Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Oct 29

Τρείς φίλες!

Mask 3
Ένας γέρος είναι ένα παιδί με παρελθόν, μα κανείς δεν είναι γέρος, μέχρι ν’ αρχίσει να μετανιώνει, αντί να ονειρεύεται.

Υπάρχει μια εποχή ζωής, που αν φτάσουμε να την ζήσουμε, θα γίνουμε ξανά παιδιά. Ποσό τρελό μπορεί να είναι αυτό το αναποδογύρισμα. Να περνούν τα χρόνια και να έρχεται μια μέρα, που να αντιστρέφονται και πάλι οι ρόλοι. Να γίνονται οι γονείς, παιδιά. Προσωπικά το θεωρώ χαριτωμένο και γλυκό. Μερικούς όμως ανθρώπους αυτό, τους ενοχλεί. Και συχνά μαλώνουν τους γονείς τους, που παιδιαρίζουν σε μεγάλη ηλικία. Που το γράφει όμως, πως τελειώνει ποτέ το ‘παιγνίδι’! Δεν είναι μήπως η παιδική μας ηλικία, η καλύτερη; Απονήρευτα χρόνια, γεμάτα ξεγνοιασιά και ανεμελιά. Τα χρόνια που κάναμε συλλογή σβηστήρια, μολύβια και χαρτομάντηλα. Που γράφαμε λευκώματα και ερωτηματολόγια, προσπαθώντας έτσι να μάθουμε τη γνώμη των άλλων για μας. Που μια πρόταση, «Θέλεις να παίξουμε;…» ήταν χαρά μεγάλη. Και ξαφνικά αλλάζει η εποχή.

Δεν μου αρέσει η μετριότητα, το τύπος, ο καθωσπρεπισμός. Τα αυστηρά βλέμματα των ανθρώπων που θέλουν να σε καλουπώσουν, να σε πακετάρουν. Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ελεύθερος. Μόνον ζώντας ελεύθεροι, είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι. Και αυτό αλλάζει για τον καθένα μας, αφού αγαπάμε διαφορετικά πράγματα στη ζωή. Εγώ αγαπώ τις τέχνες, την μελέτη, την συνεχή προσπάθεια! Είναι οι βιταμίνες της ζωής μου. Σέβομαι την αλήθεια, όποια κι αν είναι αυτή. Υποκλίνομαι μπροστά σε αυτούς που λένε αυτό που πραγματικά αισθάνονται, έστω κι αν πολλές φορές προκαλέσουν με αυτό την απόρριψη του περίγυρου τους. Χρειάζεται μεγάλο θάρρος για κάτι τέτοιο, δεν είναι εύκολο. Ναι, θέλει τόλμη η ελευθερία! Μα όλοι έχουμε ανάγκη και την αποδοχή, για να είμαστε ευτυχισμένοι. Η αποδοχή είναι ένα από τα πέντε συστατικά της ευτυχίας! Κανείς δεν επιθυμεί ποτέ να συναντήσει σε πρόσωπα αγαπημένων ανθρώπων του, την σκληρότητα της απόρριψης. Αν όμως θες να ζήσεις τη ζωή που εσύ ονειρεύεσαι, θα πρέπει να μάθεις να δέχεσαι την απόρριψη, την οποιαδήποτε βαριά κριτική, χωρίς να την αφήνεις να σε φθείρει ή να σε εμποδίζει.

Υπάρχει και μια άλλη μερίδα ανθρώπων – ίσως η μεγαλύτερη – που όλοι θα συναντήσουμε στο δρόμο μας. Αυτοί που αγαπούν πολύ την ύλη. Που θεωρούν πως επιτυχία είναι όταν έχεις αποχτήσει στη ζωή πολλά λεφτά, υλικά αγαθά, σπίτια-παλάτια. Λες κι αν δεν τα έχεις αυτά, έχεις αποτύχει. Ουαί και αλίμονο άνθρωπε. Όχι, δεν έχω τίποτα εναντίον των υλικών αγαθών και θα μου άρεσε πολύ μια μέρα να αποχτήσω το δικό μου σπίτι. Θα εξακολουθώ όμως να είμαι πλήρης και ευτυχισμένη και χωρίς αυτό. Με λυπεί το πόσο έχει εξαρτηθεί σήμερα ο άνθρωπος, από τα αντικείμενα και από τους τίτλους.

