxx

Leave a Reply

Your email address will not be published.