Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   May 17

Το ναρκοπέδιο… της ευτυχίας!

narkopedioΠως πέρασε ο καιρός, πως ήρθε πάλι η Άνοιξη και μαζί με τη νέα πνοή, έφερε και σε μένα, ξανά τη χαρά μέσα στην καρδιά μου. Πάνε τώρα δέκα μήνες που ζω στην Αλάσκα και μόλις πρόσφατα έχω βρει τα πόδια μου. Μόλις πρόσφατα ένιωσα ότι είμαι ΕΔΩ. Έχω φύγει επιτέλους από την Κύπρο. Είναι πολύ δύσκολο να κατοικείς σε μια χώρα και να ζεις σε μια άλλη. Δεν ισορροπείς, δεν βρίσκεις ησυχία μέσα σου. Μέχρι να έρθει η στιγμή, όπου τα δύο να γίνουν ένα, σαν την Αγάπη. Όπως όλα τα ενώνει πάντα η Αγάπη. Έτσι και εγώ, περίμενα υπομονετικά την σωστή ώρα να ‘ρθει, όπου θα γινόταν αυτό το μικρό θαύμα! Ήξερα ότι θα συμβεί. Είχα πλήρη πίστη πως θα τα κατάφερνα, όσο κι αν η απόγνωση και η απελπισία σαν θηλιά γύρω απ’ το λαιμό μου, με έσφιγγαν, κόβοντας μου την ανάσα καθημερινά. Είναι μεγάλο πράγμα η πίστη στον άνθρωπο. Χωρίς αυτήν, δεν πάμε πουθενά, παρά μόνο βουλιάζουμε σε ένα βαλτοτόπι, όλο και πιο βαθιά.

Η μάχη της ευτυχίας, είναι πολύ δύσκολη. Ένα ναρκοπέδιο που σε καλεί να το περάσεις. Και κάθε νάρκη που σε εκτινάσσει στον αέρα και μια αλήθεια που πρέπει να δεχτείς. Και σε πικραίνει βαθιά η αλήθεια, όσο λαμπερή είναι, τόσο άλλο σκληρή. Σηκώνεις όμως επάνω το κεφάλι και κοιτάς εκεί στην άλλη άκρη, στο τέρμα αυτής της μάχης, σε καρτερεί η ευτυχία. Για αυτό και προχωράς, πέφτεις και σηκώνεσαι αφού το δώρο είναι μεγάλο. Για μια ευτυχία δεν ζούμε όλοι…

Και τώρα που ήρθα επιτέλους στην Αλάσκα και είμαι ΕΔΩ, ψυχή και σώματι, θα πάω διακοπές στην Κύπρο. Μου φαίνεται τόσο ειρωνικό αλήθεια. Το γεγονός πως τώρα που γαλήνεψε η ψυχή μου και αισθάνομαι ποια οικία και όμορφα εδώ στη νέα μου ζωή, θα φύγω πάλι για λίγο, στην πρώτη μου αγάπη, την πατρίδα μου την Κύπρο. Να ζήσω χαρά και ευτυχία με τους δικούς μου ανθρώπους που αγαπώ και εμπιστεύομαι. Η λαχτάρα μου μεγάλη, να δω ξανά τα αγαπημένα μέρη, την λατρεμένη μου οικογένεια! Να μυρίσω την αλμύρα της θάλασσας, να περπατήσω στα παλιά δρομάκια της Λεμεσού. Να σεργιανίσω ξανά στην παλιά μου γειτονιά.

