Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Dec 11

Η πόλη του Πλέζαντβηλ!

pleasant vileΚάποτε υπήρχε μια μικρή πόλη, που την έλεγαν Πλέζαντβηλ. Στη πόλη αυτή όλα ήταν μαυρόασπρα. Χλωμά, μουντά και κακοφανισμένα. Όλα βρισκόντουσαν σε πλήρη τάξη και σωστή σειρά. Ποτέ δεν συμβαίναν ατυχήματα, ούτε εκπλήξεις. Οι άνθρωποι του Πλέζαντβηλ ζούσαν κάθε μέρα τα ίδια πράγματα σε επανάληψη. Μια βαριά ρουτίνα στην οποία βασίλευε το γκρίζο. Κάθε φορά όμως που ένας από τους πολίτες του Πλέζαντβηλ ερωτευόταν, αποχτούσε χρώμα. Και έτσι ήξεραν όλοι στη πόλη, ότι αυτός ο άνθρωπος έπρεπε να φύγει, για να κρατήσει έτσι τα υπέροχα χρώματα του. Το χρώμα άλλαζε τις ζωές τους και αυτό τους έκανε να θέλουν διαφορετικά πράγματα κάθε μέρα. Για να μπορέσουν όμως να διατηρήσουν τα χρώματα τους, έπρεπε να φύγουν από το Πλέζαντβηλ. Η ζωή όμως αρκετές φορές τους γυρνούσε πίσω, στην άχρωμη πόλη από όπου ξεκίνησαν. Αυτός ήταν ένας τρόπος για να εκτιμούν τα χρώματα που απέκτησαν. Μόνο όταν γυρνούσαν πίσω, καταλάβαιναν πόσο σημαντικό ήταν πλέον το χρώμα στις ζωές τους. Έτσι όταν ξανά έβλεπαν το γκρίζο Πλέζαντβηλ, αυτή ήταν μια σημαντική υπενθύμιση για το θησαυρό της αγάπης που ήρθε στις ζωές τους με τα άπλετα χρώματα του ουράνιου τόξου. Ήξεραν πως η αχαριστία θα τους κρατούσε για πάντα στη πόλη του Πλέζαντβηλ και αυτό δεν ήταν παρά ένα τεστ, μια δοκιμασία ευγνωμοσύνης.

Όταν χάσουμε κάτι που αγαπάμε, ένα όμορφο μέρος, ή ένα δικό μας άνθρωπο, η πληγή δεν κλείνει ποτέ. Μαθαίνουμε όμως να ζούμε με αυτή τη πληγή. Συνεχίζουμε να προχωράμε στη ζωή μας και να βρίσκουμε τη δύναμη και το κουράγιο να ξανά γελάσουμε. Την ίδια όμως στιγμή, κάτι αιμορραγεί μέσα μας, αδιαλείπτως. Γινόμαστε μαυρόασπροι κατά κάποιο τρόπο. Η ζωή όμως, έχει πάντα το δικό της μαγικό τρόπο, να μας χρωματίζει. Κάποτε χρησιμοποιεί το μυαλό μας και φτιάχνει εκεί ιστορίες, για να μας βοηθήσει να ξεπερνάμε τα δύσκολα. Στήνει πολλές φορές τα δικά της σκηνικά, για να μας απαλύνει έτσι το πόνο. Κάποτε επεμβαίνει μέσον της φαντασία και με λίγη μαγεία που σπανίζει στις μέρες μας, μας βοηθά να εξυψώσουμε το ηθικό μας. Καθώς μεγαλώνουμε, βρισκόμαστε πιο συχνά στην πόλη του Πλέζαντβηλ. Ίσως μερικοί από εμάς να ζήσουμε εκεί για αρκετό χρονικό διάστημα, μέχρι που μια μέρα κάτι ξανά να μας χρωματίζει. Και το χρώμα μας δίνει ζωή. Και η ζωή μας ταξιδεύει παραπέρα.

