Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Jan 26

Τα λημέρια της καρδιάς και του νου, δεν είν’ τα ίδια.

Alaska DreamerΑλάσκα, βράδυ Σαββάτου, νέος έτος φρέσκο στις αρχές του ακόμα, το 2015. Μπήκε νέα χρονιά και όλοι σκεφτόμαστε πως καλύτερα πράγματα θα έρθουν στη ζωή μας. Ίσως αυτή να είναι η χρονιά μας, αυτή που θα πραγματοποιήσει τα όνειρα μας. Αυτά δεν σκεφτόμαστε όλοι, κάθε νέα χρονιά; Το σπουδαίο είναι να επιθυμεί κανείς ό,τι μπορεί να αποκτήσει. Κάποτε ονειρευόμαστε πράγματα και καταστάσεις, που αν τύχει και συμβούν, δεν τα αντέχουμε. Για αυτό καλό θα ήταν, να προσέχουμε τι ευχόμαστε, επειδή μπορεί και να γίνει.

Όπως στην περίπτωση μου. Για πολλά χρόνια ονειρευόμουνα την Αλάσκα, μια χώρα μαγική, ονειρική, γεμάτη χιόνια. Νόμιζα παλιά πως στην Αλάσκα είναι συνέχεια Χειμώνας. Και σαν λάτρης του χειμώνα, αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους, που ήθελα να ζήσω κάποτε εδώ, σε αυτή τη πανέμορφη χώρα. Όμως τώρα διαπιστώνω πως στην Αλάσκα, όλες οι εποχές είναι πανέμορφες και κυρίως το Καλοκαίρι, όπου είναι σαν την Άνοιξη της Κύπρου. Ένας δροσερός καιρός, με καταπράσινη τη φύση παντού, με πανέμορφα λουλούδια γεμάτη όλη η πλάση.

Θυμάμαι, πως όταν ονειρευόμουνα την Αλάσκα, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, πίστευα πως, ποτέ δεν θα γίνει. Ένιωθα ότι ήταν άπιαστο όνειρο και κατά κάποιον τρόπο, αυτό με έκανε να νιώθω ασφαλής. Ώσπου μια μέρα προς μεγάλη μου έκπληξη, αυτό το όνειρο που χάιδευα στη σκέψη μου για χρόνια, πήρε σάρκα και οστά. Στην αρχή το δέχτηκα μουδιασμένη, μετά όταν συνειδητοποίησα την βαρύτητα του, αποφάσισα να μην περπατήσω εκείνο τον δρόμο. Ήξερα πολύ καλά τι με περίμενε, αφού σε εκείνο το δρόμο είχα παλαιότερα ξανά περπατήσει πριν αρκετά χρόνια. Και τι δεν θα έδινα αυτή τη στιγμή, να έπαιρνα το χρόνο πίσω σε εκείνη την ημέρα, όπου ξεκάθαρη είχα αποφασίσει πως δεν θα πήγαινα να συναντήσω εκείνο το όνειρο που το λέγανε Αλάσκα. Όμως όταν εμείς κάνουμε πλάνα, ο Θεός γελά… Έτσι δεν λένε; Η ζωή παρακάτω φύλαγε άλλα και από δω τα ‘φερε, από δω τα πήρε, βρέθηκα τελικά επάνω σε ένα αεροπλάνο, να ταξιδεύω προς το όνειρο που σύντομα θα μετατρεπόταν σε εφιάλτη. Όχι γιατί η ζωή στην πανέμορφη Αλάσκα, δεν είναι ωραία. Επίγειος παράδεισος είναι εδώ, αλλά για μένα ο παράδεισος έχει και άλλο όνομα, οικογένεια, φίλοι! Κάποιος είπε πως, μια ωραία ανάμνηση είναι πιο ωραία από την ευτυχία που την προκάλεσε!

