Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Nov 30

Μια Σπαρτιάτισσα στην Αλάσκα!

marigoΓνώρισα τη Μαρία, πολύ πριν έρθω να ζήσω στην Αλάσκα. Την γνώρισα μέσα από τα διάφορα κείμενα που διάβαζα κατά καιρούς στο διαδίχτυο. Για την πορεία ζωής της εδώ στο Άνκορετζ, όπου άρχισε πριν τριάντα χρόνια, μαζί με το σύζυγο της Αλέξανδρο. Μια γυναίκα γεμάτη χαρά, ζωή, όρεξη για δημιουργικότητα, αγάπη για τη φύση και τους ανθρώπους. Ένας άνθρωπος που χαίρεσαι να βρίσκεται γύρω σου. Με την άδεια της λοιπόν, θα ήθελα σήμερα να αναρτήσω μια συνέντευξη της, η οποία καλύπτει όλο το πολύτιμο θα έλεγα έργο της εδώ στην Αλάσκα. Ένα δεκαοχτάχρονο κορίτσι, που έφυγε από το όμορφο ζεστό χωριό της το Καστόρι, για να έρθει να ζήσει εδώ, στην μακρινή παγωμένη γη που λέγεται Αλάσκα. Το Καστόρι, ένα καταπράσινο ορεινό χωριό του νομού Λακωνίας, που εκτείνεται στην ανατολική πλευρά του Βόρειου Ταϋγέτου και απέχει 17 χιλιόμετρα από την Σπάρτη. Ας διαβάσουμε λοιπόν την τόσο ενδιαφέρον πορεία ζωής, μια Σπαρτιάτισσας στην Αλάσκα!

– Πως βρέθηκε μια Καστανιώτισα στην μακρινή Αλάσκα;

Ήρθα στο Άνκορετζ με τον σύζυγο μου τον Αλέξανδρο το 1980 για να δουλέψει στο Νοσοκομείο των Εσκιμώων και Ινδιάνων (Native Hospital) αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Επιδημιολογία στο Harvard. Είχε επισκεφθεί την Αλάσκα όταν ήταν φοιτητής Ιατρικής και είχε εντυπωσιαστεί με την ομορφιά της φύσης και την απλότητα των κατοίκων της. Πάντα ήθελε να επιστρέψει για να ζήσουμε λίγα χρόνια εδώ. Η ζωή στην Αλάσκα μας άρεσε και έτσι παραμείναμε. Ανοίξαμε ιδιωτική κλινική, ενώ εγώ συνέχισα τις σπουδές μου στο πανεπιστήμιο της Αλάσκας. Δημιουργήσαμε μαζί οικογένεια, μεγαλώσαμε τα τρία παιδιά μας (τον Θάνο, την Ντίνα και τον Αριστοτέλη) και συνεχίζουμε να ζούμε εδώ!

– Πως ήταν οι συνθήκες ζωής για σένα και την οικογένεια σου εκεί;

Τελείως διαφορετικές από αυτές που γνώριζα! Είναι φανερό πως υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Αλάσκας, τόσο όσο μεγάλη είναι και η απόσταση της, ως προς το κλίμα, την γλώσσα και την κουλτούρα. Η απουσία της οικογένειας μου και γενικότερα του Ελληνισμού δυσκόλεψε την προσαρμογή μου αρχικά. Σύντομα όμως συνειδητοποίησα πως η ζωή στην Αλάσκα είναι μοναδική. Συνδυάζει τις ανέσεις της σύγχρονης ζωής με την ελευθερία και την περιπέτεια που δεν βρίσκεις εύκολα αλλού. Η πανέμορφη φύση της με τα πανύψηλα βουνά, οι εντυπωσιακοί παγετώνες, τα σιωπηλά φιόρδ και η εκπληκτική άγρια ζωή της σε μαγεύουν. Ο φιλικός και τίμιος κόσμος της με το ελεύθερο πνεύμα σκέψης του, που αξιολογεί τον άνθρωπο βάση του χαρακτήρα του και της προσωπικής του επιτυχίας (και όχι βάση της κοινωνικής ή οικονομικής του θέσης), συντέλεσαν θετικά στην γρήγορη προσαρμογή μου. Εκτίμησα, αγάπησα και συνεχίζω να αγαπώ την Αλάσκα!