Υπάρχουν πόλεις-καταφύγια μέσα στη ψυχή μας, που γνωρίζουμε μόνο μέσα από δυσκολίες. Και είναι ωραίο να ανακαλύπτεις τους χάρτες σου, να διαπιστώνεις πως τα σύνορα σου δεν τελειώνουν εκεί που αρχικά νόμιζες. Είναι ωραίο να γνωρίζεις τον ήρωα που κατοικεί μέσα σου. Να συγχωρείς όμως και τον δειλό εαυτό, που κατά καιρούς εμφανίζεται. Δεν θα γνωρίσεις ποτέ τον γενναιόδωρο, τον φιλέσπλαχνο εαυτό σου, αν πρώτα δεν γνωρίσεις τον φοβιτσιάρη, τον πεισματάρη, τον εγωιστή. Είμαστε όλοι κάτοικοι του Πλέζαντβηλ και ο στόχος μας στη ζωή, είναι να βρούμε το χρώμα μας.

Είμαστε καμωμένοι από τη φύση μας, με ηθικές αρχές οι οποίες όταν κάνουμε κάτι αντίθετα με αυτές, μας βασανίζει μέσω της συνείδησης μας. Είναι ένας τρόπος για να επιστρέφουμε πίσω στην ομορφιά. Οι Ερινύες στην Ελληνική μυθολογία, ήταν οι μυθικές χθόνιες θεότητες που κυνηγούσαν όσους είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά της φυσικής και ηθικής τάξης των πραγμάτων. Σήμερα είναι το μικρό σιωπηλό δικαστήριο, που κατοικεί μέσα στον καθένα μας και αποχτά φωνή όταν ενεργήσουμε αντίθετα με όσα πιστεύαμε μέχρι σήμερα. Είναι όμως φυσικό να κάνουμε λάθος, να φερόμαστε κάποτε εγωιστικά. Είναι στη φύση μας να πέφτουμε συχνά σε λάθη και να μετανιώνουμε μετά. Το πιο δύσκολο όμως, είναι να βρίσκουμε το θάρρος για το δρόμο της συγνώμης. Και μετά να διορθώνουμε το λάθος μας, όσο το μπορούμε. Η συγχώρεση είναι ακόμα πιο δύσκολο σκαλοπάτι, αφού έχει τα πιο έντονα χρώματα της φύσης, που δύσκολα τα κερδίζουμε στη ζωή. Αυτός που είναι δυνατός μες τη ψυχή του, μπορεί να συγχωρεί τους άλλους και τον εαυτό του. Αυτός που δεν συγχωρεί, αισθάνεται αδύναμος και χαμένος. Χωρίς χρώμα, δεν νιώθει πλέον τους κτύπους της καρδιάς του, να κτυπούν χαρούμενα στο στήθος. Αυτός που δεν συγχωρεί, δηλητηριάζει την ψυχή του με γκρίζο χρώμα, που σιγά σιγά γίνεται κατά μαύρο.

Στο Πλέζαντβηλ υπάρχουν συνέχεια δοκιμασίες και εκείνο που δοκιμάζεται, γίνεται μετά αληθινό. Αν κάτι δεν δοκιμαστεί, δεν μπορούμε να μάθουμε ποτέ την αληθινή του αξία. Κατά την διάρκεια της χαράς και της γιορτής, τίποτα δεν δοκιμάζεται. Παρά μόνο μοιραζόμαστε την χαρά με άλλους συνανθρώπους μας. Μόνο όταν ζούμε στο «Πλέζαντβηλ» γνωρίζουμε τι είναι τελικά πιο σημαντικό. Μέσα από τη δοκιμασία, μέσα από τον πόνο, καταλαβαίνουμε την αξία των ανθρώπων και των πραγμάτων. Μόνο έτσι βρίσκουμε τα υπέροχα χρώματα μας, που δεν είναι άλλο από την ίδια την ευτυχία.

Πολλές φορές σκέφτομαι πως η ζωή είναι αλλού! Πως εδώ στη γη, ερχόμαστε για λίγα μόνο χρόνια ο καθένας μας, με σκοπό να περάσουμε μέσα από διάφορες δοκιμασίες. Μετά από αυτή τη σύντομη ζωή μας, συνεχίζουμε… αλλού! Και μόνο στη σκέψη χαμογελώ, γιατί όσο περνούν τα χρόνια, περισσότερο βλέπω και καταλαβαίνω πόσο μάταιη είναι αυτή εδώ η ζωή. Πόσο πρόσκαιρη και σύντομη, κι ας είναι γλυκιά.

