Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Feb 28

Μένω σε κάποια γειτονιά…

nostalgia

Γειτονιές… αχχχ αυτές οι γειτονιές, μιλώ για τις γειτονιές των παιδικών μας χρόνων. Τότε που ήταν αλάνες, τότε που τα παιδιά παίζαμε στο δρόμο, με το βλέμμα να τρέχει ώσπου έφτανε. Και όχι καρφωμένο όλη μέρα, σε ένα κουτί που το λέμε σήμερα κομπιούτερ. Τώρα πια, από μικρά μαθαίνουν πως οι γειτονιές τους, οι αλάνες τους, είναι αυτό το κουτί και αυτά τα πλήκτρα. Εκτός και αν υπάρχουν γονείς που τρέχουν ακόμα στις εξοχές και στα λιβάδια και χαίρονται στη φύση τη ζωή. Γιατί ζωή χωρίς φύση, δεν λέγεται ζωή.

Γειτονιές… τι μεγάλη αξία έχουνε στη ψυχή και στο μυαλό μου τώρα περισσότερο, πάρα ποτέ άλλοτε. Ένας παλιός γλυκός στοίχος λέει … «Μένω σε κάποια γειτονιά, φτωχική γειτονιά, που ’χει σπίτια χαμηλά, όλοι οι άνθρωποι εκεί έχουν πάντα γιορτή, και μοιράζουνε φιλιά….»

Εδώ που ζω, πάνε δύο χρόνια σχεδόν, οι πολύ φτωχικές γειτονιές δεν έχουν καμιά σχέση με τους πιο πάνω στίχους. Φτώχεια στην Αμερική, σημαίνει τις περισσότερες φορές κίνδυνος, σκοτωμοί, φόβος. Και ζούνε μα αυτό και το συνηθάνε. Είναι άραγε αλήθεια, πως με το χρόνο όλα τα συνηθά ο άνθρωπος? Αναρωτιέμαι…

Και εγώ, παιδί ακόμα, μα ανέμελη ψυχή, θυμάμαι τις δικές μας φτωχικές γειτονιές, που ήταν μια αγκαλιά, ένα μοίρασμα, ένα τραγούδι. Άσπρες κορδέλες σε μικρές φτωχικές γειτονιές, που μέρα νύχτα τραγουδούν, για τον έρωτα μιλούν, λέει ο στίχος.

Θυμάμαι έντονα, πόσα πράγματα κάναμε στην γειτονιά μας, παιδί όταν ήμουνα και έφηβη μετά. Βγαίναμε έξω αργά το απόγευμα και μέναμε μέχρι αργά το βράδυ, κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

«…Μάθαμε τον έρωτα στα σκαλιά της εισόδου, παίζοντας κρυφτό, βώλους και κουτσό. Μάθαμε το φίλημα στη γωνιά της βεράντας, παίζοντας στριφτό, αγάλματα, γιατρό. Και τραγουδούσανε τ’ άλλα παιδιά, “Δεν περνάς, κυρα Μαρία”, κι εγώ σε φίλησα στην πρώτη ευκαιρία…»

Άλλα χρόνια εκείνα, άλλες εποχές. Οι δικές μας γλυκές φτωχικές γειτονιές. Η αγάπη, ο έρωτας, το μίσος, η τρέλα… αυτά δεν αλλάζουν όπου κι αν ζεις.. σε όποια χώρα κι αν βρίσκεσαι, ακόμα και σε οποιαδήποτε εποχή. Σταθερές αξίες σε όλο τους το μεγαλείο, αναλλοίωτες στο χρόνο.

Μα αλλάζει η μόδα και με αυτή αλλάζουν και οι άνθρωποι συνήθειες. Η μόδα είναι αυτή που φέρνει ένα άλλο τρόπο ζωής. Μόδα στα ρούχα, μόδα στο φαγητό, μόδα στις ασχολίες, μόδα σε όλα.

Η γειτονιά μου εδώ στην Αλάσκα, μπορεί να μην έχει τη γλύκα που γεννιέται από το οικείο, έχει όμως κάτι το πολύ μαγικό. Τα χιόνια, τα θεόρατα βουνά απέναντι πνιγμένα στο χιόνι. Κάθε πρωί, μια αυγή που με πνίγει στην απόλυτη μαγεία και κάθε απόγευμα ένα ηλιοβασίλεμα που με μεθά.

Όσο φαντασμαγορική κι αν είναι η αυγή εδώ, όσο κι αν με μεθά το πανέμορφο ηλιοβασίλεμα της Αλάσκας, δεν έχει αυτή την γλύκα που ανέτελλε μέσα στη ψυχή μου εκείνο το παλιό, το δικό μου ξημέρωμα και δειλινό, πίσω στα δικά μου, της καρδιάς μου τα γνώριμα λημέρια. Όλα εδώ έχουν την σφραγίδα, «ξένα». Παρόλα ταύτα όμως σιγά σιγά μαθαίνω και τα αγκαλιάζω όλα, κάνοντας τα γνώριμα και οικεία. Ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να ζει με τα δώρα που του προσφέρει η ζωή στο παρόν στάδιο. Μόνο έτσι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι.

