Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Jul 15

Κυριακή, Μεσημέρι…

DSCF1039Πάνε τρία χρόνια από τότε που έφυγες απ’ τις ζωές μας. Μα για τις καρδιές που αγαπάνε θα’ ναι πάντα σαν χθες!

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλωγία σε αυτή τη ζωή και σε άλλες χίλιες, από μια αγαπημένη δεμένη οικογένεια, που ο πλούτος της είναι η χαρά, το γέλιο, η αγάπη και η καλοσύνη. Αυτή την οικογένεια είχα την τύχη να μοιραστώ με τα αδέλφια μου και τα παιδιά μου. Δύο υπέροχους γονείς που ο ένας ζούσε πάντα μες τον άλλον. Για μας ήταν αδιαχώριστοι. Γιαυτό πάντα θα πονάει πολύ αυτή η μέρα, η μέρα που έφυγες από κοντά μας και μαζί σου πήρες μεγάλο κομμάτι της χαράς που πάντα βασίλευε ανάμεσα μας.

Ήταν δεκαπέντε του Ιούλη, Κυριακή μεσημέρι… διάλεξες την ώρα που έφυγες, πάνω στο γλέντι, την ώρα του τραπεζώματος. Δεν ήταν τυχαίο, όχι για μένα…

Αγαπημένοι μου φίλοι, με παρακάλεσαν για αυτή τη μέρα, να αναρτήσω το πιο κάτω κείμενο ξανά, στην μνήμη σου αγαπημένε μας πατέρα. Είναι το κείμενο που είχα αναρτήσει την χρονιά που μας έφυγες, το 2012.

Κάτι μου λέει πως σου άρεσε και σένα πολύ, ο τρόπος που σε είχα αποχαιρετήσει, με αυτή την μικρή ιστοριούλα πιο κάτω.

Είσαι πάντα κοντά μας, στην πιο όμορφη θέση της καρδιάς μας.

 

Κυριακή, Μεσημέρι…

«Η Ένγκελς κοιτούσε γύρω της περίεργα, θαυμάζοντας το λευκό γιορτινό σκηνικό. Κάθε φορά που θα ερχόταν πάνω μια ελεύθερη ψυχή, τα πάντα γύρω έλαμπαν περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ειδικές ακτίνες φωτός μπαινόβγαιναν από τις χαραμάδες σύννεφων, κάνοντας τις ψυχές να λαμπυρίζουν στο απέραντο σαν πυγολαμπίδες. Οι προετοιμασίες είχαν να κάνουν πιο πολύ με φως, με μουσική και το ταξίδι που ετοίμαζαν, για να ξεναγήσουν τον νεοφερμένο σε πρωτόγνωρα για εκείνον μέρη, ήταν φυσικά εξωπραγματικό. Όλοι ήταν ‘ψυχούλες’ εκεί πάνω και εργαζόντουσαν για την πιο δυνατή, καλύτερη υποδοχή και καλωσόρισμα στην εκπληκτική αυτή συνέχεια, αλλιώτικης ύπαρξης.

 

–           Τι κοιτάς έκπληκτη Ένγκελς μου? Δεν έχεις ξαναδεί σύννεφα να χαμογελούν?

 

–           Που πάει να πει κάποιος έρχεται επάνω ναι? Για ποιόν είναι οι ετοιμασίες όμως, δεν μου είπες, είναι από δική σου γραμμή να υποθέσω.

 

–           Ναι είναι της δικής μου γραμμής, είναι ο γιος μου!

 

–           Ο γιός σου? Ποιος απ’ τους τρείς?

 

–           Ο μεγαλύτερος από τα αγόρια μου. Κανονίστηκε επιτέλους, έρχεται Κυριακή μεσημέρι.

 

–           Μα αφού ήτανε για αργότερα από ότι θυμάμαι.

 

–           Ναι ήτανε ορισμένο για αργότερα, μόνο που το σώμα ασθένησε πολύ και παρακάλεσα στην πύλη να επισπεύσουν την αναχώρηση του, για το καλό όλων. Ευτυχώς τις τελευταίες ημέρες ήταν δυνατές και οι παρακλήσεις από τα κορίτσια και το αγόρι του, να γίνει ο διαχωρισμός για να ησυχάσει και η ψυχή και το σώμα. Βλέπεις η ελπίδα δεν πεθαίνει τελευταία όπως πιστεύαμε κάποτε και εμείς, πεθαίνει λίγο πριν το τέλος, μα εκεί γεννιέται περισσότερη πίστη.

 

–           Χαίρομαι που επίσπευσες τον διαχωρισμό, λιγότερος πόνος. Έχει ετοιμαστεί η πύλη, στρώθηκαν τα τραγούδια? Τα μικρά αγγελάκια με τις παρηγοριές ιδιοποιήθηκαν? Το ποτάμι της χαράς γέμισε με τα βότσαλα της μνήμης?

 

–           Ναι, ναι όλα τα έχω φροντίσει, έχω συναντήσει και τον φύλακα άγγελο του, θα τον παραλάβει Κυριακή μεσημέρι όπως το ζήτησε ο ίδιος και θα έρθουν μαζί στην πύλη.

 

–           Θα του δοθεί και αρκετό πέρασμα να πηγαίνει κάτω, μέχρι να παρηγορηθεί και ο ίδιος αν και από την πρώτη στιγμή που θα φύγει από το σώμα που καιρό τώρα τον βαραίνει, θα γευτεί την αληθινή ευτυχία.

 

–           Πόσο ευτυχισμένος θα νιώσει όταν αντικρύσει τον κόσμο μας, τον ονειρευόταν ξέρεις εκεί κάτω συχνά στον ύπνο του και πετούσε μάλιστα συχνά στα όνειρα του.

 

–           Και για πες, πως έχει ζητήσει να επισκέπτεται τους δικούς του για όσο του παραχωρηθεί?

 

–           Α, ζήτησε με δύο τρόπους να τους εμφανίζεται, μέσω της μουσικής και λευκής πεταλούδας.

Υπάρχουν ώρες που νομίζουμε πως δεν θα έρθουν και για μας, μέρες που δεν θα ξημερώσουν με μουντά σκηνικά. Όπως ο γάμος κι η χαρά, το γλέντι, τα γέλια, δεν προμηνύουν ποτέ ένα πιθανό χωρισμό, έτσι κι η ζωή σε θαμπώνει με τα άπλετο φως της και δεν βλέπεις το σκοτάδι που σαν μικρή πινελιά περιμένει υπομονετικά να χαράξει τον κύκλο της και να τον κλείσει σαν ένα κεφάλαιο στη γη. Η ομορφιά της ζωής θαρρώ πως βρίσκεται στο τέλος της, εκεί που ξαφνικά σαν από θαύμα σου αποκαλύπτεται η πάσα αλήθεια. Είμαι σχεδόν σίγουρη πως θα μείνουμε με το στόμα ανοιχτό για το πόσο άδικα ανησυχούσαμε για χίλια δυο στη ζωή μας και πόσο ισχυρά και απλόχερα ήταν πάντα δοσμένο το μήνυμα σε εμάς, πως τίποτα δεν θα πάρουμε μαζί μας, κι όμως, σε όλη μας τη ζωή κυνηγούσαμε να αποχτήσουμε το να και τα άλλο. Και ένα γιατί θα μας μείνει στο τέλος, γιατί τόση λαχτάρα για κάτι που δεν μένει?

Κυριακή μεσημέρι λίγο πριν τις μία, μαζεμένοι οι πιο κοντινοί άνθρωποι της γραμμής του, εκεί έξω να περιμένουν στο τμήμα εντατικής παρακολούθησης. Εκείνη την ημέρα έτυχε επείγον περιστατικό και έτσι ζητήθηκε από όλους τους επισκέπτες να περιμένουν υπομονετικά στην αίθουσα αναμονής. Η ώρα πήγε μία και ακόμα τίποτα. Νοσοκόμες και γιατροί μπαινόβγαιναν με ατάραχο το βλέμμα, λες και εκπαιδεύτηκαν να μην αισθάνονται τίποτα, να αγγίζουν τον θάνατο με απόλυτη ηρεμία, έτσι όπως αγγίζουν την ζωή και την σώζουν. Και ενώ έξω καρτερούσαν με ανυπομονησία την ώρα που θα τους επιτρεπόταν να επισκεφτούν τους αγαπημένους τους ανθρώπους, την ίδια στιγμή μέσα στο δωμάτιο, κατέφθασε ο φύλακας άγγελος του, γεμάτος αγάπη και φως του άπλωσε το χέρι. Τον κοίταξε μέσα από το καταπονημένο του σώμα με μια καρδιά που σιγοέσβηνε μέρες τώρα.

 

–           Έλα, ήρθε η ώρα να πάμε, όπως το ζήτησες Κυριακή μεσημέρι.

 

–           Η καλύτερη μας ώρα χρόνια τώρα, η ώρα που όλοι μαζί γιορτάζαμε με λόγο η και χωρίς. Δεν μας ένοιαζε εμάς τι καιρό είχε, τι επέτειο, τι γιορτή. Γιορτάζαμε τη ζωή και την αγάπη κάθε Κυριακή μεσημέρι, τι ωραία που ήτανε πάντα.

