Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   May 29

Η εποχή του Facebook!

Facebook 2Έχει καιρό τώρα, χρόνια ίσως, που θέλω να γράψω, για το τι είναι το φατσοβιβλίο, ή αλλιώς σε όλους γνωστό, Facebook. Τι είναι αλήθεια το Facebook?

Ανακούφιση ίσως?

Αναγνώριση?

Αποθήκευση ίσως στιγμών, γεγονότων και απόψεων?

Εξωτερίκευση ίσως του επιφανειακού ή εσώτερου εαυτού μας?

Ας αρχίσω από μένα. Για μένα ήταν αρχικά ψυχαγωγία, να δω τι έχει να μου προσφέρει κάτι που εκατομμύρια άνθρωποι ασχολούνται με αυτό. Τώρα πια, είναι η άμεση ανάγκη με αγαπημένα πρόσωπα. Μια γραμμή επικοινωνίας με τον κόσμο που άφησα πίσω μου, που καθημερινά στερούμαι. Κυρίως, άμεση επικοινωνία με τα παιδιά μου, οικογένεια και φίλους μου. Επίσης είναι για μένα και μια προβολή για το που ζω, στην νέα μου πλέον χώρα, πως τα καταφέρνω και τι βλέπω, εδώ που ζω σε αυτή τη γη, που πολλές φορές μοιάζει λες και έχω αλλάξει πλανήτη. Εικόνες, φωτογραφίες, εντυπώσεις και διάφορα γεγονότα του τόπου που βιώνω, είτε αυτό γίνεται από δική μου επιθυμία, είτε μερικές φορές κατόπιν παράκλησης φίλων και γνωστών.

Κακά τα ψέματα, η τεχνολογία είναι πλέον στις μέρες μας, μια ανάσα, μια γέφυρα που μας κρατάει με σιγουριά ακόμα ζωντανούς, με φυσικά πρόσωπα, που μας το επιτρέπουν.

Τα “likes”!

Αχχ αυτά τα likes! Δωρεάν ενδορφίνες για όλους. Τι είναι οι ενδορφίνες; Είναι μια κατηγορία νευροδιαβιβαστών που παράγονται από το σώμα και χρησιμοποιούνται εσωτερικά ως παυσίπονο. Οι ενδορφίνες έχουν έναυσμα τον πόνο και την προσπάθεια.

Κάθε φορά που οι άλλοι άνθρωποι κάνουν likes, στις φωτογραφίες μας, στις δηλώσεις μας, στα έργα και κατορθώματα μας, λες και βγαίνουμε όλοι σε ένα βάθρο που μας καταχειροκροτούν από κάτω. Αισθανόμαστε αναγνώριση, επιβράβευση και χαρά. Ή απλά αν θέλετε, μας αρέσει η ιδέα ότι κάνουμε τους γύρους μας ευτυχισμένους. Δεν είναι κακό, είναι άλλωστε στην ανθρώπινη μας φύση, έτσι είμαστε καμωμένοι. Δεν φταίμε που νιώθουμε έτσι. Αν και υπάρχουν – έστω και σε μειονότητα – οι άνθρωποι που δεν το έχουν ανάγκη. Είτε γιατί είναι πλήρης, είτε επειδή αγαπούν τρομερά την προσωπική ζωή τους και δεν θέλουν με τίποτα να την προβάλουν, ή γιατί αδιαφορούν πλήρως, για το νομίζουν οι άλλοι για αυτούς.

Η μάνα μου δεν γνωρίζει για το τι είναι το Facebook, όπως ούτε ο παππούς ή η γιαγιά σου, η θεία σου στο χωριό, τα πλάσματα που δεν έχουν τέλος πάντων έρθει σε μεγάλη ή μικρή επαφή με το διαδίχτυο.

Η μάνα μου, έμαθε εξ ανάγκης να μου στέλνει ήμαιλς και έτσι να κρατάμε καθημερινή επαφή. Δεν έχει όμως σελίδα στο φατσοβιβλίο. Της άφησα πριν φύγω, ένα γέρικο λάπτοπ και βασανίζεται η καημένη με αυτό. Κυρίως όταν της στέλνω φωτογραφίες, που για να τις δει, πατάει πάνω σε αυτές με ένα ηλεκτρονικό κλικ και μετά πάει στη κουζίνα να μαγειρέψει, μέχρι αυτές να εμφανιστούν. Τόσο αργό!!! Η αγάπη της όμως και η απέραντη υπομονή που διαθέτει, καθιστούν το έργο αυτό δυνατό. Την αγαπώ διπλά και τριπλά για αυτό.

