Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Sep 27

Φθινοπωρινό «σχολείο»!

20140924_180748Το Φθινόπωρο στην Αλάσκα μου θυμίζει έντονα, τα παιδικά μου χρόνια, το δημοτικό σχολείο. Θυμάμαι εκείνα τα χρόνια τα αγνά, πόσο εύκολα μπορούσα και βίωνα τις εποχές του χρόνου, με τόση μεγάλη χαρά. Το θυμάμαι έντονα. Όποτε έμπαινε μια εποχή, η καρδιά μου φτερούγιζε από χαρά για την αλλαγή αυτή στη φύση. Δεν είχε σημασία ποια εποχή, έμπαινε, φτάνει που κάτι άλλαζε. Φαίνεται ήμουν της αλλαγής, από πολύ νεαρή ηλικία. Λένε πως από πολύ νωρίς στις ζωές μας, αρχίζει να διαγράφεται αρκετά ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα μας. Θα αναρωτιέσαι βέβαια, γιατί το Φθινόπωρο στην Αλάσκα να μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια. Τι σχέση μπορεί να έχει η Αλάσκα, με το πώς μεγάλωσα εγώ σε ένα μικρό νησάκι, που σε τίποτα δεν θυμίζει την Αλάσκα.

Λοιπόν, το κομμάτι εκείνο που τα συνδέει όλα, είναι η ψυχική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι σε αυτή τη φάση της ζωής μου. Εργάζομαι καθημερινά με παιδιά και δουλειά μου είναι να δημιουργώ μαζί τους, βοηθώντας τα έτσι να ανακαλύψουν τον εαυτό και τα χαρίσματα τους. Πότε το έργο μας είναι ένα γλύκισμα, πότε να ανεβάσουμε ένα έργο στο σανίδι. Άλλοτε φτιάχνουμε ολόκληρους κόσμους από χαρτί, πειραματιζόμαστε με διάφορες ύλες, στο κόσμο της επιστήμης και γενικά διερευνούμε κάθε πτυχή, με στόχο την ανακάλυψη ικανοτήτων και ορίων μας. Αυτό που εισπράττω εγώ απ’ τα παιδιά, είναι δώρο ανεκτίμητης αξίας. Είχα ξεχάσει πόσο αληθινός, είναι ο κόσμος των παιδιών. Δεν υπάρχει το ψέμα στις καρδιές τους. Μπορεί ναι, σαν παιδιά να λένε πολλά ψέματα, αλλά ακόμα κι αυτά τα ψέματα που λένε, είναι γεμάτα αλήθεια. Επειδή πάντοτε εκείνο που μετρά, είναι η πρόθεση. Και τα παιδιά ποτέ, μα ποτέ δεν έχουν κακιά πρόθεση.  Έχετε προσέξει πως κάθε φορά που γελάνε τα παιδιά, τα πλημυρίζει ανύποτη χαρά και ευτυχία, για κάτι ίσως πολύ μικρό και ασήμαντο! Και είναι πολλές οι φορές που αισθάνομαι, ότι μέσα από την τόσο όμορφη παιδική τους ύπαρξη, επωφελούμαι μόνο και μόνο να βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με αυτά. Η ενέργεια τους, είναι σαν φως, που όπως απλώνεται στην μέρα και την κάνει τόσο φωτεινή, έτσι απλώνεται μέσα στην ψυχή μου και με φωτίζει και με γεμίζει φως χαράς!

