Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Nov 27

Το πάρτι!

story1
Μια φορά και ένα καιρό σε ένα απομακρυσμένο δάσος, ζούσαν ανέμελα πολλά συναισθήματα. Είχαν φτιάξει την μικρή δική τους κοινότητα, μακριά από κάθε τι κακό που θα μπορούσε να απειλήσει την δύναμη τους. Μάλιστα είχαν καθιερώσει και γιορτή μια φορά το χρόνο στο όνομα της Ευτυχίας. Στόλιζαν το δάσος γιορτινά, έβαζαν όλα τα καλά τους και χόρευαν και τραγουδούσαν, απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ.

– Χαρά ακόμη δεν είσαι έτοιμη…άντε κάνε γρήγορα, θα χάσουμε τη γιορτή!

– Μην ανησυχείς Γαλήνη μου, λίγο κραγιόν να βάλω και φύγαμε! Είμαι τόσο χαρούμενη. Τα κορίτσια φύγανε ήδη?

– Ουυυ τώρα? Έχουν πάει από νωρίς με τα γλυκά. Η Αισιοδοξία έφτιαξε κάτι μοναδικό αυτή τη χρονιά, θα γλύφουνε όλοι τα δάκτυλα τους. Κουραμπιέδες με αδρεναλίνη, θα χορεύουμε ασταμάτητα!

– Χα χα.. τέλεια! Έτοιμη και εγώ, φύγαμε!

Η Χαρά και η Γαλήνη ήταν πολύ καλές φίλες και πάντα μαζί γιόρταζαν διάφορα όμορφα γεγονότα της ζωής τους. Όπου βρισκόταν η μια, βρισκόταν και η άλλη! Όταν έφτασαν στο πάρτι όλα ήταν τόσο μαγικά. Τα στολίδια στα δέντρα, κρυστάλλινες μεγάλες μπάλες με χρυσόσκονη. Η μουσική να σκορπά τον ενθουσιασμό, κάνοντας ακόμα και τα ζώα του δάσους να χορεύουν. Τα γλυκά που μοσχοβολούσαν παντού, άφηναν επιφωνήματα παιδικής χαράς σε όλο το χώρο. Υπέροχα πλάσματα, ένας τέλειος κόσμος γεμάτος Χαρά, Γαλήνη, Αισιοδοξία, Καλοσύνη, Ελπίδα! Κι όλοι τόσο αγαπημένοι μεταξύ τους. Παντού χρώματα και αρώματα και γέλια, πολλά γέλια. Το πάρτι είχε και φέτος μεγάλη επιτυχία και με τα γλυκά της αδρεναλίνης, κανένας δεν σταμάταγε το χορό.

Εκεί που όλοι ανέμελα γιόρταζαν, ξαφνικά όλα σώπασαν με μιας. Λες και κάποιος έσβησε τη μέρα. Στο πάρτι έφτασαν ακάλεστοι και ανεπιθύμητοι, ο Φόβος, η Απληστία, το Μίσος και η Ζήλια. Πρώτη φορά γινόταν κάτι τέτοιο στη γιορτή της Ευτυχίας. Το Κουράγιο αμέσως επιβλήθηκε της κατάστασης.

– Μα γιατί σταμάτησε η μουσική? Ελάτε φίλοι μου, ας φανούμε φιλόξενοι, ας κεράσουμε κάτι τους καλεσμένους μας. Έπειτα δεν θα μείνουν για πολύ, έτσι?

– Αυτό θα εξαρτηθεί…

Απάντησε η Ζήλια γεμάτη φωτιά στα μάτια της.

– Ναι θα εξαρτηθεί μάλλον από εσάς!

Συνέχισε η Απληστία με σιγουριά και αυτοπεποίθηση.

Η Χαρά πλησίασε τους καλεσμένους με τα γλυκά στο χέρι.

– Ελάτε πάρτε γλυκά αδρεναλίνης, αυτά θα σας βοηθήσουν να χορεύετε ακούραστα!

Παρόλο που θέλησαν να δείξουν αγάπη και ευγένεια στους ακάλεστους παρευρισκόμενους, όλοι ήταν πιο κουμπωμένοι και το πάρτι μαζεύτηκε κάπως.