Τι είναι το Facebook για σένα?

Ασχολία, ψυχαγωγία ή ανάγκη?

Ότι κι αν είναι, είσαι δεμένος με αυτό το «κουτί» καθημερινά. Και είναι το κουτί που αγκαλιάζεις με αγάπη, ανάλογα από τους δέκτες που καθημερινά ανταποκρίνονται. Εάν για τον οποιοδήποτε λόγο, δεν εισπράττεις τα ποθητά αποτελέσματα, συχνά θέτεις σε υπολειτουργία την σελίδα σου, μέχρι να σου περάσει η απογοήτευση, ο θυμός ή η απόρριψη ίσως που δέχθηκες αφού σε κανέναν δεν άρεσε λίγο ή αρκετά η προσθήκη σου, έτσι ώστε να αποδεχθείς τα πολλά «likes», που αρχικά επιθυμούσες. Ή αν ο στόχος, ήταν να περάσεις κάποια συγκεκριμένα μηνύματα, τα οποία πέρασαν εντελώς απαρατήρητα, αφήνοντας σε σένα ένα πικρόχολο συναίσθημα.

Μένεις αποσυνδεδεμένος για κάποιο χρονικό διάστημα και μετά επανέρχεσαι, είτε στη ίδια σελίδα, είτε σε μια ολοκαίνουργια προφανώς με ένα εντελώς καινούργιο όνομα που σε εκφράζει. Και έτσι συνεχίζεις βασικά την ίδια πορεία, με άλλο όνομα που σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα. Προσωπικά, το έπραξα πάνω από τρείς φορές, το ομολογώ. Άλλαξα δύο ή τρία ή και περισσότερα ονόματα. Είχα σοβαρούς προσωπικούς λόγους ναι, αλλά το έκανα.

Και υπάρχει και η μερίδα που είναι σφοδρά εναντίον του Facebook, αφού θεωρούν τρελό και παλαβό το γεγονός, ότι από μόνοι μας, δίνουμε δωρεάν καταστάσεις, φωτογραφίες, γεγονότα και πλήρη βιογραφικό μας, στον οποιοδήποτε. Μέχρι και φωτογραφίες με καυτερά μπικίνι στη θάλασσα. Πόσο επικίνδυνο μπορεί αν γίνει αυτό, αν το καλοσκεφτείς. Και αυτό είναι μια αλήθεια, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Και όχι μόνο δικά μας στοιχεία, αλλά και των μικρών παιδιών μας – όσοι από εμάς το κάνουμε. Ναι, είναι τρελό, κι όμως συμβαίνει.

Είναι ανάγκη ή εθισμός? Και ποια η διαφορά σε αυτό?

Συνήθεια ή εξάρτηση;

Σχεδόν όλοι μας έχουμε έναν γνωστό ή φίλο, που δεν μπορεί να περάσει περισσότερα από μερικά λεπτά, χωρίς να πει στον κόσμο τι συμβαίνει ακριβώς στη ζωή του.

Αυτό συμβαίνει είτε καταγράφοντας ανά λεπτό τι συμβαίνει μέσα στην ημέρα τους, είτε κάνοντας φιγούρα σχετικά με κάποιο τυχαίο συγκρότημα που δεν έχετε ακούσει ποτέ είτε σπαμάροντας τον κόσμο με βαρετές φωτογραφίες από την τελευταία τους νυχτερινή έξοδος.

Αν το Facebook είναι ουσία και γίνεται εθισμός, τότε με ή χωρίς ουσία, όλες οι ανθρώπινες συνήθειες που γίνονται καταναγκαστικές έχουν ένα κοινό στοιχείο, τη μη ελεγχόμενη πια επιθυμία να δημιουργεί κανείς ξανά και ξανά μία ορισμένη βιωματική κατάσταση, όποιες κι αν είναι οι συνέπειες για την υγεία, την οικογένεια, την εργασία, ολόκληρη τη ζωή μας. Ορισμένοι από τους ειδικούς που ασχολούνται με το θέμα, φτάνουν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι κάθε ανθρώπινη ανάγκη, ακόμα και κάθε ανθρώπινο ενδιαφέρον, μπορεί να δημιουργήσει εξάρτηση.

