Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Jul 15

Κυριακή, Μεσημέρι…

DSCF1039Πάνε τρία χρόνια από τότε που έφυγες απ’ τις ζωές μας. Μα για τις καρδιές που αγαπάνε θα’ ναι πάντα σαν χθες!

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλωγία σε αυτή τη ζωή και σε άλλες χίλιες, από μια αγαπημένη δεμένη οικογένεια, που ο πλούτος της είναι η χαρά, το γέλιο, η αγάπη και η καλοσύνη. Αυτή την οικογένεια είχα την τύχη να μοιραστώ με τα αδέλφια μου και τα παιδιά μου. Δύο υπέροχους γονείς που ο ένας ζούσε πάντα μες τον άλλον. Για μας ήταν αδιαχώριστοι. Γιαυτό πάντα θα πονάει πολύ αυτή η μέρα, η μέρα που έφυγες από κοντά μας και μαζί σου πήρες μεγάλο κομμάτι της χαράς που πάντα βασίλευε ανάμεσα μας.

Ήταν δεκαπέντε του Ιούλη, Κυριακή μεσημέρι… διάλεξες την ώρα που έφυγες, πάνω στο γλέντι, την ώρα του τραπεζώματος. Δεν ήταν τυχαίο, όχι για μένα…

Αγαπημένοι μου φίλοι, με παρακάλεσαν για αυτή τη μέρα, να αναρτήσω το πιο κάτω κείμενο ξανά, στην μνήμη σου αγαπημένε μας πατέρα. Είναι το κείμενο που είχα αναρτήσει την χρονιά που μας έφυγες, το 2012.

Κάτι μου λέει πως σου άρεσε και σένα πολύ, ο τρόπος που σε είχα αποχαιρετήσει, με αυτή την μικρή ιστοριούλα πιο κάτω.

Είσαι πάντα κοντά μας, στην πιο όμορφη θέση της καρδιάς μας.

 

Κυριακή, Μεσημέρι…

«Η Ένγκελς κοιτούσε γύρω της περίεργα, θαυμάζοντας το λευκό γιορτινό σκηνικό. Κάθε φορά που θα ερχόταν πάνω μια ελεύθερη ψυχή, τα πάντα γύρω έλαμπαν περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ειδικές ακτίνες φωτός μπαινόβγαιναν από τις χαραμάδες σύννεφων, κάνοντας τις ψυχές να λαμπυρίζουν στο απέραντο σαν πυγολαμπίδες. Οι προετοιμασίες είχαν να κάνουν πιο πολύ με φως, με μουσική και το ταξίδι που ετοίμαζαν, για να ξεναγήσουν τον νεοφερμένο σε πρωτόγνωρα για εκείνον μέρη, ήταν φυσικά εξωπραγματικό. Όλοι ήταν ‘ψυχούλες’ εκεί πάνω και εργαζόντουσαν για την πιο δυνατή, καλύτερη υποδοχή και καλωσόρισμα στην εκπληκτική αυτή συνέχεια, αλλιώτικης ύπαρξης.

 

–           Τι κοιτάς έκπληκτη Ένγκελς μου? Δεν έχεις ξαναδεί σύννεφα να χαμογελούν?

 

–           Που πάει να πει κάποιος έρχεται επάνω ναι? Για ποιόν είναι οι ετοιμασίες όμως, δεν μου είπες, είναι από δική σου γραμμή να υποθέσω.

 

–           Ναι είναι της δικής μου γραμμής, είναι ο γιος μου!

 

–           Ο γιός σου? Ποιος απ’ τους τρείς?

 

–           Ο μεγαλύτερος από τα αγόρια μου. Κανονίστηκε επιτέλους, έρχεται Κυριακή μεσημέρι.

 

–           Μα αφού ήτανε για αργότερα από ότι θυμάμαι.