– Στην εκεί παροικία δραστηριοποιήθηκες ενεργά και έχεις ένα έργο σπουδαίο που το πρόβαλλαν πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης και εκεί και στην Ελλάδα, για πες μας για αυτό το έργο μερικά λόγια.

Όπως προ-ανέφερα η μεγαλύτερη δυσκολία για μένα φτάνοντας στην Αλάσκα ήταν το γεγονός ότι δεν υπήρχε οργανωμένο Ελληνικό στοιχείο. Στις πολιτιστικές εκδηλώσεις του Άνκορετζ (πανεπιστημίου, μουσείου κτλ.), ο Ελληνισμός δεν αντιπροσωπευόταν. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως απουσίαζε η παρουσία μιας χώρας, που έδωσε τα φώτα του πολιτισμού στον σύγχρονο κόσμο από πολυεθνής πολιτιστικές εκδηλώσεις. Έτσι έθεσα σαν προσωπικό μου στόχο, αφού θα διέμενα στην Αλάσκα, να συντελέσω στη δημιουργία Ελληνικής κοινότητας. Μαζί με μια άλλη Ελληνίδα, την Τάνυα Κλαρκ, αποφασίσαμε να την οργανώσουμε. Αρχίσαμε την προσπάθεια μας διαβάζοντας τον τηλεφωνικό κατάλογο όπου βρήκαμε τα πρώτα Ελληνικά ονόματα. Ήρθαμε σε επαφή με περίπου 25 οικογένειες που ενθουσιάστηκαν στην ιδέα. Μερικοί ήταν απόγονοι των πρώτων Ελλήνων που ήρθαν στην Αλάσκα να εργαστούν στην κατασκευή του σιδηροδρόμου και στα χρυσωρυχεία τη περίοδο του 1915-1923. Οι περισσότεροι ήταν μετανάστες που είχε ελκύσει ο πετρελαιαγωγός την δεκαετία του 1970. Ξανά ανοίξαμε την εκκλησία που είχε ιδρυθεί το 1958, αλλά δεν λειτουργούσε για δεκαετίες, κάναμε την πρώτη Ελληνική χοροεσπερίδα με μεγάλη επιτυχία και η κοινότητα παραμένει δραστήρια από τότε.

Είμαστε τώρα μια σφιχτοδεμένη κοινότητα που αποτελείται από περίπου 70 οικογένειες. Αν και μικρή είναι αρκετά δυναμική. Λειτουργεί η εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος όλο το χρόνο. Διατηρούμε Ελληνικό σχολείο, στο όποιο φοιτούν τα παιδιά της Ελληνικής κοινότητας, αλλά και παιδιά φιλελλήνων Αμερικανών που θαυμάζουν την Ελληνική Ιστορία και παράδοση.(Είμαι η δασκάλα του σχολείου πάνω από 30 χρόνια). Παράλληλα με το Ελληνικό σχολείο έχουμε δημιουργήσει τρία αξιόλογα χορευτικά συγκροτήματα, με μεγάλη ποικιλία χορών από όλη την Ελλάδα και με πλούσια συλλογή αυθεντικών φορεσιών. Εκτός από την συμμετοχή τους στις τοπικές πολιτιστικές εκδηλώσεις, έχουν λάβει μέρος αρκετές φορές σε διαγωνισμό παραδοσιακών χορών στην Δυτική Αμερική (στο FDF) όπου έχουν αποσπάσει αρκετά βραβεία.