Όπως για όλους μας – τότε που ήμασταν παιδιά – έτσι και για μένα το Φθινόπωρο ήταν άμεσα συνδεδεμένο, με την έναρξη μιας νέας σχολικής χρονιάς. Και ενόσω ήμασταν στον δημοτικό σχολείο, αυτό ήταν εξαιρετικά μεγάλη υπόθεση. Μια τάξη πιο πάνω, καινούργια δασκάλα ή δάσκαλος. Καινούργιοι ίσως συμμαθητές. Μα κυρίως, καινούργια βιβλία και βαλίτσα. Καινούργια σβηστήρια και μολύβια. Μέχρι σήμερα, κάθε φορά που μυρίζω ένα σβηστήρι, ξυπνούν στην καρδιά μου χιλιάδες παιδικές αναμνήσεις. Στιγμιαία γεύομαι εκείνη την εποχή και γεμίζω από χαρά. Πιο μετά, στην εφηβεία μας, μαζί με το σώμα, άλλαζαν και όλα τα άλλα μαζί. Οι σκέψεις, οι επιθυμίες μας… Και έτσι η παιδική ηλικία σαν ανάμνηση πια, δεν ήταν αρκετή να προσφέρει, εκείνου του είδους χαρά και ενθουσιασμό, που παλαιότερα βιώναμε με τόση ευκολία. Προσωπικά, εκείνη η εποχή των παιδικών μου χρόνων, πάντα θα μου λείπει και πάντα θα είναι τα καλύτερα μου χρόνια. Ίσως ένας από τους λόγους, που έχω παραμείνει αυθόρμητη και αληθινή, είναι η υποσυνείδητη προσπάθεια μου, να κρατήσω ζωντανό το παιδί μέσα μου.

Σήμερα, στη μέση πια ηλικία μου, έχω πια δέσει τις εποχές, βιβλίο. Και κάθε μια από αυτές, σε κάθε ερχομό της, ξυπνά μέσα μου μυριάδες αναμνήσεις. Βγαίνω συχνά για περίπατο στην φύση – άπλετη φύση εδώ στην Αλάσκα – και αφήνω το βλέμμα μου να ταξιδεύει, επάνω στο χρυσαφένιο χαλί από φύλλα Φθινοπωρινά, όπου απλώνεται παντού γύρω μου. Ακούω το θρόισμα των φύλλων, που μοιάζει με τον ήχο που βγάζουν χιλιάδες βιολιά και σιγανά τύμπανα. Αυτός ο ήχος των φύλλων που σέρνονται στη γη, μου θυμίζει τα παιδικά μας μυστικά, τότε με τις φιλενάδες, στην αυλή του σχολείου. Ο αέρας, που μαζί με τα φύλλα, μας σήκωνε ψηλά τις ποδιές του σχολείου και τις ανέμιζε, κάνοντας μας να τσιρίζουμε όλες μαζί δυνατά, νιώθοντας τον αέρα να απειλή με ντροπή, την εμφάνιση μας. Μικρά κοριτσάκια τότε, αντιδρούσαμε τόσο έντονα στο κάθε τι. Ντρεπόμασταν τόσο εύκολα, αλλά και εύκολα ενθουσιαζόμασταν.

Το Φθινόπωρο για μένα, πάντα θα μυρίζει σχολείο! Μολύβια, σβυστήρια, τετράδια, καινούργια βιβλία που δεν ανοίγανε εύκολα. Θυμάμαι έντονα που τα άνοιγα σιγά-σιγά μην σπάσει η γόμα στη μέση και μετά έβαζα το πρόσωπο μου μέσα στις σελίδες του βιβλίου. Ήθελα να μυριστώ την φρεσκάδα της καινούργιας κόλας. Τα έντυνα θυμάμαι, με αυτό το διαφανές περιτύλιγμα και τα φρόντιζα σαν θησαυρό. Τα πρόσεχα κάθε μέρα με μεγάλη αγάπη και ιδιαίτερη φροντίδα για αρκετούς μήνες. Μέχρι που κάποια στιγμή πάλιωναν αρκετά και κάθε φρεσκάδα της κόλας χανόταν για πάντα. Περίπου μετά τη μέση, της σχολικής χρονιάς.

Θυμάμαι ακόμα, την εποχή του Φθινοπώρου, συχνά πηγαίναμε εκδρομές με τους γονείς μου και τα αδέλφια μου. Κάποτε πηγαίναμε κοντινές εκδρομούλες, μέχρι την Αγία Βαρβάρα κοντά στην θάλασσα. Η μητέρα μας, μάζευε λουλούδια, κυκλάμινα αν θυμάμαι καλά και ο πατέρας μας, μάζευε ότι ξερό ξύλο εύρισκε στα χωράφια, για το τζάκι μας, που εκείνος έκτισε. Αν και οι Χειμώνες στην Κύπρο δεν ήταν ποτέ βαριοί, το τζάκι εμείς το ανάβαμε για το γούστο μας. Το κάναμε συχνά, για να ψήνουμε τα λουκάνικα μας και τα χαλούμια μας. Αλλά και επειδή μας άρεσε να χαζεύουμε την φλόγα και να ακούμε τα ξύλα που σπάζανε δυνατά στην φωτιά. Κι αν ζεσταινόμασταν πολύ – αφού δεν έκανε έντονο κρύο – ανοίγαμε τις πόρτες και τα παράθυρα… χα χα χα. Πόσο έντονα το θυμάμαι αυτό.

