Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Feb 04

Στην άκρη της γης…

akri tis gis

–        Μα θα πας να ζήσεις στην άκρη της γης? Δεν φοβάσαι μήπως γλιστρήσεις και πέσεις? Θα είσαι στην άκρια της…

Γέλασα με τη ψυχή μου όταν σε άκουσα να μου το λες αυτό και σου απάντησα γλυκά.

–        Όχι μάτια μου δεν φοβάμαι μην πέσω στο κενό εκεί στην άκρη της γης. Και εσύ ποτέ μην φοβηθείς τα ταξίδια τα μακρινά, μήτε την άκρη της γης. Ποτέ μην φοβηθείς τα ζώα, το χώμα που περπατάς, τα δέντρα. Τους ανθρώπους μόνο να φοβάσαι και τη σκληρή καρδιά τους. Αυτό μόνο μπορεί να σε βλάψει… Αλλά και πάλι στο χέρι σου είναι να μην το αφήσεις. Θέλει πολύ αγάπη για να προστατεύσεις την ψυχή σου από σκληρούς ανθρώπους. Θέλει αγάπη για την ζωή.

Με κοιτούσες απορημένα και σώπαινες λες και ήθελες να ακούσεις κι άλλα. Να καταλάβεις τι ήθελα να πω, τι εννοούσα άραγε.

–        Και πως τα καταφέρνει κάποιος να αγαπά τη ζωή?

Με ρώτησες με εκείνο το αγνό καθάριο βλέμμα σου, που δεν γνώρισε ακόμα την πονηριά των ανθρώπων.

–        Άμα πονέσεις πολύ στη ζωή, τότε μαθαίνεις να την αγαπάς περισσότερο. Αυτοί που μέσα απ’ την πίκρα τους έγιναν πιο σκληροί, είναι που δεν αγάπησαν ποτέ τον εαυτό τους. Κι όταν δεν καταφέρεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου, δεν μπορείς να αγαπάς τη ζωή.

Πώς να σου εξηγούσα αλλιώς να αποφύγεις την φθορά, αφού ακόμα δεν την είχες συναντήσει. Συνέχιζες να με κοιτάς με απορία, αλλά με βλέμμα πάντα διψασμένο, να μάθεις για όλα αυτά που θα γίνουν μετά και που τόσο πολύ αγωνιούσες να μεγαλώσεις.

–        ΄Ώστε δεν θα πέσεις από την άκρη της γης εκεί που θα πας? Δεν κινδυνεύεις από αυτό ε? Να μείνω ήσυχη!

Σε κοίταξα με τρυφερότητα γιατί η άγνοια σου με δυνάμωνε κατά ένα περίεργο τρόπο.

–        Ναι να μείνεις ήσυχη ναι και δεν πρόκηται ποτέ να πέσω από την άκρη της γης. Η γη δεν απειλή με τον ίδιο τρόπο που μας απειλή ο άνθρωπος.

Κοίταξες τις αποσκευές μου και άλλαξες αμέσως θέμα.

–        Τόσα λίγα πράγματα θα πάρεις μαζί σου? Αναρωτιέμαι τι διάλεξες να βάλεις στις λιγοστές σου αποσκευές?

–        Χμμ… άμα πρέπει να διαλέξεις λιγοστά πράγματα για ένα τέτοιο μεγάλο ταξίδι, πρέπει να σκεφτείς πολύ σοφά τι θα πάρεις. Πρέπει να διαλέξεις με σοφία και να πάρεις μόνο αυτά που αξίζουν μαζί σου. Επειδή δεν θα έχει χώρο για παρείσακτα πράγματα.

–        Και εσύ, τι διάλεξες αλήθεια?

Κοίταξα τις λιγοστές αποσκευές μου και χαμογέλασα έκπληκτη προς τον εαυτό μου, αφού μόλις είχα συνειδητοποιήσει τι ήταν σημαντικό τελικά για μένα. Το αντίκρυσα εκείνη τη στιγμή, μέσα σε εκείνες τις αποσκευές.

–        Για να δούμε… Έχω βάλει την καρδιά μου, την αγάπη που πάντα κουβαλώ μέσα στη ψυχή μου. Έχω βάλει την μητρότητα, την αδελφοσύνη. Αλλά άφησα πολύ χώρο για την δύναμη που θα μου χρειαστεί. Ένα τέτοιο μακρινό ταξίδι θα έχει πολλές αναπάντεχες εκπλήξεις φαντάζομαι και εκείνο που θα χρειαστώ πιο πολύ θα είναι δύναμη ψυχής και σοφία πνεύματος. Βλέπεις έχουν πιάσει αυτά τα δύο, όλο το χώρο στις αποσκευές μου.

Κοιτούσες με τόσο ενθουσιασμό αυτά που είχα βάλει στις αποσκευές.