Μια από τις ετήσιες εκδηλώσεις που γίνεται στην κοινότητα μας με μεγάλη επιτυχία είναι το τριήμερο Ελληνικό Φεστιβάλ που λαβαίνει μέρος το Δεκαπενταύγουστο. Μας επισκέπτονται χιλιάδες Αλασκανοί και μας δίδεται η ευκαιρία να προβάλουμε τον Ελληνισμό απ’ όλες τις πλευρές. (Είμαι η διοργανώτρια για πολλά χρόνια). Δια μέσου του φεστιβάλ έχουμε καταφέρει να κρατούμε τις ρίζες μας ζωντανές, έχουμε μεταφέρει στα παιδιά μας τα ήθη και τις παραδόσεις του τόπου μας και έχουμε μεταλαμπαδεύσει το Ελληνικό στοιχείο σ’ αυτή την γωνιά του κόσμου που λέγεται Αλάσκα. Αυτός είναι ο κύριος σκοπός της εκδήλωσης, η διάσωση και διάδοση του Ελληνισμού. Έμμεσα βέβαια αποβλέπουμε και στην εξασφάλιση πόρων, για να αποπερατωθεί η πρώτη Ελληνική Ορθόδοξος Εκκλησία, που χτίζουμε εδώ και τρία χρόνια και για να μπορέσει η προσπάθεια μας να συνεχιστεί από τις μελλοντικές γενεές Ελλήνων.

Το όνειρο της μικρής μας κοινότητας για 30 χρόνια, ήταν να χτίσουμε μια εκκλησία βυζαντινού ρυθμού και ένα πολιτιστικό κέντρο για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες της κοινότητας μας. Όλα αυτά τα χρόνια η εκκλησία μας στεγάζεται σε ένα σπίτι. Πριν τρία χρόνια ανέλαβα την προεδρία της ανέγερσης αυτού του έργου που προχωρεί με μεγάλη επιτυχία και προβλέπεται να γίνουν τα θυρανοίξια το Πάσχα του 2014 . Φέτος το καλοκαίρι έγινε ένα μεγάλο μέρος της αγιογραφίας, καθώς και τα ψηφιδωτά. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν προβάλει το έργο μας και έχουμε λάβει αρκετές δωρεές από όλο τον κόσμο. Είναι αξιοσημείωτο να αναφερθεί ότι, πολλές ενορίες από κάθε γωνιά της Ελλάδα έχουν στηρίξει αυτή μας την προσπάθεια. Το βρίσκω αυτό ιδιαίτερα συγκινητικό, γνωρίζοντας τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα μας αυτή την εποχή. Αυτό βέβαια που με άγγιξε πιο πολύ ήταν η δωρεά που προσέφερε το χωριό μας με την εικόνα του Αγίου Θεοκλήτου. Ευχαριστώ προσωπικά και εκ μέρους της Ελληνικής Κοινότητας της Αλάσκας, τον Παπά-Δημήτρη και το εκκλησιαστικό συμβούλιο για αυτήν την χειρονομία! Είναι μεγάλη τιμή για μένα η παρουσία της εικόνας του πολιούχου του χωριού μου σε αυτό το τελευταίο σύνορο του κόσμου!

– Η πατρίδα μας σήμερα βιώνει μια μεγάλη κρίση, πως την βιώνετε εσείς στην ξενιτιά;

Ακούμε τα νέα καθημερινά και παρακολουθούμε την εξέλιξη της οικονομικής κρίσης από κοντά και πραγματικά λυπούμαστε πολύ για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Ελληνικός λαός. Σε καθημερινή βάση λαμβάνουμε emails και τηλεφωνήματα από νέους και οικογένειες που ζητούν να έρθουν να δουλέψουν στην Αλάσκα. Είναι λυπηρό να βλέπουμε τα μορφωμένα νέα μυαλά της χώρας να αναγκάζονται να εγκαταλείπουν την χώρα που τους σπούδασε και να προσφέρουν τις γνώσεις και υπηρεσίες τους σε άλλους τόπους.
Φαίνεται πως χάνετε η ελπίδα για βελτίωση της κατάστασης στην Ελλάδα. Είναι τραγικό! Συνεχώς αναρωτιόμαστε, πως οι πολιτικοί που κυβερνούσαν άφησαν την Ελλάδα μας να φτάσει μέχρι εδώ. Τίνος συμφέροντα εξυπηρετούσαν στην θέση που κατείχαν; (Σίγουρα όχι του λαού και του κράτους!) Πως μπορούν να αισθάνονται Έλληνες όταν άφησαν μια χώρα σαν την Ελλάδα που δίδαξε στον κόσμο την πιο σπουδαία αξία «την Ελευθερία», να της την ληστέψουν; Τι έγινε η Δημοκρατία που γέννησε η Ελλάδα; Δεν έχουν ενοχές που έκλεψαν την ελπίδα από την νέα γενιά;

