Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Feb 11

Ο θησαυρός!

afroditi 313

Δεν θέλει τέχνη να υπομένεις

Δεν θέλει γνώση η υπομονή

Θέλει αστείρευτο κουράγιο

Να αγαπάς μονάχα τη ζωή

Να λες υπάρχει λόγος

Για όλα όσα ζεις

Όσο κι αν υποφέρεις

Να διαλέγεις πάντα τη ζωή

Να βλέπεις ψηλά τον ουρανό

Να περπατάς γερά στη γη

Να λες πάντα, ευχαριστώ

Που ‘χεις στα στήθια σου πνοή

Να μην ρωτάς γιατί

Να μην κρατάς θυμό

Και μέσα στη σιωπή

Κέντα της αγάπης τον καρπό

Ήθελε έτσι η ζωή

Κι ο δρόμος κατά δω

Σε ‘φερε εδώ να ζεις

Μα θα τον βρεις και τον σκοπό

Κι αν μες το χρόνο

Τις απαντήσεις σου δεν βρεις

Κι αν μες το πόνο

Τη χαρά την νοσταλγείς

Κοίταξε μέσα στο κενό

Και εκεί θα βρεις τον θησαυρό

Την απάντηση είχες απ’ αρχής

Εκεί που είναι η καρδιά σου

Εκεί κι ο θησαυρός!

Όπως ο Αλχημιστής

Ταξίδια έκανε στη γη

Τον κόσμο είδε όλο

Ψάχνοντας για τον θησαυρό

Κι εκεί που τέλειωσε ο δρόμος

Κοίταξε πίσω του να δει

Η απάντηση πάντα ήταν εκεί

Δίπλα του ήτανε ο θησαυρός

Απ’ το πρώτο βήμα, απ’ την αρχή!

Τελικά το ταξίδι είναι απαραίτητο, έστω κι αν ξέρουμε την αλήθεια. Δεν αρκεί… Το ταξίδι χρειάζεται για να ολοκληρωθεί η ψυχή μας. Μέσα από τον πόνο και τις δυσκολίες, ανακαλύπτουμε έτσι ην δύναμη μας. Μέσα από ένα σωρό απογοητεύσεις από άγνωστους αλλά και αγαπημένους ανθρώπους πολλές φορές, μαθαίνουμε να δεχόμαστε τις πλευρές που έχει η ζωή. Δεν είναι πάντα όμορφη η ζωή, είναι και άσχημη και όταν το αποδεχτούμε αυτό, τότε ήρεμά μέσα μας η φουρτουνιασμένη θάλασσα. Και μέσα από την αποδοχή, μπορούμε πιο εύκολα να βρούμε τον δρόμο, για την αληθινή ευτυχία και γαλήνη της ψυχής μας. Μαθαίνουμε σιγά-σιγά να μην περιμένουμε τίποτα και από κανέναν, έτσι ώστε να προσηλωνόμαστε περισσότερο, στο τι έχουμε και να είμαστε για αυτά ευγνώμων. Η ευγνωμοσύνη είναι η οδός της λύτρωσης από κάθε αλυσίδα θυμού και πίκρας.

Διάβασα πριν χρόνια το αγαπημένο βιβλίο «Ο Αλχημιστής», ένα βιβλίο που με σημάδεψε και που κατά κάποιον τρόπο, έχω βιώσει ένα μέρος της ιστορίας του. Πήγα σε μέρη μακρινά, του τότε και του τώρα, στην αναζήτηση του δικού μου “θησαυρού”. Και τις δύο φορές ο θησαυρός σαν φως που τυφλώνει, αναδύεται πάντα μέσα απ’ την καρδιά μου. Μόνο που την δεύτερη φορά είχα ήδη την απάντηση, προτού το ταξίδι ξεκινήσω. Κάποτε γνωρίζουμε την απάντηση, κι ας πρέπει να γίνει το ταξίδι, για χίλιους δυο λόγους. Για να βρούμε ίσως την δύναμη που κρύβεται μέσα μας. Μέσα από αυτά τα μακρινά ταξίδια λοιπόν, όλα όσα θα μάθουμε, δώρα καλά θα είναι. Η εμπειρία φέρνει την γνώση και η γνώση την σοφία. Είναι όλα μια αλυσίδα, που καλλιεργεί όλο και περισσότερο το θεϊκό μέρος που κατοικεί μέσα μας.

