Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Feb 08

Μη μιλάς άλλο για αγάπη, η αγάπη είναι παντού!

love 1Τι παθαίνω τις Παρασκευές ακόμη και τώρα που είμαι χωρίς δουλειά, δεν ξέρω. Να, μια αδικαιολόγητη ευδιαθεσία και μια ενέργεια, που μου ξυπνά τις αισθήσεις. Της Παρασκευής το ξύπνημα είναι διαφορετικό. Λες και έχουμε γιορτή! Και που λέτε, χθες κατά το απογευματάκι της Παρασκευής, με πιάνει μια ξαφνική διάθεση για παλιά Ελληνικά τραγούδια. Ευτυχώς που ότι λαχταρίσει η ψυχούλα μας, έτοιμο είναι στην γειτονιά του γιου-τουπ. Εδώ που είμαι τα αποφεύγω τα Ελληνικά τραγούδια, μέχρι να δυναμώσω και μετά ταβέρνα θα ανοίξω στην Αλάσκα. Σκεφτόμουνα πόσο μαγικό… να γεννιέσαι Έλληνας, είτε είσαι απ’ την Κρήτη, είτε απ’ Αθήνα, είτε απ’ την Κύπρο. Δεν έχει σημασία ποιο το μέρος… όταν ζεις μακριά. Άγνωστοι Έλληνες, που συναντηθήκαμε σε τούτο εδώ το άκρο… άγνωστοι μεταξύ μας, να νιώθουμε πολλές φορές σαν οικογένεια… αψηφώντας τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα μας.

Ανακατεύω σαν σε συρτάρι να βρω παλιά γράμματα… και ανακαλύπτω το αγαπημένο, το χιλιοτραγουδημένο… του ποιητή Άκου Δασκαλόπουλου… δίχως την καρδούλα σου, καρδούλα μου… Και ο νους μου τρέχει σε εκείνους τους άντρες, που έφυγαν για χρόνια στο εξωτερικό για δουλειά… μες τα κύματα, μες στη θάλασσα, πόσα χρόνια χάλασα… λέει ο στοίχος. Αφήνοντας πίσω αγαπητικιά, ίσως φρεσκοπαντρεμένη… πόσο δύσκολο είναι κάτι τέτοιο, να αποχωριστούν αγαπημένα ζευγάρια επάνω στης αγάπης τον ανθό… δίχως την αγάπη σου, αγάπη μου, πως πικράθηκα, πως κουράστηκα να γυρίσω βιάστηκα… Και όλα αυτά τα τραγούδια σαν παρηγοριά στον άρρωστο, στις κρύες νύχτες της μοναξιάς. Να σιγοτραγουδάει στο μυαλό τους ο στοίχος σαν φιλαράκι καλό… έσταξα τον ήλιο στο ποτήρι σου κι όλο τραγουδάω για χατίρι σου… έτσι γεννιούνται οι στίχοι, μέσα από καημούς και λαχτάρες, μέχρι τη μέρα του γυρισμού… Βγάλε το γλαστράκι στο μπαλκόνι σου ήρθα και δε θα `σαι τώρα μόνη σου… Υπόσχεση βαριά την ημέρα της αντάμωσης, ομόλογά ο αγαπημένος που γύρισε ξανά πίσω στην αγκαλιά της.

Υπάρχουν φυσικά και αυτοί που ποτέ δεν έφυγαν γιατί δεν το μπόρεσε η καρδιά τους. Έλλειψη θάρρους… επιλογή… δεν έχει σημασία. Φτάνει κανείς ποτέ για ότι κάνει, να μην το μετανιώνει… να μην χάνεται μέσα στη ψυχή του και στις ταβέρνες να τον πίνει η ζωή…πάλι κι απόψε πίναμε και πίναμε και στην ταβέρνα μόνοι απομείναμε… Λένε καλύτερα να έχεις τύψεις, παρά απωθημένα… τα απωθημένα καίνε στην καρδιά που, τα όνειρά μας σαν τα κάρβουνα σβηστά και η ζωή μας ένα πέλαγο μπροστά… Έτσι φαντάζει κάποτε η ζωή, σαν ένα πέλαγο μπροστά… από φόβο στο πέλαγο δεν πάνε…Πάνε για ύπνο να ονειρευτούν αυτά που θέλουν να ζήσουν…Πάμε για ύπνο, Κατερίνα, πάμε ν’ αλλάξουμε ζωή, να δούμε όνειρ’ από κείνα που τελειώνουν το πρωί. Κάποτε ναι, όνειρα είναι πια τα όνειρα για μας… λέει ξανά ο στίχος. Μα ποιος κλέβει το όνειρο απ’ την καρδιά μας… ποιος άλλος από εμάς τους ίδιους. Είναι ασφαλισμένα όλα στην γωνιά του παραδείσου, αλλά στα υπόγεια είναι η θέα. Σε καμιά γωνιά δεν ανθίζει το όνειρο.