– Ξέρω ότι επισκέπτεσαι τακτικά το χωριό μας, πως το βλέπεις μες στο πέρασμα του χρόνου;

Κάθε φορά που έρχομαι στο χωριό μας το βρίσκω και πιο όμορφο! Διατηρεί την γραφικότητα του με τα αναπαλαιωμένα κτήρια, αξιοποιούνται οι φυσικοί του χώροι (τα φαράγγια του, οι πηγές του, το Μαρμαρογέφυρο…), εξελίσσονται διάφορες επιχειρήσεις (ιχθυοτροφείο, κτηνοτροφείο, ξενοδοχείο), ανοίγουν ταβέρνες και άλλα στέκια με παραδοσιακούς μεζέδες και τοπικά προϊόντα. Οι σύλλογοι έχουν δραστηριοποιηθεί και δίνουν ψυχή στο χωριό. Παρακολουθώ τις διάφορες εκδηλώσεις στο Facebook, όπως είναι το καρναβάλι, η γιορτή της Μπουκουβάλας/λαδιού, τα παραδοσιακά χορευτικά προγράμματα των παιδιών και χαίρομαι να βλέπω πως συνεχίζονται οι παραδόσεις με μεράκι. Το πολιτιστικό κέντρο, internet/wi-fi, και όλες οι υπηρεσίες που υπάρχουν, όχι μόνο καλύπτουν τις ανάγκες των κατοίκων του αλλά κάνουν και την διαμονή του επισκέπτη πιο ευχάριστη.

– Τι νομίζεις ότι πρέπει να γίνει για να προοδεύσει ο τόπος μας και να ξεπεράσει την σημερινή κρίση;

Δεν είμαι οικονομολόγος ούτε πολιτικός, αλλά είναι φανερό πως η σημερινή αντιμετώπισης του οικονομικού προβλήματος οδηγεί την χώρα στην εξαθλίωση. Η περιβόητη ανάπτυξη, “Η τριτοκοσμική” που επικαλείται η ευρωζώνη, δεν λειτουργεί. Νομίζω πρέπει να δοθεί έμφασης στην παραγωγική ανάπτυξη. Να γίνει δηλαδή επένδυση στις τουριστικές υποδομές, στην ηλιακή, αιολική ενέργεια και γεωργία.