Και ευελπιστώ πως με τα χρόνια όλο αυτό θα αλλάξει, καθώς ο χρόνος θα περνά, θα γίνεται καλύτερο. Αν όχι σαν τότε, σίγουρα με έναν άλλο καινούργιο τρόπο, που ξέρει ο χρόνος να γεννά. Ήδη άλλαξαν πολλά, με το πέρασμα μόνο δύο χρόνων. Το γκρίζο πέπλο που σκέπαζε συχνά την ψυχή μου πέρσι, άρχισε δειλά-δειλά να γίνεται γαλάζιο. Σαν του ουρανού το στρώμα που γεμίζει την ψυχή μας, με ελπίδα και χαρά.

Σκέψεις Παρασκευής βράδυ… μένω σε κάποια γειτονιά… άλλοτε εδώ κι άλλοτε εκεί στις παλιές καλές μέρες του παρελθόντος…

Όσο ζω, ελπίζω… και εγώ και εσύ!

“…Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο, που ήξερε και έπαιζε τ’ ακορντεόν.

Κι όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος,

φωτιές στα χέρια του άναβε τ’ ακορντεόν…”

Αφιερωμένο σε σένα αγαπημένε μου φίλε, πατέρα και αδελφέ. Χάραξες με τον πιο γλυκό τρόπο, τα νεανικά μας χρόνια, παίζοντας πότε μπουζούκι και πότε ακορντεόν!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

11 Comments

  1. Μαρια Ψαρρα says:

    Γλυκειά μου Κούλα..φίλη μακρινή..γίναμε φίλες μέσω fb..έχει και τα καλά της η τεχνολογία..σου στέλνω την αγάπη μου..να ξέρεις πως σε σκέφτομαι..να σε πάντα καλά..σου στέλνω πολλά φιλιά!

  2. ALKYONI says:

    Σε ευχαρηστώ κουκλίτσα μου για το αφιέρομα στο μουσικό
    μας που έφυγε αλλά πάντα είναι μαζί μας στις καρδιές μας!!!!!
    Ξύπνησες όμορφες αναμνήσεις αξέχαστες, έχεις απόλυτο δείκιο
    κούκλα μου για τις παλιές φτωχικές αλλά πανέμορφες στο νού και στη καρδιά γειτονιές!!!!!!!! Να είσαι καλά γλυκιά μου και να γράφεις
    πάντα έτσει λυτά και όμορφα, με πολλή αγάπη υποκλείνωμαι
    Αλκυόνη….

  3. Τούλλα says:

    Κουλίτσα μου κι’εγώ υποκλίνομαι!!!!! τι ωραία που περίγραψες τις τότε φτωχικές γειτονιές μας τις γεμάτες απο αγάπη, χαρά, ξεγνιασιά, ένοια για τον γείτονα, την γειτόνισσα… τοτε που παίζαμε ολα τα γειτονόπουλα κρυφτούλι, χοστό, γερμανικό!! αχ μας πήρες πίσω πολλά πολλά χρόνια κουκλίτσα μου!!!! λες και ηταν χθές!! πω πω πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια… Συνέχισε να γράφεις Κούλα μου και να τα μοιράζεσαι μαζί μας. Ευχομαι μια μέρα να εχω στα χέρια μου το βιβλίο σου με ολα αυτα τα ωραία που γράφεις και μοιράζεσαι μαζί μας. Πόσο χαίρομαι που σε γνώρισα μεσω facebook!! εχει και τα καλά της η νέα τεχνολογία!! Νασαι παντα καλά αγαπημένη μου φίλη. χχχχχ

    • Domenica says:

      Ναι οντως εχει και τα καλα της η τεχνολογια, προς Θεου δεν ηθελα να πω το αντιθετο. Απλα λυπαμαι τα νεα παιδακια στις μερες μας που αρκετα απο αυτα ξοδευουν ωρες και ωρες ειτε στον ηλεκτρονικο υπολογιστη, ειτε στα κινητα τους και αυτο πολλες φορες βολευει και τους γονεις που θελουν την υσηχια τους, δυστηχως… Αχχχ Τουλα μου θυμασαι τα παιγνιδια μας? Εγω ανεβαινα πανω στην λεμονια θυμαμαι οταν παιζαμε χοστο και επαιρνα και το αλατι μαζι μου και ετρωγα λεμονια με το αλας… χα χα χα

  4. Ρουλα Ασπιωτη says:

    πανεμορφο Κουλα μου σ’ευχαριστω που με θυμασαι και μου στελνεις!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! τιμη μου!!!!!!!!!!!!!!!!!

  5. Zeta Stefanou says:

    …ο έρωτας…η χαρά και η κινητήριος δύναμη της ζήσης….Σ΄ευχαριστώ καλή μου..!!!!

  6. Thalia Tsamoglou says:

    Γλυκειά μου και ευαίσθητη φιλενάδα σε ευχαριστώ για τα ωραία που γράφεις και χαίρεται η ψυχή μου…. τι ωραίες αναμνήσεις από τη γειτονιά… είμαστε αυτή η γενιά που έτρεξε , επαιξε, σκίρτησε μέσα στο μικρόκοσμο της γειτονιάς … φιλάκια..

    • Domenica says:

      Θάλεια μου πόσο μου αρέσει ο τρόπος έκφρασης σου, πρέπει να αγοράσεις ένα τετράδιο να αρχίσεις να γράφεις λίγο κάθε μέρα, γράφεις πολύ ωραία, με κάνεις και χαμογελώ. χχχχ

Leave a Reply

Your email address will not be published.