 

–           Μην λυπάσαι, τίποτα δεν τέλειωσε, τώρα αρχίζουν όλα. Θα δεις …

 

–           Κάνε γρήγορα τότε, ας φύγουμε πριν έρθουν, μην με δουν …πάρε με από εδώ, οσονούπω μπαίνουν μέσα, ας ζήσουν αυτή τη Κυριακή όσο πιο ανώδυνα γίνεται, τουλάχιστον να μην με δουν να φεύγω.

 

Ο φύλακας άγγελος άγγιξε απαλά την καρδιά του και αυτή έσβησε σαν κεράκι, αφήνοντας σαν χάδι την ψυχή του να βγει απ’ το κουρασμένο σώμα, ανάλαφρη πια ανάπνευσε και γέμισε χαρά και φως. Κοίταξε πίσω της το σώμα που την φιλοξένησε 66 πανέμορφα χρόνια, ένα σώμα δυνατό, παλικαρίσιο, γεμάτο τόλμη και όρεξη για τη ζωή, ένα σώμα που πια δεν άντεχε όμως και έτσι αυτή έπρεπε να φύγει.

Εκείνη τη στιγμή στο δωμάτιο μπήκε η αδελφή ψυχή του, το άλλο του μισό, η συνοδοιπόρος και αγαπημένη σύζυγος του.

 

–           Στάσου, είναι εδώ, ας μείνουμε λίγο ακόμα.

 

–           Θα ξανάρθουμε πολλές φορές.

 

–           Το ξέρω αλλά ας μείνουμε λίγο ακόμα εδώ.

 

Την κοιτούσε έξω απ’ το σώμα του πια με την μεγαλύτερη καθαρότητα που γεύτηκε ποτέ. Η ψυχή του γέμισε λύπη βλέποντας τον σπαραγμό της, όταν εκείνη η μοναδική του αγάπη, ξεχείλισε όλη της την αγάπη στο άψυχο κορμί του. Ένιωσε ξανά ένα μαζί της γιατί η αγάπη νικά τον θάνατο. Η καρδιά της κτυπούσε σαν τρελή, επάνω στην δική του σταματημένη καρδιά. Εκλιπαρούσε να γυρίσουν οι κτύποι της πίσω, που για χρόνια της έδιναν ζωή και έρωτα.

 

–           Έφυγες αγάπη μου, έφυγες, ξεκουράσου μα θα μου λήψεις.

 

Τον αποχαιρετούσε ξανά και ξανά ενώ τα αναφιλητά της έπλυναν το πρόσωπο του που το κρατούσε με ευλάβεια και λατρεία. Όλη η γραμμή του ήταν εκεί, οι πιο δικοί του άνθρωποι και τον κρατούσαν αγκαλιά γεμάτοι πόνο και λύπη. Η ώρα του αποχωρισμού έφτασε, η ώρα που παρακάλεσαν να έρθει για να απαλύνει τον σωματικό πόνο του αγαπημένου τους ήταν πια βίωμα, μα ήταν η πιο δύσκολη ώρα όπου πια δεν ήταν μαζί. Η λατρεμένη ψυχή βγήκε, έφυγε αφήνοντας το σώμα νεκρό χωρίς την παραμικρή κίνηση.

 

–           Δώσε αν μπορείς παρηγοριά άγγελε, δώσε τους παρηγοριά, δεν θέλω να κλαίνε, είμαι καλά, είμαι ελεύθερος.

 

–           Θα τους δοθεί πολλή παρηγοριά μην ανησυχείς. Όλα θα πάρουν το δρόμο τους και ο θρήνος θα βοηθήσει για να έρθει ξανά η χαρά να ζεστάνει τις ψυχές τους.

 

Όταν το μυαλό δεν αφήνει το σώμα να κοιμηθεί είναι γιατί θέλει απαντήσεις, λόγια, δρόμους, θέλει να αλλάξει το αύριο. Θέλει να καταλάβει με την καρδιά και όχι με το μυαλό, γιατί η καρδιά βρίσκεται πιο κοντά στη ψυχή. Να καταλάβει όλα τα γιατί, πως γίνεται να είναι έτσι και όχι αλλιώς και γιατί η καρδιά πάντα να πρέπει να δέχεται, αφού δεν θέλει, αφού θέλει αλλιώς. Όταν φεύγουν αγαπημένες ψυχές, που δεν γίνεται με το χρόνο να ξεχαστούν -μάλλον το αντίθετο- στη καρδιά γίνεται φασαρία. Όταν η έλλειψη μιας συγκεκριμένης αγκαλιάς, ενός γέλιου, είναι αντικαταστατά, τότε κατανοώ θαρρώ περισσότερο την ζωή. Σαν να είναι το τέλος της, η πραγματική της αρχή. Έχω την αίσθηση πως στο τέλος θα λυθούν όλες οι απορίες, το φως άπλετο θα τυλίξει καρδιά και μυαλό και ψυχή και πνεύμα λιθοβολώντας το μα αλήθειες. Μα πριν το τέλος όσο κι αν το μυαλό -που τάχα τα ξέρει όλα- μιλά στη καρδιά και της λέει, πως έτσι είναι όλα στην ανθρώπινη φύση, πως ζωή και θάνατος και χωρισμός είναι κομμάτια της γης ετούτης, ναι έτσι είναι να το δεχτείς χωρίς γιατί, απλά τα πράματα. Μόνο απλά δεν είναι όμως γιατί η καρδιά που έχει δικό της μυαλό, παραμένει ξεροκέφαλη δεν καταλαβαίνει, δεν δέχεται, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς με τα θέλω της. Το μόνο που μας σώζει έστω λίγο, είναι η σοφία. Με αυτή τη φίλη, βρίσκουμε δρόμους, βρίσκουμε ανακούφιση, ξαλαφρώνουμε, μπορούμε λιγάκι να καταλάβουμε, να δεχτούμε και με χαμόγελο να κοιμηθούμε τις άυπνες βραδιές μας.

 

Αϋπνίες, οι απροσκάλεστες νύφες της νυκτός, που κάνουν το κρεβάτι μας αφόρητο, το σώμα μας βαρύ, τις σκέψεις μας αλόγιστες. Κάθε σκέψη και ένας εκνευρισμός στο κουρασμένο μυαλό που διψά για γαλήνη. Ο ύπνος έρχεται μόνο όταν υπάρχει γαλήνη, ησυχία στα στρώματα της ψυχής. Και η γαλήνη υπάρχει με την αγάπη και την αποδοχή, μόνο άμα δέχεσαι. Άμα αφηνόμαστε χωρίς φραγμούς, χωρίς τύπους και ταμπού, γιατί δεν έχει δρόμο η ψυχή, μήτε χώρο, η ψυχή είναι μόνο ελεύθερη, ακόμα κι όταν φοβάται. Ειδικά όταν φοβάται συναντά τη γη της τόλμης, ουρανό χωρίς όρια, αισθήσεις που δεν τις γεύτηκες ακόμα. Δίνεται στη ψυχή το δώρο της ελευθερίας που ηρωικά ταξιδεύει στο απέραντο σύμπαν, ατενίζοντας πολλές ζωές που δεν χωράει ο νους. Ήρωας δεν είναι εκείνος που δεν φοβάται, αλλά που ενώ φοβάται προχωράει στην ηρωική πράξη του, ακόμα κι αν αυτή είναι ο θάνατος. Ελευθερία είναι να κάνεις εκείνο που φοβάσαι!

Κυριακή μεσημέρι, αγαπημένη ώρα, λευκή μέρα, όλα στρωμένα, όλα έτοιμα, η γιορτή αρχίζει, τραγουδάμε πότε εδώ στη γη, ποτέ εκεί ψηλά. Και μουσική παντού και μια πεταλούδα λευκή να μας περιτριγυρίζει.

Καλό σου ταξίδι όμορφε Αρχηγέ μας!»

 

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

~ Domenica


   Jul 13

Its OPA time again!

opa1Alaska Greek Festival 2015

“Happy is the man, I thought, who, before dying, has the good fortune to sail the Aegean Sea.”

~Nikos Kazantzakis, Zorba the Greek

Since we left our home country Greece and Cyprus Island – some of us, 30 years ago and some 2 years ago – we now find comfort and joy, by being part of our Greek community here in Alaska. Every year in August, a Greek Festival is taking place, with a great success in this far away and distant part of our planet.

And you, you can be a Greek for a day!

Come and enjoy the Greek way for 3 days in August, during the Greek Festival.

“Everything existing in the universe is the fruit of chance and necessity.”

~ Democritus.

Holy Transfiguration Greek Orthodox Church (HTGOC) is hosting the 21st Annual Greek Festival in August 21st, 22nd and 23rd.

The Greek Festival will be taking place at HTGOC 2800 O’Malley Rd. from 11a.m.-10 p.m., Aug. 21-23 and 11 a.m.- 7 p.m. Aug.23. Free parking and free admission! There will be parking available at HTGOC, across the street at the Abbott-O-Rabbit baseball field and at St. John United Methodist Church on lower O’Malley Road, where there will be a free shuttle.