Να ενισχυθεί ο τουρισμός. Δεν επιτρέπεται μία χώρα που διαθέτει τόσες φυσικές ομορφιές να έχει 17-20 εκ. τουρίστες, ενώ η Τουρκία να πλησιάζει τα 40 εκ. τουρίστες. Πριν λίγα χρόνια, όταν έφερνα τα εκπαιδευτικά μου προγράμματα, δεν είχε καθόλου τουρισμό. Όλα τα νησιά και οι παραλίες της χώρας, μπορούν να αξιοποιηθούν ώστε να τετραπλασιαστεί ο τουρισμός και το συνάλλαγμα που μπαίνει στη χώρα. Ένα άλλο παράδειγμα ανάπτυξης τουρισμού είναι η επένδυση σε ένα Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο (σύμφωνα με τα σύγχρονα διεθνή πρότυπα) που να δίνει την δυνατότητα στην χώρα να διεκδικεί μεγάλα παγκόσμια η ευρωπαϊκά συνέδρια με 30.000 – 40.000 άτομα. Αυτού του είδους τα συνέδρια θα φέρνουν υψηλού επιπέδου συνεδριακό τουρισμό, με συνέδρους την ελίτ των οικονομικά ισχυρών και όχι φτωχούς τουρίστες. Γιατί να μη φιλοξενεί η Ελλάδα π.χ. τα παγκόσμια Ιατρικά συνέδρια όταν έχουμε ένα brand name, το οποίο λέγεται Ιπποκράτης και που όλοι οι γιατροί του κόσμου ορκίζονται σε αυτό? Να μας λένε πως δεν μπορεί η χώρα μας να φιλοξενήσει τέτοιο συνέδριο γιατί δεν διαθέτει κατάλληλες εγκαταστάσεις, όταν όλες σχεδόν οι ευρωπαϊκές χώρες μπορούν? Μια χώρα που είναι πρώτη σε ναυτιλιακή δύναμη, γιατί να μην έχει αντίστοιχο πανεπιστήμιο στον Πειραιά ώστε να γίνονται παγκόσμια σεμινάρια και να μπορούν και τα Ελληνόπουλα να σπουδάζουν marine studies αντί να πηγαίνουν στην Αγγλία!

Επίσης τα νησιά και τα ξερονήσια μπορούν να γεμίσουν από ανεμογεννήτριες (με τα 6-9 μποφόρ που πνέουν καθημερινά) και να παράγουν αρκετή ενέργεια ακόμη και για εξαγωγές σε αλλά κράτη. Κάτι παρόμοιο μπορεί να συμβεί και με την ηλιακή ενέργεια, με παράλληλη ανάπτυξη δικτύων για τη μεταφορά ενέργειας. Να δοθεί έμφασης στην Παραγωγή αγροτικών προϊόντων υψηλής ποιότητας σε ανταγωνιστικές τιμές. Να εξάγονται τα προϊόντα με ιδιωτική πρωτοβουλία, χωρίς μεσάζοντες ώστε να υπάρχουν περιθώρια κέρδους για τον αγρότη και τον καταναλωτή. Τα Ελληνικά τρόφιμα (ειδικά το καλό λάδι) έχει μεγάλη απήχηση σε όλο τον κόσμο μέχρι και την Αλάσκα, λόγω του ότι η μεσογειακή δίαιτα, προτείνεται σε καθημερινή βάση ως ιδανικός τρόπος διατροφής για την υγεία.
Αυτά είναι μόνο λίγα παραδείγματα παραγωγικής ανάπτυξης που νομίζω μπορούν να βοηθήσουν την χώρα να ξεπεράσει την σημερινή οικονομική κρίση.

– Τι μικρό αγάπησες και νοσταλγείς από το Καστόρι;

Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια στο Καστόρι. Όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ εκτιμώ την απλή, φυσική ζωή που έζησα στο χωριό. Αγάπησα πολλά-πολλά μικρά! Την απογευματινή βόλτα στη γέφυρα με τις φίλες/φίλους της εποχής…τότε που χτίζαμε τα όνειρα μας για το μέλλον. Μια παρτίδα σκάκι στο πεζοδρόμιο του καφενείου του πατέρα μου, να παίξω με τα παιδιά της αγοράς. Έχω νοσταλγήσει τα καλοκαιρινά μεσημέρια στην πλατεία, όταν οι μεγάλοι πήγαιναν για ύπνο και εμείς (Νέλλυ, Καίτη, Μάριος, Θανάσης, Γεωργία, Αγγέλικα…) παίζαμε λουτσοπόλεμο με το νερό του αυλακιού. Την μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού από τον φούρνο του μπάρμπα Λιά, τον λαδένιο κουραμπιέ της θείας Θεοδώρας, τον τραχανά με κολοκύθι της Κυρα-Πότας (Αλκιβιάδενας). Έχω πεθυμήσει να μαζέψω της άγριες παπαρούνες της άνοιξης, τα φρέσκα σύκα του Αυγούστου, τα αγριόχορτα του βουνού και να φάω την Μπουκουβάλα στο εργοστάσιο!