Αισθανόμαστε ένοχοι για το ότι ποζάρουμε μπροστά στην κάμερα μας; Ή έχουμε βγάλει ποτέ μία φωτογραφία του εαυτού μας στον καθρέφτη, για να την χρησιμοποιήσουμε ως φωτογραφία του προφίλ μας; Αυτό είναι ένα δείγμα σοβαρής ματαιόδοξης συμπεριφοράς, μία κατάσταση που την «κολλάει» κανείς από την εκτεταμένη χρήση του Facebook. Μήπως η καλύτερη θεραπευτική μέθοδος είναι να βγούμε έξω με τους φίλους μας? Να πάρουμε την φωτογραφική μας και να διασκεδάσουμε αργότερα, όταν θα κοιτάτε τις φωτογραφίες μας. Στοιχηματίζουμε πως θα υπάρχουν πολλές φανταστικές πόζες, για να χρησιμοποιήσουμε μία ως φωτογραφία του προφίλ μας, που την ίδια στιγμή θα αποτελούν φανταστικές αναμνήσεις τις οποίες αποθανατίσαμε.

Πότε ξεκινά το Facebook, να γίνεται ανάγκη για αναγνώριση, επιβράβευση και προπάντων αποδοχή από τους γύρω μας?

Η δικιά μου γνώμη, είναι πως το Facebook, είναι ακραίως βλαβερό και αχρείαστο. Έστω κι αν ακόμα διατηρώ προσωπικά σελίδα σε αυτό.

Δοκίμασα παλαιότερα την μέθοδο των ήμαιλς.

Δεν πέτυχε.

Πολλοί από τους φίλους μου, χάθηκαν. Και αυτό ήταν για μένα προσωπική απώλεια, μιας και ζω πια σε ένα πολύ μακρινό σημείο του πλανήτη. Στην Αλάσκα.

Είχα θυμάμαι αισθανθεί, πως θα τους έχανα για πάντα. Με το χρόνο αν δεν κρατήσεις επαφή, όλα εξατμίζονται, χάνονται. Και προσωπικά, δεν είχα αυτή την πολυτέλεια.

Facebook λοιπόν και τι είναι για τον καθένα μας ξεχωριστά?

Για μένα, είναι μια γέφυρα να μην χαθώ αλλά και να μην χάσω ότι έχει απομείνει.

Μια ίσως απεγνωσμένη προσπάθεια να κρατήσω μια ετοιμόρροπη γέφυρα, που δυστυχώς ο χρόνος κάποτε – όχι πάντα – γκρεμίζει με το πέρασμα του.

Μα κυρίως έχω αυτή την σελίδα ενεργή για τα παιδιά μου, αδέλφια μου και αγαπημένους φίλους. Όσοι τέλος πάντων, έχουν απομείνει. Δεν χρεώνω τίποτα και σε κανέναν. Ο χρόνος και οι επιλογές μας, κακές ή κακές, έχουν πάντα ένα κόστος. Μας μαθαίνουν όμως κάτι πολύ σημαντικό. Να κοιτάμε την αλήθεια κατάματα. Ποιοι είναι αληθινοί μαζί μας, ποιοι είναι χλιαροί και ψεύτικοι… και σε ποιους ή σε ποιόν μπορούμε να επενδύσουμε ξανά στη ζωή… στον άνθρωπο ή στο χρόνο?

Μια άλλη αλήθεια λέει πως, το Facebook υπήρχε από την αρχαιότητα. Μόνο που τότε ονομαζόταν ναρκισσισμός!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

~Domenica

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

~Domenica

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

14 Comments

  1. christiana anastasiou says:

    ενδιαφερον αρθρο!! είναι τεχνολογια που βοηθα να μην χαθουμε εστω και αν είναι εικονικο.. καποιοι η αληθεια είναι υπερβολικοι στη χρηση του κ προκαλουν.. π.χ. εχω καποιο γνωστο που ασχολειτε με την τεχνη, η οποια είναι παρατραβηγμενη προς το θεμα τρομακτικη κ οι υπολοιποι να κανουν απλα “like” χωρις να σκεφτουν αν οντως αξιζει… λιγα και καλα λοιπον! 🙂 το χειρίζομαι με σταθεροτητα κ δεν το παρακανω! χεχε 🙂

    • Domenica says:

