Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Mar 08

Εδώ!

hereΠάνε οκτώ μήνες από την ημέρα που πάτησα το πόδι μου στην όμορφη Αλάσκα. Κι αν με ρωτήσετε, ακόμη δεν το πιστεύω ότι ζω πια εδώ. Είναι σχεδόν σαν όνειρο. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται σε όλα τα χρόνια που έζησα τη ζωή μου, στο όμορφο νησί, την πατρίδα μου Κύπρο. Ή αν οφείλεται στο γεγονός ότι η Αλάσκα είναι μια χώρα μαγική. Από την πρώτη μέρα κιόλας, με μάγεψε με την ομορφιά της. Απίστευτη ομορφιά παντού, ολόγυρα του χρόνου. Με το που βγαίνω απ’ το σπίτι φάτσα, τα γιγαντιαία βουνά σαν τεράστιοι κουραμπιέδες, πασπαλισμένοι με χιόνι, που μοιάζει σαν ζάχαρη. Μου κόβεται η ανάσα. Παντού η φύση στο μεγαλείο της. Το ξέρω, το έχω ξανά πει και το γράφω συνεχώς στα κείμενα μου. Είναι όμως τόση έντονη η ομορφιά των τοπίων εδώ, που δύσκολα κρατιέμαι να μην επαναλαμβάνομαι.

Η αλήθεια, πέρασα δύσκολα. Και για να ακριβολογώ πέρασα μέσα από τη φωτιά. Οι έντονες κρίσεις νοσταλγίας για τον τόπο που γεννήθηκα και για τα πολύ αγαπημένα μου πρόσωπα, ήταν ίσως ότι χειρότερο βίωσα μέχρι τώρα. Λες και κάποιος με είχε ξαπλωμένη στο χιόνι και ενώ πάγωνα ολόκληρη, προσπαθούσε να μου ξεριζώσει την καρδιά. Κάπως έτσι…

Ο χρόνος όμως… αχ αυτός ο χρόνος, τι καλός φίλος! Πόσα μπορεί να καταφέρει, να επουλώσει, να υπερπηδήσει. Σύμμαχος καλός, καθ’ όλη την πορεία, κι ας μην το ήξερα την ώρα που πονούσα. Σαν χταπόδι με κτυπούσε στους βράχους, η έντονη επιθυμία να ξανά βρεθώ στο τόπο που γεννήθηκα, στο τόπο που μεγάλωσα με τις αναρίθμητες στιγμές ευτυχίας. Πλάι στους ανθρώπους που με σημάδεψαν με την αγάπη και αφοσίωση τους. Μια μητέρα σαν λαμπάδα σε ερημωμένη εκκλησιά, να φωτίζει πάντα τα σκοτάδια μου. Τα παιδιά μου, σαν αστέρια έλαμπαν πάντοτε τον ουρανό της ψυχής μου. Ένας πατέρας, που ενώ άφησε τα γήινα, έγινε πιο ζωντανός από ποτέ, βαθιά μες τη ψυχή μου. Τα αδέλφια μου, σαν γλυκιά κηρήθρα να ρέει μες το αίμα μου, να μαζεύει το μέλι, να το κρατά κερωμένο στις κυψέλες της αγάπης. Φίλοι της χαράς και του γλεντιού, που ξαφνικά οι φωνές τους ξεθώριασαν, έσβησαν… σαν τα τραίνα που χάνονται σε ένα σκοτεινό τούνελ. Τα έχασα όλα με μιας. Και ήταν οδυνηρό, σαν θάνατος. Ζωντανός θάνατος. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, εάν δεν βιώσει παρόμοια κατάσταση.

Κι όμως όλα τα μπορούμε, όλα τα αντέχουμε και πάντα υπάρχουν και χειρότερα. Αυτό ακούγεται παρήγορο, μα είναι τελικά η αλήθεια. Πάντα υπάρχουν και χειρότερα.

Να ‘μαι λοιπόν εδώ μετά από οκτώ μήνες, που σε μένα μοιάζουνε με χρόνια… με επουλωμένες πια τις πληγές μου, μα αρκετά ακόμα φρέσκες. Όμως επέστρεψε ξανά το χαμόγελο στα χείλη. Κατάφερα, σηκώθηκα, παράτησα και τα δεκανίκια και περπατώ ξανά στα πόδια μου. Σαν το μωρό νιώθω κάποτε, στα πρώτα βήματα του αλλά μωρό μυαλωμένο. Κατάφερα και τα αγαπώ όλα, τα αποδέχτηκα. Εκεί ήτανε τελικά το μυστικό, στην αποδοχή. Και από εκείνη τη στιγμή, που δεν ξέρω και εγώ τι έγινε, ποια μαγική δύναμη, ποιο σύμπαν, ποιοι καλοί άγγελοι, νεράιδες… οι προσευχές της μητέρας μου, τα δικά μου παρακάλια, η αγάπη του Κίνγκ, δεν ξέρω ποιο από όλα… ή όλα μαζί… συνέτισαν σε αυτή την ψυχική λύτρωση. Ναι, λύτρωση και πραγματική ευτυχία είναι να βγαίνει κανείς νικητής απ’ την κόλαση. Αλυσοδεμένη ήταν η ψυχή μου, με βαριές τις αλυσίδες. Δεν νόμιζα να τα καταφέρω. Το βάρος ήταν ασήκωτο… κι όμως τώρα που τελείωσε, τώρα που λυτρώθηκα… αναρωτιέμαι γιατί άφησα το θεριό αυτό, τον φόβο τόσο να με καταβάλει. Μα σάμπως και είχα επιλογή… σαν αδέσποτο σκυλί ήμουνα σε βαθύ ωκεανό πάλευα με τα κύματα.