Και η απάντηση για τον θησαυρό, βρίσκεται πάντα μέσα την καρδιά μας. Εκεί να ψάξεις να την βρεις.

Γιατί εκεί που είναι η καρδιά σου, εκεί κι ο θησαυρός σου.

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Ντομένικα

treasure

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

6 Comments

  1. Skevi says:

    agapimeni m ksadelfoula kalispera!! s agapw para polu! na ksereis m leipei poly auti psixiki epikoinonia p exoume spania tha vreis anthrwpous na epikoinonou san tin oikogeneia mas k idika san emas!! einai ksexoristi k olo agapi!! se agapame poli!! eisai poli ksexoristos anthrwpos koula m k na ksereis esto k apo makria lampei i psixi s k to asteri s einai megalo

    • Domenica says:

      Ego na dis poso sas pethimo k ola osa eiha k ehasa… dystihos ola afta ta ixera prin fygo alla stin praxi einai akoma pio dyskola. Den ithela na fygo, as opsete omos i anaggi… tha antexo na teliosi o skopos k meta piso sto nisi tis agapis!!! xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

  2. ALKYONI says:

    Τι ωραία γραφή!!! τι δυνατό μύνημα!!!1 Μέσα απο τον πόνο
    βγαίνει πάντα κάτι πολύ δυνατό, αλυθεινό, ναι αγαπημένη
    φίλη Ντομένικα ο θυσαυρός μας που τόσο τον αναζητούμε
    τελικα είναι δίπλα μας κοντά μας. Εγώ ένα θα σου πώ
    σε ευχαρηστώ που υπάρχεις, έχεις αυτό το θείο δώρο!!!
    Με αγάπη Αλκιώνη.

    • Domenica says:

      Μέσα από τον πόνο συνήθως ο άνθρωπος δημιουργεί και εξιψώνεται. Δεν ξέρω γιατί έπρεπε να γίνεται έτσι, αλλά είναι αλήθεια. Μέσα από το πόνο, από δύσκολες καταστάσεις, γινόματε καλύτεροι άνθρωποι. Ίσως όχι όλοι γιατί μόλις θυμήθηκα μια – δυο περιπτώσεις που μέσα από δυσκολίες και πίεση, έγιναν χειρότεροι άνθρωποι. Άρα εξαρτάται και από τι πάστα ανθρώπου είμαστε ε?
      Με ευχαριστείς που υπάρχω μάμα μου?
      Και εγώ σε ευχαριστώ που με γέννησες!
      Το ωραιότερο δώρο η ζωή, παρόλες τις δυσκολίες της και τα βουνά που ανεβαίνω.
      Σε αγαπώ πολλάααααααααααααααααααααα χχχχ

  3. Θαλεια Τσαμογλου Βόλος says:

    αυτη η σοφια και η ευαισθησια που εχεις και βγαινει μεσα απο το γραψιμο και την ποιηση δινει ενα αποτελεσμα υπεροχο…. γιαυτο οτι και να γραφεις ειναι πολυ καλο και κραταει το ενδιαφερον αυτου που το διαβαζει και περναει υπεροχα μηνυματα….. Δυναμωνεις φιλεναδα και αλλαζει η διαθεση σου προς το καλυτερο …. ετσι φαινεται μεσα απο τα τελευταια κειμενα και αυτο με κανει πολυ χαρουμενη για σενα ….. απο ότι φαινεται ερχεται η Ανοιξη στην ψυχουλα σου….. σου στελνω την αγαπη μου και τις ευχες για να ανθισει η ψυχη σου σαν λουλουδι …. φιλακια….

    • Domenica says:

      Σε ευχαριστω απο καρδιας! Αυτο το ιστολογιο μου το αρχισε ο αντρας μου το 2010 και απο τοτε γραφω, γραφω.. σαν ψυχοθεραπεια ειναι για μενα… και αγαπη για την γραφη…. Καποτε δεν με χωραει ο τοπος και καθομαι και γραφω και θεραπευομαι…..χχχχχχχχχχχχχχ

Leave a Reply

Your email address will not be published.