Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Aug 04

Η ζυγαριά!

the scaleΠάνε τώρα λίγες μέρες που γύρισα πίσω στην καινούργια μου πατρίδα, την Αλάσκα. Όλη η γη πατρίδα είναι… ισχυρίζονται μερικοί. Κάποιοι άλλοι, θεωρούν πως είμαστε πλάσματα της συνήθειας και εκεί που μεγαλώσαμε, εκεί θα είναι για πάντα η καρδιά μας. Δεν σημαίνει όμως πως δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι σε ένα άλλο καινούργιο μέρος. Ίσως και περισσότερο ευτυχισμένοι, κάποτε. Εκείνο που δεν αλλάζει ποτέ, είναι η ιστορία μας. Οι αναμνήσεις, που μας συνδέουν αιώνια με το παρελθόν μας. Οι αόρατοι δεσμοί που άλλοτε μοιάζουν σαν βαριές αλυσίδες και άλλοτε μοιάζουν σαν ανάλαφρα πέπλα που αγγίζουν απαλά την ψυχή μας. Αυτό θα εξαρτηθεί από το πώς εμείς θα επιλέξουμε, να διαχειριστούμε την μεγάλη αλλαγή στη ζωή μας.

Πήγα λοιπόν στην Κύπρο για περίπου δύο μήνες. Τόση λαχτάρα να ξαναδώ το τόπο μου, τους δικούς μου, τόσα μίλια μακρινό ταξίδι και όταν βρέθηκα εκεί, ξαφνικά ένιωσα… ξένη. Λες και κάποιος με έβγαλε έξω από όλες τις «εικόνες». Τα έβλεπα όλα, λες και καθόμουν σε μπαλκόνι ουράνιο του νου, απομακρυσμένο. «Πως είναι δυνατόν;» αναρωτήθηκα αμέτρητες φορές μέσα στον εαυτό μου. Κι όμως για να καταφέρεις να χαράξεις αλλού πορεία, ξεριζώνεις πολλά από μέσα σου. Αλλιώς θα υποφέρεις, θα τυραννιέσαι στο χθες. Για να ζει κανείς στο σήμερα, όπου κι αν είναι αυτό, θα πρέπει να ξηλώσει αρκετό υφαντό, που με αυτό τον κρατάει πίσω η ζωή. Αυτό όμως το συνειδητοποιεί κανείς, μόνο όταν επιστρέψει πίσω στα μέρη που γεννήθηκε, έστω και σαν επισκέπτης.

Πέρασαν δύο, ίσως και τρείς βδομάδες μέχρι να νιώσω ξανά «σπίτι μου». Να αρχίσω δειλά-δειλά να μπαίνω μέσα στις «εικόνες» τους. Έστω για λίγο. Ζήσαμε μαγικές στιγμές με την οικογένεια μου και με τους λιγοστούς καλούς φίλους. Κατάλαβα πέραν πάσης αμφιβολίας, πως τελικά ναι, η ευτυχία είναι στιγμές. Μοναδικές στιγμές στο χρόνο, που άμα έρθουν, άρπαξε τες, ζήσε τες, σε όλο τους το μεγαλείο. Δεν είναι πως δεν ήξερα, απλά το εμπέδωσα καλύτερα με όλες αυτές τις ακραίες αλλαγές που βιώνω εδώ και ένα χρόνο. Εκείνο που ανακάλυψα τον τελευταίο καιρό και που έχει γεμίσει την ψυχή μου με αγαλλίαση, είναι η ξεκούραση, η ανακούφιση, όταν τελικά δεχτούμε αυτό που δεν μπορεί να αλλάξει. Αυτό ονομάζω εγώ αρμονία. Να μην αντιστέκεσαι άλλο. Παραδώσου σε αυτό που είναι δυνατότερο από εσένα, για να το νικήσεις μετά, χωρίς μάχη. Με την αποδοχή.