Η αίσθηση του ξεριζωμού, η απώλεια της πρώτης πατρίδας, η προσπάθεια ισορροπίας ανάμεσα σε δυο διαφορετικούς κόσμους, η αναζήτηση ταυτότητας στη νέα γη, ακόμα με παιδεύει. Λιγότερο με βασανίζει βέβαια, αφού χάραξα πορεία και ζωή πια στην νέα μου ‘κατοικία’. Εδώ στην Αλάσκα, συνεπώς είναι πολλά αυτά για τα οποία είμαι πλέον ευγνώμων. Αχάριστη δεν είμαι, παρόλα ταύτα όμως, η ανάγκη για επιβίωση και η αναζήτηση της χαράς, είναι καθημερινή προσπάθεια και πάλη.

Θέλω να κατορθώσω να κρατήσω τις ρίζες μέσα μου, χωρίς όμως να τις αφήνω να με διαλύουν κάθε φορά που οι μνήμες ζωντανεύουν ανελέητες μέσα στη ψυχή και στο μυαλό μου. Θέλω να υπάρχω σε αρμονία με τα πάντα, με το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Είναι πολύ δύσκολο ξέρεις… Κάποιες φορές μάλιστα, φαντάζει και έως ακατόρθωτο. Να θες και τα δύο κομμάτια ταυτόχρονα, το τότε και το τώρα. Να συγκατοικείς με δύο εαυτούς. Τον παλιό και τον καινούργιο που γεννήθηκε. Να τους φροντίζεις ταυτόχρονα και αυτοί όλο και να διεκδικούν από εσένα διαφορετικές πραγματικότητες. Αυτή είναι η κατάρα του μετανάστη. Το έχω μάλιστα συζητήσει και με αρκετούς άλλους μετανάστες, οι οποίοι ζουν αρκετά χρόνια στο εξωτερικό και με έχουν διαβεβαιώσει πως ναι, έτσι είναι. Όταν κανείς μεταναστεύσει σε άλλη χώρα, διχάζεται πλέον ανάμεσα σε δυο πατρίδες.

Είναι σαν γλυκόπικρο κρασί, σαν ηλιοβασίλεμα με πανσέληνο μαζί, σαν ξημέρωμα την ώρα του δειλινού. Σαν όαση ερήμου, στην παγωμένη ανταρκτική. Δύο αντίθετα, δύο άκρα. Μα πρέπει να ζεις μα αυτά. Αδύνατο, σκέφτεσαι τώρα. Κι όμως, συμβαίνει και είναι κάποιες φορές αφάνταστα εξαντλητικό.

Σκέφτομαι εσάς, τους ανθρώπους που η οικονομική κρίση στο τόπο μας, σας προξένησε πολλά προβλήματα και δυστυχία.  Και ναι αναμφίβολα, είναι και αυτή μια αβάσταχτη πραγματικότητα. Τα οικονομικά αδιέξοδα, η ζωή χωρίς εισόδημα και η έλλειψη οικονομικής ασφάλειας, οπωσδήποτε, φέρνουν την κόλαση και την μιζέρια. Και είναι αυτός ο λόγος που αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη που βρίσκομαι σήμερα εδώ στην μακρινή Αλάσκα, γιατί πολύ πιθανών να ήμουν στην κατηγορία των άσχημων οικονομικών περιπτώσεων της κρίσης. Δυστυχώς όμως το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Η έλλειψη της οικογενειακής θαλπωρής, των καλών φίλων και της αγάπης τους, δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα. Δεν έχω βρει ακόμα υποκατάστατα. Δεν νομίζω να υπάρχουν. Δεν έχω βρει ακόμα τις ισορροπίες που θα με στηρίξουν στη νέα αυτή πορεία ζωής. Κάποιες φορές γαντζώνομαι από την αγάπη που έχω προς την ζωγραφική, κάποιες άλλες φορές καταφεύγω στην ομορφιά της φύσης εδώ, που είναι κατά ένα τρόπο θεραπευτική. Κάποιες άλλες φορές επιλέγω την δουλειά σαν τρόπο διαφυγής. Όλο και κάτι θα βρω να βοηθήσω την ψυχή που τόσο διψά, για όλα όσα έχασε.alone in alaska