Come and enjoy the best of Greek culture in Alaska! Taste traditional foods from lamb to vegan and traditional Greek pastries. Enjoy and listen to traditional Greek folk music. Watch and learn how to do traditional Greek folk dancing, with performances at 3 p.m., 5 p.m. and 7 p.m. Aug. 21-23. Stop by the Agora (market place) to buy books, pottery, jewelry and more.

There is also a bounce house for kids. Do not forget to stop by the Taverna (bar) to enjoy local micro brews and wine. There will also be a silent auction as well as two different raffles. Come and bring the whole family rain or shine!

All of the proceeds from the Festival will be going to the building fund for the construction of the new church, which broke ground September 2009.

For more information about the Greek Festival please visit the website, www.akgreekfestival.com or the Facebook page Alaska Greek Festival – Church · Food & Beverage Service & Distribution · Fairground.

See you all there!

“Laws are made to instruct the good, and in the hope that there may be no need of them; also to control the bad, whose hardness of heart will not be hindered from crime.”

~ Plato

Koula Rodosthenous Zajac (from Cyprus island)

~ Domenica

 


   Jul 12

Κυπριακή εξομολόγηση…

ΑνναΚαρκιάς καημός, χαράς καρπός!

 

Έφεξεν ο τόπος

Άσπρισεν η μέρα

εχάρην η ψυσσή μου

τραουδά μέσα το κορμί μου

Σαν την βαρκούλα στα ρηχά

Ήμουν ψαράς χωρίς πανιά

Τζαι ήρτεν η καρτούλα μου

Η μοναδική κορούλα μου

Πάνω στην ώρα την καλή

Την ξαστεριά να φέρει

Αγάπης ώρα

Για όποιον περιμένει

Στον ατελείωτο το χρόνο

Που την ψυσσήν την δέρνει

Ήτουν τζαιρός σιόρ

να σηκωστώ να πνάσω

Χορό να πιάσω

Μες την ψυσσή μου δεν ξημέρωνε

Όσο τζιαν προσπαθούσα

Έβαλα μπρος

Μα πίσω ετράβαν με

Του τόπου η αγάπη

Της μάνας της χρυσής μου

Του γιου μου του λεβέντη

Τα αδέρφκια τζαι τους φίλους μου

Του κόσμου το χρυσάφιν

Εν δύσκολος πολλά

Ο άτιμος ο δρόμος για τα ξένα

Εν δρόμος μοναξιάς

Απέραντη η λισμονιά

Τραβά σε πίσω σγιάν τον μαγνήτην

Τζαι δέρνει σε το κύμα

Σγιάν τον λεπρίτην

Ως που ρτες εσύ καμάρι μου

Του γιου μου η αρφούλα

Τζαι έφεξες την ψυχουλα μου

αλάφρινες την καρτούλαν μου

Στον ξένο τόπο σαν βρεθείς

Χάνεις τα λογικά σου

Τους φίλους τζαι τα αδέρφκια σου

Προπάντων τα σωθικά σου

Όπως το φκίορον δίχα νερό

Έτσι διαφεντεύεις

Σαν το ψαράκι δίχα νερό

Σαν το πουλί δίχα φτερά

Σαν τον φτωχόν δίχα ελπίδαν

Έτσι εν η ζωή

μακριά που τζίνους πα αγαπας

τζαι διχας τους δεν καμνεις

νυχτωξημερωνεσαι σαν φαντασμα

πανω στη γη

που αναπαμο δεν φτανεις

Χαράς τον όμως τζήνον

Που στη ζωή δεν γονατά

Ποττέ του δεν λιμνάζει

Τζαι κάμνει τον καημό του

Πείσμα μιάλην ρίζα μες την γη

Τζαι την ψυσσή του πνάζει

Ο ήλιος, το φεγγάρι

Στην άμοιρη καρτουλα μου

Εστειλασιν χαπαριν

Τζαι μύνημαν χαρμόσυνο

Εστέιλαν μου καλόν τζαιρόν

Πως άμαν έσσεις πίστην

Στην καρκιάν

Το φως ξαναγενιέται

Τζαι ώσπου το νήμα της ζωης

Καλα ακομα μας κρατεί

Σε στούτην την όμορφην ζωήν

Εμείς να προσπαθούμε

Γιατί ο πλούτος του καθενός

Πλούσιος είσαι ή φτωχός

Εν η ελπίδα η χρυσή

Η μόνη φίλη πας την γη.

 

Koula Rodosthenous Zajac

~Domenica

 


   Jul 07

Christmas in July!

JULYAll my life I knew home, is being with my family. The last two years, living away from them, it create a huge wound in my heart. It was unbearable living away from them. It almost crushed me. But another member of my family, right next to me, gave me the strength to survive this difficult stage of my life. My good king, a great life partner and also a best friend to me. He supported me, in a way I never though exist. He shown me the way, how to accept the things in life, that I cannot change.

“It is our darkest moments

that we must focus on the light.”

-Aristotle Onassis

“Home can be such a different reality from one family to the next. It may be laden with traditions, or laissez-faire. It may include many people, or only a few. Home can be one location with strong roots, or spread over several locations. Regardless of how home life functions, it is where families of all types grow together. This environment is strengthened when it is a place of respect, kindness, consideration, and honesty.”

What define us really in life? The people we love, the things we love to do, our home, the place we choose to live our lives? For some is traveling, for others is culture, for more is education, perhaps marriage, children, family, devotion, sacrifices and the list go on and on. Whatever we choose to do, family can be, a great way to grow our selves in the journey of life.

“A family, whatever that looks like, should be a foundation for moving through life.”

So here I am. Is Christmas in July? Because today part of my family is coming here where I am, in a faraway land. A land that is not for many. You need to be very open-minded to survive Alaska. You need to love nature, more than you love people.

“Do not pray for an easy life, pray for the strength to endure a difficult one.”

-Bruce Lee

Happiness is such a wired thing. It gives you wings to fly. When it hit us, we act like children, like we own the world. We sing like angels, we act like idiots. We even write poems, under the moon. But we don’t care, either way. It is just good enough, we feel this way. And such moments are rare in life. This type of happiness that lift your spirit so high up. Makes you feel, you are in heaven. Such a precious feeling, such a treasure.

Happiness it’s a collection of the best moments in life.  Watch out for them as if they come, they will go fast quickly. But what you really need in life, in order to be happy, in balance, in harmony is the greatest gift of all, the quality of peace of mind. No matter who you are, where and how you live. If you have a peace of mind, you are a happy person on earth. Peace of mind can offer you contentment and this is the root of happiness. Our treasure, our heaven exist inside of us. We cannot find it anywhere, if we can’t feel it coming from our heart first.

“Happiness cannot be traveled to, owned, earned, or worn. It is the spiritual experience of living every minute with love, grace and gratitude.”

-Denis Waitley

If you don’t like something, change it. If you can’t change it, change your attitude. But don’t complain. You have a lot of work to do, than waste it, complaining. Take action, take the step and most of all, take the risk and move forward despite the fear. Fear can be also a friend and not always our worse enemy. A friend yes, because it is fear that will push you forward. And then you look back and all you see, its steam.  That what it is, fear is like a steam, a cloud and now is gone.

Now, is Christmas in July. *smiles*

Forgive me, but I am happy today. And I have a good reason for it.

“You cannot dream yourself into character; you must hammer and forge yourself one.”

-Henry David Thoreau

 

Koula Rodosthenous Zajac

~Domenica

IN JULY

 

JULY


   Jun 27

The “pie” of Freedom…

freeeeeeeMoney is generally not that important to me. Of course I need it as much as anyone else. Money is not generally a primary objective. Doing good, feeling good about oneself, peace of mind, the relief of pain and suffering – these are the things that matter to me!

“Real freedom is having nothing. I was freer when I didn’t have a cent.”

~ MIKE TYSON, Sports Illustrated, Mar. 1988

It is not surprising that someone as ‘otherworldly’ as I am, I do appreciate the fact that my partner, is practical and down to earth. He is on top of all the details of life and I like that, because I dislike details. I do seek for this quality, as I don’t have it in my nature.  He helps me so much as this quality, gives me a feeling of being grounded, of being in touch with reality.

Thank you my love for providing me with so much balance! Another great quality in life!

But the greater of all, to me at least, it is the gift of freedom.

They asked…

–        What is really freedom about?

“Freedom is the right and capacity of people to determine their own actions, in a community which is able to provide for the full development of human potentiality. Freedom may be enjoyed by individuals but only in and through the community.”

–        What is freedom to you?

They answer…

–  “Everybody has their own definition of freedom, not only this is a question I’m curious about, but it’s also an idea.

What is freedom to you?

They asked again…

–  To me?…. To me, freedom is not only being free, but feeling free; to do, to say, to be, to literally (anything) – whatsoever and however, wherever and whenever. Because I am myself, and only I own me, therefore I can, so come what may, I believe I am free, free as a bird.”

But can be possible, does such freedom exist at all?

“The truth shall make you free.”

~ JESUS, John 8:31

To be that free, I think you need to stop caring about what others feels or need. You can’t be free while you care of others. I care means I provide. I provide – sometimes – means I sacrifice. And I sacrifice, means, I take away part of my freedom. And little by little, piece by piece, freedom “pie” is getting less and less.

But while you are giving up “pieces” of your freedom, for the sake of the ones you love, you gain a different type of freedom. The freedom of the choice to sacrifice part of you, because you care. Because of love.

