Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Oct 05

Κάθε τέλος και μια Αρχή!

endΚι όπως όλα στη ζωή έχουν αρχή και τέλος, έφτασε λοιπόν και το τέλος αυτού του μικρού μπλοκ που διατηρώ εδώ και πέντε χρόνια. Μια κυματώδη θα έλεγα, εξιστόρηση πολλών γεγονότων, πότε φανταστικών, αλλά και αρκετές φορές πραγματικών. Άρθρα γεμάτα χαρά, γέλιο αλλά και πίκρα, θυμό, θλίψη. Κάποια εποχή είχα γράψει και αρκετά παραμύθια όπως, Το κουτί, Το όνειρο μιας πεταλούδας βρισκόταν στο κέλυφος ενός σαλιγκαριού, Παραμύθι για μεγάλους – Το γοβάκι της αγάπης, Το κοριτσάκι με τις λαμπάδες, Το πάρτι, Με λένε Ζωή και άλλα. Ιστορίες βγαλμένες μέσα από την άπλετη φαντασία μου, αλλά και αρκετό μίγμα αλήθειας. Από προσωπικά βιώματα μου και προσωπικές μάχες στη ζωή μου, έχω γράψει με χιούμορ υπέροχα παραμύθια όπως τα προαναφερθείσας.

  Ήταν ο δικός μου τρόπος να εκφράζω κατά καιρούς, τον εσωτερικό μου κόσμο. Ένας τρόπος που πρέπει να ομολογήσω, πως λειτούργησε για μένα και σαν αυτοθεραπεία. Πολλές φορές μοιράζοντας τον πόνο, μικραίνει. Όπως το ίδιο συμβαίνει με την χαρά, που άμα την μοιράζεσαι πολλαπλασιάζεται.

Ψες καθόμασταν σε ένα πολύ όμορφο μέρος με τον Κίνγκ, κάτω στο κέντρο της πόλης, απολαμβάνοντας μια νοστιμότατη σούπα, όταν ξαφνικά με κτύπησε σαν κεραυνός στο κεφάλι. Και ακολούθησε ο πιο κάτω διάλογος με τον Κίνγκ.

–        Τέλειωσε…

–        Τι τέλειωσε?

–        Το ιστολόγιο μου, τελείωσε, πρέπει να το κατεβάσεις.

–        Να το κατεβάσω? Κρίμα δεν είναι? Τόσοι κόποι, τόσα όμορφα κείμενα…

–        Δεν θέλω άλλο να γράφω εκεί, δεν θέλω να συνεχίσω…

–        Εντάξει αυτό το καταλαβαίνω, αλλά δεν είναι απαραίτητο να κατεβάσουμε από το διαδίχτυο όλα τα κείμενα σου, που τόσο έχουν αγαπηθεί…

Δεν απάντησα, έμεινα στη σιωπή να τον κοιτάω… Σκεφτόμουνα πόσο πολύ και εγώ τα αγάπησα. Αλλά ήξερα μέσα μου ότι αυτό το κεφάλαιο έκανε το κύκλο του, τελείωσε.

–        Αν θες μπορώ να σε αποκλείσω από το να μπορείς να ξανά γράψεις πια στο ιστολόγιο σου και ταυτόχρονα να τα διατηρήσουμε ζωντανά στο διαδίχτυο. Τι λες?

–        Μπορείς να το κάνεις αυτό? Να μην μπορώ να γράφω πια εκεί. Δεν θέλω άλλο να γράφω εκεί.

–        Έγινε, κανένα πρόβλημα. Θα μπορείς να απαντάς σε τυχόν μηνύματα αναγνωστών αλλά δεν θα μπορείς να ξανά γράψεις κείμενο. Θα το φροντίσω το συντομότερο δυνατόν.

–        Σε ευχαριστώ, σε ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου.