Θυμάμαι κάποιες στιγμές που κοιτούσα τα χαμόγελα τους, κάποιες σπίθες χαράς στα μάτια τους και αυτό με γέμιζε ευτυχία. Εικόνες που μόνο τα μάτια της ψυχής βλέπουν. Αισθάνομαι πως μέσα σε ένα χρόνο, μεγάλωσα μια δεκαετία. Εκεί που τα βήματα μου ήταν μικρά, αργά και σταθερά, ξαφνικά βρέθηκα να κάνω άλματα επάνω σε απότομα βράχια και να φοβάμαι πολύ μην πέσω και τσακιστώ. Ένα χρόνο έτρεμε η ψυχή μου από φόβο. Μέχρι που κουράστηκα να φοβάμαι και τότε ο φόβος εξατμίστηκε. Μίκρυναν οι βράχοι και πάτησα γερά επάνω τους. Ο φόβος, μεγαλώνει πάντα το πρόβλημα.

Τώρα… τώρα αισθάνομαι πως πρέπει να αρχίσω «δουλειά». Να αδράξω την κάθε μέρα, να βάλω όσο χρώμα μπορώ περισσότερο. Να χρωματίσω τη ζωή μου με ένα υπερβολικά χαρούμενο σκηνικό, σαν δροσερή παιχνιδιάρα Άνοιξη. Που σε κάθε ερχομό της, θες δεν θες, τρελαίνεσαι. Γίνεσαι ξανά νέος, παιδί. Τώρα θέλω να παίξω τα αγαπημένα μου παιγνίδια. Να ζωγραφίσω, να γράψω, να δω μέρη που δεν φαντάστηκα ποτέ, να γευτώ καινούργια ζωή. Να φερθώ με ευγνωμοσύνη απέναντι στη ζωή και στο δρόμο που μου χάραξε. Να αγγίξω αυτά που φοβάμαι κι ας εκτεθώ λιγάκι. Λιγάκι όμως, μην γίνουμε και ρεζίλι σε ξένο τόπο. Εδώ δεν μας ξέρουν, ούτε εμείς αυτούς. Νομίζω όμως πως έτσι θέλω να μείνει. Αν αφεθώ πολύ θα αγαπήσω ξανά πολύ, όπως πάντα σε όλη μου τη ζωή έτσι είχα μάθει να είμαι. Να αγαπώ πολύ τους ανθρώπους. Και αυτοί μετά να φεύγουν, όπως έφυγα και εγώ. Άλλοι φεύγουν απ’ τη ζωή σου και άλλοι φεύγουν απ’ τη χώρα. Έχει μεγάλη διαφορά. Η αγάπη όμως όσο κι αν θυμώσεις μέσα σου, δεν φεύγει ποτέ, αν είναι αληθινή. Το ωραιότερο δώρο που γεύτηκα στη ζωή μου, εξακολουθεί να είναι η Αγάπη. Σε όλες τις μορφές της. Των παιδιών, των φίλων, του συντρόφου. Η αγάπη της μάνας, του πατέρα, πόρτες μεγάλες ανοιχτές, πόρτες γερές που ανοίγουν και πέραν απ’ το θάνατο. Δεν κλείνει τη πόρτα η αγάπη, ΠΟΤΕ.

Αν ξέρεις την αλήθεια μέσα σου, λυτρώνεσαι. Ακόμα κι αν αυτή σου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Αν την ξέρεις και αν έπαψες να αναρωτιέσαι, τότε λυτρώνεσαι. Δεν είναι ο πόνος που μας κάνει να υποφέρουμε, αλλά η αμφιβολία. Να μην ξέρεις, να μην είσαι σίγουρος. Αυτό είναι που σκοτώνει την ψυχή. «Τώρα που ξέρω, ησύχασα.» Νέμε πονάς αλλά γνωρίζεις, πως βαθιά μέσα η καρδιά σου συνεχίζει να αγαπά. Αν συμφιλιωθείς με αυτό, τότε ελευθερώνεσαι από τον «τύραννο» σου. Δεν είναι οι άλλοι που σε τυραννούν, αλλά ο εαυτό σου, που το αφήνει να συμβαίνει. Τέλειοι δεν είμαστε, αντιθέτως από τη φύση μας, είμαστε ανασφαλείς και πολλές φορές αρκετά αδύναμα πλάσματα. Κρυβόμαστε πολλές φορές, πίσω από ασφαλή «πόρτες». Ναι, χρειάζεται και η απομόνωση, μας προστατεύει. Αρκεί να μην μείνουμε εκεί πολύ καιρό και σφραγίσουν οι «πόρτες» την ψυχή μας.