“You want to know what freedom is? ….Freedom is, no FEAR.”

~ Nina Simone

Every and each time you make a decision, either you pay for it or someone else. Someone you love, someone you care or sometimes, someone that hurt you in the pass. You might not fully realize it, but there is a part in you, seek for revenge. And while you refuse it to yourself, as you want to remain kind and forgiving, at the same time life path, takes you exactly to the revenge “land”. You know is wrong as they teach you all your life, that is better to forgive, to forget. You know is wrong to seek for revenge but you can’t help it. So you don’t really take any action, but you let things happen. You call it justice. Perhaps in many cases, it is justice!

Life has this mysterious ways to make things right again. Soon or later, the truth will come out and I am deeply grateful for that.

The road of life has many detours, many alternatives. It is not always the “high way”. Anytime you can choose to “exit” the high way and see where the side road can take you.

There are times in life, we feel this sweet feeling of giving up, losing up a little. Chill out and stop being so responsible about everything in life. After all, you miss your childhood, for the rest of your life. The years, when you didn’t had to be so responsible, you didn’t had to take big decisions. Your bigger concern back then, was coloring or biking? Watch a cartoon or go shopping with mom.

You miss that. And there is a point in your adult life, you finally become that again. You just never realize it fully. One day you just feel a little overwhelmed and then the child wakes up inside of you, mad and angry, telling you to stop being so “perfect”, so responsible, to Mrs. Right. It is not so much fun anymore.

Yup, that’s it. It is not so much fun anymore when you worry too much, when you care too much about everything, about everyone. You cant please everyone, it is impossible. You will always have “enemies”. So you go back to the “pie” of freedom and you look the missing “pieces” and you realize how stupid you are. Giving away, almost all of your freedom “pieces”, left with only few… it doesn’t look right. You need to put YOU, first time to time.

And that moment, you turn the wheel. You get off the “high way”. It is time to “exit” and find one of those sweet country roads. The ones they take you back, to the simplicity of things. Only when we keep things simple, we can be truly happy. And slowly-slowly you take back your “freedom”, but never the whole “pie”. As long as there are people you love out there, people they matter to you, you don’t even want the whole “pie”. All you want is enough “pieces” to breathe free. And that is good enough, for most of us.

Thank God, nobody is totally FREE, because of LOVE or hatred…

I choose LOVE!

“When I discover who I am, I’ll be free.”

~ Ralph Ellison, Invisible Man

Koula Rodosthenous Zajac

~Domenica


   Jun 16

On The Road to Healing…

HealTime to time, people ask me.

–        Why do you write those articles at your blog? Sometimes you are so blue…Really blue!

And I tell them, that I use my blog and my writing, as a way to heal myself. Every time I feel homesick, every time, I need to share something I choose to write. It is like a therapy to me, in many ways. And if you like writing, I absolutely recommended it. It works positively, to share your articles.

I don’t want to write only when I am happy and cheerful. I want to share my sadness too and my concerns. I believe that it’s true when people say, “misery likes company”! Nothing wrong with that. Let’s be honest about it. When you are feeling down, miserable, angry, sad… you don’t want to talk to happy people. Those moments, you need to know that you are not alone, that others suffers too… It doesn’t mean that you are a bad person. It is a human nature, to need to see that you are not alone. That many other people have to go through some hard times and they have to deal with that, just like you do. So, when I feel despair or deep sadness – mostly out of being homesick – I write and I share my feelings. If you are too happy, don’t read me, you will get upset. But if you feel sad for any reason, you will find comfort in my words and you will feel better.

I always feel so much better, after I write an article. It works for me as a healing process. The spiritual healing process, is all about moving toward wellness and feeling better. Spiritual healing is more than just an idea or concept, it is also an active process. You need to be actively involved in your own healing on many levels. You need to be willing to do whatever it takes to create health and well-being. Fortunately, you don’t need to do this alone. Others can assist in many ways. But if for any reason you had to be alone for a while, there are ways to heal and feel better. You actually need to find your talents and through them, you will heal. That is why I write and I paint.

Today, no I am not sad today. Today I am just sharing my thoughts, about how I think misery works and how we can handle it. Nobody can be happy every single day. So, we all have some unhappy days, through life journey. And actually some of us, we might have to face extremely difficult problems. If we can be honest, about how we really feel certain times in life and care less of how others think of us, then we will already get rid of a great weight off our shoulders. First, we need to have the best possible relationship with our selves. And then we automatically, attract the right people towards us. The ones they don’t like us, the ones they don’t want our friendship, are actually the ones we don’t really want either, we just don’t know it right away. We cannot match with everyone, we all know that. It is impossible to like everyone around us and it is impossible that everyone will like us. But we can be nice and polite. Mostly, we can be kind to the ones we don’t like. What goes around, comes around, I strongly believe that.

After moving in Alaska, far away from my “world”, my family, my friends, my people, my language, I had to find ways to survive, to heal myself every time I was homesick or lonely or in despair. Of course I cried a lot of times – I still do but more rear – and at the same time, a part in me, was trying desperately to find good positive ways, to survive in my new life style. So, I paint a lot, I learn more techniques and I became better. I know I can get better and better by practicing. I continue my writing here at my blog and recently, I start writing in English language as well. Not only because I want to improve my English, but also I like to share my thoughts with my new friends they do not read Greek. I also, create my first ever balcony garden with flowers and some veggies. It is a great challenge to watch them growing so slowly. It takes a lot of patience and love to grow a garden. I know that now. But it teaches you something. It teaches you that, good things takes time. Wisdom takes time. If you can teach yourself to wait, you will gain anything you want.

So my dear friends, I try find things to heal myself. But beyond my hobbies and any type of activity I choose to do, the most important thing that I had to work on it and help myself, is acceptance. To accept my new world, my new environment, the new people, culture, weather, language… everything. And I realize that, by accepting everything around me, I found happiness. Nothing hurt us more, than resisting and fighting everyday life.

No matter what is your life scenario, if you really want to heal yourself, you will find the way and you will walk yourself again into the light. Trust me! But mostly, trust life and be positive.

The rest will happen.

Koula Rodosthenous Zajac

~Domenica

Some photos of my balcony.

I have a really small balcony, but a huge heart! We can do anything, with the power of Love!

unnamed (3) unnamed (8) unnamed (9)unnamed (1)unnamed (5)


   Jun 13

Η δύναμη της Τέχνης…

Mirage DALI

Painting oil on canvas “Mirage”

by Salvador Dali.

Painted in 1946 

Όλοι έχουμε ασχολίες και αγαπημένες δραστηριότητες, τα λεγόμενα χόμπυς. Όλοι κάτι αγαπάμε να κάνουμε στον ελεύθερο μας χρόνο. Αν όχι, πρέπει να το βρούμε, είναι το καλύτερο κομμάτι της προσωπικής μας ζωής. Είναι ψυχική και σωματική υγεία, να έχουμε κάποια πράγματα που αγαπάμε να κάνουμε για τον εαυτό μας. Είτε είναι από αγάπη, είτε για εκτόνωση, ψυχαγωγία ακόμα και διαφυγή από την καθημερινή ρουτίνα. Αλλά κυρίως να κρατάμε αυτές τις ασχολίες, επειδή μας ευχαριστεί και αγαπάμε να κάνουμε τις συγκεκριμένες δραστηριότητες.

Τι αγαπάς να κάνεις, ρώτηξε τον εαυτό σου. Μαγειρική είναι αυτό, μήπως κηπουρική ή και τα δυό μαζί. Σα αρέσει το ράψιμο, το διάβασμα, το γράψιμο? Τα πινέλα, οι καμβάδες, η διακοσμιτική? Μήπως κατοικεί μέσα σου μια μικρή αθλήτρια? Ένας αθλητής? Άραγε τραγουδάς στο μπάνιο και γράφεις στίχους μυστικά? Αναρωτήθηκες ποτέ όλα αυτά τα τραγούδια που ακούμε στο ράδιο, θεοί τα γράψανε ή ανθρώποι σαν και σένα, σαν και μένα. Ποιά είναι η κλήση σου? Μήπως είσαι πολυτάλαντο και τυχερό άτομο με πολλές κλήσεις και ταλέντα? Ψάξε το τώρα, βρες το για να νιώσεις την πληρότητα που χρειάζεται η ψυχή μας.

Υπάρχουν όμως και μερικοί άνθρωποι, οι οποίοι δυσκολεύονται αρκετά να βρουν αυτό το μονοπάτι στη ζωή και αφιερώνουν έτσι τον περισσότερο χρόνο τους, στην δουλειά. Φυσικά τις προτεραιότητες τις καθορίζουμε εμείς για τον εαυτό μας και όχι οι άλλοι ανάλογα με το τι έχουμε ανάγκη να κάνουμε εμείς.

Για μένα η μεγάλη μου αγάπη είναι το γράψιμο και η ζωγραφική. Τις ώρες που αφιερώνω στο γράψιμο ή στην ζωγραφική, πραγματικά χάνω την αίσθηση του χρόνου. Σας έτυχε ποτέ; Είναι απίστευτο το συναίσθημα. Αναρωτιέμαι εάν είναι πρωί ή βράδυ και για μερικά δευτερόλεπτα δεν ξέρω τι μέρα είναι. Τόσο πολύ με αποπαίρνει η ώρα εκείνη, της αγαπημένης μου ασχολίας. Με γεμίζει απόλυτη χαρά και ευτυχία.