– Τι μήνυμα στέλνεις στους πατριώτες μας, όπου και να βρίσκονται και σε διαβάζουν τώρα;

Είμαι υπερήφανη που κατάγομαι από το όμορφο χωριό μας και το έχω πάντα στην καρδιά μου όπου και αν βρίσκομαι. Με στενοχωρεί πολύ που αντιμετωπίζουν οι πατριώτες μου την σημερινή οικονομική κρίση, αλλά πιστεύω πως ο Έλληνας είναι έξυπνος λαός και έχει πάντα καταφέρει να ξεπερνά δυσκολίες. Αυτό όμως κατορθώνεται μόνο όταν ενώνεται. Στην ιστορία μας έχουμε πλούσια παραδείγματα που έχουν αποδείξει ότι η ένωση, η αγωνιστικότητα, και η ισχυρή θέληση του Ελληνικού λαού άλλαξαν την ιστορική του μοίρα. Είναι καιρός τώρα να αφεθούν τα κόμματα κατά μέρος και να ενωθούν όλοι οι Έλληνες με μοναδικό στόχο την σωτηρία της χώρας.”

Πόσες αλήθεια τέτοιες Μαρίες υπάρχουν στο πλανήτη μας, όπου η μοίρα τις δίχασε στα δύο. Γιατί πάντα αγαπάς και τα δύο κομμάτια! Της πρώτης πατρίδας το γλυκό κομμάτι που σε γέννησε! Τους πρώτους φίλους, τα παιδικά τα χρόνια, αναμνήσεις χαραγμένες σε κάθε πεζούλι, στην αυλή του σχολείου, στην αλάνα της γειτονιάς. Αλλά και της καινούργιας γης, που γέννησε τα παιδιά σου, το μέλλον σου. Θεωρώ πως η εμπειρία της μετανάστευσης, είναι μια από τις δυσκολότερες στη ζωή. Και μέσα από την δική μου προσπάθεια και πειραματισμό για μετανάστευση στην Αμερική – τη πρώτη φορά το 2001 στο Κολοράντο Σπρίγκς και την δεύτερη φορά το 2013 στο Άνκορετζ – έχω να πω, πως ενώ η ζωή σου προσφέρει την χαρά του καινούργιου και σου μαθαίνει πολλά για μια καινούργια χώρα, εντούτοις ο πόνος του αποχωρισμού από αγαπημένα πρόσωπα και πατρίδα, είναι πραγματικά πολύ οδυνηρός. Εύχομαι το μέλλον να με αποζημιώσει ευχάριστα!

Domenica~

Η συνέντευξη έγινε για το τοπικό περιοδικό “Πολυδεύκης” του όμορφου χωριού “Καστορίου” Σπάρτης από τον Γιώργο Λαγανά.

*Απο εδω μπορειτε να κατεβάζετε δωρεαν το περιοδικό ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ
http://www.polydeuces.gr

maria 1 maria 2 maria 3 maria

 

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

14 Comments

  1. ALKYONI says:

    Πολύ ωραία η ιστορία της Μαρίας, έχει πνεύμα ελευθερο,
    και αγαπά τον τόπο που την ανάστησε, μπράβo της, να την
    έχει ο θεός καλά να βοηθά τους ανθρώπους. Με αφοσίωση και απέραντη αγάπη η μαμά σου και πιστή αναγνώστρια σου Αλκυώνη.

    • Domenica says:

      Σε ευχαριστώ Αλκυώνη μανούλα μου! Η Μαρία είναι γεμάτη χαρά και νιότη! Εγώ αυτό βλέπω στο πρόσωπο της! χχχχ

  2. Maria Baskous says:

    Ευχαριστώ πολύ Κούλα για το αφιέρωμα! Η συνέντευξη έγινε για το τοπικό περιοδικό “Πολυδεύκης” του όμορφου χωριού μου “Καστορίου” Σπάρτης.