Με κοίταξε με απορία. Ήξερα την επόμενη ερώτηση…

–        Όμως… γιατί? Αγαπάς τόσο το γράψιμο. Τι έγινε ξαφνικά? Και γιατί τώρα?

–        Επειδή, με παίρνει πίσω… πρέπει να σταματήσει αυτό. Με παίρνει πίσω και αυτό πονάει. Εξάλλου όλα, μα όλα στη ζωή κάνουν το κύκλο τους. Έκλεισε ο κύκλος και σε αυτό. Ήρθε η ώρα και ομολογώ, είναι λυτρωτικό. Επειδή γεννιέται συνάμα, μια καινούργια αρχή.

–        Και πως θα εκφράζεσαι από δω και πέρα? Ξέρω ότι ήταν ένα μέσο έκφρασης για σένα που αμέτρητες φορές σου έδινε χαρά και ανακούφιση.

–        Θα ζωγραφίζω, με βοηθάει περισσότερο η ζωγραφική. Και ίσως να πρέπει να αφοσιωθώ περισσότερο στην ζωγραφική. Με αυτό τον τρόπο θα δοθώ περισσότερο σε ένα τομέα. Θέλω να δώσω το καλύτερο μου στη ζωγραφική.

Η απορία διαλύθηκε από το πρόσωπο του και με ευχαρίστηση σήκωσε το ποτήρι του.

–        Ας πιούμε σε αυτό τότε. Είναι ένας πολύ καλός στόχος και τώρα καταλαβαίνω γιατί βάζεις ένα τέλος στο ιστολόγιο. Είναι κάτι από τα παλιά που σε πονάει αλλά και που δεν σε αφήνει να εξελιχτείς όσο θες στη ζωγραφική. Ας πιούμε σε αυτό τότε.

–        Ας πιούμε σα αυτό και στα καλύτερα που έπονται.

Σας γράφω λοιπόν για τελευταία φορά σήμερα και πρέπει να ομολογήσω πως αισθάνομαι μεγάλη ανακούφιση. Λες και αφήνω πίσω μου βαριές αλυσίδες. Ο λόγος πιστεύω είναι επειδή, αυτό το ιστολόγιο κουβάλησε περισσότερο πόνο, παρά χαρά και αυτό με κούρασε. Θέλω να το κλείσω εδώ και ίσως μια μέρα μερικά από τα πιο αγαπημένα μου κείμενα να δεθούν βιβλίο. Ένα μικρό βιβλίο που να το λένε «Ζωή»! Ίσως πιο μετά.

Θέλω να προχωρήσω στη ζωή με νέο πνεύμα και αέρα. Να καλωσορίσω το καινούργιο όπως του αξίζει. Θέλω το πέπλο της θλίψης να το πάρει ο άνεμος μακριά και να αφήσω ζεστές ηλιαχτίδες να πέσουν επάνω στη ψυχή μου.

Θέλω να βρω το δρόμο και τον τρόπο να ξανά γίνω χαρούμενη και προπάντων ξέγνοιαστη, όπως υπήρξα για πολλά χρόνια στη ζωή μου. Και θα το καταφέρω γιατί αγαπώ πολύ τη ζωή και τον άνθρωπο μέσα μου. Ξέρω ότι έχω καταφέρει ήδη πολλά, αλλά δεν είμαι ακόμα εκεί που θέλω να φτάσω. Και έχω καταλάβει μέσα στην πορεία της ζωής μου, πως τελικά εάν δεν κλείσεις μερικά κεφάλαια ζωής, δεν μπορείς να προχωρήσεις στα καινούργια που σε περιμένουν μπροστά. Πρέπει να μάθουμε στη ζωή, όταν έρθει η ώρα νε λέμε… αντίο. Μόνο έτσι θα ανοίξουν μπροστά μας, οι καινούργιες πόρτες. 

Ήρθε λοιπόν η ώρα να αποχαιρετιστούμε.

Μας εύχομαι καλή δύναμη και προπάντων καλή συνέχεια στο ταξίδι της Ζωής.