«Η γυναίκα του Καίσαρα, δεν πρέπει μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται.» Μερικές φορές όμως, είναι πολύ δύσκολο να το κατορθώνουμε αυτό. Πόσους να ευχαριστήσουμε, πόσους; Γίνεται να είναι όλοι ευχαριστημένοι; Δεν γίνεται. Και χίλια κομμάτια να γίνεις, δεν θα το πετύχεις. Θα πρέπει να συμβιβαστούμε με το κομμάτι της απώλειας. Ναι θα υπάρξουν απώλειες, γιατί σε κάποιους δεν θα αρέσουμε, όπως σίγουρα και κάποιοι δεν θα αρέσουν σε εμάς.

Η γυναίκα του Καίσαρα λοιπόν και πόσο τα φαινόμενα απατούν. Ενώ είμαστε «καθαροί», φαινόμαστε «ακάθαρτοι», επειδή φερθήκαμε απρόσεχτα. Μπορεί να μην φταίμε σε τίποτα, αλλά εμείς θα πληρώσουμε την «νύφη». Και όσο κι αν το φωνάξουμε, «Είμαι αθωόοοοοος…», κανείς δεν μας ακούει. Μόνο ο χρόνος ξεδιπλώνει την αλήθεια. Μόνο ο χρόνος φανερώνει τα πραγματικά. Και εσύ πρέπει να έχεις υπομονή, για αυτή τη μέρα. Αν είσαι αληθινός, θα δικαιωθείς. Θα ξανά αγαπηθείς. Θα αγαπηθείς πιο τίμια και δίχως το Άριστον. Γιατί καθώς ωριμάζεις θα καταλαβαίνεις πόσο το Μέτρον τελικά είναι καλύτερο από ότι το Άριστον. Ενώ στα νιάτα σου, όλο το Άριστον κυνηγούσες. Άριστος παντού!

«Εδώ στην Αλάσκα, μου έχουν πει, θα μάθω πολλά για το ποια είμαι.» Θες λίγο η φύση με την απεραντοσύνη της, λίγο η απομόνωση, λίγο η αναζήτηση… λίγο από όλα, σε φανερώνει. Υπάρχει μεγαλύτερη αξίωση, από το να μάθουμε όσο περισσότερο γίνεται, ποιοι τελικά είμαστε! Στην απομόνωση συναντά κανείς την σοφία, την εσωτερική ησυχία και αυτό οδηγεί στον εσώτερο εαυτό μας. Ένα τύπο που κουβαλάμε μέσα μας συνεχώς, μα που ίσως δεν γνωρίσουμε ποτέ. Όχι γιατί δεν μπορούμε όλοι να ζήσουμε στην Αλάσκα, αλλά επειδή ίσως δεν τον αναζητήσουμε αρκετά. – Κάποιος μου είπε πως, «Όλοι έχουμε και μια «Αλάσκα» να ζήσουμε.» –

Υποβόσκει ένας φόβος, πως ίσως αυτό που ανακαλύψουμε βαθιά μέσα μας, να μην μας αρέσει, ή ακόμη χειρότερα, να μην αρέσει στους άλλους. Και κάθε μέρα ανεβαίνουμε επάνω στην ζυγαριά της αλήθειας και της εθελοτυφλίας. Κάθε μέρα καλούμαστε να διαλέξουμε μέτωπο. Εκείνος που μπορεί να απολαμβάνει την μοναξιά του χωρίς να φοβάται, έχει κερδίσει την ανθρωπότητα μέσα του.