Διάβασα τι λέει ο Σολομώντας, που γνώρισε τα παρόντα πράγματα. Λέει πως…

–        «Έχτισα, για τον εαυτό μου σπίτια, φύτεψα κήπους και παραδείσους, αμπελώνες και πισίνες με νερά, απέκτησα χρυσό και άργυρο, όρισα να μου τραγουδούν τραγουδιστές και τραγουδίστριες, απέκτησα πρόβατα και βόδια -Εκκλ. 2, 4-8-. Πραγματικά κανένας δεν έκαμε τόσο τρυφηλή ζωή, κανένας δεν υπήρξε τόσο ένδοξος, κανένας τόσο σοφός, κανένας τόσο άρχοντας, κανένας δεν είδε τα πράγματα να συμβαίνουν τόσο πολύ όπως τα ήθελα εγώ. Τι λοιπόν; Τίποτε από αυτά δεν ωφελήθηκα… Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα Ματαιότης» -Εκκλ. 1, 2-.

Όσο περνούν τα χρόνια, το πιο σημαντικό εδώ στη γη για μας τους ανθρώπους, θαρρώ πως είναι τα ‘χρώματα’ μας. Το ‘χρώμα’ των παιδιών, αυτή η ανιδιοτελή αγάπη που φέρνει την πληρότητα. Το ‘χρώμα’ της μητέρας, του πατέρα που σε κάνει να αισθάνεσαι πως έχει γευτεί ένα μικρό επίγειο παράδεισο. Ναι η καλή ενωμένη οικογένεια, είναι ένας παράδεισος πριν την αιωνιότητα. Το ‘χρώμα’ του αγαπημένου συντρόφου που μοιάζει με ένα γερό, σταθερό λιμάνι. Πάντα εκεί, όσες φουρτούνες κι αν πιάνει η ‘θάλασσα’. Τα ‘χρώματα’ των συνανθρώπων μας, αυτοί που κουβαλούν στις ψυχές τους την συμπόνοια, το δόσιμο. Αυτή η υπέροχη αίσθηση του να δίνεις, ακόμα κι αν έχεις πολύ λίγα.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή. Ότι μας συμβαίνει, συμβαίνει για κάποιο λόγο. Και πρέπει να μάθουμε τους εαυτούς μας, πώς να αποχτήσουμε αυτή τη νέα συνείδηση. Να μάθουμε να αλλάζουμε, να διορθώνουμε, να αναθεωρούμε, να αποδεχόμαστε, να μάθουμε να αποχαιρετούμε, για να προχωρούμε.

Το ‘χρώμα’ της αγάπη, αυτό παραμένει αιώνια. Όλα τα άλλα σε αυτή τη ζωή, έρχονται και παρέρχονται. Γεννιόμαστε όλοι στο Πλέζαντβηλ, μαυρόασπροι, μουντοί και μονόχνοτοι. Κάθε μέρα προχωράμε στη αναζήτηση των χρωμάτων μας! Και μόλις αυτά μας συναντήσουν, τότε ζούμε πραγματικά!

Domenica~

On Face Book you can find me as – Koula Koulitsa (Domenica)pleasant 3

plesant 1

plesant 2

 

plesant 5

 

plesant 6

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

16 Comments

  1. Ρουλα Ασπιωτη says:

    Αγαπη μου ομορφη ειναι πολυ καλο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! μπραβο ομορφη!!!!!!!!!!!!!!!! σου ευχομαι καλα χριστουγεννα και ολα τα καλυτερα να τα εχεις στη ζωη σου!!!!!!!!!!!!! φιλουνες πολλες πολλες

    • Domenica says:

      Σε ευχαριστώ Ρούλα μου πολύ, πολύ! Και εσύ να έχεις μαγικά Χριστούγεννα και ότι θέλει η καρδιά σου να το έχεις αγκαλιά σου! χχχχχχ

  2. Christiana Anastasiou says:

    Geia sou kali m Domenica!!! Einai pragmatika uperoxo, katalava kalutera twra tin tainia giati m itan kapws sugxismeni tote! ‘Life is colourful’ opws grafei k sto cover m (sto profile m).. Eisai talantouxa!! 😉 xxxxx

