Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Sep 22

Κυριακάτικες περιπλανήσεις!

friendsΚυριακή απόγευμα στην Αλάσκα.

Βαριέμαι…

Ξαφνικά κενό…

Απ’ το πουθενά αναπηδούν εικόνες…

Αναμνήσεις…

Αναρωτιέμαι, μέσα σε αυτό το μονότονο απογευματινό συναπάντημα, τι άραγε να κάνω. Να σκοτώσω το χρόνο, να επενδύσω σε αυτόν…

Χμμμ τι μπορώ να κάνω που να αξίζει το κόπο…

Γιατί εδώ που τα λέμε, είμαι και δύσκολη…

Ελεύθερο πουλί και αν κάτι δεν με ορίζει, είναι ο εξαναγκασμός…

Πολλές φορές επιλέγω την μοναξιά, παρά την ανούσια. Τους ανούσιους πεζούς ανθρώπους.

Όχι δεν συμβιβάζομαι με ότι δεν μα αξίζει. Ξέρω καλά να εκτιμώ αυτό που είμαι. Όσα κακά κι αν με έχουν βρει.

Ευτυχώς.

Ο Κίνγκ μου, κοιμάται…

Ξαφνικά έρχονται στην μνήμη μου εκείνες οι χρυσές Κυριακές…

Πως τις περνούσα τότε, παλιά στο νησί της Αγάπης. Απογεύματα στην αγαπημένη μου Κύπρο…

Τρέχει το μυαλό σαν σύννεφο και πλάθει…

Θυμάμαι τι έκανα τότε… συχνά τηλεφωνούσα στην καλύτερη μου φίλη…

Αδελφή ψυχή μου… και πότε πηγαίναμε μαζί στο κάστρο, στου Μινόα κατατροπώναμε μαζί σουβλάκια… πίναμε μπυρίτσες, λέγαμε αστεία, μιλούσαμε για χίλια δυο.

Πότε κατεβαίναμε κάτω στην αυλή της μαμάς και στήναμε γλέντι χαράς. Γλυκά και κρασί, να παίζουμε κάποτε χαρτιά και δώστου καλαμπούρι και αγάπη πάντα μεταξύ μας…

Και άλλοτε πηγαίναμε στην παλιά πόλη, στο Θέατρο Ένα και κάναμε το δικό μας τρελό θέατρο στου Γώγου το μαγαζί. Ανάλογα με την εποχή και τα κέφια μας…

Και άλλοτε, αν κάτι έπαιζε στην πλατεία Ηρών, εκεί να θα μας συναντούσες. Συναυλίες, καρναβάλια, Χριστούγεννα κάλαντα, γιορτές…

Ομολογώ, είχα πολυτελής επιλογές.

Τώρα όμως…

Τώρα ζω σε άλλο, πλανήτη. Με άλλα δεδομένα, με άλλες αλήθειες… Εδώ που ζω, πιο έξω υπάρχουν λύκοι πραγματικοί και αρκούδες και άγρια θηρία. Πραγματικά, όχι σαν αυτά που πλάθει ο νους και μας τρομάζει. Εδώ ο κίνδυνος είναι πραγματικός, μα αυτόν τον κίνδυνο δεν τον φοβάμαι.

Παραμένω όμως ακόμα η ίδια… μέσα βαθιά στην ψυχή μου. Τα θηρία της φύσης δεν με τρομάζουν. Με τρομάζει ο πόνος της εγκατάληψης. Αυτό, που κλείνει η πόρτα, που ήταν για χρόνια ορθάνοιχτη!

Τώρα πια, βρίσκομαι στον παράδεισο που λέγεται Αλάσκα, σε ορφανή φύση… παρθένα πεντάμορφη!

Δυστυχώς πρέπει να το ομολογήσω, είμαι κενή από φίλους. Εκτός ίσως από ένα-δύο άτομα… Συμπατριώτες κυρίως…

Φίλες μου πια … η μαγειρική… η ζωγραφική… το γράψιμο, η δουλειά μου, η τηλεόραση… η φύση… η φαντασία μου!