Συνηθίζαμε όμως να πηγαίνουμε εκδρομούλες αρκετά συχνά και στο χωριό της μητέρας μου στο Ακρωτήρι, όπου πάντα φυσούσε πολύ, ειδικά εκεί πάνω στο λόφο όπου βρισκόταν το κοιμητήριο. Πρώτος μας σταθμός, ήταν πάντα το κοιμητήριο. Να ποτίσουμε τα λουλούδια στο τάφος της γιαγιάς. Της καλύτερης γιαγιάς του κόσμου. Την μητέρα, της μητέρας μου. Και μετά, στο παράμερο εκκλησάκι του Άγιου Γεώργιου, ανάβαμε όλοι τα κεράκια μας και κάναμε μια ευχή ή προσευχή αν προτιμάς. Για μένα το ίδιο είναι. Κι αφού ανάβαμε τα κεριά μας, φεύγοντας πλήρης με την κατάθεση προσευχής μας, τραβούσαμε για το δάσος, πίσω απ’ το χωριό. Εκεί έστηνε ο πατέρας μας την «φουκού», που ο ίδιος έφτιαξε και ψήναμε τα κοψίδια μας. Τραγουδούσαμε, μαζεύαμε φύλλα και ξύλα και κάναμε κατασκευές. Τρέχαμε με τα αδέλφια μου, μέχρι τις σπηλιές και δειλά-δειλά μπαίναμε μέσα να δούμε αν είχε κάτι το ασυνήθιστο, το τρομαχτικό. Κάποτε μας τρόμαζε ο πατέρας, κάνοντας την φωνή του να ακούγεται σαν τέρας τρομερό και τρέχαμε τσιρίζοντας προς το μέρος που βρισκόταν η μητέρα μας. Ακόμα θυμάμαι έντονα τα γέλια του πατέρα, τα δυνατά χαχανητά του, καθώς μας έβλεπε να τρέχουμε σαν μύγες που τις ψεκάσανε με αεροζόλ χα χα χα χα

Θυμάμαι στο τετράδιο της ιχνογραφίας, που κολλούσαμε με την αδελφή μου, ξερά φύλλα Φθινοπωρινά και γράφαμε από κάτω το όνομα του κάθε δέντρου από όπου τα κόψαμε. Τι ιερό τετράδιο ήταν εκείνο για μένα. Το έκλεινα θυμάμαι και το χάιδευα χαμογελώντας. Το αγαπούσα πολύ εκείνο το τετράδιο της ιχνογραφίας!

Αυτές ήταν μεγάλες χαρές στις ζωές μας τότε, σαν μικρά παιδιά. Αυτές ήταν αληθινές χαρές, που έφερναν την πραγματική ευτυχία ανάμεσα μας, σαν οικογένεια. Και τις κρατώ πάντα, σαν γλυκές αναμνήσεις, καλά φυλαγμένες στο μπαούλο της καρδιάς μου. Συχνά, εύχομαι να ήμουν ξανά παιδί, να τρέξω στο λιβάδι της ανεμελιάς, ανάλαφρη σαν πεταλούδα. Ξέγνοιαστη στους δρόμους της ζωής,  χωρίς έγνοια και λύπη καμιά. Χωρίς καημό και πίκρα. Αμέριμνη, από κάθε σκληρή πραγματικότητα, που η ζωή κάποτε μας αναγκάζει να υποστούμε.