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

14 Comments

  1. Ρουλα Ασπιωτη says:

    Ξενος στο τοπο σου το νιωθω κι εγω κάθε φορα που πηγαινω ελλαδα. και παντα θελω να γυρισω γρηγορα στο σπιτι μου όπως λες κι εσυ στη καινουρια πατριδα μου, Να εισαι παντα καλα Κουλα μου και να ρουφας την ευτυχια και την αγαπη με ολους τους τροπους,!!!!!!!!

    • Domenica says:

      Η κατανόηση πηγάζει πολύ συχνά από τα βιώματα μας… γνωρίζεις λοιπόν το συναίσθημα αυτό… χχχ

  2. Nadia Vamvakopoulou says:

    Υπέροχο αγάπη

  3. ALKYONI says:

    Τα σχόλια μου, δεν ξέρω τι να πώ, να πώ υπέροχο, είναι λίγο,
    να πώ ότι με συγκίνησε, τα λόγια είναι πολύ φτωχά να σου περηγράψω αυτό που νιώθω κάθε φορά που διαβάζω κάθε ανάρτηση σου, ένα θα σου πώ ευχαρηστώ απο τα βάθη της ψυχής μου για αυτά που μου δίνεις, απλόχερα, αγαπώ πολύ την γραφή σου!!!!!
    Με αγάπη, Αλκιώνη…
    χχχ

    • Domenica says:

      Με μεγάλωσες σαν μικρό χαρούμενο πουλί… με τάιζες κάθε μέρα με αγάπη και χαρά… φύτεψες σπόρους καλούς μέσα μου και τώρα που μεγάλωσα, σου οφείλω πίσω τους καρπούς μου… παντοτινή μου αγάπη, Αλκιώνη μου γλυκιά χχχχ

  4. Ceca Varda says:

    I’ve been waiting…welcome back

  5. Lucio Savva says:

    Eισαι γεννημενη συγραφεας,ποιητρια,ζωγραφος,γυναικα,πανω απο ολα ανθρωπος!!!!

  6. Τhalia says:

    Πόσο δίκιο έχεις … Ολοι έχουμε μια Αλάσκα να ζήσουμε… εσύ πάντως είσαι νικήτρια γιατί κατέκτησες τη δική σου Αλάσκα, γιατί κατέκτησες την ίδια τη ζωή και εύχομαι να τη χρωματίσεις με όλα τα χρώματα της Ανοιξης..

    • Domenica says:

      Δεν τελειώνει ποτέ το ταξίδι της ζωής…
      Συνεχώς αγωνιζόμαστε για την κατάχτηση στόχων, για την υλοποίηση ονείρων και αυτό είναι το νόημα της ζωής! Σε ευχαριστώ πάντα για τα μυνήματα σου. χχ

  7. Τούλλα says:

    Δεν βρίσκω λόγια να περιγράψω πόσο πολύ μ΄αρεσουν ολα αυτα που γράφεις! Λες και τα γράφεις εκ μέρους μου!! Ο Θεός να σ’εχει πάντα καλά, να συνεχίζεις να γράφεις και να ζωγραφίζεις και να τα μοιράζεσαι μαζί μας. Χίλια ευχαριστώ καλή μου φίλη. χχ

    • Domenica says:

      Και άλλη τόση χαρά δίνεις εσύ σε μένα γιατί η μεγαλύτερη αμοιβή για αυτόν που αγαπά να γράφει, είναι μυνήματα απο τους αναγνώστες, κυρίως τέτοιου είδους μυνήματα σαν και το δικό σου. Αισθάνομαι βαθιά ευγνομωσύνη για την καλοσύνη και όμορφη ψυχή σου, σε ευχαριστώ πολύ, καινούργια μου φίλη χχ

Leave a Reply

Your email address will not be published.