Δεν κλαψουρίζω, όχι! Απλά έτσι έχουν τα πράγματα. Τα βλέπω όπως είναι. Αναγκαστικά πια!

Αν δεν βλέπεις την αλήθεια κατάματα, αυτή θα σε μαστιγώνει καθημερινά κι αυτό δεν το επιλέγω.

Και άθελα μου αναπολώ. Τώρα πια, που μου έχει τελειώσει η πίκρα του καημού και της ατέλειωτης λησμονιάς – που μεταξύ μας δεν είμαι σίγουρη αν αυτό τελειώνει ποτέ – τώρα πια… αναρωτιέμαι πως θα είναι να ζω χωρίς φίλες. Φίλες της καρδιάς, φίλες που σε δέχονται όπως είσαι. Γιατί αν και δεν είναι αδύνατο, χλομό το βλέπω να βρω φίλες ξανά…

Πράμα δύσκολο. Ζορίζεσαι κάπως και όσο κι αν το παλεύεις να είσαι θετικός άνθρωπος… δεν βγαίνει. Εκεί το πας, εδώ το φέρνεις, φάτσα ο καθρέφτης της αλήθειας, ζωή χωρίς φίλους.

Μοναξιά, δύσκολο μονοπάτι.

Μου λείπουν πολύ οι φίλες. Και έτσι συχνά κάθομαι και βλέπω σε επανάληψη το sexandthecity. Εκείνες τις υπέροχες τέσσερις φίλες που όλο γελάνε, πίνουνε, γλεντάνε και κλαίνε μαζί. Δεν είναι και δα η πιο ποιοτική σειρά να δει κανείς, το ξέρω, αλλά το ομολογώ ζηλεύω την φιλία τους. Ζηλεύω την επαφή τους και την άνεση αναμεταξύ τους.

Και σε κάθε επεισόδιο της σειράς, αναμετριέμαι με τις δικές μου αναμνήσεις και γελώ με τα δικά μου τρελά επεισόδια ζωής, που ξυπνούν ξαφνικά όταν θυμάμαι τις δικές μου υπέροχες φίλες, αυτές που είχα τότε και ότι έζησα μαζί τους.

Τις αγαπώ ακόμα…

Επειδή η καρδιά όμως δεν σταματά ποτέ, να διανύει τους δρόμους της αγάπης. Και μέσα στο δάσος που κοιμάται στης ψυχής το στρώμα, πέφτουν φύλλα Φθινοπωρινά σαν βροχή και πλένουν κάθε παράπονο που κάνει το παιδί, μέσα μας να κλαίει.

Κάθε φορά που παραπονιέται, το χαστουκίζω και πιο δυνατά. Μα αυτό συνεχίζει…

Δεν λέει να μάθει…

Ίσως να το κάψω στην πυρά… χα χα χα χα

Να καεί να μάθει… μα πόσο ακόμα να καεί.

Φτωχά τα λόγια, φίλε!

Να ακούς μόνο την καρδιά, αυτή που μολογά πάντα την αλήθεια.

Μια από τις φίλες αυτές περιμένει γέννα. Ίσως και να γέννησε ήδη.. δεν ξέρω. Την σκέφτομαι με αγάπη πάντα και της εύχομαι αγάπη και ευτυχία, στην νέα ζωή που απλώνεται μπροστά της. Την έχω αποχωριστεί από την γειτονιά του facebook όχι γιατί ήμουν θυμωμένη και πονεμένη… αλλά γιατί έπρεπε να κόψω κάθε δεσμό που με πονούσε. Αυτοί που με ξέρουν καλά, έχουν ήδη καταλάβει.