Βλέπεις στη ζωή, πάντα κάτι κερδίζεις, αλλά και κάτι χάνεις. Ίσως τελικά αυτό να είναι ισορροπία. Γιατί εμείς οι άνθρωποι, αν το σκεφτείς λιγάκι, τα θέλουμε όλα. Και την πίτα σωστή και τον σκύλο χορτάτο. Υπάρχει κάτι σαν καταφύγιο ανάμεσα στην ευτυχία και στην δυστυχία. Αυτό που εξασφαλίζει η μετριοπάθεια. Χιλιάδες κεριά μπορούν να ανάψουν από ένα κερί και η ζωή αυτού του κεριού δε θα μικρύνει. Όπως το κερί έτσι και η ευτυχία ποτέ δε μικραίνει όταν μοιράζεται. Το είπε ο Βούδας.

Αυτό τώρα είναι το όνειρο μου, αυτός είναι τώρα ο σκοπός της ζωής μου. Να ζήσω όσο υπόλοιπο ζωής μου απέμεινε, σε αρμονία. Αναζητώ καθημερινά την χαρά και την γαλήνη. Ευτυχία άλλωστε δεν σημαίνει να πετά κανείς στα σύννεφα, ούτε να γελά συνέχεια. Όσο και αν προσπαθήσουμε να την ορίσουμε, στο μόνο που μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι, είναι πως η ευτυχία είναι υποκειμενική. Ο καθένας μας θέτει τα δικά του κριτήρια για το πως, πότε, με τι ή με ποιους την νιώθει. Για κάποιους είναι πιθανόν συνυφασμένη, με τις επίγειες απολαύσεις ή με το συναίσθημα της χαράς και της ευφορίας. Για άλλους είναι η σχέση με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και για άλλους η επίτευξη στόχων ή ακόμα και το αίσθημα ότι ανήκουν κάπου ή είναι ταγμένοι σε ένα σκοπό. Ή και όλα αυτά μαζί…

Το σίγουρο είναι ότι η ευτυχία δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση, ούτε μας χτυπάει ξαφνικά από το πουθενά. Είναι όμως στιγμές που γεμίζουν με χαρά και αισιοδοξία τη ζωή μας. Είναι το αίσθημα ολοκλήρωσης και πληρότητας που αισθανόμαστε με διαφορετικούς τρόπους ο καθένας μας. Εξάλλου, ανάλογα με τη φάση της ζωής μας στην οποία βρισκόμαστε, τα κριτήρια μας για το τι ορίζουμε ως ευτυχία διαφοροποιούνται. Κάτι που μας έκανε ευτυχισμένους στα είκοσι μας χρόνια, μπορεί να μην μας κάνει πια ευτυχισμένους στα τριάντα ή στα σαράντα μας. Καθώς αλλάζουμε μέσα μας, αλλάζουν και οι ανάγκες μας, οπότε και όλα όσα χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Πριν μερικές μέρες μιλούσα με κάποιο πολύ σοφό άνθρωπο και μου είπε τα παρακάτω λόγια…

«Κάποιες φορές, για να προσεγγίσουμε την ευτυχία πρέπει πρώτα να περάσουμε μέσα από τη δυστυχία του πόνου ή της απώλειας. Γιατί μόνο τότε μπορούμε να αναγνωρίσουμε, τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε για να γίνουμε πραγματικά ευτυχισμένοι. Πριν όμως ξεκινήσουμε το κυνήγι της ευτυχίας, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να προσδιορίσουμε προς τα πού πρέπει να κοιτάξουμε. Αυτό είναι το πιο σημαντικό μέρος της αναζήτησης της αληθινής ευτυχίας και που αυτή βρίσκεται για μας!»

Η ευτυχία θεραπεύει το σώμα, μόνο η θλίψη αναπτύσσει τη δύναμη του νου. Μόνο δια του πόνου μαθαίνουμε και αναπτυσσόμαστε πνευματικά και νοητικά. Τα λημέρια όμως της καρδιάς δεν είναι τα ίδια με του νου.

Μέσα από τις προσωπικές μου αναζητήσεις, στο ταξίδι που λέγεται ‘Ζωή’, μέσα από τα προσωπικά μου βιώματα, τα σοφά λόγια που κατά καιρούς ακούω ή διαβάζω, μέσα από την φτωχή μου λογική και κατανόηση, συμπεραίνω ένα πράγμα. Πως εκεί που είναι η καρδιά σου, εκεί είναι η ευτυχία σου.