 

–           Ναι ήτανε ορισμένο για αργότερα, μόνο που το σώμα ασθένησε πολύ και παρακάλεσα στην πύλη να επισπεύσουν την αναχώρηση του, για το καλό όλων. Ευτυχώς τις τελευταίες ημέρες ήταν δυνατές και οι παρακλήσεις από τα κορίτσια και το αγόρι του, να γίνει ο διαχωρισμός για να ησυχάσει και η ψυχή και το σώμα. Βλέπεις η ελπίδα δεν πεθαίνει τελευταία όπως πιστεύαμε κάποτε και εμείς, πεθαίνει λίγο πριν το τέλος, μα εκεί γεννιέται περισσότερη πίστη.

 

–           Χαίρομαι που επίσπευσες τον διαχωρισμό, λιγότερος πόνος. Έχει ετοιμαστεί η πύλη, στρώθηκαν τα τραγούδια? Τα μικρά αγγελάκια με τις παρηγοριές ιδιοποιήθηκαν? Το ποτάμι της χαράς γέμισε με τα βότσαλα της μνήμης?

 

–           Ναι, ναι όλα τα έχω φροντίσει, έχω συναντήσει και τον φύλακα άγγελο του, θα τον παραλάβει Κυριακή μεσημέρι όπως το ζήτησε ο ίδιος και θα έρθουν μαζί στην πύλη.

 

–           Θα του δοθεί και αρκετό πέρασμα να πηγαίνει κάτω, μέχρι να παρηγορηθεί και ο ίδιος αν και από την πρώτη στιγμή που θα φύγει από το σώμα που καιρό τώρα τον βαραίνει, θα γευτεί την αληθινή ευτυχία.

 

–           Πόσο ευτυχισμένος θα νιώσει όταν αντικρύσει τον κόσμο μας, τον ονειρευόταν ξέρεις εκεί κάτω συχνά στον ύπνο του και πετούσε μάλιστα συχνά στα όνειρα του.

 

–           Και για πες, πως έχει ζητήσει να επισκέπτεται τους δικούς του για όσο του παραχωρηθεί?

 

–           Α, ζήτησε με δύο τρόπους να τους εμφανίζεται, μέσω της μουσικής και λευκής πεταλούδας.

Υπάρχουν ώρες που νομίζουμε πως δεν θα έρθουν και για μας, μέρες που δεν θα ξημερώσουν με μουντά σκηνικά. Όπως ο γάμος κι η χαρά, το γλέντι, τα γέλια, δεν προμηνύουν ποτέ ένα πιθανό χωρισμό, έτσι κι η ζωή σε θαμπώνει με τα άπλετο φως της και δεν βλέπεις το σκοτάδι που σαν μικρή πινελιά περιμένει υπομονετικά να χαράξει τον κύκλο της και να τον κλείσει σαν ένα κεφάλαιο στη γη. Η ομορφιά της ζωής θαρρώ πως βρίσκεται στο τέλος της, εκεί που ξαφνικά σαν από θαύμα σου αποκαλύπτεται η πάσα αλήθεια. Είμαι σχεδόν σίγουρη πως θα μείνουμε με το στόμα ανοιχτό για το πόσο άδικα ανησυχούσαμε για χίλια δυο στη ζωή μας και πόσο ισχυρά και απλόχερα ήταν πάντα δοσμένο το μήνυμα σε εμάς, πως τίποτα δεν θα πάρουμε μαζί μας, κι όμως, σε όλη μας τη ζωή κυνηγούσαμε να αποχτήσουμε το να και τα άλλο. Και ένα γιατί θα μας μείνει στο τέλος, γιατί τόση λαχτάρα για κάτι που δεν μένει?

