Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Oct 26

Το Νησί!

island1Σήμερα, θέλω να γράψω για αυτή τη ξαστεριά που πρόβαλε ξανά μες την ψυχή μου. Τώρα βουλιάζω σε λίμνη αγάπης, μα δεν πνίγομαι! Γιατί αυτού του είδους η νοσταλγία, δεν με γεμίζει πίκρα πια, μα με γεμίζει μ’ ανύποτη χαρά. Με κάτι γλυκό, που ούτε εγώ η ίδια, δεν μπορώ να προσδιορίσω. Οι αναμνήσεις, που πριν κάρφωναν χιλιάδες μαχαίρια στην ψυχή μου, τώρα γίνανε φίλες καλές και στην αναπήδηση κάθε ανάμνησης μέσα στο μυαλό μου, χαμογελώ με χαρά, που μπορώ και τις έχω. Άλλοι δεν έχουν καν αναμνήσεις χαράς και κεφιού. Ακόμα και οι αναμνήσεις από ανθρώπους που με πίκραναν βαθιά, μου χαράζουν πια ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη. Έτσι γίνεται άμα καθαρίσει η ψυχή, απ’ την ασχήμια.

«…Ήσουν κυπαρίσσι στην αυλή μου αγαπημένο…»

Κάθε φορά που ακούω τους στίχους αυτού του τραγουδιού, αισθάνομαι μια βαθιά γλυκιά νοσταλγία για τον τόπο μου, για τα μέρη όπου μεγάλωσα. Ξαφνικά κλείνω τα μάτια και γίνομαι ξανά παιδί, μέσα στην φαντασία μου. Τρέχω στην αγκαλιά του πατέρα μου και ακούω το δυνατό του γέλιο! Χώνομαι ξανά σαν τότε, μέσα στις γερές του παλάμες, που πάντα με προστάτευαν με τόση αγάπη. Και γίνομαι σαν έμβρυο ξανά, μέσα σε ζεστή μήτρα τρέφομαι την ζωή, ξανά απ’ την αρχή, μέσα απ’ την ζωή της μητέρας μου.

Ταξιδεύω μέσα από τους στίχους, λες και τρέχω σε κάμπο αναμνήσεων, εισπνέω την φρεσκάδα κάθε Άνοιξης που γεμίζει με κήπους την ψυχή μας. Στίχοι που με αυτούς ταυτίζονται απόλυτα οι άνθρωποι που βίωσαν τον σκληρό αποχωρισμό της πρώτης πατρίδας. Βλέπεις, οι πρώτες εντυπώσεις στις ζωές μας, είναι και οι πιο γερές. Αυτές που βγάζουν τις πρώτες ρίζες και μας σημαδεύουν για πάντα. Εγώ λέω πάλι, πως είν’ η χαρά που μας σημαδεύει πιο πολύ, με αόρατες αλυσίδες. Αλυσίδες που για λίγο ίσως, βαραίνουνε τις ψυχές μας. Ίσως και μερικές φορές να την βουλιάξουνε. Μα κρατήσου εκεί που πας να πέσεις, κρατήσου γιατί ένα ‘Νησί’ σε περιμένει. Μια στεριά πάντα ξεπροβάλει μέσα απ’ το βαθύ πέλαγος, που για λίγο χάθηκες. Νησί, με καινούργιους θησαυρούς! Γράφει η ζωή, ξεδιπλώνει σιγά-σιγά την ιστορία μας.

«…Θα ‘χω κρεμάσει φυλαχτό, στο παραθύρι τ’ ανοιχτό, την καρδιά μου σαν αστέρι…»

Είναι ίσως το πιο αγαπημένο μου τραγούδι, «Τώρα που πας στην ξενιτιά»! Μουσική, Μάνος Χατζιδάκις σε στίχους Νίκου Γκάτσου. Χιλιοτραγουδισμένο από καταξιωμένους καλλιτέχνες, όπως είναι η Νανά Μούσχουρη, η Αρλέτα, η Μαρινέλλα, ο Μάριος Φραγκούλης, ο Γιώργος Μούτσιος, η Έλλη Πασπαλά και άλλοι. Ένα τραγούδι που σίγουρα εμπνεύστηκε μια ψυχή, η οποία πάλεψε με τα κύματα του αποχωρισμού. Με την λαχτάρα της επανασύνδεσης.