Χαίρομαι όμως που έστω αραιά και που, ανταμώνω αληθινούς ανθρώπους. Πρόσφατα απέχτησα μια καινούργια φίλη, τη Θάλλεια από το Βόλο. Επέτρεψε μου αγαπητή φίλη να αναφερθώ σε ένα μικρό περιστατικό, που με χαροποίησε ιδιαίτερα.

Και με ρωτάει η Θάλλεια…

– Τι κάνεις, πως είσαι?

Και εγώ της απαντώ…

– Είμαι καλά, τώρα δα έχω μιλήσει με την κόρη μου στο σκάιπ στην Αγγλία και έχω χαρά μες τη ψυχή μου. Έγραψα και μήνυμα στο γιο μου, απάντησα στα ημαιλ της μαμάς μου – μου γράφει κάθε μέρα ξέρεις η μαμά – είμαστε πολύ συνδεδεμένες – μετά λέμε να σεργιανίσουμε λίγο στη πόλη με τον Κίνγκ, να δούμε τα στολίσματα. Ανυπομονώ να δω τι θα κάνουνε το Δεκέμβριο, άμα άρχισαν από τώρα να στολίζουν. Όχι δεν παραπονιέμαι, αντιθέτως το χαίρομαι πολύ, λατρεύω τα Χριστούγεννα… Εσύ τι νέα;

Και μου απαντά….

– Μα πόση εντύπωση μου κάνει, όταν ρωτάς κάποιον, ‘Τι κάνεις?’ και να σου απαντάει με κάποιες λεπτομέρειες και όχι όπως ‘Καλά εσύ?’… τι ωραίο που είναι να μην γράφω μόνο εγώ ολόκληρα κατεβατά από κείμενο.

Κάπως έτσι νιώθω και εγώ αγαπητή φίλη Θάλλεια και σε ευχαριστώ πραγματικά που εμφανίστηκες στην γειτονιά του φέης μπουκ, θυμίζοντας μου με τον αυθορμητισμό σου πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που εκφράζονται χωρίς φόβο, αποκαλύπτοντας πολλές φορές το παιδί που κατοικεί μέσα τους. Έπειτα τι είναι οι φίλοι; Άγνωστοι είναι, που δεν γνωρίσαμε ακόμα.

Να ήταν τα νιάτα δυο φορές! Αχ…

Η ζωή μας έχει πολλά στάδια και η κάθε ηλικία έχει τη χάρη της, όπως και τα προβλήματα της. Όλα τα στάδια ζωής έχουν ενδιαφέρον, αν και μετά από μια ηλικία αρχίζουμε να απογοητευόμαστε, αφού η Νιότη παίζει σπουδαίο ρόλο στις ζωές μας. Όταν όμως η Νιότη αρχίσει σιγά-σιγά να ξεθωριάζει και να χάνει την λάμψη του το εξωτερικό μας πρόσωπο, ξεχνάμε πως το μέσα πρόσωπο μας, δεν γερνά ποτέ. Άσε που κάτι άλλο πολύ ευχάριστο αρχίζει να συμβαίνει. Η Νιότη παραχωρεί τη θέση της, στην φίλη Σοφία, όπου αυτή μας βοηθά να συνεχίσουμε με ένα διαφορετικό τρόπο στη ζωή. Αλλάζοντας έτσι τις προτεραιότητες μας, προκειμένου να συνεχίσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι άνθρωποι, στα τελευταία χρόνια της ζωής μας. Ναι, μεγαλώνει το σώμα και αρχίζει να γερνάει, να φθείρεται, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Όπως το καλοκαίρι που όσες ομορφιές κι αν έχει, το μαδάει στο τέλος ένα φθινόπωρο και το θάβει εντελώς μια βαρυχειμωνιά. Δεν μπορεί όμως να σκοτώσει τους σπόρους του, που είναι βαθιά ριζωμένοι μες τη γη, όσο χιόνι κι αν απλώσει παντού.