Είμαι χαρούμενη και για μια άλλη φίλη της, που έχει ήδη ένα παιδάκι, αγοράκι. Το βαφτιστήρι της τότε καλύτερης μου φίλης. Είναι ένα αγγελούδι και έφερε πολύ χαρά στις ζωές τους. Έδωσε πραγματικό νόημα στη ζωή της Νέυλας και χαίρομαι για αυτό.  Άθελα μου κάποτε και από αδυναμία βλέπω κλεφτά κάποιες φωτογραφίες που ανεβάζουν στο public του facebook. Και ομολογώ πως χαίρομαι πολύ και συχνά χαμογελώ με την χαρά τους. Φαίνονται ευτυχισμένοι, σπουδαίο πράγμα η ευτυχία. Πηγαίνουν μαζί διακοπές, ζουν στην ίδια σχεδόν αυλή, έχουν ο ένας τον άλλον. Είναι σαν μια οικογένεια.

Από την τότε γλυκιά παλιό παρέα μας, η ηθοποιός μας, το αστέρι της παρέας, που πια μετά από χίλια μύρια κύματα καταφέραμε και αγαπιόμαστε ακόμα. Κι αυτή περιμένει παιδί, τον Δεκέμβριο. Παιδί Χριστουγεννιάτικο.

Κατά κάποιον τρόπο ίσως, είσαι ότι μου απέμεινε, αν και βαθιά μέσα μου δεν αισθάνομαι να έχω χάσει κανέναν σας και τίποτα. Με το μαγικό κόσμο των αναμνήσεων, ίσως τελικά τίποτα δεν χάνεται.

Τρελάρα μου, αγαπημένη παλιό φίλη, όλα θα οδεύσουν προς το καλύτερο γιατί εσύ ξέρεις να βρίσκεις την χαρά με χίλιους τρόπους. Όπως κι εγώ, ακόμα εδώ προσπαθώ μέχρι το τέρμα. Σαν το λαγό και την χελώνα, το παραμύθι εκείνο που αγαπήσαμε. Πόσα παραμύθια ζούμε αλήθεια μετά την παιδική μας ηλικία…

Στο όνομα της φιλίας, αξιώθηκα να γνωρίσω ένα πολύ καλό άνθρωπο πριν πολλά χρόνια. Για μένα, σαν Ατλαντίδα θαμμένη σε μακρινό βυθό. Σαν γλυκό φως στα μάτια ενός τυφλού, σαν χάδι μητρικό, ορφανής ψυχούλας. Έτσι είναι η αληθινή αγνή φιλία. Σαν απόμακρη νότα, σαν στίχοι που γράφονται ακόμα. Αναρωτιέμαι συχνά, αν είναι καλά, αν είναι ίσως καλύτερα τώρα που λείπω μακριά. Κάποιος μου είπε πως ησύχασε από τότε που χάθηκα μακριά. Υπήρξα άραγε λύκος κακός και τρόμαξα την κοκκινοσκουφίτσα?… και χαμπάρι δεν πήρα καν…

Ποιος να ξέρει άραγε την πάσα αλήθεια. Κι η αλήθεια χαμένη Ατλαντίδα είναι, θαμμένη στου βυθού την ψυχή μας. Υπάρχουν πράγματα που δεν τα ξέρουμε ούτε εμείς οι ίδιοι, για μας.

Όσο για τον τρελό της παρέας με την αιώνια κοτσίδα εφηβείας… τι να πω, παρά ότι θα σε αγαπώ για πάντα όσο κι αν οι δρόμοι μας πια χώρια τραβάνε. Σε αγάπησα περισσότερο κι από αδελφό μου. Η Αγάπη όμως έχει άλλα μονοπάτια, συνώνυμα. Κι αν σου έγραψα λόγια πικρά και παραπεσμένα, ένα να ξέρεις. Η αλήθεια πάντα πονάει. Αυτή η ίδια αλήθεια που πονάει και εμένα που σας έχασα για πάντα, η ίδια αλήθεια θα πονάει τις δικές σας – ίσως – ψυχές για την αγάπη που κάποτε μοιραστήκαμε. Για τα μυστικά που ποτέ δεν μολογήσαμε. Εκεί όλα σιγοβράζουν μέσα στις ψυχές μας.

Μα αρέσει η αλήθεια, όσο βαριά κι αν είναι, είναι ο μόνος δρόμος προς το Φως της ψυχής μας.

