Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Aug 17

Ελληνικό Φεστιβάλ στο Άνκορετζ της Αλάσκας!

greek festival

«…Κίνησε η Γερακίνα για νερό, κρύο να φέρει. Ντρούγκου ντρούγκου, ντρουγκ, ντρουγκ ντρουγκ, τα βραχιόλια της βροντούν. Τα βραχιόλια της βροντούν, ντρούγκου ντρούγκου ντρούγκου, ντρουγκ ντρουγκ ντρουγκ…»

Αυτό το τραγούδι θα είναι πλέον για μένα, παντοτινά συνδεδεμένο με το Ελληνικό Φεστιβάλ της Αλάσκας! Είναι μεγάλη αλήθεια τελικά, πως οι Έλληνες του εξωτερικού, είναι πιο Έλληνες από αυτούς που ζουν μόνιμα στην Ελλάδα. Όταν είδα χθες τα Ελληνόπουλα να χορεύουν στο Φεστιβάλ, με τέτοιο σκέρτσο και καμάρι, όχι απλά τα θαύμασα, αλλά συγκινήθηκα βαθιά μέσα μου. Με μεγάλη δυσκολία συγκράτησα τα δάκρυα μου, βλέποντας ένα αποτέλεσμα μιας μακράς πορείας. Δεν βγαίνουν καρποί σε μια μέρα. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν φυτέψει τους σπόρους τους, χρόνια πριν και τους έχουν φροντίσει πολύ καλά, για να έχουν σήμερα τέτοιο αποτέλεσμα. Τους ενώνει μια αόρατη αλυσίδα, πολύ γερή και την είδα χθες στο Φεστιβάλ, του δεκαπενταύγουστου.

Μια μικρή αλλά δυνατή Ελληνική κοινότητα, που αγωνίζεται εδώ και πολλά χρόνια να διατηρεί τα ήθη και έθιμα του Ελληνισμού. Ναι άνθρωποι είναι κι αυτοί με τα ελαττώματα τους, τις αδυναμίες τους, την κούραση τους, τα όρια τους. Όμως δεν αφήνουν τα κενά αυτά, να μπουν εμπόδιο στους στόχους τους, στα έργα τους. Και προσωπικά θα ήθελα να τους συγχαρώ σε αυτή μου την ανάρτηση, για αυτή την ομόνοια που βλέπω μεταξύ τους. Ομόνοια, που δεν σημαίνει τίποτα άλλο, παρά διάθεση για αρμονική συμβίωση! Μπορεί να μην είναι εφικτό να μπορούν να το διατηρούν συνέχεια, αλλά όταν καλούνται να φέρουν εις πέρας ένα τόσο βαρυσήμαντο έργο όπως το Ελληνικό Φεστιβάλ κάθε χρόνο, παραμερίζουν όλες τις διαφορές τους και ενώνονται με αγάπη κάτω από το σκέπασμα της αλληλοβοήθειας.

Δεν ξέρω για πόσο καιρό θα είμαι εδώ μαζί τους. Αν θα ριζώσω και εγώ εδώ όπως αυτοί ή αν στο κοντινό μέλλον ο δρόμος με πάει κάπου αλλού. Δεν έχω ιδέα τι μου επιφυλάσσει το μέλλον, όπως και σε όλους μας φυσικά. Εκείνο όμως που άρχισα να αισθάνομαι σιγά-σιγά, είναι πως για όσο καιρό μείνω εδώ σε τούτο το μέρος, θα ήθελα να δώσω και να εισπράξω το καλύτερο που μπορώ.

Θυμάμαι όταν πρωτοήρθα πριν ένα χρόνο, πόσο δύσκολα ήταν όλα. Πόσο κουραστικό ήταν που αισθανόμουν συνεχώς ξεκάρφωτη, χαμένη, ξένη. Και πόσο πόνο και θυμό μου γεννούσαν εκείνα τα συναισθήματα. Τώρα πια άρχισε δειλά-δειλά να κτίζεται μια οικειότητα, ανάμεσα σε μένα και στο μέρος αυτό. Μια οικειότητα που έφερε την γαλήνη, την ησυχία. Χαίρομαι πια την ζωή μου εδώ, χωρίς διαρκή πάλη που με είχε εξοντώσει. Αλλά και με προσοχή και μετρημένα τα βήματα μου, μπαίνω σιγά-σιγά μέσα στην καινούργια αυτή εικόνα. Προχωρώ αργά και σταθερά, χωρίς επιπολαιότητα και βιασύνη, χωρίς παρορμητισμό όπως έκανα παλιά στην άγουρη μου νιότη. Έτσι είναι θαρρώ για όλους μας, νιότη και σοφία δυστυχώς δεν παν μαζί.