Κυριακή μεσημέρι λίγο πριν τις μία, μαζεμένοι οι πιο κοντινοί άνθρωποι της γραμμής του, εκεί έξω να περιμένουν στο τμήμα εντατικής παρακολούθησης. Εκείνη την ημέρα έτυχε επείγον περιστατικό και έτσι ζητήθηκε από όλους τους επισκέπτες να περιμένουν υπομονετικά στην αίθουσα αναμονής. Η ώρα πήγε μία και ακόμα τίποτα. Νοσοκόμες και γιατροί μπαινόβγαιναν με ατάραχο το βλέμμα, λες και εκπαιδεύτηκαν να μην αισθάνονται τίποτα, να αγγίζουν τον θάνατο με απόλυτη ηρεμία, έτσι όπως αγγίζουν την ζωή και την σώζουν. Και ενώ έξω καρτερούσαν με ανυπομονησία την ώρα που θα τους επιτρεπόταν να επισκεφτούν τους αγαπημένους τους ανθρώπους, την ίδια στιγμή μέσα στο δωμάτιο, κατέφθασε ο φύλακας άγγελος του, γεμάτος αγάπη και φως του άπλωσε το χέρι. Τον κοίταξε μέσα από το καταπονημένο του σώμα με μια καρδιά που σιγοέσβηνε μέρες τώρα.

 

–           Έλα, ήρθε η ώρα να πάμε, όπως το ζήτησες Κυριακή μεσημέρι.

 

–           Η καλύτερη μας ώρα χρόνια τώρα, η ώρα που όλοι μαζί γιορτάζαμε με λόγο η και χωρίς. Δεν μας ένοιαζε εμάς τι καιρό είχε, τι επέτειο, τι γιορτή. Γιορτάζαμε τη ζωή και την αγάπη κάθε Κυριακή μεσημέρι, τι ωραία που ήτανε πάντα.

 

–           Μην λυπάσαι, τίποτα δεν τέλειωσε, τώρα αρχίζουν όλα. Θα δεις …

 

–           Κάνε γρήγορα τότε, ας φύγουμε πριν έρθουν, μην με δουν …πάρε με από εδώ, οσονούπω μπαίνουν μέσα, ας ζήσουν αυτή τη Κυριακή όσο πιο ανώδυνα γίνεται, τουλάχιστον να μην με δουν να φεύγω.

 

Ο φύλακας άγγελος άγγιξε απαλά την καρδιά του και αυτή έσβησε σαν κεράκι, αφήνοντας σαν χάδι την ψυχή του να βγει απ’ το κουρασμένο σώμα, ανάλαφρη πια ανάπνευσε και γέμισε χαρά και φως. Κοίταξε πίσω της το σώμα που την φιλοξένησε 66 πανέμορφα χρόνια, ένα σώμα δυνατό, παλικαρίσιο, γεμάτο τόλμη και όρεξη για τη ζωή, ένα σώμα που πια δεν άντεχε όμως και έτσι αυτή έπρεπε να φύγει.

Εκείνη τη στιγμή στο δωμάτιο μπήκε η αδελφή ψυχή του, το άλλο του μισό, η συνοδοιπόρος και αγαπημένη σύζυγος του.

 

–           Στάσου, είναι εδώ, ας μείνουμε λίγο ακόμα.

 

–           Θα ξανάρθουμε πολλές φορές.

 

–           Το ξέρω αλλά ας μείνουμε λίγο ακόμα εδώ.

 

Την κοιτούσε έξω απ’ το σώμα του πια με την μεγαλύτερη καθαρότητα που γεύτηκε ποτέ. Η ψυχή του γέμισε λύπη βλέποντας τον σπαραγμό της, όταν εκείνη η μοναδική του αγάπη, ξεχείλισε όλη της την αγάπη στο άψυχο κορμί του. Ένιωσε ξανά ένα μαζί της γιατί η αγάπη νικά τον θάνατο. Η καρδιά της κτυπούσε σαν τρελή, επάνω στην δική του σταματημένη καρδιά. Εκλιπαρούσε να γυρίσουν οι κτύποι της πίσω, που για χρόνια της έδιναν ζωή και έρωτα.

 

–           Έφυγες αγάπη μου, έφυγες, ξεκουράσου μα θα μου λήψεις.