Είναι ανθρώπινο να δειλιάζεις, να διστάζεις, να κάνεις πίσω. Όταν όμως παραιτηθείς από το όνειρο σου τότε κλείνεις την πόρτα στη ψυχή σου. Τα αφήνεις όλα κάτω, τα παρατάς και αυτά πεθαίνουν δίχως πίστη, δίχως κυνηγητό. Σαν τα λουλούδια χωρίς νερό. Δεν αρκεί η ομορφιά τους, θέλουνε πότισμα. Όπως τα όνειρα, τα ποτίζεις με πίστη ή πεθαίνουν… μ’ ένα τραγούδι του δρόμου να ‘ρθεις όνειρό μου, το καλοκαίρι που λάμπει τ’ αστέρι με φως να ντυθείς… μέτρα τον πόνο κι άσε με μόνο στην ερημιά…

Έχει και κάτι άλλους ταξιδευτές που τη θάλασσα δεν φοβήθηκαν και το στοίχημα το κέρδισαν μα τη ζωή δεν νίκησαν…σαν δυο καράβια που ξεκίνησαν και στο πρώτο τους ταξίδι τα νερά τα τύλιξαν… Τι να φταίει, τι να φταίει που δεν πήγαμε μπροστά, δεν μετρήσαμε το κύμα και τον άνεμο σωστά… Κάποτε κάτι φταίει και πάνε όλα στραβά, μα ο φταίχτης πουθενά… Στα ρηχά, μικρή μου αγάπη ναυαγήσαμε, μακριά ήταν να πάμε μα δεν ξεκινήσαμε… Κάθε ψυχή και ένας δρόμος, κάθε καρδιά και μια ιστορία… κι ο κάθε δρόμος είχε την δική του ιστορία…

Για μια ελευθερία ζούμε όλοι, άλλοι την οικονομική, άλλη την ερωτική… κι άλλοι την αληθινή, αυτή που λύνει τα δεσμά στα υπόγεια του μυαλού. Εκεί είναι η μόνη φυλακή, στις σκέψεις… πουθενά αλλού… έπειτα ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά, ήταν μια λέξη μοναχά ελευθερία κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά, κι ύστερα πέρασε ο καιρός κι η ιστορία, πέρασε εύκολα απ’ τη μνήμη στην καρδιά, ο τοίχος έγραφε μοναδική ευκαιρία, εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά… Κάθε μαγαζί, κάθε απόφαση και ένας δρόμος… και κάθε δρόμος και κάθε απόφαση το τίμημα τους… πάντα βαρύ το τίμημα κι αν δεν είσαι δυνατός να το σηκώσεις, θα σε πλακώσει με μιας… Ούτε ανάσα δεν παίρνεις… τον δρόμο διάλεξε τον άμα είσαι έτοιμος κι όχι στο αν… ούτε στο θα… Στο πρώτο βήμα κιόλας έχε έτοιμη την ζυγαριά και κάθε βήμα ζύγιαζε σοφά. Ο δρόμος γράφει την δική του ιστορία μα εσύ χαράζεις πορεία.

Κι αν την τέχνη που αγαπάς να κάνεις δεν μπορείς, πιάσε το δίσκο αγκαλιά και αστεία να φλερτάρεις λιγάκι τη ζωή. Δεν είναι ανάγκη όλα να τα πάρεις σοβαρά και μαύρο δάκρυ στην καρδιά σου να φοράς. Πες για λίγο πως η πιο καλή γκαρσόνα είμαι εγώ, γιατί με τέχνη όλους του κερνώ… Να δεις που μετά κι αυτοί θα λένε μάνα μου τι είσαι εσύ, γλυκιά γκαρσόνα φέρε μας κρασί… κι όταν θα φεύγουνε στουπί εσύ θα χαμογελάς με τα χέρια σου γεμάτα πουρμπουάρ… Μην σε παίρνει από κάτω αν για λίγο παίξεις άγνωστο ρόλο στη ζωή… όλα με χιούμορ αν τα δεις, πίσω θα σου χαμογελάσει κι η ζωή… πες πως για λίγο θα πουλάς κρασί οκάδες με μεζέ, χωρίς ποτά να δίνεις βερεσέ… να δεις που όταν αρχίζεις τις γλυκές ματιές, θα μεθάνε τότε όλοι τρεις φορές… Οι μεθυσμένοι της ζωής σε κάνουνε βασίλισσα. Κι όταν βαρύ το κεφάλι τους θα είναι απ’ το κρασί, θα αρχίσουν ερωτόλογα, κι αυτός που θα σου πει πως σε αγαπά, πληρώνει τρεις φορές την μια οκά, μετά του ρίχνεις μέσα στο κρασί νερό και τον ταράζεις στο λογαριασμό. Θέλει τσαχπινιά η ζωή και χαμόγελο. Δεν βγάζεις άκρη με το δάκρυ, μήτε στη καρδιά κάνει καλό.

Για αυτό μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει, εμείς που ζήσαμε φτωχοί, του κόσμου η βροχή δε μας πειράζει… κι αν τα καλοκαίρια μας μικρά, κι ατέλειωτοι οι χειμώνες… δε μας τρομάζει στη καρδιά, γιατί το ξέρουμε βαθιά πως σύντομα δικιά μας θα είναι η χαρά. Τα όνειρα μας θα πάρουμε αγκαλιά.