    Thank you Koula for the dedication! The interview was done for my home town magazine Polithefkis in “Kastori” Sparta. I love my home town and its people. The older I get I appreciate even more the happy and healthy childhood it gave me!

    • Domenica says:

      Και εγώ σε ευχαριστώ για όλα όσα έκανες όλα αυτά τα χρόνια, για τους Έλληνες του τότε αλλά και για μας που ήρθαμε τώρα και βρήκαμε ένα ζεστό ‘σπιτικό’ στην παγωμένη γη και χώρα!

  3. Aggelika Diplari says:

    Τι όμορφη εξομολόγηση Μαρία μου !!!! Σκέπτομαι (μεγαλώνοντας ,γινόμαστε και πιο αφαιρετικοι) ότι ο τρόπος που αισθάνομαι και βιώνω τις καταστάσεις ,ανάγεται ,στα ηλιόλουστη καλοκαίρια στα παιχνίδια στο αυλάκι, στις νυχτερινές βόλτες στη γέφυρα ,στα ανοιχτά μας σπίτια ,στην απλότητα και το αβίαστο της φιλίας μας….. Νασαι πάντα καλά παλιά μου φιλεναδα!!!

  4. Γ.Λαγανάς says:

    Κάλο θα είναι αγαπητοί φίλοι του http://www.coffee-talks.cοm να γράφουμε και πού το βρήκαμε το κείμενο ,ποιος έκανε τις ερωτήσεις(θέλουν κόπο τα κείμενα όταν τα γράφεις)και κυρίως να λέμε το όνομα του εντύπου που αντιγράψαμε το κείμενο,
    «ΠΟΛΥΔΕΥΚΗ» το λένε, γιατί κάποιοι κοπιάζουν πολύ χρόνια τώρα για να κυκλοφορεί και είναι άδικο να τους προσπερνάμε έτσι.
    Αυτά τα λίγα, ευχαριστώ
    Γ. Λαγανάς

    • Domenica says:

      Αγαπητέ κύριε Γαλανά, παράληψη δική μου, απολογούμαι.
      Έχω προσθέσει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες καθώς και διευκρινήσεις.
      Θα χαρώ πολύ να διαβάζω και εγώ με τη σειρά μου τις δικές σας αναρτήσεις.
      Καλή συνέχεια!

    • Maria Baskous says:

      Γιώργο, την συνέντευξη την είχα μοιραστεί με την φίλη μου την Κούλα πριν δημοσιευθεί για να γνωρίσει το ιστορικό της κοινότητας μας. Δεν εγνώριζε τις λεπτομέρειες του περιοδικού που θα δημοσιευόταν. Η προσπέραση δεν ήταν εσχεμμέννη. Ζήτησε την άδεια που πριν αναρτήσει τις απαντήσεις μου στις ερωτήσεις σου. Συγνώμη που εγώ παρέβλεψα να αναφέρω τ’ όνομα σου όταν διευκρίνισα από που προήλθε το κείμενο. Και πάλι ευχαριστώ εσένα και όλους/ες που συντελούν στην δημοσίευση του “ΠΟΛΥΔΕΥΚΗ”. Κάνετε εξεραιτική δουλειά!

  5. KASTORI says:

    Χαιρετισμούς από το Καστόρι!
    https://tokastori.wordpress.com

    *Απο εδω μπορειτε να κατεβάζετε δωρεαν το περιοδικό ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ
    http://www.polydeuces.gr

    • Domenica says:

      Ευχαριστώ πολύ το έχω βάλει στην ανάρτηση μου! Εύχομαι μια μέρα να επισκεφτώ το όμορφο Καστόρι!!!