Ο Φόβος, η Απληστία, το Μίσος και η Ζήλια κάθισαν ήσυχα στο μπαρ του δάσους, παρακολουθώντας το χορό και το γλέντι με ματιές γεμάτες σκοτάδι. Σε κάποια στιγμή η Απληστία βγήκε στη σκηνή και άρπαξε το μικρόφωνο.

– Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους που φανήκατε τόσο ευγενικοί μαζί μας… αν και ήρθαμε ακάλεστοι… εσείς μας κεράσατε από τα γλυκά και το κρασί σας. Θα θέλαμε και εμείς όμως να σας προσφέρουμε κάτι πίσω.

– Ευχαριστούμε αλλά δεν είναι ανάγκη, βιάστηκε να απαντήσει η Ευγνωμοσύνη. Έχουμε από όλα και μας περισσεύουν κιόλας.

– Ναι, συμφώνησε η Χαρά, δεν χρειαζόμαστε τίποτα.

– Τότε γιατί φοβάστε?

Τους ρώτησε ο Φόβος αφού ένιωσε πως είχε μπει λίγο στις καρδιές τους.
Όλοι σώπασαν ξανά και ο Φόβος μεγάλωνε με αυτό τον τρόπο. Η Απληστία άνοιξε μια τεράστια βαλίτσα που κανείς δεν είχε παρατηρήσει προηγουμένως πως έφερε μαζί της. Άρχισε να ρίχνει παντού χρήματα, πολλά χρήματα, γελώντας δυνατά σαν υστερική.

– Μα ελάτε πάρτε λίγα χρήματα, έχουμε πολλά και θα θέλαμε και εμείς να μοιραστούμε κάτι μαζί σας. Ας γίνουμε φίλοι, ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας!

– Αυτό δεν θα γίνει ποτέ!

Απάντησε ήρεμα η Γαλήνη.

– Ναι? Και γιατί είσαι τόσο απόλυτη και κατηγορηματική? Ρώτησες και τους άλλους? Τα χρήματα είναι ένα υπέροχο εργαλείο στη ζωή όλων μας. Ξέρεις πόσα μπορείς να κάνεις με τα χρήματα?

Την ρώτησε η Απληστία με πειρασμό στο βλέμμα.

– Τα χρήματα έχουν αξία, μόνο όταν κάνουν τη ζωή μας καλύτερη!

Συνέχισε η Σοφία με το γλυκό της βλέμμα.

– Μην ακούω αηδίες, τα χρήματα όλοι τα αγαπούν. Εκεί κάτω στη γη πάντως γίνεται ο χαμός.

– Δεν είναι κακό να έχει κανείς χρήματα, συνέχισε η Καλοσύνη, αρκεί να ξέρει να τα διαχειρίζεται σωστά. Είναι όντως ένα όπλο στη ζωή, που όμως αν το χρησιμοποιήσεις λανθασμένα, μπορεί να κάνεις μεγάλο κακό.

– Δεν είναι άδικο άλλοι να έχουν πολλά, να τα πετάνε και άλλοι να μοχθάνε, να πεινάνε? Ή μήπως μόνο η δικιά σας χαρά σας νοιάζει?

Συνέχισε την κουβέντα το Μίσος.

– Ο κόσμος που ζούμε είναι άδικος από τη φύση του, απάντησε η Ελπίδα κοφτά. Και δεν είναι στο χέρι μας μόνο να αλλάξει. Αλλά και στο χέρι του καθενός. Πρέπει πρώτα να αλλάξουν οι καρδιές των ανθρώπων, για να αλλάξει μια μέρα τούτος εδώ ο κόσμος.

– Ακόμα ελπίζεις εσύ δηλαδή? Χα χα χα

Γέλασε δυνατά το Μίσος.

– Δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι άνθρωποι με κρατάνε σφιχτά στις προσευχές τους, επειδή ναι, η Ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Και κάνω τα πάντα για να κατορθώσω το αδύνατο και είναι πολλές οι φορές που το κατορθώνω.

– Ναι αλλά όχι πάντα, είπε ο Φόβος με κακία.