 

Τον αποχαιρετούσε ξανά και ξανά ενώ τα αναφιλητά της έπλυναν το πρόσωπο του που το κρατούσε με ευλάβεια και λατρεία. Όλη η γραμμή του ήταν εκεί, οι πιο δικοί του άνθρωποι και τον κρατούσαν αγκαλιά γεμάτοι πόνο και λύπη. Η ώρα του αποχωρισμού έφτασε, η ώρα που παρακάλεσαν να έρθει για να απαλύνει τον σωματικό πόνο του αγαπημένου τους ήταν πια βίωμα, μα ήταν η πιο δύσκολη ώρα όπου πια δεν ήταν μαζί. Η λατρεμένη ψυχή βγήκε, έφυγε αφήνοντας το σώμα νεκρό χωρίς την παραμικρή κίνηση.

 

–           Δώσε αν μπορείς παρηγοριά άγγελε, δώσε τους παρηγοριά, δεν θέλω να κλαίνε, είμαι καλά, είμαι ελεύθερος.

 

–           Θα τους δοθεί πολλή παρηγοριά μην ανησυχείς. Όλα θα πάρουν το δρόμο τους και ο θρήνος θα βοηθήσει για να έρθει ξανά η χαρά να ζεστάνει τις ψυχές τους.

 

Όταν το μυαλό δεν αφήνει το σώμα να κοιμηθεί είναι γιατί θέλει απαντήσεις, λόγια, δρόμους, θέλει να αλλάξει το αύριο. Θέλει να καταλάβει με την καρδιά και όχι με το μυαλό, γιατί η καρδιά βρίσκεται πιο κοντά στη ψυχή. Να καταλάβει όλα τα γιατί, πως γίνεται να είναι έτσι και όχι αλλιώς και γιατί η καρδιά πάντα να πρέπει να δέχεται, αφού δεν θέλει, αφού θέλει αλλιώς. Όταν φεύγουν αγαπημένες ψυχές, που δεν γίνεται με το χρόνο να ξεχαστούν -μάλλον το αντίθετο- στη καρδιά γίνεται φασαρία. Όταν η έλλειψη μιας συγκεκριμένης αγκαλιάς, ενός γέλιου, είναι αντικαταστατά, τότε κατανοώ θαρρώ περισσότερο την ζωή. Σαν να είναι το τέλος της, η πραγματική της αρχή. Έχω την αίσθηση πως στο τέλος θα λυθούν όλες οι απορίες, το φως άπλετο θα τυλίξει καρδιά και μυαλό και ψυχή και πνεύμα λιθοβολώντας το μα αλήθειες. Μα πριν το τέλος όσο κι αν το μυαλό -που τάχα τα ξέρει όλα- μιλά στη καρδιά και της λέει, πως έτσι είναι όλα στην ανθρώπινη φύση, πως ζωή και θάνατος και χωρισμός είναι κομμάτια της γης ετούτης, ναι έτσι είναι να το δεχτείς χωρίς γιατί, απλά τα πράματα. Μόνο απλά δεν είναι όμως γιατί η καρδιά που έχει δικό της μυαλό, παραμένει ξεροκέφαλη δεν καταλαβαίνει, δεν δέχεται, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς με τα θέλω της. Το μόνο που μας σώζει έστω λίγο, είναι η σοφία. Με αυτή τη φίλη, βρίσκουμε δρόμους, βρίσκουμε ανακούφιση, ξαλαφρώνουμε, μπορούμε λιγάκι να καταλάβουμε, να δεχτούμε και με χαμόγελο να κοιμηθούμε τις άυπνες βραδιές μας.

