Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Nov 28

Το πάζλ!

love
Τι είναι αλήθεια η Αγάπη και πως την εκλαμβάνει ο καθένας μας ξεχωριστά? Αλλάζει το νόημα της Αγάπης ανάλογα με τα κριτήρια του καθενός μας? Μπα, δεν πάει έτσι. Η Αγάπη είναι όπως την Αλήθεια. Φως! Ένα φως διάφανο, χωρίς χρώμα. Ξεκάθαρο έτσι για να μην διαλέγουμε εμείς οι πτωχοί το πνεύματι άνθρωποι, τα δικά μας χρώματα, έτσι ώστε να ντύνουμε με αυτά την δικιά μας αλήθεια, κομμένη, ραμμένη στα δικά μας μέτρα.

Κάθε φορά που διαβάζω τον ύμνο της Αγάπης μέσα στο βιβλίο της Αγίας Γραφής, αισθάνομαι πως έχω πολύ δρόμο ακόμα να φτάσω το μέτρο που βάζει η Αγάπη για όλους μας. Λέει πως… «…Και αν πουλήσω όλη την περιουσία μου για να χορτάσω με ψωμί όλους τους φτωχούς, και αν παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι…»
Άρα αν η πρόθεση δεν είναι η Αγάπη, οποιαδήποτε ‘μεγάλη’ πράξη μας ακυρώνεται.

Λέει πως… «Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται, δηλαδή δεν καυχιέται, δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει…»

Ποιος αγαπά έτσι αλήθεια? Ποιος? Υπάρχει ανθρώπινο πλάσμα που να το έχει καταφέρει αυτό, αφού από τη φύση μας είμαστε πλασμένοι να ενεργούμε κατόπιν κινήτρου και συμφέροντος. Δεν έχει σημασία εάν το παραδεχόμαστε ή όχι. Αυτή είναι για αλήθεια, για όλους μας. Χωρίς κίνητρο δεν κάνουμε, ποτέ τίποτα. Ακόμα κι όταν βοηθούμε κάποιους συνανθρώπους μας γιατί το έχουν ανάγκη, εισπράττοντας πίσω την ευγνωμοσύνη τους, μας γεμίζει αυτό χαρά. Και είναι αυτή η χαρά, το κρυμμένο κίνητρο μας. Θα ήταν άπλετη Αγάπη και τέλεια, εάν χωρίς να εισπράττουμε ευγνωμοσύνη πίσω, εντούτοις θα εξακολουθούσαμε να βοηθάμε κάποιους συνανθρώπους μας. Η κατασκευή μας όμως σε αυτή τη ζωή τουλάχιστον, δεν μας το επιτρέπει. Είμαστε γεμάτοι ατέλειες και πάθη. Πολλά πάθη σαρκικά αλλά και πνευματικά.

Λέει πως… «…τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια γνώση και προφητεία• όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί…» Αυτό καταλαβαίνω και εγώ, πως το τέλειο θα έρθει μετά. Τώρα, πότε είναι αυτό το ‘μετά’, ένας Θεός το ξέρει. Άρα απαλλασσόμαστε για την ώρα? Εφόσον δεν είμαστε τέλειοι και το μερικό δεν έχει καταργηθεί ακόμα, μπορούμε να σφάλουμε άνετα? Μπορούμε να αδειάζουμε ανθρώπους, να παίρνουμε στα χέρια μας την μοίρα αγαπημένων φίλων γιατί απλούστατα έχουμε τη δύναμη να κινούμε τα νήματα τους? Και μετά άμα δούμε το κακό που προκαλέσαμε, ζητάμε να σβηστεί όλο αυτό με μια συγνώμη? Έστω και αν πλέον είναι αργά, έστω κι αν πια δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, να το διορθώσουμε.

Πάει, τελείωσε, το κακό έγινε. Αν κάποιος άνθρωπος γίνει η αιτία να πονέσουμε πολύ στη ζωή, ένας άνθρωπος που θα βάζαμε ίσως και άνετα το χέρι μας στη φωτιά, πως αλήθεια προχωράμε παρακάτω? Βάζουμε λουκέτο και δεν εμπιστευόμαστε ποτέ ξανά? Γιατί λένε πως αν δεν μάθεις από τα λάθη σου, είσαι άξιος της μοίρας σου, έτσι δεν λένε? Πως ξανά κερδίζεται η εμπιστοσύνη, πως ξανά επενδύει κανείς στην αγάπη, στη φιλία, όταν όλα γκρεμιστούν ξαφνικά?

Λέει πως… «…Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως…»

Απολύτως τίποτε… αυτό είμαστε χωρίς Αγάπη. Αυτό λέει ο ύμνος της Αγάπης. Αυτό άρα είμαστε τώρα σε τούτη εδώ τη ζωή. Είμαστε χαζά μικρά ανθρωπάκια που τρέχουμε όλοι δεξιά και αριστερά, παριστάνοντας τους καμπόσους. Παινευόμαστε για τα ένα σωρό πτυχία μας, διακρίσεις και βραβεία μας. Άλλοι καμαρώνουμε για τις ζουμερές καταθέσεις μας, για τα μεγάλα μας σπίτια, τα καλά μας αυτοκίνητα, για τους καλούς πετυχημένους συγγενείς μας. Και ούτε για μια στιγμή, δεν πιστεύουμε πως όλα τούτα είναι μάταια, πρόσκαιρα. Πως το μόνο που μετρά, το μόνο που έχει μεγάλη, πρώτιστη σημασία… είναι η Αγάπη! Και μετά όλα τα άλλα. Το πρώτο μας μέλημα όμως είναι η Αγάπη και μετά η γνώση, οι οποιοιδήποτε άλλοι επίγειοι θησαυροί. Να την γνωρίσουμε σωστά, να την πράξουμε όσο γίνεται πιο ορθά. Να την υιοθετήσουμε, αν δεν μπορούμε να την γεννήσουμε, δίνοντας έτσι ουσιαστική αξία στην ύπαρξη μας. Δεν είμαστε τίποτα χωρίς Αγάπη. Ακόμα και αν είσαι βασιλιάς αν δεν έχεις Αγάπη, δεν έχεις τίποτα.