Αναπολώ με σιγουριά χαράς πια! Η πίκρα και το παράπονο, που με έπνιγαν καθημερινά, έχουν πια υποχωρήσει. Σαν καλεσμένοι, που δεν ήσαν ποτέ ευπρόσδεκτοι στη γιορτή μου. Τώρα βλέπω καθαρά, πως η ζωή έχει ένα παράξενο τρόπο να μας αποκαλύπτει ξανά την χαρά. Έμαθα να την εμπιστεύομαι, όταν σκοτεινιάζει. Η ζωή χαρίζει ξανά και ξανά και αν δεν ξέρεις να εισπράττεις, γίνεσαι δυστυχισμένος.

«…Στ’ όμορφο ακρογιάλι καρτερώ να μου ’ρθεις πάλι, σαν μικρό χαρούμενο πουλί…»

Η τότε έντονη επιθυμία της αντάμωσης, που κυριολεκτικά γεννούσε χιλιάδες πληγές μέσα μου, τώρα πια γεννά την χαρά που κρύβει μέσα της η ανυπομονησία, καθώς κτίζουμε τα καινούργια όνειρα μας. Στη θέση της πίκρας, έχει τώρα έρθει η ευγνωμοσύνη. Στη θέση της θλίψης, έχει τώρα έρθει η χαρά και η γαλήνη. Είναι αλήθεια λοιπόν, πως άμα ζητήσεις θα λάβεις; Η απλά φάνηκα τυχερή!…

Έκτισα κρυφά μια εκκλησιά μέσα μου και κούρνιαζα καθημερινά, εκεί πλάι στα αναρίθμητα κεριά που άναβαν οι επιθυμίες και ευχές μου. Και μέσα από τις προσευχές μου, ξανά γεννήθηκα. Έκτισα κρυφά μια εκκλησιά μικρή μες τη ψυχή μου, γεμάτη ταπεινοφροσύνη.

«Μόνον όταν γίνεις υπηρέτης, θα γίνεις μέγας.»

Η ψυχή δεν χρειάζεται μεγαλεία για να εισακουστεί, μήτε έχει ανάγκη χρυσά παράθυρα και χρυσές πόρτες. Η έδρα της ψυχής είναι πρώτα η γαλήνη και  ακολουθεί η αγάπη. Αυτά τα δύο γεννούν τα υπόλοιπα. Κυρίως γεννούν, την συμπόνοια και την κατανόηση. Αυτός που δεν μπορεί να κατανοήσει, αδιαφορεί. Και αυτός που αδιαφορεί, δεν μπορεί να συμπονήσει εύκολα.

Γνώρισα και ένα «Θεό» εκείνη την εποχή την δύσκολη. Μου ‘μαθε τραγούδια χαράς, ενώ με έβλεπε να κλαίω…

«…Μέχρι ο καιρός να περάσει θέλω να τραγουδάς, μου είπε.»

Μου μίλησε για ένα πηγάδι …

«…Άνοιξα στον κήπο μου πηγάδι, να ποτίζω τα πουλιά, να έρχεσαι κι εσύ πρωί και βράδυ σα μικρή δροσοσταλιά. Ήρθες μια βραδιά με τον αγέρα, αναστέναξ ’η καρδιά, σού `πα με λαχτάρα “καλησπέρα” και μου είπες “έχε γεια”…»

Έτσι άρχισα δειλά-δειλά να χαμογελώ ξανά, μέσα σε εκείνη τη μικρή εκκλησιά, που έκτισε μέσα η ψυχή μου. Και είδα το μικρό μου εκκλησάκι, να φυτεύει κήπο και γέμισε παντού ο τόπος λουλούδια… μέσα στη ψυχή μου αμέτρητα λουλούδια. Και έτσι ήρθε ξανά το φως και η χαρά. Γιατί αγαπημένοι φίλοι μου, έχει ο καιρός γυρίσματα. Δεν είναι πάντα, βράδυ ο ουρανός. Δεν είναι πάντα πυκνό σκοτάδι η νύκτα. Έχει και νύχτες με φεγγάρι… γεμάτες άστρα φωτεινά.