Είμαι όμως μεγάλος οπαδός της ζωής και της χαράς. Και όσο κι αν όλα πια έχουν αλλάξει και τίποτα πια δεν είναι το ίδιο, όπως τότε που η ζωή μου έμοιαζε με γλυκό παραμυθάκι, χωρίς λύκους, χωρίς κακιά μάγισσα. Όσο κι αν όλα έχουν αλλάξει λοιπόν, εξακολουθώ με μεγάλο ζήλο και επιθυμία, να φέρνω τη χαρά στη ζωή μου ξανά και ξανά, με όποιο τρόπο το μπορώ. Αν έχεις τη χαρά μέσα σου, θα την βρίσκεις παντού, ακόμη κι αν η ζωή σε πάρει να ζήσεις στην άλλη άκρη της γης. Ακόμα κι αν αποχωριστείς όλα όσα πάντα αγαπούσες και αγαπάς. Παιδιά, γονείς, αγαπημένα λημέρια, αδέλφια! Γειτονάκια καλά, οι ζεστοί άνθρωποι της γειτονιάς μας, που ποτέ δεν γίναν φίλοι μας – εκτός από κανά δυο – μα με ένα περίεργο τρόπο τους νιώθαμε πάντα, σαν φύλακες στις ζωές μας. Σαν καλοί άγγελοι που μας προσέχανε. Και φυσικά οι καλές φίλες… Ποιος ζει χωρίς φίλους καλούς…

Πολλοί άνθρωποι όμως, ζουν μόνοι, πολλοί άνθρωποι δεν έχουν φίλους. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν αγάπη, δυστυχώς. Το βλέπω εδώ που ζω σε μεγάλη κλίμακα. Θεωρώ όμως ότι πια στις μέρες μας, είναι μια πραγματικότητα που συμβαίνει παντού. Αλλού ίσως περισσότερο από κάποια μέρη. Λόγω κουλτούρας κυρίως.

Η ζωή έχει παράξενους δρόμους. Μερικές φορές ενώ μας ταλαιπωρεί, πρέπει να την εμπιστευόμαστε, επειδή πάντα μας φανερώνει πιο κάτω το καλύτερο. Θα ξανά ζήσω το Φθινοπωρινό ‘σχολείο’ της καρδιάς μου, εκεί στα μέρη που μεγάλωσα. Θέλει ο χρόνος, υπομονή και πίστη πως το καλό ποτέ δεν χάνεται.

Αφιερωμένη λοιπόν η σημερινή μου ανάρτηση, στους εραστές του Φθινοπώρου! Και σε όσους μπορούν να παραμένουν, κάπου σε μια γωνίτσα μέσα τους, παιδιά.

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

20140922_184123

20140924_182830

 

 

 

 

 

20140922_182458

 

αναμνησεις

 Θυμάμαι στο τετράδιο της ιχνογραφίας, [….] Τι ιερό τετράδιο ήταν εκείνο για μένα…Το αγαπούσα πολύ εκείνο το τετράδιο της ιχνογραφίας!

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

32 Comments

  1. Souzana Psara says:

    …. kai se osoun mporoun na paramenoun paidia ….
    agapimeni mou xxx

    • Domenica says:

      megaleio gia tin psyhi mikri mou!!! “…Αφιερωμένη λοιπόν η σημερινή μου ανάρτηση, στους εραστές του Φθινοπώρου! Και σε όσους μπορούν να παραμένουν, κάπου σε μια γωνίτσα μέσα τους, παιδιά.”

  2. fobero!!!xxxxx……ola auta mas sfragisan, mas edwsan ba8os, krima pou alla3an ola!!! wraio to ta3idi pou me pires !!! thanks roza naziara!!!xaxa love u!!!!!!!!!!!

    • Domenica says:

      Έλα να ταξιδέψουμε να πάμε σε άλλα μέρη του νου που πάντα μας γυρνάνε εκεί στα ωραία χρόνια που είχες λουλούδια μες την καρδιά! …Η πιο καλή γκαρσόνα είμαι εγώ γι αυτό με κέφι όλους τους κερνω love you 2

  3. ALKYONI says:

    Πολύ ωραίο το αρθρο σου για το φθινόπωρο καλή μου!!!!!
    Εγώ κούκλα μου θυμάμαι κάτι που έκανες και χαμογελώ!!!!!!
    Όταν είσουν μικρούλα, μόλις έμπαινε ο Σεμπτέμβρης ήθελες να
    φοράς παλτό, ρε παιδί σου έλεγα είναι ζέστη ακόμα, τίποτα εσύ
    μα αφού κρυώνω μάμα μου έλεγες και το φορούσες και άς ζεστενόσουν!!!
    Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ μου, είσουν ένα όμορφο μωρό μα χαρά γεμάτο!!!!! Αχ κόρη μου τι μου θύμησες τώρα, να είσαι καλά να γράφεις
    όμορφα, να σε καμαρώνω, με αγάπη και θαυμασμό Αλκυόνη….