      Σε ευχαριστώ κοριτσάκι μου που άφησες μήνυμα στο άρθρο μου. Ναι καλη μου η τεχνολογια ειναι σαν παραθυρο στον ουρανο ειδικα αμα ξενιτευτεις… μεγαλο δωρο και το εκτιμω βαθυτατα. Υπάρχουν ομως και τα κατα οπως παντου σε ολα τα θεματα ζωης. Και η καταχρηση δυστηχως. Τυχεροι αυτοι που ξερουν να κρατουν παν μετρον αριστο. Μεγαλη ευλογια. Και εγω προσπαθω Χριστιαννα μου να μην ΚΟΛΛΩ χε χε… φιλακια

  2. Θαλεια Τσαμογλου says:

    Απίστευτη ανάλυση.Δεν θα μπορούσες να γράψεις τίποτα περισσότερο ή τίποτα λιγότερο απ’ αυτά που διάβασα. Ετσι ακριβώς πιστεύω και νοιώθω και εγω. Ειναι αυτή την εποχή το μεγαλύτερο μαζί με το skype μέσο επικοινωνίας σε ολο τον πλανήτη. Είναι ομως αυτή η επικοινωνία αληθινή; Πιστεύω πως μπορεί να είναι, ναι. Ειδικά για αυτούς που αναγκάζονται να ζήσουν μακρυά αποτους αγαπημένους τους. Υπάρχουν όμως και οι άλλοι που ψάχνουν να βρουν επικοινωνία με ανθρώπους που εχουν τα ίδια βιώματα μιας άλλης εποχής, με τις ίδιες συνιστώσες και τις ίδιες σταθερές και αξίες και ναι, ευτυχώς βρίσκονται και μπορούν να επικοινωνούν και να νοιώσουν πολύ κοντά. Αλλά μέχρι εκεί όμως. Οταν θέλεις αυτή η σχέση να πάει παρακάτω εκεί υπάρχει πρόβλημα. Δεν μπορεις να νοιώσεις μια αγκαλιά, ενα άγγισμα στο χέρι και αυτό πολλές φορές γίνεται οδυνηρό. Και τότε κάνεις λίγο πίσω για να συνειδητοποίησεις ότι αυτή η σχέση πρέπει να μείνει λίγο χλιαρή, γιατί αλλοιώς πονάει. Είμαι όμως της άποψης ότι καλύτερα να γνωρίσεις ανθρώπους αληθινούς και ξεχωριστούς που θα σε κάνουν και σένα καλύτερο άνθρωπο και ας στεναχωριέσαι που δεν μπορείς να τους έχεις κοντά σου παρά να μην είχες την δυνατότητα να τους γνωρίσις ποτέ….. Σε αγαπώ και σε νοιάζομαι μακρινή δυαδικτιακή μου φίλη και χαίρομαι που είσαι έστω εξ’ αποστάσεως στη ζωή μου και στην καθημερινότητά μου.. Πολλά φιλιά!

    • Domenica says:

      Ααα σπουδαία η ερώτηση σου Θάλεια μου.
      Είναι όμως αυτή η επικοινωνία αληθινή?
      Σε κάποιες μεμωνομένες περιπτώσεις, ίσως ναι είναι αληθινή!!!
      Αλλά πιστεύω πως δυστηχως στις περισσότερες φορές είναι ψεύτικη, επιφανειακή και πρόσκαιρη.
      Καταλαβαινω τι θες να πεις γιατι και εγω αισθανομαι πικρα που δεν μπορουμε για παραδειγμα εσυ και εγω να παμε καπου για ενα καφε, για ενα μεζε, να σε κοιταω και να μιλαμε… ειναι πολυ δυσκολο για μενα που σταθηκα σχετικα λιγο ατυχη με φιλιες εδω. Ειμαι πολυ εγκαρδιος ανθρωπος, τα δινω σχεδον ολα… στους φιλους μου και οικογενεια. Και εδω αυτο το πραγμα δεν υπαρχει και καταλαβαινω τους λογους, συμβαινουν πολλα και ολοι προσεχουν… δεν τους αδικω… αλλα οπως μαθει ο καθεις…. Ισως εδω οι ανθρωποι να χρειαζονται περισσοτερο χρονο να δωθουν. Ισως παλι να εχουν τα δικα τους κριτηρια. Κριτηρια το οποια δεν εχω μαθει ακομα…. δεν ξερω. Το σιγουρο ειναι πως εχω ανακγη μια φιλη να τα λεμε, να αναζητα την παρεα μου συχνα… Ισως πιο μετα γινει και αυτο. Για την ωρα ελπιζω πως ο ερχομος της κορης μου της αγαπημενης, θα καλυψει αυτο το τεραστιο κενο της φιλιας, σε μεγαλο βαθμο. Πολλα φιλια και σε σενα Θαλεια μου… και τι δεν θα εδινα να διακτινιζομουνα τωρα για ενα καφεδακι μαζι σου χχχχ