Μα γαλήνεψε τώρα η φουρτουνιασμένη θάλασσα, που για οχτώ ολόκληρους μήνες, δεν έλεγε να ησυχάσει. Εξοντωμένη ποια η ψυχή και το σώμα μου, βρήκε ξανά στεριά και ξαπλωμένη σε μια χρυσή αμμουδιά, ανάπνευσα. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα ΦΩΣ, είδα ήλιο λαμπερό. Κοίταξα γύρω μου… και είπα μέσα μου «…γη και εδώ, και εδώ ουρανός και εδώ ήλιος και βροχή… και εδώ καρδιές ανθρώπων και εδώ υπάρχει η αγάπη. Ψάξε, μου φώναξε η καρδιά μου, ψάξε και εδώ την αγάπη, η αγάπη είναι παντού. Και το νησί της αγάπης δεν φεύγει, δεν πάει πουθενά, πάντα εκεί, σε περιμένει με καρδιές γεμάτες ανείπωτη αγάπη για σένα. Όσοι φυσικά απομείνανε, γιατί στα δύσκολα πάντα φαίνεται η αληθινή αγάπη και αφοσίωση. Στη χαρά όλοι τρέχουν και όλοι γελούν, γιατί ακριβώς είναι εύκολο. Μα όλα δεμένα γερά τα κρατά η καρδιά, στην πλέξη της αγάπης. Σαν τα ψηλά βουνά, που ατάραχα, περήφανα σφίγγουν στη γη. Σαν τις ρίζες των δέντρων, που βαθιά στο χώμα γεννούν το πρώτο καρπό της ζωής.

Ήμουν κομμένη στα δυο, τυραννημένο πράγμα. Και μια δύναμη από αλλού, από χώμα και γη αγάπης, μου φανέρωσε την πιο όμορφη αλήθεια. Και είμαι τώρα ΕΝΑ κομμάτι ενωμένο, δοσμένη πια σε δυο κομμάτια γης. Και φύτρωσαν ξανά, καινούργια τα φτερά μου για να πετάξω, με νέα πνοή και νέο λογισμό. Φύσηξε αλλιώτικος αέρας και δρόσισε το βλέμμα μου το σκοτεινό. Μου έδειξε δρόμο, για καινούργιο αστέρι. Κόπηκαν οι αλυσίδες, που με κρατούσαν σε σκοτεινή φυλακή χωρίς κλειδί φυγής. Βγήκα στο ΦΩΣ και είδα τον ήλιο ξανά να λούζει τη ψυχή μου, με το δώρο της χαράς και της ελπίδας.

Σαν να ερχόταν ο θάνατος να με σκοτώσει και με γλύτωσε η ζωή. Μου έδωσε το φως της αλήθειας, που δεν γνώριζα ως τότε… και με έντυσε ξανά με το ένδυμα της καλοσύνης και της χαράς. Γιορτάζει μέσα η ψυχή μας, κάθε φορά που κερδίζουμε ακόμα μια μάχη… εδώ!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Ντομένικα~

 

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

22 Comments

  1. Demetra says:

    Μράβο Κουλα μου! Αυτό σημαίνει δύναμη ψυχής! Ησουν σαν τον αετό που γενιέται ξανά μέσα από τις στάχτες του!Τώρα μπορείς να πετάξεις παντού!!

    • Domenica says:

      Αυτή η αναγέννηση είναι λες και ζούμε πολλές ζωές… μέσα σε μία!!! Σε ευχαριστώ Δήμητρα μου… που με νιώθεις! χχ

      • Demetra says:

        Συγχαρητήρια για το ‘Εδω’ υπέροχη έκφραση και πρώτα τα συγχαρητήρια αξίζουν σε σένα που ξεπέρασες τα συναισθήματα που σε έριχναν και βλέπεις ξανά ‘ψηλά’ και έτσι αυτό θα σου δίνει δύναμη για να αντιμετωπίζεις όλα τα δύσκολα.

  2. ALKYONI says:

    Καλή γλυκιά αγαπημένη κόρη και φίλη της καρδιάς και του νού.
    Πάντα τα καταφέρνεις να με φέρνεις στην θέσει σου, να ζώ αυτά
    που ζείς, να μαγεύωμαι με την γραφή σου, να ταξιδεύω στα ψυλά
    θεόρατα βουνά της αλάσκας, στην πανέμορφη φύση, την ευχή μου να
    έχεις Ντομένικα μου και καλή ζωή να έχεις, με απέραντη αγάπη
    Αλκιώνη!!!!