Μα ένα μου κομμάτι είναι λυπημένο, γιατί και εδώ έχω μια αγάπη μεγάλη. Τον σύντροφο και συνοδοιπόρο μου στη ζωή. Τον καλύτερο μου φίλο. Πιστός και δυνατός στο πλάι μου πάντα σαν βράχος. Υπάρχει μεγαλύτερο δώρο, από την αφοσίωση και στήριξη στις δύσκολες μας ώρες. Όταν καθημερινά έσπασα μέσα μου, εκείνος έπιανε τα κομμάτια μου και τα ξανάφτιαχνε. Την επομένη, ξανάσπαζα… και εκείνος, ξανά, έπιανε τα κομμάτια μου και τα ένωνε με αγάπη. Είχε διαρκώς την πίστη πως μια μέρα θα έμεναν στη θέση τους. Και η πίστη του με έσωσε.

Μια φίλη, μου έγραψε κάτι πολύ σοφό.

Πως, στην πτώση μας είναι που πρέπει να αγαπιόμαστε πιο πολύ!

Πάνε όμως αυτά, τέλος. Τώρα έχουμε χαρές, τώρα έχουμε γιορτή. Κάθε αρχή και δύσκολη, έτσι είναι η ζωή στη γη, γεμάτη δοκιμασίες και μάχες. Και ναι αξίζει το κόπο να ματώνεσαι, να μάχεσαι, γιατί μόνον έτσι κατανοούμε περισσότερο το νόημα της ζωής. Μόνον έτσι θα βρούμε τον δρόμο μας, νικώντας τους φόβους μας και κρατώντας στη ζωή μας, μόνον ότι είναι αληθινό.

Αλλιώς όλα μας φαίνονται μάταια και απαισιοδοξούμε. Χωρίς προκλήσεις, η ζωή δεν έχει νόημα. Χωρίς σκοπό και όνειρα, δεν είναι ζωή. Να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος, αυτό δεν λέει το πολύ αγαπημένο ποίημα του Καβάφη… να εύχεσαι λοιπόν, να συναντάς στο δρόμο σου δυσκολίες, γιατί μόνο έτσι μεγαλώνεις και γίνεσαι λεύτερος. Έτσι σκαρφαλώνεις το βωμό της ελευθερίας. Τίποτα δεν χαρίζεται σε αυτή τη ζωή. Κι αν όλα νομίζεις πως τα ‘χεις, πλανάσαι. Τίποτα δεν έχεις, αν δεν πήγες σε μάχες να συναντήσεις τον πόνο του αποχωρισμού, της μοναξιάς, της θλίψης, της βαθιάς νοσταλγίας. Κι άμα τους νικήσεις όλους ετούτους τους γίγαντες, τότε σου χαρίζει άστρα ο ουρανός βροχή. Σου χαρίζει μια Άνοιξη ο βαρύς Χειμώνας, που σε έπνιξε για λίγο στο χιόνι και στο κρύο το τσουχτερό. Σου χαρίζει το χαμόγελο μιας παπαρούνας, που με τα βελουδένια της πέταλα, σκορπιέται ανέμελη σε ένα λιβάδι.

Αποχτά κανείς δίπλωμα, δίχως εξετάσεις…

Έτσι δουλεύει και συνομοτεί το σύμπαν… για τη ζωή και τον άνθρωπο.

Τώρα βλέπω. Πριν… απλά κοιτούσα.

Τώρα βλέπω τα δώρα γύρω μου και εκτιμώ τι με αξίωσε η ζωή, ο δρόμος μου να ζήσω. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή ολονών μας, που είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς με λόγια. Εκείνες οι στιγμές λοιπόν, είναι οι πιο μαγικές. Και η μαγεία δυσκολεύεται να μπει σε λέξεις. Ίσως και δεν θα ‘πρεπε, αφού αν την μαρτυρήσεις με λόγια, θα χαθεί.

Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει… ίσως όχι όλα. Βοηθάει όμως αρκετά το πέρασμα του χρόνου και επουλώνει πληγές. Είναι ίσως ο καλύτερος μας, φίλος.

