Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Feb 01

Τα σπίτια της ξενιτιάς…

My Homesick«Η ομορφιά η εσωτερική δεν φθείρεται ευτυχώς, μην σου πω κάνει το πρόσωπο να λάμπει περισσότερο με τα χρόνια. Έτσι και εσύ είσαι η πανέμορφη της γειτονιάς για μένα. Με εκείνα τα ματάκια σου που αστράφτουν ακόμα και στης μέρας το φως. Το χαμόγελο σου σαν πύλες του παραδείσου, με κρατούν ακόμα παιδί σαν σε αντικρύζω.»

Όσο περνούν τα χρόνια, ομορφαίνει ο ρόλος της μητρότητας, επειδή καταλαβαίνουμε περισσότερο την αξία της και πόσο ασύγκριτη είναι η ομορφιά της. Πόσο βαθιά είν’ η αγάπη ετούτη της μητέρας προς το παιδί, αλλά και του παιδιού η αγάπη προς την μητέρα.

Για σένα τα γράφω όλα λατρεμένη μου μητέρα αλλά και για τα παιδιά μου που τόσο αγαπώ. Πόσο πολύ μου λείπετε, αναρωτιέμαι πολλές φορές…

–        Τι κάνω εδώ? Γιατί είμαι εδώ…

Σιωπή…

Καμιά απάντηση από πουθενά. Αυτή η ερώτηση για μήνες τώρα αιωρείται στο κενό, μεγαλώνοντας αυτό το κενό μέσα στη ψυχή μου.

Εδώ που είμαι άμα κλείνω τα μάτια σας βλέπω μπροστά μου. Έτσι είναι η αγάπη, βλέπεις με τα μάτια κλειστά.

Πως είναι η ζωή, που μας παίρνει ο δρόμος κάποτε. Σαν σπασμένα καράβια που απεγνωσμένα πασχίζουν να βρουν στεριά, πριν ακόμα βουλιάξουν στο πάτο εντελώς.

Και είμαι εδώ στην άλλη άκρη της γης, να αναρωτιέμαι ακόμα…

–        Τι κάνω εδώ? Γιατί είμαι εδώ… ποιο το νόημα…

Χθες σκεφτόμουνα τα σπίτια τα πρώτα, εδώ της ξενιτιάς. Αυτά με τα δανικά έπιπλα, τα μετρημένα πιάτα και πιρούνια, τις φωτογραφίες στους τοίχους. Τοίχους από σέλοτεξ, γεμάτοι πινέζες και χαμόγελα. Οι φωτογραφίες των δικών μας, στο τοίχο σαν στολισμένες καρδιές, σαν παντοτινά Χριστούγεννα. Να μας κοιτάνε κατά φάτσα, και κάτι να πλανιέται στον αέρα, μια  απορία, γιατί να ζούμε μακριά. Δεν είναι φυσικό να ζει  κανείς μακριά από αγαπημένη οικογένεια.

Και είναι και τα άλλα τα σπίτια εδώ της ξενιτιάς, τα αρχοντόσπιτα. Στημένα σαν βιτρίνες τα περισσότερα – όχι όλα – σαν να εξαργυρώνουν τα χρόνια της ξενιτιάς με τρανές αποδείξεις, μεταλλαγμένα όλα σε ακριβά υλικά αγαθά, τα χρόνια της πίκρας που τους πότισε η ξενιτιά. Σαν έρημα φαντάσματα περικυκλώνουν τις ψυχές τους, μέχρι την τελευταία τους πνοή, εκεί ο καημός του ξεριζωμού να τρώει τα σωθικά τους. Αυτοί που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε Ελληνικό χώμα. Μα έτσι κατάφεραν να επιβιώσουν στο ξένο τόπο. Με αδιάκοπη δουλειά και ένα σωρό απασχολήσεις, για να μην σκέφτονται, να μην τρελαθούν από απελπισία και ακατάπαυστη, έντονη την επιθυμία για τον γυρισμό. Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά ο Έλληνας, αιμορραγεί μακριά απ’ τη πατρίδα, μακριά από την οικογένεια, τους συγγενείς. Τους γονείς, τα αδέλφια, τους θείους, τα ξαδέλφια.

«Άμα μπεις σπίτι του άλλου, νιώθεις την ψυχή του!»

Έλεγε πάντα ο χρυσός μου πατέρας!

Την παραμονή της πρωτοχρονιάς όταν στόλιζα το σπίτι και μαγείρευα για όλους μας, με το που έμπαινε μέσα στο σπίτι μου στην Κύπρο, έλεγε…

–        Μα πόσο φως έχει εδώ μέσα, πόσο γιορτινό είναι αυτό το σπίτι.