«…Και έλα μαζί να φτιάξουμε, μια νύχτα με πανσέληνο. Και έλα μαζί να παίξουμε κρυφτό σαν δυο παιδιά. Έλα να ταξιδέψουμε μαζί ως τον παράδεισο. Αχ, έλα να πετάξουμε μαζί σαν δυο πουλιά!..» Στίχοι, Σοφία Παπαδοπούλου και Μουσική, Γιάννης Γεκτίδης.

Και ήλιος βγαίνει μετά την καταιγίδα και τα πουλιά ξανά κελαηδούν. Και έχουμε Άνοιξη, μετά την βαρύ χειμωνιά και ξημερώνει μια αυγή, κάθε καινούργια μέρα. Και ο ήλιος σαν λαμπάδα αναμμένη στέκεται εκεί, να τα ξεσκεπάζει όλα. Όλα όσα το σκοτάδι κρύβει. Αγαπώ πολύ το χρώμα του ήλιου κι ας μην μπορώ να το κοιτάξω. Αυτό το ζεστό κίτρινο του χρυσαφιού. Χρυσάφι καρδιάς κι όχι χρυσάφι της γης τα άψυχο. Αυτό, που ζεσταίνει τους ανθρώπους, μα δεν τους καίει. Γιατί να θυμάσαι, πως ότι λάμπει δεν είναι χρυσό.

Διάβασα κάποτε πως, πρέπει να νιώθουμε κάθε μέρα χαρά! Να χαιρόμαστε το δώρο της ζωής! Και μα αυτήν, τα τόσα άλλα δώρα που απλόχερα μας δόθηκαν απ’ το σύμπαν. Σε όλους ανεξαιρέτως και χωρίς καμμιά διάκριση. Λουλούδια, δάση, βουνά, θάλασσες, λιβάδια, απέραντη γη. Και άνθρωποι, γεμάτη η γη ανθρώπους. Έχει και καλούς ακόμα. Ψάξε, θα τους βρεις. Ίσως ζουν μόνοι, κάπου κοντά ή κάπου μακριά. Με τη χρυσή καρδιά τους όμως, φτάνουν παντού. Έχε την πίστη σου ψηλά, στα θεία, στα φωτεινά τα πλάσματα κι ας μην τα βλέπεις. Αγάπα τους ανθρώπους, αλλά μην κτίζεις ποτέ σε άνθρωπο. Κτίζε ψηλά, εκεί που δεν χαλά το κύμα, το κάστρο της πίστης, επάνω σε υγρή άμμο.

Δεν έχει ωραιότερο δώρο, από το να μπορείς να δίνεις. Μεγάλη χαρά και αξία στη ζωή. Να είσαι δότης χαράς και να μπορείς με την αγάπη να γιατρεύεις έστω και λίγο τον διπλανό σου. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο και αυτή είναι η ομορφιά ανάμεσα μας. Έχουμε όμως όλοι την ίδια επιλογή κάθε μέρα. Φως ή σκοτάδι; χαρά ή λύπη; καλοσύνη ή κακία; συγχώρεση ή εκδίκηση; παρελθόν ή παρόν;

Χιλιάδες δρόμοι η ζωή, χιλιάδες επιλογές στα χέρια μας. Διάλεγε την χαρά πάντα, γιατί με αυτή θα ζήσεις αιώνια!

Αφιερωμένο λοιπόν το σημερινό μου άρθρο, στην καινούργια μου φίλη Τούλλα, που ήρθε τόσο αναπάντεχα στη ζωή μου και την γέμισε δροσιά!

Σε ευχαριστώ!

Καλή συνέχεια μπλοκοφίλοι μου!

Κούλα Ροδοσθένους Zajac

Domenica~

sun1

 

Summer weather Aug 27...The MSC Magnifica cruise ship enters the

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

15 Comments

  1. Toulla says:

    Κούλα μου καλή κι’αγαπημένη φίλη,

    καθώς διάβαζα το καινούργιο σου άρθρο, ενιωθα να με εκφράζουν ολα αυτά που εγραφες…τι ωραίο χάρισμα σου εδωσε ο Θεός Κουλίτσα μου.. νιώθω τόσο μα τοσο τυχερή που σε ανακάλυψα στο facebook! (δεν θα σταματήσω να το επαναλαμβάνω!!!)..