– Δυστυχώς όχι πάντα. Όμως μας βοηθά πολύ και η φίλη μας η Προσπάθεια, όπως και η Επιμονή, η Υπομονή επίσης, καθώς και το Κουράγιο. Έχουμε μια πολύ δυνατή ομάδα εδώ στο δάσος και όλο το χρόνο αυτή είναι η δουλειά μας, να περιπλανιόμαστε κάτω στη γη, να δίνουμε Βοήθεια, Αγάπη, Χαρά, Ελπίδα, κυρίως Υπομονή.

– Και θα συνεχίσετε να το κάνετε όλο και πιο πολύ, είπε η Απληστία, γιατί δυστυχώς για σας τα δικά μου μέλη όλο και αυξάνονται. Δεν έχετε ιδέα πόσο άπληστοι διαλέγουν να είναι οι άνθρωποι στη γη.

– Και πόσο κακοί και ζηλεύουν ασταμάτητα…

Συνέχισε η Ζήλια με περηφάνεια.

– Βασιλεύει το κακό στις καρδίες τους!

Βρόντηξε το Μίσος σαν πνεύμα που βγήκε από τάφο.

– Φτάνει, αρκετά! Βρόντηξε ακόμη πιο δυνατά η Καρτερικότητα. Όσο εσείς θα εργάζεστε για την δική μας αποτυχία, τόσο άλλο εμείς θα δουλεύουμε για τις ψυχές των ανθρώπων. Στο τέλος όμως της ημέρας, είναι μόνο στο δικό τους χέρι ποιους θα διαλέξουν. Δεν είναι ούτε πιόνια, ούτε στρατιωτάκια. Το πάρτι μας δεν τέλειωσε και θα γίνει ακόμη πιο ωραίο και πιο τρελό. Εσείς όμως, ήρθε τώρα η ώρα να φύγετε. Δεν αξίζετε την φιλοξενία μας και δεν έχετε καμία θέση ανάμεσα μας.

– Κι όμως μπορούμε να είμαστε παντού!

Απάντησε ο Φόβος βλοσυρός όσο ποτέ άλλοτε.

– Εσύ ειδικά, του απάντησε η Χαρά που ήταν μέσα στο φως βαλμένη, εσύ ειδικά κύριε Φόβε είσαι ένα τίποτα, ένας ατμός είσαι και ξεγελάς με αυτό τον τρόπο τις καρδιές των ανθρώπων. Δεν είσαι καν πραγματικός. Η δική μου όμως δύναμη, είναι απέραντη, είναι τεράστια και κανένας ποτέ με τη χαρά μες τη ψυχή θα διάλεγε εσένα, μπροστά στο δικό μου φως. Άντε από εκεί… ξου, ξου όλοι από δω.

Και έτσι ηττημένοι, στο μαύρο ντυμένοι ο Φόβος, η Απληστία, το Μίσος και η Ζήλια έφυγαν από το πάρτι της Ευτυχίας. Έτοιμη να ρίξουν ακόμη πιο φοβερά δηλητήρια στις καρδιές των ανθρώπων, με την ευχή να σκορπίσουν στη γη περισσότερο σκότος.

Όμως όσο σκοτάδι κι αν καταφέρει να υπάρξει, αρκεί μια μικρή κουκίδα φως, για να λάμψουν τα πάντα ξανά και να γεννηθούν χιλιάδες όμορφα συναισθήματα Χαράς, Ελπίδας, Αγάπης, μα κυρίως Γαλήνης!

Τέλος!

Εύχομαι να σας διασκέδασε η μικρή μου ιστορία, γραμμένη και για παιδιά αλλά και για μεγάλους. Κάποιες φορές κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι τα πάντα να ήταν αλλιώς, κάπως έτσι όπως την πιο πάνω ιστορία μου. Η φαντασία μου δεν έχει όρια και κατοικεί όπου αυτή διαλέγει! Άλλοτε στο διάστημα, άλλοτε σε μακρινά δάση, άλλοτε σε ατελείωτες αμμουδιές, σε ξωτικά νησιά, σε παγωμένες σπηλιές και άλλοτε σε μια μόνο ζεστή αγκαλιά που χωράει όλη την ευτυχία του κόσμου, όλη την συγχώρεση. Μια ζεστή αγκαλιά γεμάτη αγάπη, έχει την δύναμη να μας δώσει πνοή, ζωή, συνέχεια. Νομίζουμε πως έχουμε πολλά πράγματα ανάγκη. Στην ουσία είναι πολύ λίγα αυτά που έχουμε ανάγκη, για να είμαστε αληθινά ευτυχισμένοι. Αγάπη, Ασφάλεια, Αποδοχή, Υγεία, Παραδοχή! Μα το σπουδαιότερο από όλα, την Ψυχική Γαλήνη!