Και δεν εννοούσε τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια. Ένιωθε την ψυχή μου σε κάθε γωνιά που φώτιζε το χώρο. Ένιωθε την χαρά μου που τα κάνε όλα γιορτινά.

Όπου κι αν πάμε, τοίχοι και πόρτες και παράθυρα. Άλλοτε μεγάλα και άλλοτε μικρά. Μα εκείνο που κάνει ένα σπίτι σπιτικό είναι η ψυχή που του βάζουμε μέσα. Εκείνο που κάνει ένα τόπο αγαπημένο δεν είναι η ομορφιά του, αλλά οι άνθρωποι. Γιατί όπως λέμε στην αγαπημένη μου Κύπρο…

«Τόπος εν ο άνθρωπος τζαι ο τόπος γέριμος!»

Είχες δίκιο φίλε μου Αλέξη, κάθε φορά που έβαζα φωτογραφίες της Αλάσκας πριν ακόμα φύγω απ’ το νησί, μου έλεγες πως μετά θα κάνω το αντίθετο. Κάτι ήξερες παραπάνω, ξενιτεμένη ψυχή και εσύ, στη παγωμένη καινούργια χώρα του Ηνωμένου Βασιλείου που σε φιλοξενεί, πόσα? Κοντά δέκα χρόνια τώρα…

Είχες και εσύ δίκιο φίλη Δανάη όταν μου έλεγες πως, σαν την Κύπρο δεν έχει, δεν θέλω να φύγεις Κουλίτσα μου. Και θύμωνα μαζί σου…

Έχει ξεριζωθεί η ψυχή μου για δεύτερη φορά και πονάει πολύ. Νομίζω πως η κρίση δεν θα πονούσε τόσο. Ε?… τι λένε αγαπημένοι συμπατριώτες μου κάτω στο νησί της αγάπης? Ψωμί και ελιά και να είσαι στο τόπο σου? Γιατί εγώ από δω ένα έχω να σας πω…

«Η ξενιτιά δεν αντέχεται… ο αποχωρισμός από αγαπημένα πρόσωπα μαχαίρι στη καρδιά.»

Και όπως λέει η σοφή μου μητέρα πάντοτε…

–        Υπομονή κόρη μου και ο χρόνος θα σου δείξει τι πρέπει να κάνεις. Το σύμπαν συνωμοτεί πάντοτε για το καλύτερο, γιατί εμείς τις περισσότερες φορές αδυνατούμε να γνωρίζουμε ποιο είναι το καλύτερο.

Υπομονή τότε μέχρι να έρθει με σιγουριά η απάντηση που περιμένω.

Κούλα Ροδοσθένους-Ζέιτζακ

Ντομένικα ~

Η πιο αγαπημένη μου φωτογραφία!

Η πολυαγαπημένη μου οικογένεια!

DSCF1540

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

10 Comments

  1. ALKYONI says:

    Θα βρείς τον δρόμο κόρη μου και καλή μου φίλη,
    μην φοβάσαι ψυχή μου, θα βγείς απο τα σκοτάδια
    έχε εμπειστοσήνη στον σύμπαν, στον Θεό στην Παναγιά
    δεν θα αφύσει να χαθείς, σου το εγκυώμαι με το αίμα
    της καρδιάς, που δεν λαθεύει σκέψου πόσα περάσαμε στο
    πέρασμα του χρόνου, τα καταφέραμε όμως και βγήκαμε
    στην επειφάνεια, έτσει και τώρα καλή μου θα βρεθεί τρόπος.
    Είμαι δίπλα σου και μαζί θα τα καταφέρουμε φίλη Ντομένικα.
    Με απέραντη αγάπη και υπομονή Αλκιώνη.
    ΧΧΧ

    • Domenica says:

      Μανούλα μου γλυκιά, Αλκυόνη μου! Φίλη και μητέρα μαζί, πόσο τυχερή είμαι που είσαι ΕΣΥ μητέρα μου! Υποφέρω πολύ μακριά σου και από τον γιο μου και την κόρη μου αλλά με παρηγορείς κάθε μέρα και μου δίνεις δύναμη, όπως πάντα κάνουν οι μανούλες για τα παιδιά τους, όσο χρονών κι αν γίνουν. Θα τα καταφέρω, θα βρω τη χρυσή τομή και με την δική σου στήριξη και αγαπημένων φίλων που δεν με ξέχασαν, αποχτώ κουράγιο για να προχωρήσω. Σε αγαπώ μανούλα μου χρυσή. χχχχχχχχχχχχχχχχχχ