Η ζωγραφική και το γράψιμο ήταν από ανέκαθεν στη ζωή μου, από πολύ μικρή άρχισα να γράφω μικρές φανταστικές ιστορίες σε κόκκινα τετράδια και να ζωγραφίζω επάνω σε ξύλα με όποια χρώματα μπορούσα να βρω στην τότε νεαρή ηλικία μου. Είμαι αυτοδίδαχτη εάν εξαιρέσουμε μερικά μαθήματα που πήρα κατά καιρούς σε επιμορφωτικά κέντρα, της τότε πόλης μου Λεμεσού. Η μεγάλη όμως εξέλιξη που είδα στον εαυτό μου, έγινε αφότου μετανάστευσα από την Κύπρο, στην Αλάσκα το 2013. Φαίνεται πως η απομόνωση και ο καημός που δοκιμάζει πολλούς από εμάς, που διαλέγουμε ένα τέτοιο δύσκολο δρόμο, φέρνει μαζί και κάποια δώρα. Όπως του να ανακαλύψει κανείς μέσα του, κρυμμένα ταλέντα και χαρίσματα.  Η χαρά μου είναι απερίγραπτη. Ποτέ δεν φανταζόμουν, πως μια μέρα θα ζωγράφιζα με αυτό τον τρόπο. Ακόμα φυσικά ψάχνω να βρω την «γραμμή» μου. Αυτό όμως παίρνει χρόνο, μέσα από την επανάληψη και την εξάσκηση. Είναι επίσης αναπόφευκτο το γεγονός, ότι υπάρχει έντονος επηρεασμός από μεγάλους ζωγράφους, αφού είναι οι «πατέρες» μας και όπως όλα τα παιδιά, συχνά επηρεαζόμαστε από τους «γονείς» και καθοδηγητές μας. Η γραμμή όμως και το είδος κάθε καλλιτέχνη, αργά ή γρήγορα θα βγει από μόνο του προς τα έξω.

Πιστεύω πως όλοι μας, είμαστε έως ένα βαθμό αυτοδίδακτοι. Οι ζωγράφοι δεν ζουν πια μέσα στο πλαίσιο κάποιας παράδοσης και έτσι ο καθένας μας οφείλει να ανακαλύψει εξαρχής όλα τα εκφραστικά του μέσα. Κάθε ζωγράφος της εποχής μας, έχει να διανύσει ένα μακρύ δρόμο μέχρι να φτάσει στο σημείο που να ξέρει με σιγουριά ποια είναι η γραμμή του. Χρειάζεται απελευθέρωση, ατομικότητα του καλλιτέχνη. Μόνο τότε μπορεί να κερδίσει το επίπεδο της ελευθερίας.

Η Δύναμη της Τέχνης, που μέσα από την ιστορία μας, διαρκώς εξελίσσετε καλλιτεχνικά με μία δυναμική που παρουσιάζει την ικανότητα των ανθρώπων που έχουν αλλάξει την οπτική μας για τον κόσμο. Παλλαιότερα ο ζωγράφος υπήρξε και ως μέσον αναφοράς. Μέσα από τα έργα τους, μάθαμε ιστορία. Όπως μοναδικά εικαστικά έργα τέχνης – ο Δαυίδ και Γολιάθ του Καραβάτζιο , ο θάνατος του Μαρά του Νταβίντ και η Γκερνίκα του Πικάσο, Η Ανάληψη του Έλληνο Ισπανού ζωγράφου Δομήνικου Θεοτοκόπουλου και τόσα άλλα. Η σειρά από μεγάλα έργα κάποιων άλλων εποχών, ξετυλίγουν την ιστορία της οπτικής δημιουργικής φαντασίας και μη, στο πέρασμα του χρόνου.

Εκείνο που με έχει επίσης επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό ως προς την ζωγραφική μου, είναι η επιβλητικότητα της φύσης που υπάρχει εδώ στην Αλάσκα. Σε κάθε μου βόλτα, έξω στη φύση, παρακολουθώ τα χρώματα, τις σκιές, τις φωτεινές γραμμές στα δέντρα, στα ποτάμια, παντού. Τα βουνά, τα πουλιά, το κάθε μικρό κομμάτι γης και ουρανού. Είναι θαρρώ τα καλύτερα μαθήματα που έχω πάρει ποτέ, η φύση! Μια σιωπηλή δασκάλα, που με έχει μάθει όλα όσα ξέρω.

Υπάρχει μια γνωστή παροιμία που λέει πως «όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, ο δάσκαλος θα εμφανιστεί». Μήπως όμως οι «δάσκαλοι» δεν είναι πάντα τριγύρω μας, σε διάφορες μορφές; Μήπως αποτυγχάνουμε να τους δούμε, να τους αφουγκραστούμε τις περισσότερες φορές; Ίσως επειδή νομίζουμε πως οι δάσκαλοι είναι πάντοτε άνθρωποι. Κι όμως δάσκαλος μπορεί να είναι κάποτε ένα πουλί, ένα δέντρο, ένα σύννεφο, μία νυχτιά γεμάτη μα άστρα.

Έχω μάθει μέσα από τα δικά μου προσωπικά βιώματα, πως όλα και όλοι μπορούν να αποτελέσουν ένα μέσον για να μας μάθουν κάτι. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει από την μεριά μας να υπάρχει η διάθεση της μάθησης. Συχνά όμως οι άνθρωποι τείνουμε προς το να συμπεριφερόμαστε, με ένα τρόπο λες και δεν χρειαζόμαστε να μάθουμε περισσότερα, δηλαδή τα ξέρουμε όλα. Πόσο ανόητο μπορεί να είναι αυτό, αλλά και εις βάρος μας. Προσωπικά επιλέγω να μείνω για όσο ζω, μαθήτρια. Ναι, θέλω συνεχώς να μαθαίνω.

Το πιο σημαντικό στη ζωή, όποιοι κι αν είμαστε, όπου κι αν ζούμε, πλούσιοι, φτωχοί, επιτυχημένοι, διάσημοι και μη, δεν έχει σημασία…Το κλειδί είναι να έχουμε πάντα ένα στόχο και ένα σκοπό στη ζωή. Μικρό ή μεγάλο. Εάν η γαλήνη είναι ο στόχος σου, τότε ψάξε, αναζήτα την. Πειραματίσου, δημιούργησε και τότε θα βρεις αυτό που πραγματικά ποθεί η καρδιά σου. Είναι εγγυημένο.

Εάν θες να εξελιχτείς για παράδειγμα στην ζωγραφική – όπως εγώ – εξασκήσου, βγες έξω στη φύση, μάθε από αυτήν την μεγάλη δασκάλα. Άφησε να μπει μέσα σου πνευματικό φως και χαρά, που μόνο η φύση μπορεί να μας προσφέρει, με αυτό τον μοναδικά αγνό και σιωπηλό τρόπο.

Κάνε μια καλοσύνη χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, άλλαξε αυτά που δεν σου αρέσουν στον εαυτό σου και πάψε να παραπονείσαι συχνά για το πώς φέρονται οι άλλοι. Μόνο όταν κοιτάξουμε μέσα μας, αρχίζουμε να κατανοούμε πως όλα λειτουργούν γύρω μας, σε απόλυτη αρμονία και ηρεμία. Και τότε ίσως αν είμαστε έτοιμοι, αυτή η αρμονία και ηρεμία που κατοικεί εκεί στη φύση, μπαίνει μέσα μας.

Ο καλλιτέχνης χρειάζεται να μάθει την φύση, για να μπορέσει να εξελιχτεί μέσα του, προς το καλλιτεχνικό του κομμάτι. Χρειάζεται επίσης να μάθει τι είναι αληθινή καλοσύνη και να το ξεχωρίσει από το συμφέρον και το κέρδος. Πολλοί συγχύζουν την καλοσύνη με το κέρδος. Δηλαδή πρώτα σκέφτονται, τι έχουν να κερδίσουν από μια πράξη ή συμπεριφορά, παρά να σκεφτούν τι έχουν να προσφέρουν. Το κίνητρο και η πρόθεση, κάνουν όλη την διαφορά σε κάθε μας πράξη. Ο πραγματικός καλλιτέχνης δεν είναι αυτός που έχει πολλά διπλώματα της τέχνης του, αλλά αυτός που έχει μιμηθεί την φυσική ομορφιά γύρω του. Αυτός που έχει μάθει από την αγνή φύση και γαλήνη και μέσα από αυτό δημιουργεί τα έργα του. Όσο πιο αγαθή είναι η ψυχή, τόσο πιο όμορφα τα έργα.

Η αλήθεια ζει μέσα στο φως και βρίσκεται παντού γύρω μας, στη φύση. Μόνο εκεί μπορούμε να ανακαλύψουμε το θησαυρό που υπάρχει μέσα μας και περιμένει χρόνια να βγει προς τα έξω.

Άρχισε την αναζήτηση των χαρισμάτων σου, ΤΩΡΑ!