Μερικοί υποστηρίζουν πως, δεν είναι πάντοτε αυτό, τόσο απλό.

Αντιθέτως, πολλές φορές είναι περίπλοκο.

Αναρωτιέμαι… είναι?

Θα κλείσω με μια όμορφη, μεγάλη αλήθεια!

«Αναπόφευκτη στη ζωή μας η αλλαγή και η απώλεια.

Η ευτυχία και η ελευθερία μας, εξαρτώνται από την προσαρμοστικότητα και την ευκολία μας στην αλλαγή»

~Βούδας~

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

alaska land

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

6 Comments

  1. Yiota Kyr says:

    …….kai eimaste kai emeis edo pou menoume piso…
    Pou dinoume tin diki mas mahi…
    Alla i zoi….etsi ine…kai tous anthropous pou agapas prepei na tous afineis na zoun to oneiro tous….
    Fevfoun oi filoi mas koullitsa enas enas…I kypros dioxnei ta pedia tis..
    Omos, min xehnas, exeis ton anthropo sou koulla m ..kai na thinase afta pou ezises stin kypro last time u were here
    O theos…i zoi…i tixi….sou edose mia megali efkeria/evlogia…
    Enjoy it….

    • Domenica says:

      Kardoula mou se efharisto pou moirastikes afto to mynima mazi mou… to xero oti kai piso na gyriso tha eho allou eidous provlimata, den yparchi to telio senario Yiotoula mou… omos einai toso dyskolo na zis makria apo tin oikogenia kai tous filous sou stin ilikia mou toulahiston… para poly dyskolo … einai fores pou den xero an tha antexo… vlepis etyhe na eho kai mia yperohi oikogenia, an kai hasame ton papa mou pou itan o trelaras mas, o panemorfos glentzes mas, akoma ehoume tin hara anamesa mas kai einai afti i hara pou mou lipi edo… oso magiki ki an einai i Alaska… Tha synehiso omos tin prospathia giati akouo polla kato sti kypro, polla dysaresta pou me tromazoun. xx

  2. Dionysia Menegatou says:

    Χθες που όλη η Ελλάδα ψήφιζε Τσίπρα !!!! Αυτό το αεροπλάνο έφερνε το κοριτσάκι μου ΝΥ. μόλις 6.30΄ το απόγευμα ώρα Αμερικης ….. Καταφύγιο ….. ευτυχία ….. δυστυχία …… κερί ……
    ?

    • Domenica says:

      Διονυσία μου ποσο σε καταλαβαινω… ο αποχωρισμος ειναι σκληρο πραγμα, αλλά αμα ειναι για το καλο της, να εισαι χαρουμενη!!!

  3. Stella Arizona says:

    Αυτό που λες και γράφεις και δεν σε νοιάζει αν τσαλακωθεις αυτό είναι ελεύθερη πένα. Το χαίρομαι πολύ.

    Μετανάστες. Έχει που ζουν πάντως ζωή βασιλιάδες. Φαντάζομαι ότι όλοι. Κάθε άνθρωπος και μια ιστορία.

    • Domenica says:

      Σε ευχαριστώ για το μήνυμα σου. Ναι φυσικά εχει μετανάστες που ζουν σαν βασιλιαδες, όταν εχεις την ευχερια να πηγαινεις Ελλαδα καθε χρονο και να βλεπεις τα παιδια σου καθε 3- 4 μηνες τοτε εισαι ευλογημενος μεταναστης και απο τους 12 Θεους του Ολυμπου χε χε χε
      Και ολα αυτα φυσικα ειναι δυνατα οταν υπαρχει χρημα.
      Δεν εχουμε ομως ολοι αυτη την ευχερια να κινουμαστε τοσο ευκολα και σε τοσο συχνα διαστηματα ετσι ωστε να μην υπαρχει η πικρα του αποχωρισμου.
      Οπως το ειπες. Καθε άνθρωπος και μια ιστορία.

Leave a Reply

Your email address will not be published.