Τυχερός ο άνθρωπος, που γερνά χωρίς αρρώστια, είτε ψυχική, είτε σωματική. Εκεί είναι τα δύσκολα, εκεί είναι τα ψηλά βουνά, τα ανεμοδαρμένα ύψη που δύσκολα σκαρφαλώνονται.

Αποχαιρετάμε σιγά-σιγά την καλή μας φίλη, την Νιότη. Ένα διαμάντι που καταλαβαίνουμε την αξία του, όταν αρχίζουμε να το χάνουμε. Έτσι δεν γίνεται πάντα; Καταλαβαίνουμε την αξία των πραγμάτων, όταν ποια τα έχουμε χάσει. Πολλοί από εμάς δυσκολευόμαστε να δεχτούμε, την τρίτη ηλικία με αγάπη. Και όσοι δεν το αντέχουν, αισθάνονται πολλές φορές πανικοβλημένοι ή και ξοφλημένοι. Λες και κάποιος σήμανε συναγερμό στη γη. Τον χρόνο τον άπιαστο, τρέχουν να δέσουν κάτω από ένα νυστέρι, για λίγη ακόμα Νιότη. Για όσους το χρειάζονται και για όσους το μπορούν, υπάρχει τρόπος για λίγη ακόμα παράταση.

Ποιος νίκησε όμως το χρόνο, το θάνατο?

Ο άνθρωπος μπορεί να είναι τόσο θαυμάσιο ον!

Μπορεί όμως να γίνει και τέρας!

Δεν έχουμε απαντήσεις, έχουμε όμως επιλογές.

Η Ζωή είναι ωραία, είτε βαδίζει με την Νιότη, είτε με την Σοφία. Πολύ σπάνια συνυπάρχουν και οι τρεις μαζί. Τυχερός αυτός που το γεύτηκε, το δώρο αυτό! Οι τρείς φίλες, η Ζωή, η Νιότη και η Σοφία! Κάπου διάβασα πως, η Σοφία πνεύματος σε νεαρή ηλικία, σε σώζει από πολλά βάσανα!

Όταν αγαπήσουμε τις τέχνες, κάτι υπέροχο αρχίζει να μας συμβαίνει. Ξεδιπλώνεται μπροστά μας ένας υπέροχος κόσμος. Έτοιμος να τον γευτούμε είτε σαν καλλιτέχνες, είτε σαν θαυμαστές! Εραστές της τέχνης. Η μουσική έχει τη δύναμη, να γεμίσει το κενό της ψυχής μας. Ένα βιβλίο, μπορεί να σε ταξιδέψει, χωρίς να έχεις κάνει ούτε ένα βήμα. Στη θέα, που με τόση χάρη μπορεί να λικνίζεται ένα σώμα, σε κάνει να αισθάνεσαι ανάλαφρος σαν πούπουλο. Μια παράσταση, ζωντανεύει σε ένα σανίδι, τους κοιμισμένους χαρακτήρες ενός έργου, που κλειδωμένοι στις σελίδες ενός βιβλίου, περιμένουν υπομονετικά την ενσάρκωση. Ο ηθοποιός, με το φως της ψυχής του και με το υποκριτικό του ταλέντο, μπορεί να σου προκαλέσει έντονα συναισθήματα, πίκρας και χαράς. Φόβου και πανικού. Η μαγεία του θεάτρου, του κινηματογράφου, ταξίδια ολόκληρα της ψυχής, του μυαλού. Ένας άυλος υπέροχος κόσμος, δοσμένος απλόχερα σε όλους εμάς! Ίσως να μην καταφέρουμε ‘πολλά’ στη ζωή. Αν όμως καταφέρουμε να γευτούμε τη μαγεία της ζωής, όπου κι αν κρύβεται αυτή για τον καθένα μας ξεχωριστά, νομίζω πως έτσι συναντάμε το νόημα στη ζωή!