Όλοι έχουμε τάλαντα! ΟΛΟΙ!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

~ Domenica


   Jun 04

The Hurricane of homesickness!

i want to go back

“She was sitting sad on a rock, trying to get rid of her legs. She was whispering to the sea, “Home, sweet home…”. She was once a mermaid, with a great life dream, to become one day a human. And when her dream, came alive, soon enough she wanted her tale back… the home she knew best.”

We want something so badly and when we get it, we don’t want it anymore. They say, this is our human nature.

I say, this is a very wrong design we are, my dear friends.

 

PART I

Walk away from what does not make you happy.

Someone told me few days ago, “Walk away from what does not make you happy”.

Since then I keep thinking of those words.

Walk away, walk away…

Go back, go back…

Find yourself again, be that happy woman again…

Well, walk away from what does NOT make you happy, perhaps it sounds pretty easy thing to do, but it is not. It is not easy to walk away always, especially if you have invested a lot of where you are today. Especially if you’re new life path, had a great impact in a lot of people you love. You changed your live, you changed their lives too. When family is connected, like my family, if one member leaves, if one member is in pain or joy, everyone feels it, all of them shares it.

Homesickness, a terrible situation. I wonder if this thing it’s a decease. It almost drive you crazy. It cuts you inside like a knife, it cuts you in half. You want to walk away and then like a magnet it hold you still where you are. You can’t move, you can’t decide where is better to go.

And then you ask yourself,

“…how much more time do I need to figure this out? How much time is enough to clear my head about this? How much more pain will help me realize what’s best for me?”

I keep giving second chances, over and over again. Second chances to make this work. I want this to work out. I do! I had to face so many obstacles since day one, moving here in Alaska. But also I have to say, I had beautiful, amazing moments and experiences.

It is close two years now that I live here with my husband and I still suffer, time to time with homesickness and straggling to exist between two worlds. The old and the new one.

I am divided so often, of where I want to live, as almost all immigrants we are. Since you change a country, you are forever divided in two pieces. And when you are here, you desire to be there, back home sweet first home. And when you go there, you desire to come back, to the new home. It is a madness, it is a decease. Isn’t it?

I also meet people that they are happy and successful in their new country and new life. These people are very rare, very few, but they do exist. I believe that life and circumstances, helped them a lot. It is not because they got it right, and we didn’t. It can’t be easy at any case. We all know that, for each one of us, immigrants, the story is different. And we all have our battles to fight for. There are many factors why someone might succeed faster and someone else might fail. And who is the one to say, if going back to your home country, it is a failure.

What about that quotation from the bible and from the great book of “The Alchemist”. Another quote that marked my mind and my heart forever.

“Where ever is your heart, there is your treasure.”

And how we all answer this questions, based on what is the most important thing to us.

A treasure…

A treasure can be for some people, a beautiful big house with a great garden. For some others treasure can be travelling, see the world. Can be a successful carrier, or having a lot of children, a large family. For some others, might be long studies, or writing books, being an artist. Learn an Art. Be a missionary, be a priest, be free… The list is endless…

What really is, a treasure for you?

Have you ever wonder? And if you did, have you ever answer that question to yourself with honesty?

I have that answer, I do.

But my answer right now, do not reflect to where I am.

In my heart my treasure, is my family. So why I am not with them, you might ask. Some of you might say… “You are not with them, because you love your husband which he is also a family.” Yes this is also true. And also… “Because you had a dream for ten years, one day to live abroad in a magical country, with cool summers, snow during winter time, white Christmas and endless beauty all around us, a true heaven on earth, called Alaska land”. Yes, yes all that it is true!!!

Yup, that’s true, that was my dream, our dream for ten years, mine and my king’s dream. And life gave it to me. And I am grateful beyond words… but I still miss them. I know, I know, I will miss them forever. Right? But am I going to suffer forever? I don’t want to suffer forever.

One of my family members a very close one, a very important one, is moving here with me, real soon. And this is a road of ‘hope’ for me. She will bring me, a lot of life gifts and comfort in my heart. She will make things better with her fresh and young personality. Her beautiful soul.

And I will wait, as I already waited for so long…

I can’t give up now… I can’t walk away now.

I need to give this, one more chance and see how things will go.

Having her here with me, my beloved daughter, it will change things hopefully for the better and for all of us. My king is suffering too, because I am in pain. So he also looking forward for her arrival.

She is also my friend and I will get to do the things that I haven’t for a long time now. I haven’t been very lucky with friends here, except maybe one or two cases. Especially one lady that recently she is really trying a lot, to make me feel better and I am deeply thankful for that. If she is reading this article now, she is smiling. She knows I am talking about her and you know, I really need to thank you, from my heart for not giving up on me. You didn’t had to care, but apparently you have a warm heart, with love to give. I like to think that you do enjoy my friendship. I need to have a good friend in my life. I always have and this is very hard for me for almost two years now to be without a good friend.

So, yes that one person, a very special lady in our Greek community here in Anchorage, didn’t gave up on me. I guess people here are a bit distant and cautious. Perhaps they need time to trust or come closer. Perhaps they don’t want to come closer. I don’t know yet how people work here. I am a bit confused, but I will know pretty soon. They say, in time we gain everything!

I fall in love with this country since day one. Alaska is magical with natural beauty all around us. Beauty and mystery and magic, that marks your heart forever. But as we say back home, “Place is made by people and the place alone, no matter how beautiful, doesn’t mean much”.

Still, I can’t walk away just yet…

I am hoping, with her arrival, miracles will happen!

 

PART II

Where’s home for you…

There’s a reason why the first thing we often ask someone when we meet them, right after we learn their name, is “where’s home for you?”

Susan Clayton, an environmental psychologist at the College of Wooster, says that…

“For many people, their home is part of their self-definition, which is why we do things like decorate our houses and take care of our lawns. For better or worse, the place where we grew up usually retains an iconic status”.

But while its human nature to want to have a place to belong, we also want to be special, and defining ourselves as someone who once lived somewhere more interesting than the suburbs of Limassol, is one way to do that.

“You might choose to identify as a person who used to live somewhere else, because it makes you distinctive”, Clayton says.

We all know very well that living in Paris for some months, doesn’t make you a Parisian, but that doesn’t mean there’s not an Eiffel Tower on your shower curtain anyway. You do bring “home” parts of the world, as you become also part in the world by seeing it.

Memories, too, can be cues by the physical environment. When you visit a place you used to live, these cues can cause you to revert back to the person you were when you lived there. The rest of the time, different places are kept largely separated in our minds. The more connections our brain makes to something, the more likely our everyday thoughts are to lead us there.

But connections made in one place can be isolated from those made in another, so we may not think as often about things that happened for the few months we lived someplace else. Looking back, many of the places I have visited they are happy memories because I knew I was going to go back home at the end of that journey. That’s what makes holiday time beautiful, gets you to miss home. But if you move to places and live part of your life there, then it feels more like places borrowed than places possessed, and many times when you go through photos or videos or souvenirs, you will often feel that what it was, you were only a tourist.

We can’t possibly live everywhere. It has to be one place, physically and mentally if possible, in order to enjoy our lives. If we can’t do that, if we end up living physically in one place and mentally in another, then we get ill.

I was once in New York, twice in Paris, many times in London, in Roman city of Bath. I went to New Orleans for a day. I was in my husband’s family town of Hamburg Pennsylvania. We went to Alabama, Mississippi. We spent seven days in Las Vegas back in 1999. Greece of course, the great city of Athens, more than once. I had a taste, of the Mediterranean beauty, the unique Greek islands, Cyclades and Dodecanese. We went to Belgium, Brussels and in a small town called Bruges, which it looks like a fairy tale. Full of chocolate little stores. And now I am here, living in Alaska, a fantastic country on our planet. Far away from many other places. A bit isolated place.

I believe that, I saw pretty much nice places, for one life time. I also know that many of you, have travelled even more than my description, but I also know many people they never travel outside of their home city.

What I remember very strongly, in every single place that I visited… I was never the person I can be, when I live in my home country. Not in the intense way that I can be over there, neither do I can have my free personality the way I have it at home, among my people, my language, my culture. I think that, no one is ever, free from their social or physical environment. I am not sure if we can always be aware of it, but home is a home when we are in peace within ourselves.

Everyday our inner self talks to us in many different ways. And sometimes when we refuse to listen, it approach us in a different way, by getting us ill. Yes, we get ill as we cannot handle the shock of changing cultures, surroundings. While we do welcome the new challenges, we can’t help it not to go through pain and suffering.

People often might say…

“But why… why you want to go back home? This is your dream, this is exactly what you ever wanted, you finally got it and you got so lucky. You don’t know how lucky you are”.

I don’t? Am I that ungrateful? I do feel this way, every time they say that, I feel such an ungrateful person.

Don’t you?

You feel ashamed that you do not appreciate enough, your good fortune to live in such a place, right? Especially if this place is America. So many thousands and millions of people, they are dreaming to have an opportunity like that. And it is true, this is an amazing country, in so many ways and I am also happy here, many days and moments of my life. It is not homesickness all the time, of course not.