Τώρα λέει πως… βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο, το άλλο πρόσωπο. Λέει πως… τώρα γνωρίζουμε μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχουμε πλήρη γνώση, όπως ακριβώς γνωρίζει και εμάς ο Θεός, ο Βούδας, ο οποιοσδήποτε σε βοηθά να πιστεύεις σε κάτι καλό.

Κάποτε στο δικό μου καθρέφτη, βλέπω να μου λείπουν πολλά κομμάτια του πάζλ. Ευτυχώς κατάφερα και μάζεψα αρκετά και έχω μερικές εικόνες μπροστά μου αρκετά ξεκάθαρες. Υπάρχουν όμως σημαντικά κομμάτια που ακόμα είναι κενά για να συμπληρωθεί ο όμορφος πίνακας του δικού μου πάζλ. Ίσως ο δρόμος είναι μόνος ένας, ίσως τα πάντα να βρουν τη θέση τους αν σε κάθε πάζλ χωράει η Αγάπη.

Λέει πως… τώρα μας απομένουν τρία πράγματα, η πίστη, η ελπίδα και η Αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η Αγάπη. Πιο πάνω και από την πίστη, είναι η Αγάπη.

Δεν ξέρω ποια είναι ετούτη η φωνή
Μα μέσα μου χρόνια κατοικεί
Ακούει, σωπαίνει και μιλά
Πιστά τη ψυχή μου την φυλά
Λέει, μάθε στη ζωή σου πρώτα να αγαπάς
Προτού χιλιάδες ‘γλώσσες’ να μιλάς
Στο καθρέφτη σου μην στέκεσαι πολύ
Την πρόσκαιρη του προσώπου την ψυχή
Κοίταξε μέσα σου βαθιά
Ψάξε εκεί την ομορφιά
Αυτή θα πάρεις μακριά
Σε άλλα ταξίδια, σε άλλα δεινά
Κι όπου κι αν ξανά γεννηθείς
Ψυχή και σώμα ή μόνο ψυχή
Εκείνη του μέσα σου την ομορφιά
Εκείνη να κοιτάς και να αγαπάς
Αφού από αυτήν θα λυτρωθείς
Στο φως μια μέρα θα οδηγηθείς
Ελεύθερος θα μάθεις πως αλήθεια να αγαπάς!

Domenica~

Happy Thanks Giving Day!

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

6 Comments

  1. Zozo Christodoulou says:

    Η ζωή ολόκληρη ειναι ένα παζλ… Άλλοτε βρίσκεις τα κομμάτια και τα ενωνεις και άλλοτε όταν η εικόνα δεν ταιριάζει το διαλυεις τελείως Η ζωή ειναι στιγμές απο παζλ !!!

  2. ALKYONI says:

    Eυτυχώς καλή μου φίλη που σου αρέρει τόσο πολύ
    το γράψιμο, έτσει έχουμε και εμείς την ευλογεία να
    διαβάζουμε, αυτά τα υπερωχα άρθρα σου.
    Αυτό όμως που διάβασα σήμερα με απογείωσαι!!!
    Εχεις το ΄χαρισμα κορίτσι μου, να βάζεις τον αναγνώστη,
    να προβληματίζεται, εγώ τουλάχιστον αυτό ένιωσα, είδα βαθιά
    μέσα μου ότι το πάζλ της ζωής δεν θα τελιώσει εδώ στην γή.
    Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ Α ΚΑΙ ΤΟ ΩΜΕΓΑ!!!!
    Σε ευχαρηστώ πάλι που μου γεμίζεις την ψυχή μου ΦΩΣ!!
    Ο Θεός να σε ευλογεί αγαπημένη Ντομένικα!!
    Με θαυμασμό!!!! Αλκιώνη.

    • Domenica says:

      Αχουσε μανουλα μου γλυκια, φίλη μου Αλκιώνη μου χρυσή, σταθερή αξία στη ζωή μου! Σε ευχαριστώ!
      Γράφω και μέσα από αυτό που κάνω με τόση αγάπη, αναζητώ και εγώ τις δικές μου απαντήσεις στα τόσα ερωτήματα που μου δημιουργεί η ζωή και οι άνθρωποι.
      Υπάρχουν πράγματα κάποτε που δεν τα καταλαβαίνω, που ενα ΓΙΑΤΙ με βασανιζει….
      Ομως δεν εχει σημασια… σημασια εχει να μπορουμε να ξανα αρχιζουμε απο την αρχη και να κανουμε το καλυτερο μας!
      Σε αγαπω πολύ!!! χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

  3. Stella Kyprianou says:

    koulitsa mu o ymnos tis agapis einai apo ta pio teleia kommatia tis Ag.Grafis!!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.