Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Nov 01

Όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη πάντα ανοίγει!

door yes

«Η τύχη τα διακατέχει όλα. Να’ χεις το αγκίστρι πάντα έτοιμο. Μες στο νερό, εκεί που δεν περιμένεις, είναι το ψάρι» ~ Οβίδιος

Κάποτε φαντάζομαι τις μέρες, σαν μεγάλες ξύλινες πόρτες, που κάθε πρωί με το άνοιγμα των ματιών μας, ανοίγουν κι αυτές διάπλατα. Πότε με ενθουσιασμό και πότε βαριεστημένες. Εξαρτάται από τις διαθέσεις μας και τις φάσεις που περνάμε στη ζωή. Όμως κάθε μέρα, αρχίζει η ζωή, ξανά και ξανά. Και άλλοτε, φαντάζομαι τις μέρες σαν μικρούς βοηθούς, με ξύλινα ποδαράκια να περπατάνε στο μονοπάτι της ζωής μας και μαζί να φτιάχνουμε ένα δρόμο. Τον δικό μας δρόμο.

Όταν περάσουν τα χρόνια, συχνά θα πιάνεις τον εαυτό σου, να κοντοστέκεται και να κοιτά για λίγο πίσω. Θα σου φαίνεται, να έχουν περάσει τα χρόνια πολύ γρήγορα. Θα λες, «Πως μεγάλωσαν έτσι τα παιδιά…»  πως μεγάλωσες έτσι και εσύ. Όλα φαντάζουν να έχουν συμβεί, τόσο γρήγορα. Και να φανταστεί κανείς πως όταν ήμασταν στην εφηβεία, λαχταρούσαμε να μεγαλώσουμε για να κάνουμε επιτέλους ότι θέλαμε εμείς. Με πιάνουν τα γέλια άμα το σκέφτομαι αυτό. Που να ξέραμε, πως όταν θα μεγαλώναμε, θα νοσταλγούσαμε τόσο πολύ την νιότη μας.

Από την άλλη όμως είναι σπουδαίο και όμορφο να μπορεί κανείς, να χαίρεται όλες τις ηλικίες. Είναι πολλές οι καλές φίλες, που μου έχουν πει, πως η κάθε ηλικία έχει τις χάρες της. Φτάνει κανείς να αγαπά την ζωή.

Αν την αγαπώ λέει. Δεν την χορταίνω τη ζωή! Και είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να κάνω και δεν με φτάνει κάποτε ο χρόνος. Μα έμαθα να αρκούμαι εύκολα και στα λίγα, αυτά τα οποία χωρούν μέσα σε μια μόνο μέρα.

Πριν λίγες μέρες, έλαβα ένα γράμμα από μια καινούργια φίλη, που κατοικεί στο όμορφο Λονδίνο και θα ήθελα να μοιραστώ εδώ μαζί σας, κάτι πολύ όμορφο που μου έχει γράψει.

«…πιστεύω ότι όλοι βρισκόμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε αυτή την στιγμή γιατί αυτό είναι το πεπρωμένο μας. Περιστάσεις και άνθρωποι συνωμοτούν με το σύμπαν να μας φέρουν εκεί που πρέπει να είμαστε…»

Άμα το καταλάβουμε αυτό, όλα θα ρέουν αβίαστα και με αγάπη! Ακόμα και οι στραβές μας μέρες, δεν θα είναι και τόσο άσχημες, γιατί θα μάθουμε να μην αντιστεκόμαστε. Να τα δεχόμαστε όλα με πνεύμα συμφιλίωσης. Τουλάχιστον να δεχόμαστε, αυτά που δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Τα υπόλοιπα, θέλουν μόνο υπομονή και περισσότερη προσπάθεια.

Έζησα και το πρώτο μου Χάλογουην χθες και έφερα στο σπίτι τις πρώτες μου τεράστιες κολοκύθες. Αυτές που μου έφτιαξαν στο σχολείο τα παιδιά. Όταν τις τοποθέτησα στην είσοδο του σπιτιού, έμοιαζαν σαν παραμύθι και στη μέση η πόρτα μου. Ακούμπησα το χέρι στη πόρτα και για μια στιγμή σκέφτηκα.

«Ας αρχίσει λοιπόν το παραμύθι!»