    Με συγκίνησες στο τέλος οταν διάβασα οτι το αφιέρωσες σε μένα!! σ’ευχαριστώ απο τα βάθη της ψυχής μου.

    Θυμάμαι οταν ημουν και εγώ στα ξένα, και σιγοτραγουδούσα το “ησουν κυπαρίσι στην αυλή αγαπημένο..και πολλά αλλα τραγούδια, που μου θύμηζαν το “Νησί”..οπως το “τωρα που πας στην ξενητειά πουλλί θα γίνω και θαρθώ δακτυλίδι να σου φέρω..¨ “σαν απόκληρος γυρίζω στην κακούργα ξενητειά” … “μην με στείλης μάνα στην Αμερική” και πολλά άλλα…ομως τολμώ να πώ οτι Στα Ξένα Ημουν Ελληνας και στο Νησι Ειμαι Ξένος!!! εχουν αλλάξει πολύ οι ανθρωποι Κούλα μου, και πίστεψε με ζηλεύω τους ξενητεμένους!!!

    Ο Θεός να σ’εχει παντα καλά εκει στην μακρινή αλλα τόσο “κοντινή” Αλάσκα. Χιλια ευχαριστώ ακόμη μια φορά.. “Ερχονται τα θαύματα εκεί που δεν τα περιμένεις!!” και εγω ετσι νιώθω για την φιλία μας.

    Να σε χαίρεται η μανούλα σου! τα παιδιά σου και ο King σου! και ολοι εμεις που τωρα σε εχουμε γνωρίσει και μπηκες στην καρδιά μας.

    φιλάκια πολλά
    Τούλλα
    χχ

    • Domenica says:

      Και άλλο τόσο με συγγινεί η δικιά σου ανταπόκριση και ζεστή φιλία. Δεν εκφράζονται πια οι άνθρωποι στις μέρες μας. Κρύβονται ακόμα και από τον ίδιο τον εαυτό τους και όταν συναντώ ψυχές σαν και την δικιά σου, χαίρομαι τόσο πολύ Τούλλα μου! Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου και σου εύχομαι πάντοτε τα καλύτερα! Ότι δεν βρήκες εδώ, στη γή, να είσαι σίγουρη θα το συναντήσεις μετά σε μια ζωή πιο αληθινή που θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει! Πολλά φιλάκια χχχ

  2. elpida says:

    domenicoula mou mpravo
    opos panta, polli oraio
    to exeis esi to exeis eise thisavros

    • Domenica says:

      Ελπιδάκι μου τι ευχάριστη έκπληξη! Σε ευχαριστώωωω!!! Φιλάκια φραουλίτσα μου χε χε

  3. Dionysia Menegatou says:

    Σε θαυμάζω πάντα αλλά δεν έχω πολύ χρόνο να γράφω……!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  4. Maria Baskous says:

    Κούλα μου, το άρθρο σου έχει πολυ βάθος! Ναι, συμφωνώ μαζι σου: “Η έδρα της ψυχής είναι πρώτα η γαλήνη και ακολουθεί η αγάπη”. Η εσωτερική γαλήνη είναι το ύπατο αγαθό για την άνθρωπινη υπαρξη. Αποτελεί το στερεό βάθρο, που στέκοντας επάνω του γνωρίζεις τον εαυτόν σου και απο εκεί ατενιζεις τον γύρω, αλλά και υπεράνω σου κόσμο. Αυτός που έχει γαλήνη μπορεί να μιλά με τον εαυτόν του, να δοκιμάσει την ικανοποίηση πως θα σταθεί “ενώπιον ενωπιω” και να επιτύχει το “Γνώθι σε αυτόν”. Τότε και μόνο μπορεί να φτάσει στην κατάσταση εκείνη να αγαπά κάθε μορφή και κάθε συνείδηση, χωρίς να περιμένει και οι άλλοι να τον αγαπούν. Η αγαπη του τότε γίνεται η τροφή της ψυχής του, και με αυτή θα μεγαλυνεται και θα ανυψώνεται!

    • Domenica says:

      Μαρία μου σε ευχαριστώ πάντα για τον όμορφο εσωτερικό σου κόσμο και για τα σχόλια που μου αφηνεις! Η ζωη μας θα ελεγα …μοιάζει με χορό. Ποτέ χορεύουμε επάνω σε τραχιά βράχια, ποτέ σε χρυσή αμμουδιά. Και ζώντας, μαθαίνουμε!