 

Αϋπνίες, οι απροσκάλεστες νύφες της νυκτός, που κάνουν το κρεβάτι μας αφόρητο, το σώμα μας βαρύ, τις σκέψεις μας αλόγιστες. Κάθε σκέψη και ένας εκνευρισμός στο κουρασμένο μυαλό που διψά για γαλήνη. Ο ύπνος έρχεται μόνο όταν υπάρχει γαλήνη, ησυχία στα στρώματα της ψυχής. Και η γαλήνη υπάρχει με την αγάπη και την αποδοχή, μόνο άμα δέχεσαι. Άμα αφηνόμαστε χωρίς φραγμούς, χωρίς τύπους και ταμπού, γιατί δεν έχει δρόμο η ψυχή, μήτε χώρο, η ψυχή είναι μόνο ελεύθερη, ακόμα κι όταν φοβάται. Ειδικά όταν φοβάται συναντά τη γη της τόλμης, ουρανό χωρίς όρια, αισθήσεις που δεν τις γεύτηκες ακόμα. Δίνεται στη ψυχή το δώρο της ελευθερίας που ηρωικά ταξιδεύει στο απέραντο σύμπαν, ατενίζοντας πολλές ζωές που δεν χωράει ο νους. Ήρωας δεν είναι εκείνος που δεν φοβάται, αλλά που ενώ φοβάται προχωράει στην ηρωική πράξη του, ακόμα κι αν αυτή είναι ο θάνατος. Ελευθερία είναι να κάνεις εκείνο που φοβάσαι!

Κυριακή μεσημέρι, αγαπημένη ώρα, λευκή μέρα, όλα στρωμένα, όλα έτοιμα, η γιορτή αρχίζει, τραγουδάμε πότε εδώ στη γη, ποτέ εκεί ψηλά. Και μουσική παντού και μια πεταλούδα λευκή να μας περιτριγυρίζει.

Καλό σου ταξίδι όμορφε Αρχηγέ μας!»

 

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

~ Domenica

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

14 Comments

  1. Ελενα says:

    Η ομορφότερη οικογένεια που γνώρισα και ο κύριος Σωφρόνης μας ένας από τους πιο καλούς ανθρώπους πάνω στη γή. Αξέχαστος, αλησμόνητος πάντα. Σας αγαπώ όλους πολύ. ΧΧΧΧ

  2. Ανωνυμος says:

    Εδινε μονο χαρα και καλοσυνη. Προσχαρος, γελαστος παντα ολο τον κοσμο αγαπουσεν τον αλλα και ολοι τον αγαπουσαν. Μας λειπει…

  3. Ελπιδα says:

    Ντομενικα μου το κενο που αφησε ειναι μεγαλο και μεσα απο αυτα που μου ελεγες παντα καταλαβαινω ποσο πολυ σε πονεσε ο χαμος του αλλα εισαι πολυ δυνατος ανθρπωος σαν το πατερα σου που αν και δεν τον γνωρισα καλα ειναι σαν να τον ξερω μεσα απο τις διηγησεις σου. Αιωνια η μνημη του και κουραγιο. Ευχομαι συντομα να ξαναβρεθεις με την αγαπημενη σου οικογενεια, που ξερω ποσο πολυ τους αγαπας και σου λειπου ολοι παρα πολυ. ΜΑς λειπεις και εμας πολυ Ντομενικα μου χχχχχχχχχχχχχχχχχχ

  4. Toulla Evagelou says:

    Καταπληκτικο αυτο το αφιέρωμα για τον πατερουλη σου Κουλιτσα μου.
    Αιωνια του η μνημη. Εκει που βρισκετε στην γειτονια των αγγελων θα
    κοιταζει κατω στην γη και θα χαμογελα και θα σας στελλει πολλα πολλα
    φιλακια. Χχχχχ

  5. Άννα μητέρα Αλκιώνη says:

    Κορούλα μου αγαπημένη, σε ευχαρηστώ απο τα βάθυ της καρδιάς
    μου για το μνημόσινο που έκανες σήμερα για τον μοναδικό
    τον χιλιοαγαπημένο μας Σωφρόνη ας είναι ευλογημένος εκεί που είναι
    τώρα……Το διαβάζω τώρα σήμερα που είναι η ημέρα που έφυγε και
    χάθεικε ο ήλιος απο την ζωή μου, 3 χρόνια μετά και όμως σαν να
    είναι εδώ μαζί μου και πώς να μην είναι αφού κάθε βράδυ έρχετε στα όνειρα μου, μα κάθε βράδυ, με παίρνει παντού σε αγαπημένους
    τόπους που συχνάζαμε τακτικά, αυτό είναι η μεγάλη παρηγοριά για μένα και ξανά ας είναι ευλογημένη η ψυχούλα του όπου και αν είναι.
    Την ευχή μου να έχεις καρδούλα μου για το δώρο που μου έκανες.
    Να είσαι πάντα καλά…….
    Με αγάπη η μανούλα σου..
    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