Το κενό της ψυχής δεν γεμίζει ποτέ με υλικά, κι αν γεμίσει, είναι πρόσκαιρο. Η ψυχή έχει ανάγκη περισσότερο, αυτό με το οποίο είναι καμωμένη, με το άυλο.

Η ζωή είναι ωραία! Πάντα θα έχουμε μια νεαρή Άνοιξη. Πάντα θα έρχεται το ζουμερό Καλοκαίρι και πάντα θα συναντάμε ένα δροσερό Φθινόπωρο. Κι αυτό με τη σειρά του, θα μας οδηγεί σε ένα σοφό Χειμώνα. Όλες οι εποχές, κάθε χρόνο μας χαρίζουν σοφά μυνήματα. Η φύση παντού, μας μιλάει. Χρόνια, αιώνες τώρα, όλα κάνουν το κύκλο τους και όλοι γινόμαστε μέρος αυτού του κύκλου ζωής. Τίποτα δεν γυρνάει πίσω, τίποτα δεν ξεγίνεται. Όλα πάνε μπροστά, τα σπρώχνει μπροστά η ζωή.

Δότες ζωής! Άλλο ένα από τα όμορφα πρόσωπα, που μπορούμε να φορέσουμε. Στο μονοπάτι που βαδίζουμε, αλλάζουμε συνεχώς πρόσωπα, άλλοτε άσχημα κι άλλοτε όμορφα. Είναι η ανθρώπινη μας φύση τέτοια καμωμένη, κάποτε θα αγαπάμε τον εαυτό μας και κάποτε όχι. Είναι η ομορφιά όμως, που θα σώσει μια μέρα τον κόσμο μας. Ότι δίνεις, έρχεται πίσω σε εσένα, αργά ή γρήγορα.

Να δίνεις, ότι κι αν είναι αυτό, όσο κι αν είναι αυτό. Το λίγο, είναι πολύ!

Να δίνεις αγάπη, σημασία, χρόνο, μια ζεστή αγκαλιά, μια γλυκιά κουβέντα. Να δίνεις βοήθεια, μια σύσταση, ένα σου γράμμα μπορεί να ανοίξει αλλουνού κλειστές πόρτες. Ακόμα και ένα χαμόγελο, μπορεί να είναι βάλσαμο στη ψυχή, σε μια δύσκολη μέρα ενός άγνωστου περαστικού. Τις προάλλες καθώς έψαχνα κάτι στα ράφια ενός σούπερ μάρκετ, μια άγνωστη κυρία μου μίλησε ξαφνικά. Βρήκε λέει το φουλάρι μου, πολύ χαρούμενο! Ήταν ένα μικρό αναπάντεχο δώρο, που γέμισε τη ψυχή μου χαρά, επειδή προερχόταν από ένα άγνωστο περαστικό άνθρωπο, που δεν είχε κανένα συμφέρον να με κάνει χαρούμενη. Μου έδωσε τέτοια χαρά, ανάστησε το παιδί μέσα μου. Ειδικά τώρα που μου λείπει πολύ η δικιά μου οικογένεια, μου λείπουν οι καλοί μου φίλοι. Σε όλους μας πάντα κάτι θα λείπει, κανείς μας δεν μπορεί να τα έχει όλα. Μα ξαφνικά θα είναι τόσο ωραία να παίρνουμε αναπάντεχα ένα ‘δώρο’ απ’ το πουθενά!

Άμα δίνουμε, θα παίρνουμε κιόλας! Είναι κύκλος αυτά!