    • Domenica says:

      Και εγώ το θυμάμαι αυτό μανούλα. Άνοιγα το ερμάρι σου και μόλις που αντίκρυζα τα χειμερινά ρούχα, κτυπούσε η καρδιά μου χαρούμενα. Μα πόση αγάπη με τον Χειμώνα πια…. χα χα χα…
      Και θυμάμαι που δεν ήταν κρύο αλλά τα φόραγα και εσύ να προσπαθείς μάταια να με πείσεις να τα βγάλω, αφού ο καιρός ήταν ακόμα ζεστός. Μια ζεστή Φθινοπωρινή αγκαλίτσα για σένα! Στην στέλνω με όλη μου την αγάπη.

  4. Zeta Stefanou says:

    …φθινοπωρινή καλημέρα…με συγκίνησες πολύ…υπέροχη γραφή…θα δω με προσοχή το blog σου…χαίρομαι για την φιλία μας….!!!!…….http://youtu.be/lGjRu9pNerQ

    • Domenica says:

      Σε ευχαριστώ πολύ! Πάντα με συγκινεί η ζεστή ανταπόκριση των ανθρώπων. Αν κάτι πάντα με ενοχλούσε στη ζωή είναι η χλιαρή συμπεριφορά. Σε ευχαριστώ για την θερμή πάντα ανταπόκριση σου. Φαίνεσαι γεμάτος άνθρωπος και πολύ ζεστός! Δώρο για τον περίγυρο σου!

      • Zeta Stefanou
        …και μένα μου αρέσουν οι ζεστοί & δοτικοί άνθρωποι, όπως είσαι και εσύ!!! …συγχαρητήρια για τους ζωγραφικούς σου πίνακες!!!…μιας και το αγαπημένο σου λουλούδι είναι τα ηλιοτρόπια να σου χαρίσω ένα πίνακα της κόρης μου συνοδεύοντάς τον με την υπέροχη μουσική της Ρεμπούτσικα “Θάλασσα από ηλιοτρόπια”…http://youtu.be/h6mYLnbL6u0?list=RDwpy7HqrV5rc

        • Domenica says:

          Σε ευχαριστώ πολύ! Έφτασε η ζεστασιά της καρδιάς σου ίσα με εδώ που βρίσκομαι!:-) χχ

        • Koula Ro Za says:

          Koula Ro Za … its a treasure on earth to know the truth always, no matter what… this is the only way to true happiness and peace of mind! This is my personal goal in life!

          • Zeta Stefanou says:

            …σ΄ευχαριστώ από καρδιάς…τα λόγια σου με χαιδεύουν…είσαι τόσο γλυκός άνθρωπος …εκφράζουν την καλοσύνη & την αγάπη που έχεις μέσα σου….σου στέλνουμε και εγώ και η Μυρτώ την αγάπη και τα φιλάκια μας…!!! Μακάρι κάποια στιγμή να συναντηθούμε..!!!

          • Domenica says:

            Μιλάμε την ίδια “γλώσσα” για αυτό. Δεν βρίσκεις κάθε μέρα ανθρώπους που να μοίαζουν τα χνώτα μας, έλεγε η γλυκιά μου γιαγιάκκα. Χαίρομαι πολύ για την γνωριμία μας και εύχομαι μια μέρα οι δρόμοι μας ίσως συναντηθούν. Η ζωή έχει παράξενους δρόμους…

  5. Dionysia Menegatou says:

    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Koula Ro Za

  6. Demetra says:

    Κούλα μου μας πήρες πίσω στο χρόνο σε ένα υπέροχο φθινοπωρινό ταξίδι! Σ’ ευχαριστούμε!!