Και τι άλλο απ’ την προσπάθεια και την θέληση, να φτάσει κανείς στην γη της χαράς. Με λυγισμένη την ψυχή μέσα να προσεύχεται για ανάταση και εξιλέωση, όταν την πολεμούν ακατάπαυστα ο θυμός και η πίκρα. Άσχημες θύελλες και μπόρες που στο πέρασμα τους θα αφήσουνε σημάδια. Όμως εκείνα τα σημάδια θα μας θυμίζουνε τι μάθαμε από την συγκεκριμένη μάχη. Θα μας προστατεύσουνε στο μέλλον, έτσι ώστε να μην ξανά διαβούμε το ίδιο μονοπάτι. Τα σημάδια στη ψυχή μας, αυτές οι αόρατες ασπίδες προστασίας, θα φροντίσουν το μετά μας.

Όλα στη ζωή μας, έχουν και ένα τίμημα, όλα. Όταν φοβηθείς να ανοίξεις τα φτερά σου και να πετάξεις μακριά από την σίγουρη και ασφαλή  φωλιά σου, την ίδια ώρα απαρνιέσαι τα όνειρα σου. Θέλει ή δεν θέλει τόλμη η ελευθερία. Και όταν λέω να πετάξεις, δεν εννοώ απαραιτήτως να φύγεις από την χώρα σου. Η ελευθερία πηγάζει από μέσα μας, όπως κι η χαρά. Δεν την βρίσκεις έξω, αν δεν την έχεις μέσα. Ο φόβος της αλλαγής και η επιλογή της στασιμότητας, έχει μεγάλες συνέπειες. Βαριές απώλειες, που με τα χρόνια θα γίνονται ακόμη πιο σκληρές απέναντι σου.

Μόνον εάν πατήσουμε τους φόβους μας, θα ζήσουμε πλήρη ζωή. Μόνον εάν αποδεχτούμε την αλήθεια μας, θα ζήσουμε λεύτεροι στο πέλαγος της γαλήνης. Μόνον εάν αντιμετωπίσουμε τους δαίμονες μας, θα φύγουν για πάντα. Αλλιώς θα τους τρέφουμε με την τροφή της ψευδαίσθησης, πως όλα είναι καλά, ενώ τα όνειρα που δεν ζήσαμε θα καίγονται μέσα στην καρδιά μας. Δεν είναι ο τίτλος ιδιοκτησίας ενός όμορφου σπιτιού και το ωραίο μας αυτοκίνητο, που φέρνει την ευτυχία. Μπορούν να είναι μέρος της, ναι! Αν όμως δεν κερδίσουμε αληθινές μάχες στη ζωή, δεν διαρκεί ποτέ η υλική ευτυχία.

Ότι κι αν έχει όμως συμβεί στις ζωές μας, η ευτυχία είναι σαν ένα κεράκι που αναβοσβήνει η φλόγα του. Ενώ πολλές φορές νομίζουμε ότι βρισκόμαστε στο μέσο του πελάγου, πως είμαστε παν δυστυχής, εντούτοις δεν σταματά ποτέ η ευτυχία να υπάρχει, ενόσω είμαστε ζωντανοί. Επειδή πηγάζει από το δώρο της ζωής, που κυλά στις φλέβες μας. Θα σβήσει εντελώς, όταν θα έχουμε φύγει πια, από τούτη δω τη ζωή.

Δεν είναι εύκολο να ζήσεις τα όνειρα σου, αυτό το ξέρω καλά. Καθόλου εύκολο. Είναι όμως δυνατόν, αρκεί να σταθείς δίπλα στην ψυχή σου και όσοι κι αν σε παρατήσουν, όσοι κι σε εγκαταλείψουν, εσύ να μην εγκαταλείψεις ΠΟΤΕ.

«Σαν ήρεμη σκέψη, η φύση της Αλάσκας απλώνεται γύρω μου.

Άλλοτε γέρνουν τα χρώματα στη γη και παίζει το ζωηρό γαλάζιο του ουρανού,

με το καφετί της γης και άλλοτε το χιόνι σαν λευκή νεράιδα σκεπάζει την πλάση όλη.