  6. Kristiarod Rodosthenous says:

    Αγαπημένη μου επίσης αδερφούλα
    αυτή η μέρα που ξημέρωσε για μένα και για σένα και στον μικρό μας αγαπημένο αδερφό και ειδικά στην μάμα μας, η καρδιά μας κτυπά πιο δυνατά για τον χαμό του πιο αγαπημένου
    και πολύ σηματικού ανθρώπου της ζωής μας τον αγαπημένο μας πατέρα.

    Όμως θέλω να θυμάμαι και θυμάμαι τις εκείνες ωραίες μέρες και μικρές
    στιγμές που περνούσαμε μαζί και θα είναι πάντα ζωντανός στην ψυχή μου
    που δεν περνά μέρα να μην έρθει στην σκέψη μου.

    Ναι συμφωνώ ότι κλαίουμε στην σκέψη του αλλά χαμογελώ περισσότερο
    διότι αυτό ήθελε πάντα, να είμαστε ευτυχισμένοι και να χαμογελούμε.

    Σας αγαπώ και σας φιλώ απέραντα χχχχχχχχχχχχχ

    • Domenica says:

      Και εγω εκει ταξιδεύω ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ… με το μυαλό μου πια… εκει σε εκεινη τη χρυση την εποχη, στα ομορφα χρονια που ζησαμε ολοι μαζι!
      Σε αγαπω πολυ χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

  7. Ellitsas says:

    eisai apla yperoxi kori sis…tipote allo en sou lew…lipeis mou kori!!!

    xxxxx

  8. Toulla Evagelou says:

    Καταπληκτικό αφιέρωμα εις μνήμην του αγαπημένου σου πατερούλη Κούλα μου!! Με συγκινήσανε πολυ και τα λόγια της μανούλας σου. Μήνα Ιούλιο εχασα και εγω τον πατέρα μου. Δέκα μέρες μετά που γιορτασαμε τα γενέθλια του. Ζωή σε μας να τους θυμόμαστε. Χχχχχ

    • Domenica says:

      Σε ευχαριστώ καλή μου. Πάντα ανταποκρίνεσαι σε βάθος και αυτό είναι στις μέρες μας σπάνια αρετή! Σε ευχαριστώ! χχχχ

  9. Maria Baskous says:

    Συγκινητικό το αφιέρωμα στον πατέρα σου Κούλα μου. Είσαι τυχερή που μεγαλώσες μέσα σε μια οικογένεια με κύριο άξονα την αγάπη που ειναι το θεμέλιο της ψυχής! Οταν ακόμα με την σκέψη τους θυμόμαστε….ποτέ δεν πεθαίνουν! Συνεχίζουν να μας αγγίζουν όσο ζούμε.
    ΧΟΧΟΧ’S

  10. Marina Andrea Mavroude says:

    ….χίλια ευχαριστω Κούλα μου γλυκιά!! Είσαι πολύ ξεχωριστή ψυχούλα…. και οφείλω να ομολογήσω ότι λάτρεψα τα γραφόμενα σου, τα οποία είναι βγαλμένα από τη ψυχούλα σου…. ΣΠΑΝΙΑ ψυχή…. !!! Χαίρομαι που επενδύεις συνεχώς σ’ αυτή…..ΣΥΝΕΧΙΣΕ να μας δίνεις ΦΩΣ…. χχχχ heart emoticon

Leave a Reply

Your email address will not be published.