  2. STALO GEORGIADOU says:

    Ντομενικα μου καταλαβαίνω ότι σου λείπουν πολύ οι δικοί σου άνθρωποι. Είναι δύσκολο να βρισκόμαστε μακριά από δικούς μας ανθρώπους (γονείς και παιδιά) αλλά κάποτε πρέπει να το πέρνουμε απόφαση ότι ο καθένας τραβά τον δρόμο του και φτάνει να είναι καλά με αυτό που κάνει. Σκέψου λίγο την πιο κάτω εξέλιξη: Η κόρη σου αποφασίσει να μείνει στην Αγγλία, ο γιος σου Ελλάδα ή κάπου αλλού και η μαμά σου στην Κύπρο. Που θα αποφασίσεις να ζήσεις εσύ για να είσαι κοντά σε όλους? Δεν υπάρχει περίπτωση. Γι’ αυτό ζήσε καλά εκεί που είσαι με τον σύντροφο σου και να εύχεσαι να βρουν και τα παιδιά σου τον δρόμο τους. Όσο για την μαμά πες της να μαζεύει λεφτά να κάνει κανένα ταξιδάκι προς τα εκεί.
    Μην ψάχνεις λόγους να πισωγυρίζεις. όσοι το έκαναν το μετάνιωσαν.

    • Domenica says:

      Είναι εύστοχο το παράδειγμα σου Στάλο μου και αληθινό… αν και η καρδιά λογική δεν έχει. Κάποτε χάνομαι μέσα στην άβυσσο της ψυχής μου και δεν βρίσκω κανένα δρόμο να βγω έξω από την μεγάλη σύγχιση που με τυλίγει. Αλλά μετά κάθομαι και γράφω για να παρηγορηθώ και μετά… μου απαντάνε φίλες καλές που ακόμα είστε ΕΚΕΙ και θέλω να σας πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί είναι τόσο σημαντική η στήριξη σας! χχχχχχχχχχχχχχ

  3. ΓΕΩΡΓΙΑ says:

    Φίλη μου πόσο σε συμπονώ και κάθε μητέρα θέλει να έχει αφού τα παιδιά της κοντά της και εμείς οι Κύπριοι θέλουμε κοντά την οικογένεια μας αλλά τα πράγματα στην Κύπρο δυστυχώς δεν είναι καθόλου καλά. Μπορεί για λίγους μόνο αλλά ο περισσότερος κόσμος Ντομενικούλα μου δυστιχά. Να φανείς δυνατή και να αντέξεις είναι τώρα η δυσκολία που είναι αρχή, θα είναι πιο καλά μετά όλα. Άντεξε και μείνε γιατί θα το μετανιώσεις. Να έρθεις όμως για διακοπές σε πεθύμησα πολύ και να πάμε για τα κρασάκια μας όπως κάναμε παλιά αγαπημένη μου ποσο σε πεθύμησα αλήθεια σου λεω.χχχχχχχ

    • Domenica says:

      Θα έρθω με το καλό για λίγους μήνες πιο μετά αλλιώς θα το χάσω το όμορφο το μυαλουδάκι μου χε χε… Καλά να είμαστε και όλα θα γίνουν. Μόνο να είμαστε καλά. Είναι απίστευτο πόσα μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος τελικά Γεωργία μου. Σε ευχαριστώ που μου γράφεις κάθε μέρα, με στηρίζεις αφάνταστα. Θα το θυμάμαι πάντα. Σε ευχαριστώ…χχχχχ

  4. Θαλεια Τσαμογλου Βόλος says:

    Κουλιτσα μου τι ομορφο κειμενο,

    τι συγκινητικο και ποσο αληθινο….

    Πονας Κουλιτσα μου πολυ και φαινεται η ψυχη σου μεσα στο κειμενο ποσο αιμοραγει , αλλα σε παρακαλω μη αφησεις την ψυχη σου να γεμισει απελπισια. Εχεις δικιο οι Ελληνες ειναι λαος της ψυχης και της καρδιας ποτε δεν ηταν λαος της λογικης και γιαυτο και ο τροπος ζωης και σκεψης διαφερει απο καθε αλλο λαο και δη τους βορειους που καλα τους λενε ψυχρους με τοσο κρυο που κανει έχει παγωσει το αιμα τους και λειτουργουν μονο με το μυαλο και την ψυχρη λογικη.

