Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Dec 29

Στην Κόλαση με θέα τον Παράδεισο!

the mountain

Και ενώ πολλές φορές στη ζωή μας αισθανόμαστε πως είμαστε χαμένοι και εντελώς αδύναμοι, εντούτοις μέσα βαθιά στην ύπαρξη μας γνωρίζουμε πως έχουμε όλες τις απαντήσεις και την δύναμη ακόμα, για να ανταπεξέλθουμε στο οποιοδήποτε πρόβλημα μας. Όμως δεν παύει η ανθρώπινη και ατελή μας πλευρά, να μας βασανίζει και να καθυστερεί με αυτό τον τρόπο την εξέλιξη μας. Αφηνόμαστε σε ένα τεράστιο ιστό από αρνητικές σκέψεις και ξέρουμε πως αν δεν βγούμε γρήγορα έξω από αυτό, μια τεράστια, μαύρη ‘αράχνη’ θα μας καταπιεί. Στη δική μας πραγματικότητα αυτή η ‘αράχνη’ ονομάζεται κατάθλιψη.

Κι όμως κάπου μέσα στην ύπαρξη μας, βρίσκεται ένας οδηγός, μια βαθιά εσώτερη φωνή που μας καθοδηγεί πάντα. Μια σοφή σιωπή που μας προστατεύει. Αυτή τη σοφή σιωπή που μιλά κατευθείαν μέσα στη ψυχή μας, αυτήν και μόνο πρέπει να εμπιστευόμαστε και να έχουμε πιστό καθοδηγητή μας. Δεν είναι τυχαία βαλμένη εκεί, αυτή η φωνή. Καθόλου τυχαία! Είναι το δώρο μας, από το απέραντο και πάνσοφο σύμπαν, για τις πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής μας.

Η ζωή ήταν όμορφη και γλυκιά όπως το μέλι, μέχρι που μια μέρα ξύπνησε αναγκασμένη να δεχτεί τα κακά μαντάτα. Να αντιμετωπίσει κάτι πολύ δύσκολο. Να φύγει, να εγκαταλείψει παρά την θέληση της, να θάψει μέσα της όλες τις επιθυμίες της, να ξεχάσει τα θέλω της και να ακολουθήσει τα πρέπει. Ίσως σε εσένα να έτυχε κάτι χειρότερο από ότι έτυχε σε κάποιον άλλο. Ίσως εσύ να έπρεπε να βιώσεις την απώλεια του αγαπημένου σου συντρόφου, της δίδυμης ψυχής σου. Ίσως να έχασες παιδί, η χειρότερη μοίρα για ένα γονιό. Πάντα υπάρχουν χειρότερα, να το θυμάσαι.

Και ξαφνικά εκεί που βρισκόταν η ανέμελη ψυχή σε μια γαλάζια γαλήνια ακρογιαλιά, ένα πανέμορφο γλυκό αρνάκι την πλησίασε.

–        Λυπήσου με, είπε το αρνάκι, βοήθησε με….

–        Και πως μπορώ εγώ να βοηθήσω εσένα, απάντησε η ανέμελη ψυχή αραγμένη και ανυποψίαστη στην χρυσή την αμμουδιά.

–        Πρέπει να φύγεις από αυτή την πανέμορφη ακρογιαλιά και από όλα όσα αγαπάς…

–        Και να πάω που?

–        Εκεί… εκεί να πας… το βλέπεις εκείνο το ψηλό βουνό το τεράστιο? Να πας εκεί να τα ανεβείς και στην κορυφή του να κατοικήσεις!

Η ανέμελη ψυχή κοίταξε το θεόρατο βουνό που έδειχνε το αρνάκι. Ήτανε όντως πανέμορφο και λαμπερό και η αλήθεια χρόνια το θαύμαζε και εκείνη αλλά από μακριά. Όλα από μακριά είναι όμορφα και δεν πονάνε. Την ακρογιαλιά της όμως, ποτέ δεν ήθελε να αφήσει. Αυτή ήταν η μόνη αλήθεια!

–        Μα τι λες αρνάκι μου γλυκό? Τι μου ζητάς να κάνω? Δεν βλέπεις πόσο χαρούμενη είμαι εδώ στην γαλάζια μου ευτυχία? Ότι θέλω πιο πολύ στη ζωή, βρίσκεται ΕΔΩ σε αυτή την όμορφη ακρογιαλιά. Κι αν κάποτε το ήθελα το βουνό, πάει αυτό τώρα πέρασε, το ξέρεις. Την ακρογιαλιά μου δεν την αλάζω με τίποτα. Μα το βουνό που μου λες να ανεβώ είναι τεράστιο και με φοβίζει. Μην μου ζητάς κάτι τέτοιο, σε παρακαλώ…

–        Μα πρέπει να τα ανέβεις, δεν έχεις εξάλλου άλλη επιλογή αλλά σου υπόσχομαι σαν ανέβεις στην κορυφή θα αντικρύσεις την ωραιότερη θέα του κόσμου και μια μέρα θα με ευγνωμονείς!

Κοίταξε με λύπη το αρνάκι που τόσο γλυκά μιλούσε και ήξερε πως είχε δίκιο πως δεν είχε άλλη επιλογή και πως το βουνό θα έπρεπε να ανέβει. Δοκίμασε μια τελευταία φορά, με την ελπίδα κρεμασμένη απ’ το βλέμμα της…

–        Όσο πανέμορφη κι αν είναι η θέα εκεί πάνω θα είναι λες και θα ζω στη κόλαση με θέα τον παράδεισο. Κόλαση μέσα στη καρδιά μου και ένας παράδεισος ολόγυρα μου, η ομορφιά της φύσης, του Θεού, της γης. Μα εμένα οι θησαυροί μου βρίσκονται εδώ γλυκό μου αρνάκι, εδώ σε τούτη την ακρογιαλιά και το ξέρεις καλά. Λυπήσου με…

Το αρνάκι την κοίταξε με εκείνα τα φοβισμένα δειλά του μάτια γιατί πάντα έτσι κοιτάνε τα ‘αρνάκια’!