  3. Alkiony says:

    Πολύ ωραία η ερμινεία σου για το φαίις μπούκ, μα τι όμορφα
    που σύνταξες τις λέξεις μράβο κορούλα μου σε λατρεύω!!!!
    Το διάβασα κόρη και μου φάνηκαι μικρό ακούεις τζαι σύ???
    Με αγάπη παντοτηνή Αλκιώνη….
    Σε ευχαρηστώ πολύ πολύ….
    χχχχχχ

    • Domenica says:

      χα χα χα έχεις πλάκα μάμα μου!
      Ωστε σου φάνηκε μικρό το κείμενο μου ε?
      Αρα σου αρεσε ΠΟΛΛΑ!!!
      Μανουλα μου γλυκια μου σε ευχαριστώ!
      Πάντα δίπλα μου στα καλά και στα άσχημα!
      Έτσι είναι οι μάνες αλλά και οι καλές αληθινές φίλες, πάντα στο πλαί μας, όχι μόνο στις γιορτες αλλα και στις λυπες…

  4. LeRoe says:

    Ωραιο το θεμα σου . Το εχεις Αναλυσει διεξοδικά.. Ειναι ενα θεμα που σμεφτουμουν τωρα οτι ο μμονος τροπος για να γνωρισω κοσμο φιλους, ειναι να κανω fb…. δισταζω ομως για τους λογους που ανεφερες στο κειμενο σου, θελω την προσωπικη μου ζωη να την διαφυλαξω. ειναι πολυ σημαντικο για μενα. ακομα και με ψευδώνυμο εξακολουθει να με κανει να νιωθω αβολα το φεις πουκ. .. Δεν ξερω και καλα την χρηση του κ θελω να προστατευω τον εαυτο μου. Γενικα κατι με ψοβιζει σαυτο το θεμα…νιωθω πως εκτιθεσαι πολυ σε αυτο το πραγμα και ισως να δημιουργησει προβληματα που δεν εχω και θα τα βαλω εγω στη ζωη μου, δεν ξερω…

    • Domenica says:

      Αγαπητε φιλε σε ευχαριστω για το μηνυμα σου. Αν κατι μας φοβιζει ή μας προηδοποιει κατα καποιο τροπο και μας κραταει πισω, ισως πρεπει να ακουσεις αυτη την εσσωτερη φωνη σου. Αν παλι ειναι δισταγμος και φοβος, θα ηταν καλο να το νικησεις. ΜΕ ενα ψευδονημο νομιζω θα εισαι αρκετα ασφαλης. Και κατι αλλο που λεμε συχνα ολοι μας ειναι πως, ο φοβος φερνει την κολαση. Γιαυτο μην φοβασαι αν το θελεις πολυ ΚΑΝΤΟ.

  5. Λειδυ Μπερτ says:

    Αγαπητη φιλη ειναι σπουδαιο να μπορεις να εχεις αμμεση επαφη με τους αγαπημενους σου αμα ζεις μακρια.οπως και εγω πριν χρονια εφυγα απο ελλαδα και ειναι σκληρο να ζεις μακρια απο οικογενεια δεμενη.αλλα διχαζεσαι αιωνια και μαθαινεις να αγαπας την νεα χωρα με τοσα δωρα που σου προσφερει και δισταζεις πολυ εντονα να φυγεις και βασικα νομιζω ειναι πολυ λιγοι οι ανθρωποι ποθ ξενιτευονται και ειναι εντελως καλα.παντα το ενα τους μισο θελει πισω ολα οσα ειχανκαι το αλλο μισο θελει την νεα χωρα.σιχασμος και μεγαλη ταλαιπωρια. ειναι ενα αλυτο προβλημα για μας τπου αλαζουμε χωρα.το facebook ειναι ομως μια λυση και ταυτοχρονα ειναι και προβλημα. καποτε σκεφτομαι καλυτερα να μην βλεπω τι κανουν και πως περνουν,ειναι δυσκολο γιατι θελεις να εισαι εκει και τα βλεπεις ολα να γινονται μεσον φωτογραφιων και βιντεο.δεν ειμαι σιγουρη αν αυτο ειναι καλο.νομιζω με ταλαιπωρει ακομα πιο πολυ το γεγονος αυτο.εσενα?