Το άστρο αυτό που λέγεται αλήθεια, ακόμα και σε μικρή κλίμακα, μας δίνει λάμψη και ομορφιά. Κανείς μας δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αγάπη. Και η αγάπη είναι αλήθεια, είναι ομορφιά, είναι η πηγή της Ζωής. Βρίσκεται παντού σε χίλια πρόσωπα, με χίλιες δύο μορφές. Σαν ένας χορός μασκαρεμένων όπου όλοι μας φοράμε τις εντυπωσιακές μας μάσκες, μέχρι που να ανταμώσουμε τον έρωτα μας. Και τότε, πέφτουν οι μάσκες και λάμπει η αλήθεια της αγάπης στα αληθινά τα πρόσωπα μας. Αυτή είναι η δουλειά της αλήθειας, να βγάζει τις μάσκες, που από ντροπή και φόβο φοράμε.

Η ζωή κάνει το κύκλο της ασταμάτητα! Δίνει ζωή, δίνει ομορφιά, δίνει βροχή, ήλιο, εποχές. Μέρες και νύχτες, έγνοιες και λύπες. Δίνει όμως ασταμάτητα…

Εμείς?

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

18 Comments

  1. Θαλια Τσαμογλου says:

    σε ευχαριστω παρα πολυ μεσα απο την καρδια μου…

  2. ALKYONI says:

    Που είσαι κόρη λυγερή αγαπημένη!!!!
    ΑΧ πόσο σε θαυμάζω καλή μου, το ένα αρθρο σου είναι
    καλύτερο απο το άλλο, τα θερμά μου συχαρητείρια, μου
    κάνει εντύπωση πώς απλώνεις την ψυχή σου, την σοφία σου,
    την αγάπη πάνω σε ένα χαρτί, είναι σαν να σε οδηγεί ένα
    αόρατο χέρι. Και πάλι σε ευχαρηστώ παντοτηνή μου φίλη,
    Ντομένικα, που μου δίνεις λόγο για να ζώ πιο καλά πιο
    δημιουργεικά στην δύσει της ζωής μου, που προσπαθώ να την κάνω
    να βλέπει και λίγη ανατολή!!!! Η φίλη σου Αλκιώνη, με πολλύν αγάπη!!

    • Domenica says:

      Απίθανη μου ΜΑΜΑ!!! Με οδηγεί ένα αόρατο χέρι… έτσι είναι οι τέχνες, αλλιώς δεν υπάρχουν… όπως η Αγάπη… δεν την βλέπεις… την αισθάνεσαι σε ένα αόρατο κόσμο υπάρχει και μπαίνει μέσα μας για πάντα….χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

  3. Katia Tsangari says:

    Uperoxo!!!!Marese afandasta t arthro sou!!einai polu simandiko na exeis sti zoi sou anthropous pou na s upenthimizoun kathimerina tis pragmatikes axies tis zois, tin omorfia tis… Eisai enas apo autous tous anthropous pou me kanei kathimerina na pisteuo pos ondos den eimai i monadiki trelli pou pisteuei akoma stin agapi, ston alithino erota, sti filia kai stin omorfia tis zois:)!!!se euxaristo Domenica mou!!!

    • Domenica says:

      Ego se efharisto gia to mynima sou k pou ekfrazese elefthera! Einai lytrosi na les afto pou niothis, na zis ti zoe pou thelis, pou oneireftikes, oso dyskolo k an einai afto! Den ehoume alli efkeria, afti einai i efkeria mas, tora! xxx

  4. Elena Sofroniou says:

    Domenica mou ediavasa to!!! en para polla wreo, arese mou!!:)) en leeis mono tin alitheia sou alla leeis tin jai petiximena!!!! epiasa to minima!!! se euxaristw poli!!! nomizw oti xreiazontai akoma pio polloi san esena pou na pernoun minimata mesa pou o,ti kamnoun jai oi mono na pouloun tis wres jai ton eauto tous gia na agorazoun xrima!!!