    • Domenica says:

      Γέννημα σου είμαι, τι περίμενες θεά μου εσύ! Γλυκιά όπως το μέλι, και ακόμα παραπάνω! μάκια χχχχχχχ

  3. Τσαχπι Νιάρα says:

    Κεντάς μανίτσα μου, κεντάς..

  4. Marios Ioannou says:

    Εισαι απλά ένας πολλά όμορφος άθρωποσ τζιαι όπου τζιαι να είσαι ομορφκιάν εννα θωρείς…..έτσι νομίζω εγώ

    • Domenica says:

      Όμορφε μου…. λένε πως η καλοσύνη και η ομορφιά βρίσκεται στα μάτια εκείνου που την βλέπει… το πιστεύω ακράδαντα! χχ

  5. Mary Anastasiou Philippou says:

    Πολύ ωραίο, εμψυχωτικό και παρήγορο!!!!!! και ένα μεγάλο ευχαριστώ που μας αφήνεις να ζούμε στην Αλάσκα μέσω των δικών σου περιγραφών χχχχχχχχ

    • Domenica says:

      Ευχαριστώ Μαίρη μου… ειδικά εσύ πόσο το εκτιμάς, δεν ξέρεις πόσο με συγγινεί η αγάπη σου για τον Χειμώνα, τα χιόνια… και εγώ χειμωνάκι είμαι χχχχ

      • Mary Anastasiou Philippou says:

        Δυστυχώς δεν μας φτάνουν όλα τα κακά που μας βρήκαν σε αυτόν τον τόπο, εχάθηκε και ο χειμώνας και δεν τον βρίσκουμε !!!!!! να ηρεμήσει και λίγο η ψυχή μας με λίγες βροχές τουλάχιστον γιατί χιόνια είναι δύσκολο μέχρι αδύνατον !!!!!!

  6. Ceca Varda says:

    Another beautiful story Koula, thanks! I could feel so much positivity shining out and coming thru, something I really needed to feel lately. It’s nice to be reminded that there’s always a light at the and of the tunnel…Light & Love

    • Domenica says:

      And there is nothing better for me to see that when I write and share stories, I have an impact in other’s! You are not an ordinary person and I enjoy talking to you so very much!!!

  7. George Ioannou says:

    κουλούριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!
    Miss you!

    • Domenica says:

      χε χε Γόγοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο !!!!
      miss u 2… 🙂

  8. Thalia Tsamoglou says:

    Υπεροχο, αληθινο με συναισθηματα που αγγιζουν την ψυχη και δινουν νοημα στη ζωή μας..

    Τελικα λιγο χρονο ήθελε το συμπαν για να αρχισει να ασχολειται μαζι σου…. και απο ότι φαινεται σε αγαπαει ιδιαιτερα…. ολα καλα θα πανε ….. και καλυτερα απο ότι περιμενες μη σου πω….
    Χαιρομαι ειλικρινα που μετα απο όσα έχεις περασει δεν χαθηκες μέσα στο συμπαν σε καποια μαυρη τρυπα αλλα με τη δυναμη της ψυχης εχεις καταφερει να αλλαξεις τη ζωη σου και να κανεις πραγματικοτητα τα περισσοτερα όνειρα …. για κατι τετοιες γυναικες εχει γινει η παγκοσμια ημερα της γυναικας …. χαιρομαι που εισαι η φιλη μου η Κουλιτσα και εισαι καλα….

    • Domenica says:

      Πάντα ένιωθα στη ζωή μου κάτι σαν… μια παρουσία να με προστατεύει… πάντα! Αυτή τη φορά όμως ήταν τόσο δύσκολο που σε κάποια στιγμή έχασα την πίστη μου και ένιωσα εντελώς μόνη και απροστάτευτη… ήταν φοβερό εκείνο το συναίσθημα όμως… ΠΕΡΑΣΕ, παει ποια τελείωσε και είμαι βαθιά ανακουφισμένη και χαρούμενη και το μόνο που με νοίαζει είναι που τέλειωσε εκείνο το εφιαλτικό κομμάτι! *χαμόγελο*

  9. Kristia Rodosthenous says:

    Τι να σου πω, τα λογια ειναι περιττα οτι εισαι παντα μια κουκλα,
    μια προσωπικοτητα, μια και μοναδικη-ξεχωριζεις.

    • Domenica says:

      Sis mou…..Δεν μπορω ουτε εγω με λογια να σου περιγραψω τι περασα και ποσο ανακουφισμενη νιωθω τωρα….ανυπομονω να ερθω το καλοκαιρι να ξεκουραστω, να καμω διακοπες να σας χαρω και να σας απολαυσω! χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

  10. Dina Moloudaki Derr says:

    Koulio Sunexise na lampeis! Coffee talks m arese polu,eisai xeimaros! Sunexise na xamogelas !

Leave a Reply

Your email address will not be published.