And then, I try harder and harder. Is not that I want this to go away, in fact I need this to work out. I need to make it work out, so badly. But homesickness doesn’t help me, at all. When it gets me, takes away every logic thought and it feels like there is no oxygen. What I need to remember is that, homesickness, no matter how deep and sometimes agonizing, still only gets to be a fraction of my experience. I think it’s important that I keep trying to come to terms with it’s existence, and that I recognize it is just a challenging but unavoidable “side effect” of getting to experience life away from Cyprus. It’s not a reflection at all on Alaska, it’s a reflection of how great life was at home with my family.

So, to all of you that you share same situation of homesickness and you suffer like me, I wrote this article today, for you and me, for all of us. I needed to know that I am not alone. And I need you to know, that you are not alone. And I also believe we can help each other by talking, by sharing.

After all friends are the strangers we haven’t meet yet.

Back home, we say that “Facing the pain together, makes it sweeter”!

Koula Ro. Za.

~ Domenica


   May 29

Η εποχή του Facebook!

Facebook 2Έχει καιρό τώρα, χρόνια ίσως, που θέλω να γράψω, για το τι είναι το φατσοβιβλίο, ή αλλιώς σε όλους γνωστό, Facebook. Τι είναι αλήθεια το Facebook?

Ανακούφιση ίσως?

Αναγνώριση?

Αποθήκευση ίσως στιγμών, γεγονότων και απόψεων?

Εξωτερίκευση ίσως του επιφανειακού ή εσώτερου εαυτού μας?

Ας αρχίσω από μένα. Για μένα ήταν αρχικά ψυχαγωγία, να δω τι έχει να μου προσφέρει κάτι που εκατομμύρια άνθρωποι ασχολούνται με αυτό. Τώρα πια, είναι η άμεση ανάγκη με αγαπημένα πρόσωπα. Μια γραμμή επικοινωνίας με τον κόσμο που άφησα πίσω μου, που καθημερινά στερούμαι. Κυρίως, άμεση επικοινωνία με τα παιδιά μου, οικογένεια και φίλους μου. Επίσης είναι για μένα και μια προβολή για το που ζω, στην νέα μου πλέον χώρα, πως τα καταφέρνω και τι βλέπω, εδώ που ζω σε αυτή τη γη, που πολλές φορές μοιάζει λες και έχω αλλάξει πλανήτη. Εικόνες, φωτογραφίες, εντυπώσεις και διάφορα γεγονότα του τόπου που βιώνω, είτε αυτό γίνεται από δική μου επιθυμία, είτε μερικές φορές κατόπιν παράκλησης φίλων και γνωστών.

Κακά τα ψέματα, η τεχνολογία είναι πλέον στις μέρες μας, μια ανάσα, μια γέφυρα που μας κρατάει με σιγουριά ακόμα ζωντανούς, με φυσικά πρόσωπα, που μας το επιτρέπουν.

Τα “likes”!

Αχχ αυτά τα likes! Δωρεάν ενδορφίνες για όλους. Τι είναι οι ενδορφίνες; Είναι μια κατηγορία νευροδιαβιβαστών που παράγονται από το σώμα και χρησιμοποιούνται εσωτερικά ως παυσίπονο. Οι ενδορφίνες έχουν έναυσμα τον πόνο και την προσπάθεια.

Κάθε φορά που οι άλλοι άνθρωποι κάνουν likes, στις φωτογραφίες μας, στις δηλώσεις μας, στα έργα και κατορθώματα μας, λες και βγαίνουμε όλοι σε ένα βάθρο που μας καταχειροκροτούν από κάτω. Αισθανόμαστε αναγνώριση, επιβράβευση και χαρά. Ή απλά αν θέλετε, μας αρέσει η ιδέα ότι κάνουμε τους γύρους μας ευτυχισμένους. Δεν είναι κακό, είναι άλλωστε στην ανθρώπινη μας φύση, έτσι είμαστε καμωμένοι. Δεν φταίμε που νιώθουμε έτσι. Αν και υπάρχουν – έστω και σε μειονότητα – οι άνθρωποι που δεν το έχουν ανάγκη. Είτε γιατί είναι πλήρης, είτε επειδή αγαπούν τρομερά την προσωπική ζωή τους και δεν θέλουν με τίποτα να την προβάλουν, ή γιατί αδιαφορούν πλήρως, για το νομίζουν οι άλλοι για αυτούς.

Η μάνα μου δεν γνωρίζει για το τι είναι το Facebook, όπως ούτε ο παππούς ή η γιαγιά σου, η θεία σου στο χωριό, τα πλάσματα που δεν έχουν τέλος πάντων έρθει σε μεγάλη ή μικρή επαφή με το διαδίχτυο.

Η μάνα μου, έμαθε εξ ανάγκης να μου στέλνει ήμαιλς και έτσι να κρατάμε καθημερινή επαφή. Δεν έχει όμως σελίδα στο φατσοβιβλίο. Της άφησα πριν φύγω, ένα γέρικο λάπτοπ και βασανίζεται η καημένη με αυτό. Κυρίως όταν της στέλνω φωτογραφίες, που για να τις δει, πατάει πάνω σε αυτές με ένα ηλεκτρονικό κλικ και μετά πάει στη κουζίνα να μαγειρέψει, μέχρι αυτές να εμφανιστούν. Τόσο αργό!!! Η αγάπη της όμως και η απέραντη υπομονή που διαθέτει, καθιστούν το έργο αυτό δυνατό. Την αγαπώ διπλά και τριπλά για αυτό.

Τι είναι το Facebook για σένα?

Ασχολία, ψυχαγωγία ή ανάγκη?

Ότι κι αν είναι, είσαι δεμένος με αυτό το «κουτί» καθημερινά. Και είναι το κουτί που αγκαλιάζεις με αγάπη, ανάλογα από τους δέκτες που καθημερινά ανταποκρίνονται. Εάν για τον οποιοδήποτε λόγο, δεν εισπράττεις τα ποθητά αποτελέσματα, συχνά θέτεις σε υπολειτουργία την σελίδα σου, μέχρι να σου περάσει η απογοήτευση, ο θυμός ή η απόρριψη ίσως που δέχθηκες αφού σε κανέναν δεν άρεσε λίγο ή αρκετά η προσθήκη σου, έτσι ώστε να αποδεχθείς τα πολλά «likes», που αρχικά επιθυμούσες. Ή αν ο στόχος, ήταν να περάσεις κάποια συγκεκριμένα μηνύματα, τα οποία πέρασαν εντελώς απαρατήρητα, αφήνοντας σε σένα ένα πικρόχολο συναίσθημα.

Μένεις αποσυνδεδεμένος για κάποιο χρονικό διάστημα και μετά επανέρχεσαι, είτε στη ίδια σελίδα, είτε σε μια ολοκαίνουργια προφανώς με ένα εντελώς καινούργιο όνομα που σε εκφράζει. Και έτσι συνεχίζεις βασικά την ίδια πορεία, με άλλο όνομα που σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα. Προσωπικά, το έπραξα πάνω από τρείς φορές, το ομολογώ. Άλλαξα δύο ή τρία ή και περισσότερα ονόματα. Είχα σοβαρούς προσωπικούς λόγους ναι, αλλά το έκανα.

Και υπάρχει και η μερίδα που είναι σφοδρά εναντίον του Facebook, αφού θεωρούν τρελό και παλαβό το γεγονός, ότι από μόνοι μας, δίνουμε δωρεάν καταστάσεις, φωτογραφίες, γεγονότα και πλήρη βιογραφικό μας, στον οποιοδήποτε. Μέχρι και φωτογραφίες με καυτερά μπικίνι στη θάλασσα. Πόσο επικίνδυνο μπορεί αν γίνει αυτό, αν το καλοσκεφτείς. Και αυτό είναι μια αλήθεια, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Και όχι μόνο δικά μας στοιχεία, αλλά και των μικρών παιδιών μας – όσοι από εμάς το κάνουμε. Ναι, είναι τρελό, κι όμως συμβαίνει.

Είναι ανάγκη ή εθισμός? Και ποια η διαφορά σε αυτό?

Συνήθεια ή εξάρτηση;

Σχεδόν όλοι μας έχουμε έναν γνωστό ή φίλο, που δεν μπορεί να περάσει περισσότερα από μερικά λεπτά, χωρίς να πει στον κόσμο τι συμβαίνει ακριβώς στη ζωή του.

Αυτό συμβαίνει είτε καταγράφοντας ανά λεπτό τι συμβαίνει μέσα στην ημέρα τους, είτε κάνοντας φιγούρα σχετικά με κάποιο τυχαίο συγκρότημα που δεν έχετε ακούσει ποτέ είτε σπαμάροντας τον κόσμο με βαρετές φωτογραφίες από την τελευταία τους νυχτερινή έξοδος.

Αν το Facebook είναι ουσία και γίνεται εθισμός, τότε με ή χωρίς ουσία, όλες οι ανθρώπινες συνήθειες που γίνονται καταναγκαστικές έχουν ένα κοινό στοιχείο, τη μη ελεγχόμενη πια επιθυμία να δημιουργεί κανείς ξανά και ξανά μία ορισμένη βιωματική κατάσταση, όποιες κι αν είναι οι συνέπειες για την υγεία, την οικογένεια, την εργασία, ολόκληρη τη ζωή μας. Ορισμένοι από τους ειδικούς που ασχολούνται με το θέμα, φτάνουν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι κάθε ανθρώπινη ανάγκη, ακόμα και κάθε ανθρώπινο ενδιαφέρον, μπορεί να δημιουργήσει εξάρτηση.