    • Domenica says:

      Agapoula mou kali, se efharisto apti kardia mou gia to mynima sou… einai epodino na vionis afta pou pistevis, ta na kanis diladi praxi, alla einai taftohrona k i hara tis zoes k ta dora meta pou pernis, einai i apozimiosi!!! Se efharisto k pali, mou dini apistefti hara na perno mynimata piso! xxx

  5. Ρουλα Ασπιωτη says:

    αγαπη μου ειναι πανεμορφο σαν κι εσενα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    μ’αρεσει να διαβαζω αυτα που γραφεις………….. εχεις καταπληκτικη πεννα στο εχω ξαναπει και πιο παλλια αν θυμασαι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    • Domenica says:

      Αππώνεις με κάθε φορά χιχιχι….ευχαριστώ καλή μου! Το εκτιμώ ιδιαίτερα που μου αφήνεις μύνημα!!!!

  6. Τσαχπι Νιάρα says:

    πολύ εμπνευσμένα λόγια φίλη μου..xxx

    • Domenica says:

      Οι τέχνες πιστεύω πως είναι ένας κόσμος ουράνιος που κατέβηκε στη γη για να μην πεθάνουμε από πλήξη…

  7. Elita Rodosthenous says:

    So true!!

  8. Lucio Savva says:

    Απιθανο με ενα εκατομμυριο LIKE!!!

  9. Marina Andrea Mavroude says:

    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  10. Souzana Psara says:

    x

  11. Eleni- Neyla says:

    Αγαπημένη μου φίλη έχει πολύ καιρό να μπω να σεργιανίσω μέσα στα μαγικά μονοπάτια του μυαλού σου ! Μου έλειψε πολύ! Και τι ομορφά που διάλεξα αυτό που διάβασα μόλις τώρα! Ένας ύμνος για τη ζωή ένας ύμνος για τη χαρά τη νιότη τη σοφία και το πόσο τυχερός αυτό που μπόρεσε ή μπορεί να βιώνει έστω και κάτι απο όλα αυτά. Φεύγουν τα νιάτα κι χαρά λέει ένα τραγούδι…! Φεύγουν όμως πραγματικά? Γιατί ποιος ορίζει σε ποια ηλικία παύει κάποιος να είναι νέος? Πέρα από τα σωματικά σημάδια που αν έχει και κανένα καλό γονίδιο δεν σου φαίνεται ..πέρα από αυτό ποιος ορίζει τη Νιότη? Χαρά να έχεις στην καρδιά όνειρα και δύναμη για ζωής και το χαμόγελο οδηγό στη ζωή σου! Ναι η νιότη η σωματική αρχίζει να φεύγει αλλά έρχεται η νιότη του πνεύματος που μαζί με τη σοφία σε κάνει να θέλεις να ζήσεις όλα τα στάδια της ζωής. Εμείς φτιάχνουμε τη ζωή μας αγαπημένη εσύ το ξέρεις πολύ καλά…ξέρεις τι θα πει ελευθερία ξέρεις τι θα πει αυθορμητισμός ξέρεις τι θα πει πλέον σοφία και κρατάς καλά φυλαγμένη στην καρδιά σου εκείνο το κομμάτι της νιότης που σου δίνει ακόμα φτερά ! Την υγειά μας να χουμε και ας εναλλάσσονται οι εποχές με τα γλυκά τους μηνύματα 🙂 χχχχχχ

    • Domenica says:

      Και μενα μου έλειψαν τα σχόλια σου και οι δικές σου αναζητήσεις πάνω στα κείμενα μου, πάντα θεωρώ έχουν μεγάλο ενδιαφέρον… μην σου πω κάποτε τα μυνήματα που αφήνεις, μου δίνουν έμπνευση για την επόμενη μου ανάρτηση!!! Καλό!!!! Φίλη μου πόσο δίκιο έχεις και όντως…πόσοι νέοι αισθάνονται γέροι στην καρδιά και στη σκέψη και πόσοι γέροι αισθάνονται νέοι στη καρδιά και στο μυαλό. Και πόσο τρελό είναι να προσηλώνεται κανείς στις… ρυτίδες! χε χε χε χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

Leave a Reply

Your email address will not be published.