    • Domenica says:

      Όμορφη ψυχούλα Δημητρούλα μου! Η καλύτερη μου ζωή – προσωπικά – ήταν εκείνα τα χρόνια! Η παιδική ηλικία! Με τίποτα δεν συγκρίνεται!χχ

  7. Kristiarod Rodosthenous says:

    Piges polla xronia piso omos posa mou thimises xxxx

  8. Marios Ioannou says:

    ΣΤΕΛΛΩ ΣΤΗΝ ΦΙΛΗ ΜΟΥ Koula Ro Za την αγάπη μου για να συναντήσει το φθινόπωρο της στη μακρυνη Αλάσκα.ΤΙσ προάλλες παρακολούθησα στο Ακρωτήρι που αναφέρεις την παράσταση που κάνανε στην πλατεία του χωριού η ερασιτεχνική ομάδα του Ακρωτηρίου.Φυσούσε πολύ ….φθινόπωρο…
    Ακρωτήρι- Αλάσκα και οι μνήμες μπερδεύονται γλυκά .οπως της ζωής οι μέρς μας….αγκαλιές και φύλλα φθινοπωρινά

    • Domenica says:

      Και ανταποδίδω πάντοτε στην αγνή αγάπη που κάνει βόλτες και στα πιο μακρινά μέρη του κόσμου χχ

  9. Πανέμορφα τα λες Κούλα μου!

  10. Yiota Riala says:

    Koula Ro Za mou apisteutes eikones,alhthina logia polles anamnhseis!mou thumises k mena tosa polla eilikrina san na taezhsa xana auta ta elaxista lepta pou to diavasa!mou dhmiourghses xara alla k lupei pou efugan ola auta ta xronia toso eukola!oso gia ta paidia ontws OLA osa eipes isxuoun..k osoi einai kathimerina mazi tous pisteuw oti tha einai panta eutixismenoi anthrwpoi afou mas upenthumizoun sunexws poies einai oi xares oi alhtheis ths zwhs!!!
    euxaristw pou m to esteiles…mou gemhses thn kardia m!!
    se agapw polu polu!!!!!xxx

    • Domenica says:

      Αγαπούλα μου γλυκιά εγώ σε ευχαριστώ που είσαι τόσο αληθινή και όμορφη ψυχούλα. Διαμαντάκι αστραφτερό! Λαβιου

  11. Georgia Tryfonos says:

    prosarmostikes fetos stin alaska. fainete apo tis foto. na sai panta eftichismeni agapimeni domenicoula mas leipeis poli filia pollaaaaaaaaaa

  12. Zeta Stefanou says:

    …έτσι είναι τα πράγματα Κούλα μου…η ζωή κάνει τους κύκλους της…ελπίζω να είμαστε στο κέντρο τους…!!!…(αν και είναι παραπονιάρικο το τραγουδάκι)…….άκουσέ το…… http://youtu.be/7YITj_sxa3s

    • Domenica says:

      Πολύ όμορφο τραγουδάκι αλλά ευτυχώς οι στίχοι δεν αντανακλούν πλέον στη ζωή μου… αν το άκουγα πέρσι όταν ήμουν βυθισμένη σε βαθιά νοσταλγία… θα έδενε η αυγολέμονη…

  13. Elpida Koyioni says:

    … χάσαμε ένα διαμάντι απο την Κύπρο από τότε που έφυγες Ντομένικα μου. και το έχει τώρα η Αλασκα, ελπίζω να μην αργήσεις πολύ να ξανά έρθεις στην Κύπρο…

    • Domenica says:

      Διαβάζωντας τα λόγια σου Ελπίδα μου, ενιωσα βαθια ευγνομωσυνη για την αγαπη και φιλία σου… Και που υπαρχουν ανθρωποι που βλεπουν και εκτιμουν αυτο που ειμαι… αμα ζεις τοσο πολυ μακρια απο τα μερη που γεννηθηκες και εμαθες να ζεις ολα σου τα χρονια, κατι τετοια γραμματα σταζουν μελι στη ψυχη. Εσύ είσαι το διαμάντι φίλη μου και χαίρομαι τόσο που σε γνώρισα! χχ

Leave a Reply

Your email address will not be published.