Δεν φεύγει με τίποτα από μέσα μου το παιδί. Το κουβαλώ διαρκώς όπου κι αν είμαι. Και ειδικά τώρα που εργάζομαι με παιδιά, αισθάνομαι παιδί όσο ποτέ άλλοτε. Ένα παιδί σε ένα μεγάλο σώμα. Βλέπω μα άλλα μάτια τον κόσμο, διατηρώντας φυσικά πάντοτε την καχυποψία μου, επιβάλλεται. Όμως το να βλέπεις ξανά τον κόσμο – έστω μερικές φορές – μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού, είναι μεγάλο δώρο και χαρά. Παλιά θυμάμαι σε διάφορες δουλειές που έκανα, ήταν ξεκούραστο το σώμα, μα η ψυχή μου έπληττε. Τώρα κουράζεται το σώμα, μα η ψυχή δημιουργεί και χαίρεται πολύ.

«Δεν σκοτώνει η δουλειά τον άνθρωπο, μα η έγνοια.» ~Ρώσικη παροιμία

Άμα αγαπάς αυτό που κάνεις για εργασία, γίνονται όλα ανάλαφρα και υποχωρεί σε μεγάλο βαθμό, το αχρείαστο και ανόητο άγχος, που συχνά εμείς οι μεγάλοι κουβαλάμε μέσα μας, χωρίς ουσιαστικό λόγο. Ξεχνάμε μου φαίνεται, πως τίποτα δεν είναι αιώνιο σε αυτή τη ζωή και πόσο μάλλον εμείς με τα φθαρτά μας σώματα.

Πόρτα λοιπόν η κάθε μέρα που ξημερώνει. Πόρτα που ανοίγουμε, εντελώς ανυποψίαστοι, τι θα μας φέρει η καινούργια μέρα. Γιατί παρόλα τα πλάνα και σχέδια μας, υπάρχουν τόσες ανατροπές και εκπλήξεις στη ζωή. Άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε δυσάρεστες. Το μέλλον όμως είναι για όλους μας ανεξαιρέτως, άγνωστο. Και το άγνωστο, ενώ μας προκαλέι πολλές φορές φόβο, μας φέρνει συνάμα και τον ενθουσιασμό, με την χαρά του νέου! Έτσι γεννιέται η ελπίδα. Όταν δεν ξέρουμε τα μελλούμενα, μπορούμε να ελπίζουμε ακόμα. Για ότι κι αν είναι αυτό που επιθυμούμε.

Πέρασαν δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια, από εκείνη την ημέρα που ευχήθηκα, να είχα την ευκαιρία για μια καινούργια ζωή. Ναι, μια άλλη ζωή. (Αυτός θα είναι και ο τίτλος του βιβλίου που γράφω εδώ και τέσσερα χρόνια.) Και αν κάποιος τότε μου έλεγε, «Θα γίνει πραγματικότητα η επιθυμία σου σε δεκαεπτά χρόνια…» νομίζω θα με έπιανε τρέλα και απελπισία να περιμένω τόσο πολύ. Για αυτό έχει μεγάλη χάρη το ‘άγνωστον’. Να μην ξέρουμε πότε και αν θα γίνει το όνειρο μας, πραγματικό. Να ελπίζουμε, να αγωνιούμε! Αυτή είναι η χαρά της ζωής.

«Στον άνθρωπο που γνωρίζει που πάει η οικουμένη, δίνει δρόμους!» ~ Τζόρνταν

Και πέρασαν τα δεκαεπτά χρόνια, από τότε που έκανα εκείνη την ευχή. Και η επιθυμία μου, έγινε πραγματικότητα. Έστω κάτω από αντίξοες συνθήκες. Δεν έρχονται όλα όπως θα θέλουμε. Το να αποχτήσουμε όμως μέσα στο χρόνο, αυτό που κάποτε ευχηθήκαμε, είναι μεγάλο δώρο ζωής. Είναι μεγάλη επιτυχία και καλή τύχη. Ακόμα κι αν στο δρόμο αναγκαστήκαμε να περάσουμε μέσα από ‘πόρτες’ λύπης και πίκρας.

«Τότε μόνο κλείνει ο Θεός την πόρτα, όταν ανοίγει μία άλλη!» ~ Παϊσιος γέρων

Και το δώρο της ζωής, μέσα από αβάσταχτο πόνο, δεν γεννιέται; Δεν είναι ένα τρανταχτό μήνυμα για όλους μας, το πώς γεννιέται ένα μωρό! Έτσι και τα όνειρα, με κόπους κτώνται. Και άλλοτε ανοίγουν μπροστά στα μάτια μας πόρτες διάπλατες και άλλοτε κλείνουν οι πόρτες βροντερές μπροστά στα μάτια μας. Μα να θυμάσαι πως, άμα κλείνει μια πόρτα ανοίγει μια άλλη, καμαρόπορτα. Αυτό μας δεν λέγανε οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας!

«Όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει, αλλά συχνά κοιτάζουμε τόσο λυπημένα και για τόσον καιρό την κλειστή, που δε βλέπουμε αυτή που άνοιξε για χάρη μας» ~ Μπέλ Αλεξάντερ Γκράχαμ

Έτσι είναι η ζωή κι οι δρόμοι της. Γεμάτοι πόρτες που κλείνουν και ανοίγουν. Και εμείς, το παραμύθι!

 

Κούλα Ροδοσθένους Zajac

Domenica~

door1

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

11 Comments

  1. ALKYONI says:

    Κορίτσι μου αγαπημένο, έχω δύο μάτιια και θάθελα άλλα
    δύο να διαβάζω τα άρθρα σου, είναι όλο είκόνες αυτά που
    γράφεις, ναί καλή μου και εγώ το πιστεύω αυτό, ότι κλείνη μια
    πόρτα ανοίγει καμαρόπορτα, φτάνει να είμαστε εκεί να την δούμε
    και να περάσουμε απο κάτω, τότε θα έχουμε άπλετο φώς στην
    ψυχή μας και θα βλέπουμε πιο καθαρά!!!!!!!
    Ομόρφηνες την Κυριακή μου κόρη μου με αυτά που έγραψες σε
    ευχαρηστώ και πάλι να έχεις τα καλά όλου του κόσμου!!!!!
    Με απέραντη αγάπη και θαυμασμό η μάνα σου…….
    Και παντοτινή φίλη σου Αλκιώνη…..
    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

    • Domenica says:

      Αληθεια μαμα, σου ομορφηνα την Κυριακη σου?
      Αυτο και αν ειναι δωρο για μενα.

      Σε ευχαριστω παντα… για ολα…λατρεμενη μανουλα χχχχχ

  2. Dionysia Menegatou says:

    «Όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει, αλλά συχνά κοιτάζουμε τόσο λυπημένα και για τόσον καιρό την κλειστή, που δε βλέπουμε αυτή που άνοιξε για χάρη μας» ~ !!!!!! Δε θα με χάλαγε καθόλου αν έγραφες και λίγο στη διάλεχτό σου ……

    • Domenica says:

      Χαχαχα αλήθεια? Δεν θα καταλάβεις όμως την κυπριακή διάλεκτο Διονυσία μου!

  3. Σειρήνα says:

    Γράφε, γράφε κορίτσι μου να μας ξεστραβώνεις! Σου έδωσε χάρισμα ο Θεός και το μοιράζεσαι μαζί μας μέσα από την σελίδα σου στο διαδίχτυο. Αυτό είναι το νόημα του να αξιοποιεί κανείς το χάρισμα του, όταν το μοιράζεται με άλλους ανθρώπους. Να είσαι πάντα καλά, σε ευχαριστώ, μου φτιάχνεις κάθε φορά την μέρα. Πολλά φιλιά από Αθήνα.

    • Domenica says:

      Σειρήνα της Αθήνας! Σε ευχαριστώ πολύ! Έτσι είναι όπως τα γράφεις… τα δώρα-χαρίσματα, αν δεν τα μοιράζεσαι, μένουν άδεια, μόνα και άραχνα. χ

  4. Antigoni Charalambous says:

    Πολύ ωραίο φιλενάδα, αισιόδοξο και αληθινό!!!

    • Domenica says:

      Χαίρομαι που σου άρεσε φιλεναδούλα μου καλή! Σε ευχαριστώ χχ

  5. Dionysia Menegatou says:

    έχεις μέσα σου την Άνοιξη, την Ελλάδα , τη δημιουργία , πολυτάλαντη …… συγγραφέας , ποιήτρια , ζωγράφος , μαγείρησσα , εργαζόμενη , σύγυγος ….. Πανέμορφη Ελληνίδα !!!Απλά είσαι γεμάτη ενέργεια από αγάπη !!!

    • Domenica says:

      πω πω… οπως λεμε στην Κυπρο, με εκανες φοινιτζιάν! χε χε.. να σαι καλα Διονυσια μου για τα καλα σου λογια! Προσπαθω καθε μερα οπως ολοι μας για το καλυτερο. Η ζωη ειναι γλυκια και συντομη! Τα σχόλια σου είναι δωρεάν εντορφίνες Διονυσία μου, Ευχαριστώ!! χα χα χα *αγγαλίτσα*

Leave a Reply

Your email address will not be published.