–        Λυπάμαι, δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Πρέπει να βγεις το βουνό…

Και το αρνάκι άνοιξε μια πόρτα και βγήκε από εκεί και φεύγοντας την βρόντηξε δυνατά. Την τράβηξε με δύναμη, έτσι ώστε να κλείσει για πάντα. Και εκείνη τη στιγμή που η πόρτα έκλεινε, μόλις που πρόλαβε και είδε η ψυχή στην ακρογιαλιά, την αληθινή όψη που είχε το γλυκό αρνάκι. Έγινε λύκος με σκληρή καρδιά. Κάποτε, ήτανε ‘αρνάκι’ γλυκό, τρυφερό σαν άγγελος πλασμένος. Μα κάπου πήρε στραβά το δρόμο και κάπου ξέφυγε και πίστεψε πως για να δυναμώσει, θα έπρεπε να γίνει λιγουλάκι λύκος. Κι όντως δυνάμωσε και άλλαξε πολύ το γλυκό το ‘αρνάκι’, χωρίς όμως ποτέ να καταλάβει πως το τίμημα που θα πλήρωνε για αυτή του την επιλογή, θα ήτανε πολύ βαρύ και θα μάτωνε και την ίδια την καρδιά του.

Έτρεξε τρομαγμένη να ανοίξει την πόρτα που έκλεισε, αλλά ήταν πια μάταιο. Η πόρτα εκείνη όχι μόνο έκλεισε αλλά σφραγίσθηκε, κλειδώθηκε για πάντα. Κοίταξε πίσω της, την πανέμορφη ακρογιαλιά και μέσα στην ψυχή της κάτι άρχισε να αιμορραγεί… ναι δεν είχε άλλο δρόμο, μήτε άλλη επιλογή γιατί δεν ήταν πια μόνο στο δικό της χέρι.

Το βουνό μπροστά της ήτανε θεόρατο, τόσο που αναρωτήθηκε….

«Μα πως θα τα ανέβω εγώ αυτό το βουνό… πως?»

Και εκεί η σοφή σιωπή της μίλησε και πάλι, θέλοντας να την παρηγορήσει….

«Όλα με το χρόνο κερδίζονται!»

«Φοβάμαι, φοβάμαι πολύ…δεν θέλω να τα ανέβω…»

«Πρέπει να τα ανέβεις… αλλά μην φοβάσαι, γιατί και στα πιο πυκνά σκοτάδια σου, θα βρίσκομαι πάντοτε πλάι σου ΕΓΩ!»

Μίλησε η Φωνή!

Η πιο γλυκιά και όμορφη φωνή που όλοι έχουμε δώρο από όλη την δημιουργία γύρω μας.

Για αυτό και εγώ σου λέω, αν έχεις μπροστά σου ένα θεόρατο ‘βουνό’ να ανέβεις, μην φοβάσαι, δεν θα είσαι ποτέ μόνος. Ποτέ μόνη!

Και ο νοών… νοείτω!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. ALKYONI says:

    Καλή μου φίλη Ντομένικα.
    Μέσα απο αυτα τα μάτια της πονεμέμης ψυχής,
    είδα και εγώ το δικό μου τεράστιο βουνό που ακόμα
    είμαι στη μέση, θα το ανεβείς και εσύ σιγά σιγά, δεν
    γίνεται διαφορετικά. Πολύ ωραία η γραφή σου πάντα θα
    στο λέω καλή μου, όποτε διαβάζω ένα άρθρο σου ανοίγει
    η ψυχή μου το μυαλό, και σε καταλαβαίνω απόλυτα.
    Είναι όλο συναισθείματα κάποτε γλυκά τρυφερά, κάποτε
    όλο πίκρα και πόνο, περηγράφεις την ίδια την ζωή που
    ποτέ δεν ήταν εύκολη, ουτε θα είναι ποτέ.
    Αλλά ρε φιλενάδα την αγαπούμε την ρημάδα!!!
    Με αγάπη απέραντη Αλκιώνη.
    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

    • Domenica says:

      Σε ευχαριστώ μάμα μου, γλυκια μου Αλκυόνη….σε άλλους τα βουνά είναι τεράστια και σε άλλους λοφάκια μικρά. Δεν ξέρω τι το καθορίζει αυτό. Γιατί μερικοί άνθρωποι να έχουν μια πιο ήρεμη, νορμάλ ζωή και κάποιους άλλους να τους κτυπάνε χίλια μύρια κύματα, με κάποια ίσως διαλείματα ευτιχίας στο ενδιάμεσο…Λες να το αναιβούμε το βουνό?
      …..ευτηχως που γνωριζουμε πως μετα απο μια μπορα, βγαινει παντα ενα ουρανιο τοξο!!!

  2. Μαρια Βασιλακη says:

    Εβρικα το ιστολογιο σου τυχεως. τα κειμενα σου ειναι γεματα εντονα συναισθηματα.πρεπει να ειναι πολυ λειτροτικο να ελευθερωνεται πονος κυριως μεσων γραφης. μπραβο σου γραφεις υπεροχα. φαινεται παντως να εχεις πολυ πλουσιο εσωτερικο κοσμο.!

    • Domenica says:

      Σε ευχαριστώ πολύ! Πάντα με συγγινεί ένα μύνημα που λαμβάνω ειδικά από άτομα που δεν γνωρίζω! Να είσαι καλά και καλή χρονιά εύχομαι!

Leave a Reply

Your email address will not be published.