Είναι τόσο σημαντικό να έχουμε αποχτήσει την σοφία, του πώς να υπάρχουμε καθώς τα χρόνια περνάνε. Να μάθουμε, πόσο χώρο χρειάζονται όλα. Να μην αφηνόμαστε απερίσκεπτα και εύκολα στις διάφορες περιστάσεις, όσος ενθουσιασμός κι αν μας καταβάλει κάποτε. Είναι μεγάλο κέρδος να έχουμε αποχτήσει την σοφία της εγκράτειας, έτσι ώστε να προστατεύσουμε την ψυχική μας γαλήνη. Είναι το σπουδαιότερο στη ζωή, να ξέρουμε τι θέλουμε και με αυτό να βαδίζουμε ανάλογα. Τέλειοι δεν μπορούμε να είμαστε, αυτό είναι αδύνατον. Μπορούμε όμως αν το θέλουμε να γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Ο αγαπημένος μου πατέρας πάντα μου έλεγε πως, όσο ζούμε θα κάνουμε λάθη, γιατί μόνο από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Το θέμα, είναι να μην κάνουμε το ίδιο λάθος, δυο φορές.

Μια χούφτα Ελλήνων λοιπόν, ανέστησε μια μικρή Ελλάδα εδώ στην άκρη της γης, στην παγωμένη Αλάσκα. Που για όσους δεν γνωρίζουν, υπάρχει και Καλοκαίρι στην Αλάσκα. Για την ακρίβεια το Καλοκαιράκι εδώ, είναι χαρά Θεού. Μια δροσερή Άνοιξη! Παντού η πλάση καταπράσινη, γεμάτη χλόη και λουλούδια. Δεν είναι πάντα χιονισμένη η Αλάσκα. Μπορεί να έχουμε βροχούλα συχνά το Καλοκαίρι, αλλά τριγυρνάμε συχνά με τα Καλοκαιρινά μας και κάποτε μας κάνει και λίγη ζέστη. Ποτέ όμως ανυπόφορη, ποτέ υγρασία και αποπνιχτική ατμόσφαιρα. Ακριβώς όπως το ονειρεύτηκα για χρόνια, ένα δροσερό Καλοκαίρι.

Σήμερα τελευταία μέρα του Ελληνικού Φεστιβάλ που διαρκεί μόνο τρεις μέρες, με μια προεργασία δώδεκα μηνών. Ένα έργο που αποφέρει αρκετό κέρδος, έτσι ώστε να μπορούν να διατηρούν την Ελληνική κοινότητα τους. Μα πέραν από αυτό και την εκκλησία που έχουνε κτίσει, μέσα από αυτό το Ελληνικό Φεστιβάλ, γεμίζουν τις ψυχές τους, με χαρά και γέλιο. Γίνονται για λίγο όλοι παιδιά, μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Μια μεγάλη παρέα ανθρώπων, που μοιάζει με αυτές τις πολύτεκνες Ελληνικές οικογένειες, που τρέχουν πάνω κάτω μες το σπίτι, που συνεχώς μαγειρεύουν και ψήνουν πότε στο φούρνο ψωμιά και πότε στα κάρβουνα σουβλίζουν τα αρνιά τους. Γεμίζουν τα ποτήρια τους κρασί κόκκινο και κάθε λίγο και λιγάκι φωνάζουνε «ΟΠΑ», «ΓΙΑΜΑΣ»! Δεν σε αφήνουνε να φύγεις από το «τραπέζι» της γιορτής – φτάνει και εσύ να το θέλεις – ξαναγεμίζουν τα ποτήρια, ξανά στην υγεία μας και μετά τραγούδι, χορός και παλαμάκια. Παλαμάκια, παλαμάκια να κτυπούν τα τακουνάκια, στο τσιμέντο στα πλακάκια!

Στην υγεία σας λοιπόν και κάθε χρόνο και καλύτερα!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

kids

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

5 Comments

  1. Kristiarod Rodosthenous says:

    Epira kai ego mia gevsi apo Greece kai itan iperoxa. To exoun sto aima tous

  2. Maria Baskous says:

    Koula, great article about our community. It’s a great satisfaction to know that new members feel welcomed. Thank you for all your hard work this last week. Enjoyed working with you!!

  3. Toulla Evagelou says:

    Χάρηκα που σε εχω εμπνεύσει και θα χαρώ πολύ να διαβάσω στην ιστοσελίδα σου http://www.coffee-talks.com/ για τις ψυχούλες μας. Σ’αυτην την ιστοσελίδα που καταφεύγω οταν νιωθω down!! και αμέσως μου ανεβάζεις την διάθεση. Πόσο χαίρομαι που σε ανακάλυψα!! Νασαι πάντα καλά Κούλα μου. χχ

Leave a Reply

Your email address will not be published.