    • Dionysia Menegatou says:

      Μπράβο Maria Baskous !!!!

  5. Zeta Stefanou says:

    …. μια αγκαλιά….αναμνήσεις για να γείρεις το κεφάλι ..να αισθάνεσαι τυχερός που υπάρχουν..γιατί είναι και άνθρωποι που δεν έχουν ούτε αυτές……..http://youtu.be/v2rpj3Cw71o

    • Domenica says:

      Εχεις μεγαλη καρδια αγαπημενη Ζετα!!! Πραγματικά χαίρομαι που σε συνάντησα στο δρόμο μου, έστω και έτσι… *αγγαλίτσα*

  6. ALKYONI says:

    Μα τι να πώ αγαπημένη μου??
    Είναι τόσο μα τόσο άρτια γραμένο μέσα απο την υπέροχη
    ψυχή σου, που τα λόγια είναι πολύ φτωχά να περηγράψω
    αυτά που ένιωσα διαβάζωντας το, ένα θα σου πώ σε ευχαρηστώ
    πολύ κορούλα μου χρυσή, μου φωτίζεις την ψυχή!!!!!!!!
    Με απέραντη αγάπη και θαυμασμό!!!!!
    Η φίλη σου Αλκιώνη…..

    • Domenica says:

      Μανούλα μου φίλη μου χρυσή Αλκιώνη μου, πόσο χαίρομαι όταν μου γράφεις για φως ψυχής και που εγώ το παιδί σου αξιώθηκα να σου προσφέρω τέτοιο δώρο ζωής! Σε αγαπώ πολύ, σε λατρεύω! χχ

  7. Ρουλα Ασπιωτη says:

    μπραβο αγαπη μου είναι πανεμορφο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  8. Maria Smith says:

    Κουλλα μου πολύ ωραίο το νησί. κατάλαβα μέσα απο αυτό ότι θα πληγώθηκες πολύ απο ανθρώπους και απο τον αποχωρισμό των αγαπημενων σου προσώπων. αλλά κατάλαβα μέσα απο αυτό το αρθρο ότι άρχισες να γιατρεύεις τις πληγές σου. τον παλιο καιρο όταν ξενητευόταν ο κόσμος ήταν πολύ πιο σκληρο γιατί δεν μπορούσαν να στραφούν πίσω και να επισκευτούν τους δικους τους εύκολα. τώρα με την νέα την τεχνολογία ο καθένας μπορει να πάει πίσω έστω και μια φορα τον χρόνον αλλά επίσης με τα τηλεφωνα και τα ήμεηλ μπορουμε να έχουμε επαφη καθε μερα ή καθε βδομάδα με τους αγαπημενους μας. καταλαβω τον πονο καθε ξενιτεμενου. όμως είναι αληθεια ότι ο χρονος γιατρευει και τις χειρωτερες πληγες. χαίρωμαι που σιγά σιγά βρίσκεις τον δρόμο σου και γαληνεύεις. πιστευω ότι όλοι βρισκώμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε αυτη την στιγμη γιατι αυτο ειναι το πεπρωμενο μας. περιστασεις και ανθρωποι συνωμωτουν με το σύμπαν να μας φερουν εκει που πρεπει να είμαστε. για αυτο όπου και να βρισκωμαστε πρεπει να αγαπουμε την καινουργια μας πατριδα γιατι μας υωθέτησε οσο καιρο την χρειαζωμαστε. την πατριδα που μεγαλωσαμε παντοτε θα την αγαπουμε και θα της είμαστε ευγνωμων για όλα όσα μας έχει μάθει.φιλάκια απο το Λονδίνον xxx

    • Domenica says:

      μου αρεσε πολυ εκεινο που εγραψες…. <<<<πιστευω ότι όλοι βρισκώμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε αυτη την στιγμη γιατι αυτο ειναι το πεπρωμενο μας. περιστασεις και ανθρωποι συνωμωτουν με το σύμπαν να μας φερουν εκει που πρεπει να είμαστε. >>>

      Μεγαλη και ομορφη αληθεια!!!!

      Σε ευχαριστώ!!!!

      χχχχχ

Leave a Reply

Your email address will not be published.