Θα κλείσω με… ανοιξιάτικους στίχους για να δώσω μια πνοή θετικής αύρας, μια πνοή αισιοδοξίας. Είμαστε σαν την άνοιξη – παρατηρήστε τα παιδιά γύρω σας, χαρούμενα σαν άνοιξη είναι πάντα… Αρχίζουμε το ταξίδι της ζωής μας, σαν μια άνοιξη… μία η άνοιξη ένα το σύννεφο χρυσή βροχή….έτσι και οι μέρες μας και τα χρόνια μας, σαν βροχή που χόρευε σε κάμπο ώριμο ως το πρωί, σαν στάχυα έλυσες πάνω στους ώμους μου χρυσά μαλλιά, σαν στάχυ χόρεψες σαν στάχυα αμέτρητα ήταν τα φιλιά. Είναι αλήθεια πως η αγάπη βρίσκεται παντού, στην καρδιά μας στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νου, όταν θα `χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει, θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ’ την αρχή… όλα κάνουν κύκλο και εμείς χαράζουμε συνέχεια πορεία… Μία η θάλασσα ένας ο ήλιος της γλάροι λευκοί, ήλιος και θάλασσα γλυκό κορίτσι ζεστό πρωί, πρωί κι ορθάνοιξα τα δυο σου πέταλα μ’ ένα φιλί κι εσύ μου χάρισες όλη την άνοιξη σ’ ένα κορμί… Έτσι είναι ο έρωτας, γενναιόδωρος, γεμάτος χρώματα κι αρώματα. Κι αν κάποτε στη στροφή του δρόμου έρθει Χειμώνας βαρύς στη καρδιά και αν ξαφνικά είναι η σιωπή τώρα η λησμονιά κι ο χωρισμός, κι όλα τα αστέρια του θαρρείς πως έσβησε ο ουρανός, μην θαρρείς πως αυτό θα είναι αιώνιο, μην λυπάσαι πολύ τις δύσκολες μέρες, γιατί σε κάθε γωνιά του δρόμου βρίσκεται πάντα η αγάπη, σαν έρωτας, σαν σύννεφο χρυσή βροχή, ήταν σαν θάλασσα, γλάρος που χόρευε με το πρωί.

… μη μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού, στην καρδιά μας στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νου, κι όταν θα `χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει, θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλα πάλι απ’ την αρχή!

Έρχεται σύντομα η Άνοιξη του χρόνου…

Μέχρι τότε εύχομαι Άνοιξη στις καρδιές μας!

Κούλα Ροδοσθένους-Ζέιτζακ

Ντομένικα ~

love 2

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. Θάλεια από Βόλο says:

    Τι ωραίο κειμενο , τι ωραιο θεμα,, τι εμπνευση αυτη που ειχες ….. ο τροπος που συνδυασες τα τραγουδια με την πραγματικοτητα του τοτε και του τωρα, με τα προβληματα που αντιμετωπιζει ο κοσμος ειναι πολυ εξυπνος και πολυ ωραιος…. μπραβο κουλιτσα μου με γυρισες πισω με τα τραγουδια που επελεξες και ποσο δικιο εχεις  για αυτα που σχολιασες….. με ενθουσιασες….. 

    • Domenica says:

      Θάλεια μου σε ευχαριστώ πάντα για τα μυνηματα που αφήνεις στα κείμενα μου. Άρχισε δειλά να ανθίζει άνοιξη στη ψυχή μου. Μου έλειψε ο ‘κήπος’ μου…τα ‘λουλούδια’ μου…τα χαμόγελα μου

  2. ALKYONI says:

    Τι να πώ και τι να γράψω???
    Αφωνη με άφισες πάλι αγαπημένη φίλη και κορίτσι μου γλυκό!!!
    Πώς τα σινδίασες όλα αυτά λύπες χαρές αγάπη έρωτα, με τόσο
    πνεύμα, διάβαζα, διάβαζα και ήθελα να πετάξω σαν πουλλί, μαγεύτηκα
    καλή μου Ντομένικα, Κουλίτσα μου, ο Θεός που σου έδωσε αυτό το υπέροχω χάρισμα
    να σε έχει πάντα καλά να μας φωτίζεις την ψυχή. Αλκιώνη. ΧΧ

    • Domenica says:

      Αχχχ μαμα μου τζαι αμα γραφω ξαναγενιουμαι, το ιδιο και αμα ζωγραφιζω….
      Νιωθω πληροτητα, νιωθω οτι σαν να πινούσα και έφαγα και χορτασα….
      Υπεροχο συναισθημα και θελω να το μοιραζομαι….
      Αγαπωσε τοσο πολλα….

      Μα είδες τι αγαπημενα τραγουδακια?
      Εχει δυο μερες που τα σιγοτραγουδω μονη μου….εκεινο το λατρεμενο το … διχως την αγαπη σου αγαπη μου….διχως την καρδουλα σου, καρδουλα μου…χχχ

Leave a Reply

Your email address will not be published.