Οι λίμνες, τα νερά της, σαν καθρέπτες στολίζουν της γης το χωματένιο χαλί.

Αλάσκα, μια χώρα μαγική κι ονειρεμένη, που μεγάλωσε την μικρή ψυχή μου».

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

20130719_160827_HDR

 

10338534_781264911892226_2698028878277364664_o

 

 

10272546_545925552185397_6168410705283557018_o

 

 

132769_662775677126412_555780549930545148_o

 

 

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

12 Comments

  1. Ρουλα Ασπιωτη says:

    ΜΠΡΑΒΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    • Domenica says:

      Ρούλα μου ευχαριστώ! Είδες επέρασα τζαι φέτος τις “εξετάσεις” μου. Οι δικές μου οι “σπουδές” δεν τελειώνουν ποτέ χε χε

  2. ALKYONI says:

    Κούκλα μου μα τι ωραία που είναι πάντα η γραφή σου,
    μαγευτική, να είσαι πάντα καλά να γράφεις να τα διαβάζω
    και να δοξάζω τον Πλάστη μου!!!
    Με αγάπη Αλκιώνη…

    • Domenica says:

      Η ψυχη μαμα, η ψυχη μου θελει να μιλησει και αμα γραφω ελευθερωνεται….

      Σε αγαπω πολυ
      χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

  3. Ρουλα Ασπιωτη says:

    ναι Κουλα μου γι’αυτο σου αξιζουν πολλα πολλα μπραβο!!!!!!!!!!!!!!!!!

  4. Kristiarod Rodosthenous says:

    Η Ανοιξη ηρθε οχι μονο στο συμπαν αλλα φαινεται και στα προσωπα σας. Να στε παντα ετσι καλα Φιλλουθκια χχχ

  5. Dionysia Menegatou says:

    !!!!!!!!!!!!!!!! αρμονία και γαλήνη, πίνακας ζωγραφικής ή Θ’ι’κό χέρι έκανε όλα τούτα;

  6. Demetra says:

    Κούλα μου ΜΠΡΑΒΟ! Μπράβο στην έκφραση σου μπράβο που κατάφερες να ΄νικήσεις’ και να δώσεις έτσι και ένα μάθημα ζωής σ’ ολους που το χρειάζονται!

  7. Marjorie Montero says:

    Chica mou your are wonderful.
    Your heart is very big.
    You make me cry. I love you!

  8. Lady bird says:

    Πραγματικά υπέροχο. Είναι και ο τρόπος που γράφεις από την ψυχή σου δεν ξέρω αλλά με ταξίδεψε. Λένε πως άμα είσαι αληθινός μόνο τότε μαγεύει τος ανθρώπους. Μόνο τότε αγγίζεις τις ψυχές τους. Γράφεις με αλήθεια και αυτό είναι από τα δυνατότερα όπλα στη γραφή. Αμεσότητα και αλήθεια. Κράτησε τα. Σε ευχαριστώ

  9. Toulla says:

    Κούλα μου δεν φαντάζεσαι πόσο χαιρομαι που σε ανακάλυψα στην μακρινή και πανέμορφη Αλασκα!! Ευχαριστώ τον Θεό που σε γνώρισα στην κατάλληλη στιγμή της ζωής μου. Δεν χορταίνω να διαβάζω ολα αυτα που γράφεις..
    Ο Θεός να σ’εχει παντα καλα και εύχομαι μια μερα να σε γνωρίσω και απο κοντά.
    Σου στελλω την αγαπη μου

    • Domenica says:

      Τούλλα μου σε ευχαριστώ πολύ! Είναι και δικιά μου χαρά η γνωριμία μας μέσον διαδιχτύου! Να είσαι πάντα καλά και να θυμάσαι, η χαρά και η λύπη είναι δύο φίλες που περπατάνε στη ζωή χέρι-χέρι, πλάι η μια στην άλλη.

Leave a Reply

Your email address will not be published.