–        Γουάου μια χαρά θα είσαι με αυτά όλα που κουβαλάς. Με τέτοιες αποσκευές δεν θα πέσεις ποτέ από την άκρη της γης. Εγώ δεν θα σκεφτόμουνα ποτέ έτσι… θα ήμουνα τόσο ανόητη και θα έπαιρνα μαζί μου ένα σωρό άχρηστα πράγματα. Μια χαρά θα είσαι εσύ με τόση δύναμη και σοφία που κουβαλάς μαζί σου, τίποτα δεν έχεις να φοβηθείς.

Κοίταξα τον ουρανό και χαμογέλασα με αυτά τα τελευταία λόγια σου. Πόσο παιδί είσαι ακόμα ψυχή μου. Ο φόβος είναι και αυτός φίλος καλός ξέρεις, αφού ανοίγει πόρτες που οδηγούν στο φως της αλήθειας. Είναι ο φόβος και ο πόνος που συναντάμε στη ζωή, που γίνεται απαραίτητη οδός για να ανακαλύψει κανείς την δύναμη που κρύβεται μέσα του.

–        Είσαι πολύ γενναία και σε θαυμάζω πολύ που θα πας τώρα τέτοιο μακρινό ταξίδι στην άκρη της γης, εγώ δεν θα τολμούσα ποτέ.

Μου δήλωσες λίγα λεπτά πριν την αναχώρηση μου.

–        Μέσα μας κατοικούν πολλοί εαυτοί. Ο δειλός, το ψεύτης, ο καλός, ο κακός, ο γενναίος, ο φοβητσιάρης, ο τρελός, ο λογικός, ο ήρωας, ο προδότης… Μα εσύ διαλέγεις κάθε φορά ποιος θα είσαι. Και ανάλογα ποιόν εαυτό θα διαλέξεις, αυτός θα είναι και ο δρόμος σου. Σήμερα μπορεί να διαλέξεις τον γενναίο, μα αύριο να γίνεις ο προδότης. Προδίνει όμως κανείς πρώτα τον εαυτό του, πριν προδώσει τους γύρω του. Διάλεγε λοιπόν, προσεχτικά με ποιόν εαυτό θα ξυπνάς κάθε μέρα.

–        Θα διαλέγω κάθε μέρα τον χαρούμενο μου εαυτό και τον πιο καλό. Για να έχω καλή ζωή.

–        Α γειά σου! Είναι απλά τα πράγματα, για αυτό και λίγες οι αποσκευές μου. Όσο λιγότερες και διαλεχτές οι αποσκευές μας, τόσο ανάλαφρο το ταξίδι. Έχε γειά λοιπόν.

–        Στο καλό να πας και να προσέχεις ε? Γράψε μου για τις αρκούδες και το κρύο που θα συναντήσεις.

Κοίταξα πίσω μου για τελευταία φορά και απάντησα σιωπηλά στον εαυτό μου.

–        Δεν υπάρχουν αρκούδες, μήτε κρύο εκεί που πάω. Αν δεν τα κουβαλάς μέσα στην ψυχή σου, τέτοια θηρία και κρύο ποτέ δεν θα συναντήσεις.

Καλή μας μέρα!

Κούλα Ροδοσθένους-Ζέιτζακ

Ντομένικα ~

akria

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. Γεωργία says:

    Αμάν Ντομενικουλα μου τι ομορφη ιστορία και τι ωραιο μυνημα μεταφορικο, μου αρεσε τόσο πολύ. αχ τα θηρια τα αληθινά, πόσο δίκιο εχεις ειναι οι ανρθωποι και οχι ποτε τα ζωα τα αθωα. ΜΑς λειπεις πολυ φιλη μας.χχχχ

    • Domenica says:

      Γεωργία μου χαίρομαι που σου άρεσε η μικρή ιστοριούλα μου. Τα θηρία οι άνθρωποι ναι! χε χε.. γνώρισες και εσύ αρκετά καλή μου το ξέρω. Υπάρχουν όμως και άγγελοι άνθρωποι, λίγοι, πολύ λίγοι αλλά ευτηχώς υπάρχουν! Και μένα μου λείπετε όλοι πολύ. χχχχ

  2. ALKYONI says:

    Παναγιά μου τι αλυθινό τι μυνήματα!!!! Εκανες το θαύμα σου πάλι
    αγαπημένη μου κόρη και φίλη Ντομένικα. Ο Θεός να σου δίνει
    χρόνια να γράφεις, να μου φωτήζεις την μέρα μου, δεν ήθελα
    να τελιώσει και πάλι σε ευχαρηστώ με αγάπη Αλκιώνη.

    • Domenica says:

      Σου φάνηκε μικρή η ιστορία μου? Ήθελες κι άλλο? Αυτό σημαίνει πως σου προκάλεσε δίψα. *χαμόγελο* Χαίρομαι! Σε ευχαριστώ μάμα και φίλη Αλκιώνη χχχ

Leave a Reply

Your email address will not be published.