    • Domenica says:

      Σε ευχαριστω πολυ για το μηνυμα σου. Σιγουρα εχουμε ενα μεγαλο κοινο ολοι οσοι ξενιτευομαστε και τα αναφερες ολα πολυ καλα στο μηνυμα σου. Οντως μεγαλη αληθεια ο διχασμος… κατι ομως που λεω συχνα ειναι πως…. Στη δικια μου περιπτωση, ναι η Αλασκα ειναι μαγικη, με μαγεψε με την φυσικη της ομορφια! Ομως, δεν εχει πιο γλυκια χωρα απο αυτη που μπορεις να ζεις πλαι στα πολυαγαπημενα σου προσωπα, την οικογενεια και καλους σου φιλους. χ

  6. Τούλλα says:

    Κούλα μου συμφωνώ απόλυτα με την μανούλα σου!!!! ήτανε πολύ μικρό το άρθρο σου! Ομολογώ οτι σε κάποια στιγμή, καθώς το διάβαζα, νόμιζα οτι ητανε το τέλος του και ειχα απογοηθτευτεί!!! Δεν φαντάζεσαι την χαρά μου οταν συνειδιτοποίησα οτι συνεχιζόταν!! Μα τι ωραία που τα περιγράφεις!! Σε θαυμάζω ειλικρινά και σε συγχαίρω. Το facebook εμένα προσωπικά μ’αρέσει γιατι ειναι ενας τρόπος άμεσης επικοινωνίας με αγαπημένα σου πρόσωπα. Επίσης σαν καλή ωρα και τώρα που διάβασα αυτο το ωραίο αρθρο που μοιράστηκες μαζί μας. Η μητέρα μου παρόλα τα 80 της χρόνια πολλές φορές μου έλεγε “μπες στο faceboard”!! ha ha ha ετσι το έλεγε, αλλα ηξερε τι ήθελε να πεί “να δούμε αν εχεις καποιο εμαιηλ η φωτογραφίες!!!” της άρεσε πολύ η νέα τεχνολογία!!!
    Νασαι πάντα καλά Κούλα μου και να συνέχισε να μοιράζεσαι μαζί μας την ζωγραφική σου, τους φωτογραφίες σου στα όμορφα τοπία της Αλάσκας, και τα ωραία άρθρα σου στην ιστοσελίδα σου.
    χχχχχχ

    • Domenica says:

      Ποση χαρα μου δινεις Τουλλα μου με αυτα που μου γραφεις! Σε ευχαριστω πραγματικα μεσα απτην ψυχη μου. Ναι και για μενα το facebook ειναι ψυχαγωγια και γεφυρα με τα αγαπημενα μου προσωπα, ασιζητητη! Προσεχω ομως γιατι καποτε κολω και γινεται κουραστικο χε χε….
      Φιλακια κουκλιτσα μου χχχ

  7. Toulla says:

    Ναι Κούλα μου και εγω πιάννω τον εαυτό μου αρκετες φορές να κολλά στο Facebook!! Ομως ειναι όντως μια απόλαυση μια ξεκούραση μια παρηγοριά για τον καθένα μας να μας εκφραζει διαφορετικά. Οταν ειμαι στενοχωρημενη ας πουμε θα βρω καταφυγιο εδω και να διαβάσω διάφορα quotations που να με εμψυχωσουν και να με ανεβάσουν πάλι!! 🙂 αν δεν ηταν το Facebook πως θα γνώριζα την Κουλίτσα τόσα και τόσα μίλια μακριά?? Το Facebook μας εφερε τόσο κοντά!! Νασαι πάντα καλά καλή μου φίλη. Χχχχχ

    • Domenica says:

      Ε ναι αυτο που το πας? Στο Facebook χρωστάμε την γνωριμια μας ΝΑΙ! Και ειναι τα καλα του ιντερνετ αυτα! Οπως ολα στη ζωη ειναι καλυτερα οταν τα κανουμε με μετρο. Τιποτα δεν βλαφτει οταν εφαρμοζουμε το παν μετρον αριστον! Αλλιως ολα μας φθειρουν οταν γινεται καταχρηση. Φιλακια χχχ

Leave a Reply

Your email address will not be published.