Domenica~

Θα ήθελα να μοιραστώ την πιο κάτω μικρή ιστορία με βαθύ το νόημα!

Ο τίτλος της – Ο σοφός Ινδός

«Κάποιος σοφός Ινδός πριν πεθάνει είχε συντάξει τη διαθήκη του κι ανάμεσα στ’ άλλα είχε γράψει:

«Έκλεισα όλη μου την περιουσία στο μεγάλο χρηματοκιβώτιο του γραφείου μου. Όσα περιέχει, τα παραχωρώ στον πιο ευτυχισμένο της γης».

Μετά το θάνατο του δέκα χιλιάδες άνθρωποι τρέξανε στον δικαστή να το βεβαιώσουν πως ήταν οι πιο ευτυχισμένοι της γης και πως έχουν δικαίωμα στο θησαυρό. Δεν έλειψαν οι φιλονικίες και οι φωνές. Ο δικαστής για να προλάβει κάτι χειρότερο έσπευσε να δηλώσει πως αυτός ήταν ο πιο ευτυχισμένος απ’ όλους κι ο θησαυρός του ανήκει.

Τρέχει με λαχτάρα, ανοίγει το χρηματοκιβώτιο και τι να δει….Αντί για θησαυρό μερικά χαλίκια τυλιγμένα σ’ ένα σημείωμα που έγραφε:

«Αν ήσουν πραγματικά ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος της γης, δε θα είχες ανάγκη από τα χρήματά μου.»

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

8 Comments

  1. ALKYONI says:

    Kαλή φίλη Ντομένικα! Μα πόση αγάπη έχεις στο γράψιμο???
    Πάλι έκανες το θαύμα σου, μου έρεσε πάρααα πολύ αυτή
    η ωραία ιστορία έχει ωραίο μύνημα, φεύγω όταν διαβάζω
    τα άρθρα σου, έχουν τόση αλήθεια και την ίδια στιγμή
    τόσο μαγικά, σε ευχαρηστώ ξανά που υπάρχεις!!!
    Με απέραντο θαυμασμό και αγάπη, ΑΛΚΙΏΝΗ.

    • Domenica says:

      Αγαπημένη μου ψυχή σε ευχαριστώ απ’ τη καρδιά μου! Χθες που έγραφα αυτή τη μικρή ιστορία, χάθηκα μέσα στο δάσος, για μια στιγμή έχασα την αίσθηση του χρόνου, δεν ήξερα αν ήταν πρωί ή βραδυ… τι μέρα?… ηταν μαγικό το συναίσθημα και ίσως είναι η αγάπη για το γράψιμο… Γράφω και μετά κάνω φίλους μου αυτά τα κείμενα… ειδικά τώρα που χρειάζομαι φίλους! Ποτέ όμως ξανά καλύτερους φίλους, αρκεί μονάχα λίγους φίλους στη ζωή. χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

    • Domenica says:

      Manoula mou glykia i kalyteri tou kosmou, synantiomaste se kosmous pou plathi i fantasia kai to myalo mou! Gia tin ora ekei tha antamonoume!!! xxxx

  2. Ceca Varda says:

    Lovely tale Koula, *smiles* for the little story at the end!

  3. Ρουλα Ασπιωτη says:

    Αστερι μου εισαι το κατι αλλο!!!!!!!!!!!!!!!! εχεις πανεμορφη ψυχουλα γι’αυτο γραφεις ομορφες ιστοριες γεματες απο εσενα!!!!!!!!!!!!!!!! Α Π Λ Α Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Η!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  4. Stella Kyprianou says:

    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.