  6. Lily Farini-Koukourikou says:

    Καλοί μου Ελληνες του νότου,γνώρισα και εγώ την Μαρία σε ένα όμορφο ταξίδι το 1997.Το σοκ που ζήσαμε με τον σύζυγό μου ήταν φοβερό! Στην άκρη του κόσμου στο τελευταίο σύνορο της γής βρήκαμε Ελληνική Εκκλησία, ακούσαμε ελληνική μουσική φάγαμε ελληνικά φαγητά και καμαρώσαμε όμορφα δροσερά νιάτα να χορεύουν με λεβεντιά τους υπέροχους ελληνικούς χορούς!
    Και όλα αυτά χάρις στο ιδιαίτερα χαρισματικό πλάσμα,στην σπαρτιάτισσα
    Μαρία Μπάσκους που προσφέρει ασταμάτητα. ” προσφορά χωρίς αντάλλαγμα είναι μεγαλείο ψυχής”” και η Μαρία έχει μέσα της το μεγαλείοτης Σπάρτης
    Σας συγχαίρω για την υπέροχη πατριώτισσά σας και νιώθω τυχερή που την γνώρισα
    Ας ξεφύγουμε επομένως από την μιζέρια και ας είμαστε ενωμένοι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ
    για την ξεχωριστή πατρίδα μας.
    Ας βοηθήσουμε όπως μπορεί και κρίνει ο καθένας ώστε να μη χαθούν τα ήθη και τα έθιμά μας σε μια δύσκολη εποχή που όλα γύρω μας καταρρέουν.
    Ας πιστέψουμε οτι ο πολιτισμός είναι το ισχυρότερο όπλο με το οποίο οι
    λαοί αντιστέκονται και τελικά κερδίζουν.

    με ειλικρινή αγάπη και σεβασμό

    από τον βορρά , την όμορφη Θεσσαλονίκη

    Ευαγγελία ( Λίλη ) Φαρίνη – Κουκουρίκου

    • Domenica says:

      Αγαπητή φίλη Ευαγγελία (Λίλη) σε ευχαριστώ για το μύνημα σου. Όντως στο λίγο χρονικό διάστημα που γνωρίζω και εγώ την Μαρία είναι μια σπάνια γυναίκα επί ποδός συνεχώς. Ακούραστη όπως πολλοί την χαρακτηρίζουν. Πιστεύω πως ο Έλληνας όταν φύγει πολύ νέος από την πατρίδα, διψά τόσο πολύ να έχει τα Ελληνικά κομμάτια που μπορεί να κάνει τα αδύνατα, δυνατά!!! Όπως έκαναν εδώ με την Ελληνική κοινότητα και εκκλησία. Σε αυτό το απόμακρο μέρος της γης! Είναι μια μεγάλη παρηγοριά για την έλλειψη της Ελλάδα στην καρδιά!

      Σε ευχαριστώ και πάλι. Καλή συνέχεια, Λίλη!

  7. Lily Farini-Koukourikou says:

    Αγαπητή Κύπρια φίλη, φίλη της Μαρίας μας στο τελευταίο σύνορο της γής,

    Εύχομαι ολόψυχα ” Η Ανάσταση του Κυρίου να φέρει και την Ανάσταση
    στις Όμορφες και Πονεμένες Πατρίδες μας! ” ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

    Εμείς βέβαια τραγουδάμε Σεφέρη και ελπίζουμε ότι,

    “” Λίγο ακόμα θα ιδούμε
    τις αμυγδαλιές ν’ανθίζουν
    τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο
    κι η θάλασσα να κυματίζει.
    Λίγο ακόμα να σηκωθούμε
    λίγο ψηλότερα , λίγο ψηλότερα! “”

    με αγάπη. Λίλη

    • Domenica says:

      Αγαπητή Λίλη,
      ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ
      Με χαρά βρήκα το μύνημα σου σήμερα!
      Σε ευχαριστώ από την καρδιά μου για τις ευχές και ανταποδίδω!
      Υπάρχουν ρίζες βαθιές μες τη ψυχή μας που δεν τις βγάζεις με τίποτα και μας ακολουθούν σε όποιο άκρο της γης κι αν πάμε.

      Τι όμορφοι στίχοι του Σεφέρη, σε ευχαριστώ που τους μοιράστηκες!

      Με αγάπη και χαρά
      Κούλα

Leave a Reply

Your email address will not be published.