    • Domenica says:

      Αγαπημένο μου κορίτσι, Χριστιάννα μου. Χαίρομαι που κατάλαβες την ταινεία πιο καλά μέσα από το κείμενο μου. Τουλάχιστον έτσι το είδαν τα δικά μου μάτια!
      Σε ευχαριστώ για το μύνημα που άφησες!
      Μου δίνει πάντα μεγάλη χαρά!
      Φιλάκια πολλά χχχχχχ

      • Christiana Anastasiou says:

        Mporei na eisai makria, alla se exoume konta mas k xairomaste na diavazoume kathe fora ta arthra s giati exoun polla xrwmata k polli agapi!! :))

        • Domenica says:

          Η καρδιά δεν ξέρει από αποστάσεις μικρή μου φίλη. Η καρδιά άμα πλυμιρίζει από αγάπη, είναι πάντα ΚΟΝΤΑ!!! Σε ευχαριστώ Χριστιάννα μου! Δεν ξέρεις πόσο με συγκινείς! 🙂 xx

  3. Aleca Panagiotou says:

    Γεννιόμαστε όλοι στο Πλέζαντβηλ, μαυρόασπροι, μουντοί και μονόχνοτοι. Κάθε μέρα προχωράμε στη αναζήτηση των χρωμάτων μας!…..ti oraia afto pou egrapses agapimeni mou…ontws…mageftikos o tropos pou perigrafeis ta viwmata, tis katastaseis, kai genika ta sinesthimata twn antrhopwn…xxx

    • Domenica says:

      Aleca mou se efharisto, mou dinis megali hara! Oti ehi o kathenas dini k xeris poso agapo na moirazome ton esoteriko mou kosmo mesa sta keimena mou… xxx

      • Aleca Panagiotou says:

        to kserw agapi mou…eksallou osa keimena sou diavasa ine alithina…me ligo tono fantasias pou se magevei kai thes na to diavaseis olo..giati apo kathe kimeno vgainei kai ena didagma…. xxxxxx

  4. Marios Ioannou says:

    Koula Koulitsa MU AGAPIMENI PROSPATHW NA ANOIXW NA THIAVASW TA MAGIKA SU MA KATI GINETAI JE KLEI MU JE ALEI NOT RESPONDING,,,,

  5. Zozo Christodoulou says:

    Πλεσαντβηλ… Μια πόλη γεμάτη χρώματα

  6. Zozo Christodoulou says:

    Άψογη γραφή μπράβο σου… Πολυ σωστές και δομημένες σκέψεις

    • Domenica says:

      Ζωζώ μου, σε ευχαριστώ πάντα για τα μυνήματα σου! Ειδικά από εσένα έχουν μια ιδιαίτερη σημασία τα σχόλια σου, αφού γνωρίζεις τον κόσμο της ‘γραφής’!!!! χχ

  7. ALKYONI says:

    Αγαπημένη Ντομένικα η νέα σου ανάρτηση ειναι όλο ωραία μυνήματα
    μου αρέσει πολύ να διαβάζω για την αγάπη για την δύναμη που έχουν
    τα άρθρα σου, ο άνθρωπος πρέπει να ψάχνεται να γνωρίζει τον εαυτό
    του, είπαμε ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατους.
    Φίλη μου καλή μου αρέσει πολύ η γραφή σου και θέλω το πρώτο
    σου βιβλίο με το καλό, θα ήθελα να μου το δωρήσεις.
    Η ΦΙΛΗ ΣΟΥ ΑΛΚΙΩΝΗ.

    • Domenica says:

      Ναι μανούλα μου είναι ευτηχώς αλήθεια πως, ότι δεν μας σκοτώνει μας δυναμώνει!!! Και λέω ευτηχώς επειδή από το ψυχικό πόνο νομίζουμε κάποτε πως θα πεθάνουμε. Όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο… ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΟΜΑΣΤΕ!!! Σοφοτεροι, δυνατότεροι, λαμπερότεροι!!! Θα σου χαρίσω πολλά βιβλία μου αγαπημένη μου Αλκιώνη, μακάρι μόνο να αξιωθώ να τα γράψω! χχχχ

Leave a Reply

Your email address will not be published.