 

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιζτακ

Ή αλλιώς

Domenica ~

The End

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

10 Comments

  1. Alkiony says:

    Αγάπη μου ξαφνιάστικα λίγο, αλλά ότι σε κάνει να νιώθεις καλύτερα
    να το κάμεις κούκλα μου θα μου λήψει το γράψιμο σου είσαι τόσο καλή εγώ ότι αποφασίσεις είμαι μαζί σου….
    χχχχχχχχχχχχχχχχχ

    • Domenica says:

      Αισθανομαι μαμικκο μου οτι εκανε το κυκλο του και επειδη εβλεπα οτι επαναλαμβανομουνα ηθελα να το κλεισω τωρα πριν το κανω επαναληψη. Νιωθω χαρα και λυτρωση εν μερη.

      Ισως πιο μετα αρχισω αλλο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ.

      Σε αγαπω πολυ μαμα μου χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

  2. Mary Anastasiou Philippou says:

    Οτι σε ευχαριστεί, αυτό να κάνεις φίλη μου χχχχχ

    • Domenica says:

      Ανανέωση καλή μου, πάμε για άλλα καινούργια! Κάθε τέλος και μια Αρχή, γουστάρω χχχχχ

  3. Toulla says:

    Αχ Κουλιτσα μου, εγω προσωπικα θα σε παρακαλουσα να το αφησης ανοικτο τουλαχιστον για ενα μηνα ακομη να μας δοθει η ευκαιρια να διαβασουμε ακομη μερικα αρθρα σου που δεν προλαβαμε να τα διαβασουμε. Η ζωη μας σιγουρα ειναι ενα βιβλιο με τα διαφορα κεφαλαια του. Μερικα ειναι ευχαριστα και αλλα.οχι τοσο ευχαριστα. Ομως ετσι ειναι η ζωη. Αν μπορεις λοιπον θα σε παρακαλουσα ακομη μια φορα να το αφησεις ανοικτο για λιγο ακομη. Ομολογω θα.μου λειψη πολυ. Φυσικα η δικη σου αποφαση μετρα πανω απ ολα και ειναι σεβαστη. Φιλια πολλα αγαπημενη μου φιλη.χχχχχ

    • Domenica says:

      Βεβαίως, βεβαίως θα μείνει ανοιχτό για το κοινό σαν και σένα Τουλλα μου… αλοπως μονο εσυ το αγαπησες ετσι το ιστολογιο μου αλλα αξιζει το κοπο εστω και για μια ψυχη που το εκτισα. Ολα κανουν κυκλο φιλη μου, ολα στη ζωη. σε ευχαριστω μεσα απο τα βαθυ της καρδιας μου μακια σου χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

  4. Ceca Varda says:

    Oh no …. I really enjoy your writing Koula! But I can understand what are you talking about. It must feel like a great relief, as art is a great way of healing. I still hope you won’t turn your page off and maybe, one day, you’ll have some new inspirations to alive it again…until then, canvas and brushes are happily waiting for you…. xxx

    • Domenica says:

      To be honest with you I feel more celebration and healing through painting…
      I can “read” my paintings but not everyone can read them.:-)
      The page will remain online but I wont be able to write anymore.
      Perhaps a new blog later on in life… But I am not there yet….
      xxxxxxxx

  5. Brygida Ioannou says:

    Domenikoulla mou

    Thank you so much for these beautiful words, articles! To have such a friend like you is to be blessed. Kai ego se ehw stin kardia mou kai stin psihi mou panda!. Thank you for being my friend.! I wish you and your family happiness and everything the best. I often recall our excursion to Polis during a “tornado” XXXXXX

    • Domenica says:

      hahahha me too. Remember? I will never forget that day….you said to me…. “Why people afraid little rain, little water from sky?” You are so special friend to me Briggita mou! *hugs* xxxxxx

Leave a Reply

Your email address will not be published.