Έμαθα να χαμογελώ στο δρόμο της φιλίας προς άλλες κατευθύνσεις, όπως είναι η τέχνη, η φύση, η μουσική, η σιωπή. Φίλες, φίλοι καλοί όταν εσείς μου λείπετε. Είστε πάντα χαραγμένες εποχές μέσα στην ψυχή μου. Τώρα πια έμαθα να αγαπώ αλλιώς την σιωπή.

Αφιερωμένη λοιπόν, η σημερινή μου ανάρτηση στην πιο ζεστή λέξη, φιλία…

Μόνο η αγάπη μπορεί να σώζει τις ψυχές μας, ακόμη και χώρια…

Και η ζωή συνεχίζεται…

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

ahahoua

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. ALKYONI says:

    Πάλι άπλωσες την ψυχούλλα σου σε μάς, έχεις κόσμο μέσα σου,
    όμορφο, να είσαι καλά και δυνατή, το απόδειξες με όσα δύσκολα
    πέρασες, σε νιώθω πολύ και προσέυχομαι πάντα για σένα…..
    Ευχομαι οι κόμποι που λές να φύγουν όλοι και να γίνουν χαρά, γέλιο
    φώς στην καρδούλα σου…… Σε ευχαρηστώ καλή μου κόρη και φίλη
    με απέραντη αγάπη Αλκιώνη……
    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

    • Domenica says:

      Γλυκια μανούλα Αλκιώνη,
      Οι “κομποι” θελουν το καιρο τους να λυθουν, να φυγουν εντελως.
      Οπως κι ο “κομπος” του παπακη μου που ειναι και ο πιο μεγαλος…
      Αλλα δεν σημαινει οτι δεν υπαρχει η χαρα!
      Η χαρα υπαρχει και το γελιο υπάρχει στη ζωη μου και το φως μανουλα μου!
      Επειδη υπαρχει η αγαπη μεσα μου σαν εδρα ψυχης!
      Η αγαπη του Κινγκ μου, του βασιλια της καρδιας μου, ειναι πολυ μεγαλη μαμα μου.
      Μου ήρθαν λιγο μαζεμενα, αυτο ειναι όλο.
      Το ξέρεις όμως με το γράψιμο εγώ λυτρώνομαι, γιαυτο γραφω…
      Ολα τα γιατρευει ο χρονος και αυτο θα γιατρευτει με το καιρο.
      Εχω συντροφο βραχο διπλα μου, αντρα γεματο αγαπη και με στηριζει καθημερινα!
      Γιαυτο να εισαι υσηχη!
      Φιλακια πολλα
      χχχ

  2. King says:

    I am sorry that you have things you’re getting through agapi mou – I understand a lot of what you’re going through in terms of changes – it just sucks and it takes time to adjust. But know that you’re going to get stronger with time and you’re going to grow that much quicker. And you’ve already have since the day you set foot in Anchorage.

    Its a lot to go through, I know – but they are things that most everyone gets through when they relocate to another place. There are things you loose, things you miss, and things that will disappoint – and there are things that you will gain, will come to love and things that will replace what was lost – sometimes those things that are gained are better than what you left behind – and sometimes the things that are lost just cannot be replaced. But that’s true of life as we grow older even if we never go anywhere – we loose and gain things as we move through life – the food we loved may not be the same anymore, the people we know get married and their live invariably changes – life constantly changes.

    Anyway, you know all of this and I’m sure you’ve come to the conclusion that change is inevitable wherever you are. The good things is we can adjust, adapt and push forward and create a new life for ourselves.

    So my darling mou, I’m by your side and I love you very much and of course, I will support you.

    • Domenica says:

      You are my ROCK!
      And with you by my side, I have nothing to fear in this life…
      My fear is loosing you….

      I have faith in me and I know I will make it and one day I will no longer have bitterness in my heart!
      It takes time I know it and I must be more patience and I will.
      Sometimes it is pretty easy you know… and some others can be tough…

      How can I thank you enough for all your understanding, support and love!
      I guess I can love you back the same!
      My wonderful King, my best friend, my great husband! xx

Leave a Reply

Your email address will not be published.