Αισθανόμαστε ένοχοι για το ότι ποζάρουμε μπροστά στην κάμερα μας; Ή έχουμε βγάλει ποτέ μία φωτογραφία του εαυτού μας στον καθρέφτη, για να την χρησιμοποιήσουμε ως φωτογραφία του προφίλ μας; Αυτό είναι ένα δείγμα σοβαρής ματαιόδοξης συμπεριφοράς, μία κατάσταση που την «κολλάει» κανείς από την εκτεταμένη χρήση του Facebook. Μήπως η καλύτερη θεραπευτική μέθοδος είναι να βγούμε έξω με τους φίλους μας? Να πάρουμε την φωτογραφική μας και να διασκεδάσουμε αργότερα, όταν θα κοιτάτε τις φωτογραφίες μας. Στοιχηματίζουμε πως θα υπάρχουν πολλές φανταστικές πόζες, για να χρησιμοποιήσουμε μία ως φωτογραφία του προφίλ μας, που την ίδια στιγμή θα αποτελούν φανταστικές αναμνήσεις τις οποίες αποθανατίσαμε.

Πότε ξεκινά το Facebook, να γίνεται ανάγκη για αναγνώριση, επιβράβευση και προπάντων αποδοχή από τους γύρω μας?

Η δικιά μου γνώμη, είναι πως το Facebook, είναι ακραίως βλαβερό και αχρείαστο. Έστω κι αν ακόμα διατηρώ προσωπικά σελίδα σε αυτό.

Δοκίμασα παλαιότερα την μέθοδο των ήμαιλς.

Δεν πέτυχε.

Πολλοί από τους φίλους μου, χάθηκαν. Και αυτό ήταν για μένα προσωπική απώλεια, μιας και ζω πια σε ένα πολύ μακρινό σημείο του πλανήτη. Στην Αλάσκα.

Είχα θυμάμαι αισθανθεί, πως θα τους έχανα για πάντα. Με το χρόνο αν δεν κρατήσεις επαφή, όλα εξατμίζονται, χάνονται. Και προσωπικά, δεν είχα αυτή την πολυτέλεια.

Facebook λοιπόν και τι είναι για τον καθένα μας ξεχωριστά?

Για μένα, είναι μια γέφυρα να μην χαθώ αλλά και να μην χάσω ότι έχει απομείνει.

Μια ίσως απεγνωσμένη προσπάθεια να κρατήσω μια ετοιμόρροπη γέφυρα, που δυστυχώς ο χρόνος κάποτε – όχι πάντα – γκρεμίζει με το πέρασμα του.

Μα κυρίως έχω αυτή την σελίδα ενεργή για τα παιδιά μου, αδέλφια μου και αγαπημένους φίλους. Όσοι τέλος πάντων, έχουν απομείνει. Δεν χρεώνω τίποτα και σε κανέναν. Ο χρόνος και οι επιλογές μας, κακές ή κακές, έχουν πάντα ένα κόστος. Μας μαθαίνουν όμως κάτι πολύ σημαντικό. Να κοιτάμε την αλήθεια κατάματα. Ποιοι είναι αληθινοί μαζί μας, ποιοι είναι χλιαροί και ψεύτικοι… και σε ποιους ή σε ποιόν μπορούμε να επενδύσουμε ξανά στη ζωή… στον άνθρωπο ή στο χρόνο?

Μια άλλη αλήθεια λέει πως, το Facebook υπήρχε από την αρχαιότητα. Μόνο που τότε ονομαζόταν ναρκισσισμός!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

~Domenica

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

~Domenica


   May 11

Ένα μαγαζί, γεμάτο με άγρια θηρία!

8272189_origΜπήκα μέσα στο Bass Pro τις προάλλες και αντίκρυσα ένα «μουσείο»! Ένα υπέρ – κατάστημα που μπορεί να βρει κανείς, τα πάντα όσο αφορά την άγρια ζωή,  στην παρθένα φύση της Αλάσκας. Αντί να κοιτάω τα υλικά προς πώληση, εγώ κοιτούσα γεμάτη θαυμασμό την διακόσμηση του τεράστιου αυτού χώρου, γεμάτο με απολιθωμένα άγρια και μη, θηρία της Αλάσκας.

Ο Κίνγκ με κοίταξε χαμογελώντας και μου είπε –

–        Όταν φύγει κανείς από την Ευρώπη και έρθει να ζήσει στην Αμερική, είναι σαν να έρχεται να ζήσει στο μέλλον. Λες και βρεθήκαμε δεκαετίες μπροστά.

Ακόμα και ο Κίνγκ που είναι η μητέρα πατρίδα του, μένει άφωνος πολλές φορές, μπροστά στο εντυπωσιακό θέαμα που συχνά συναντάμε παντού στη πόλη μας.

Αν ολόκληρη σχεδόν, η Αμερική είναι μία φορά εντυπωσιακή, μπορούμε να πούμε πως για την Αλάσκα δεν υπάρχουν λόγια, να περιγράψω τον ενθουσιασμό μου, ή καλύτερα τον θαυμασμό μου, πιο πολύ για το φυσικό της μέρος. Αλλά και για το πόσο βρίσκονται όλα σε εξέλιξη εδώ, σε όλους τους τομείς.

Η Ευρώπη έχει μια άλλη ομορφιά, και είναι ασύγκριτη! Σαν στολίδι γεμάτο λεπτομέρειες και τέχνη. Κάτι που δεν έχει σε πολλά της μέρη, η Αμερική. Η Ευρώπη στα μάτια τα δικά μου, είναι σαν νέο κορίτσι γεμάτο χάρη και λεπτότητα. Σαν τραγούδι γλυκό σε καντάδα ερωτευμένου άντρα, κάτω από ένα μπαλκόνι.

Η Αμερική δεν έχει την τρυφερότητα, που διαθέτει η γλυκιά Ευρώπη. Δεν έχει τα σοκάκια και τα μικρά λιμανάκια της. Τις ταβερνίτσες και την ζεστή καρδιά των ανθρώπων. Έχει όμως δύναμη, μια δύναμη που σου ανοίγει φτερά, κάνοντας πολλά από τα όνειρα σου, πραγματικότητα. Αιωρείται μια έντονη αίσθηση ελευθερίας, που πηγάζει μέσα από το σύστημα ζωής τους εδώ. Στον τρόπο που ζούνε και ρυθμό. Δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη. Υπάρχει πρόνοια υπάρχει στήριξη και ασφάλεια. Δεν είναι τέλειο φυσικά το σύστημα τους, αλλά για πρώτη φορά αισθάνομαι σαν πολίτης, σεβασμό και ισότητα, όταν χρειαστώ την οποιαδήποτε βοήθεια από τα κρατικά τμήματα. Σε ένα μεγάλο βαθμό έχουν καταφέρει να μην υπάρχει διάκριση ανάμεσα στους ανθρώπους. Στο πορτοφόλι, στο χρώμα του δέρματος, στην κοινωνική τάξη. Σημασία έχει η αυτοπεποίθηση και εντιμότητα που έχεις. Τουλάχιστον εδώ που εγώ ζω, αυτό έχω εισπράξει.

Όλα δεν μπορούμε να τα έχουμε. Πάντοτε στη ζωή κάτι χάνουμε, αλλά κάτι κερδίζουμε. Το θέμα είναι να μπορεί κανείς να προχωρά στη ζωή, με αυτό που κέρδισε!

Υπάρχει κάτι σε αυτή τη χώρα, που σε κρατάει σαν μαγνήτης. Μιλώ για την Αλάσκα. Δεν έχω ζήσει σε πολλά μέρη της Αμερικής για να ξέρω. Ξέρω όμως πως εδώ ετούτος ο τόπος, έχει κάτι το μαγικό, το θεϊκό, το ουράνιο. Η ομορφιά που απλώνεται παντού γύρω μας, σαν πέπλο μας χαδεύει τις ζωές καθημερινά.

Όταν πρωτοήρθα εδώ τον Ιούλιο του 2013, πολλοί Έλληνες τότε και Κύπριοι μου είχαν πει –

–        Εάν καταφέρεις να αντέξεις τον πρώτο ένα με ενάμιση χρόνο, μάλλον τα κατάφερες. Θα μείνεις και θα ριζώσεις εδώ. Η Αλάσκα είναι μαγεύτρα!

Άγνωστο το μέλλον για όλους μας. Το σίγουρο είναι πως όσο περνάει ο καιρός, τόσο καλύτερα είμαι και αυτό το οφείλω στην ομορφιά της φύσης γύρω μου. Αντλώ δύναμη από την φύση. Δεν έχει πιο σίγουρη πηγή ενέργειας από αυτήν.

Καλή σας μέρα.

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

Μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξα στο μαγαζί με τα άγρια θηρία!

35_2119499_11 38_3277337_4 8500762_orig Anchcrowd IMG_6180 StoreDSC_1970 unnamed (1) unnamed (2) unnamed (3) unnamed (4) unnamed (5) unnamed (6) unnamed (7) unnamed (8) unnamed (9) unnamed (10) unnamed