    Εσυ υποφερεις γιατι εισαι η προσωποιηση του ηλιου και της αγαπης και της ζεστασιας και του χαμογελου και πηγες στα ξενα για ενα σκοπο και προσπαθεις το ξερω ότι προσπαθεις αλλα σε παρακαλω κανε υπομονη και θα δεις ότι ο σκοπος αυτος θα σε βοηθησει σιγα σιγα να γιανει τη ψυχη σου γιατι καλη μου αν πονας τοσο θα χαθει και ο σκοπος για τον οποιο πηγες εκει και θα ειναι κριμα για σενα και την οικογενεια σου που ζησατε όλο αυτο χωρις λογο…

    Οι Ελληνες μην ξεχνας ειναι και παληκαρια και ετσι σφιξε τα δοντια και πολεμα…. και οταν γυρνας σπιτι κλαψε κλαψε όσο μπορεις να ξαλαφρωσεις και μετα ξαναπολεμα….

    Το αληθινο που εγραψες ειναι αυτο με τα πλουσια σπιτια που κρυβουν την δυστυχια της ξενητειας και το πονο απο τον χωρισμο με τους αγαπημενους ποσο δικιο εχεις …..

    Σε ευχαριστω που μου το εστειλες να το διαβασω αυτο το διαμαντι της ψυχης σου…

    Αν μπορεις στειλε και τα άλλα με ημαιλ γιατι δεν μπορω να ανοιξω την σελιδα σου….

    Σε φιλω και σε σκεφτομαι και προσευχομαι για σενα

    • Domenica says:

      Έχεις θίξει ένα σημείο που πραγματικά με έκανε να σκεφτώ διπλά… Πως στο τέλος άμα αφεθώ στην απελπισία θα πάει τσάμπα και ο σκοπός… Έχεις δίκιο και σε ευχαριστώ που το έθιξες αυτό το σημείο γιατί όντως για ένα σκοπό ήρθα εδώ. Εύχομαι στη πορεία να βρεθεί μια φόρμουλα έτσι ώστε να κρατήσω και τα δύο κομμάτια… αυτό είναι το όνειρο μου, εύχομαι να το καταφέρω.
      Γράφεις τόσο όμορφα πράγματα για μένα χωρίς ποτέ να έχουμε ιδωθεί. Δεν ξέρω τι να πω…
      Σε ευχαριστώ που μπορείς και βλέπεις την ψυχή μου.
      Κάποτε οι πιο κοντινοί μας φίλοι δεν αξιώνονται να δουν την αλήθεια της ψυχής μας….
      Και εσύ μια ως πριν λίγο καιρό άγνωστη μπόρεσες και είδες πιά είμαι….
      Απλά θα σε ευχαριστήσω και να ξέρεις πως και εγώ με την σειρά μου εύχομαι πάντα το ΚΑΛΥΤΕΡΟ για σένα Θάλεια μου! χχχχχχχχχ

  5. Sergios R. says:

    Koulitsa fer’ta milia sou 🙂
    Eimaste edw tora kai prepei na to kratisoume afto san dedomeno kai na perasoume oso pio kala ginetai. Fisika kai pethimoume to spiti mas kai tin oikogeneia mas alla eimaste edw gia kapio sigekrimeno logo. Prepei na epikentrothoume se ola ta kala tis Alaskas kai na ta ekmetalleftoume. Giati ama skeftomaste mono ta kaka tis Alaskas tote xwris na to theloume ta sigkrinoume me mono ta kala tis Kiprou kai vasika theopioume tin Kipro mas 🙂
    Me alla logia min afiseis ton eafto sou na zei se mia psevdesthisi nomizwntas oti eimaste makria apo tin telia patrida mas kai an eimastan ekei tha zousame emeis kala ki aftoi kalitera 🙂
    Telospantwn den eimai kai o kaliteros sto grapsimo alla elpizw na katalaves to point mou 🙂

    • Domenica says:

      *smiles* 🙂

      Ki omos grafis poly kala k efstoha ola osa eipes….me voithas alithia…!!!!
      Sergie moy I am in love with ALASKA alithia sou leo. Apla kapies meres kati patheno…tholoni to myzloudaki mou I am so damm homesick. ..k meta perna k den thelo na fygo…Einai dikeologimenos dihasmos pistevo, min xehnas se pia ilikia irtha ego edo kai posa omorfa eho afisi piso mou… omos o hronos ola ta mpaloni, ola ta giatrevi kai se afton vasizome k ego sympatrioti mou Alaskane. 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.