Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   May 09

Έχει μια χάρη η Άνοιξη, τα κάνει όλα ωραία!

shutterstock_2090591Η άνοιξη ήρθε και γέμισε με αισιόδοξες πινελιές την διάθεσή μας. Μια ευεξία, μια έντονη ευδιαθεσία αιωρείται παντού αυτή την εποχή και επηρεάζει άμεσα τις καρδιές μας. Λίγο η επίδραση του ήλιου, λίγο η επιρροή των ανθισμένων λουλουδιών, όλα αυτά τα στοιχεία μαζί συνθέτουν το πορτραίτο μιας άκρως αισιόδοξης στάσης απέναντι στη ζωή.  Έτσι, όταν ο καιρός ανοίγει και η φύση γιορτάζει, όταν όλοι γύρω δείχνουν πιο χαρούμενοι, τότε περιμένουμε κι εμείς απ’ τον εαυτό μας να είναι χαρούμενος. Η ενέργεια μας αλλάζει, ανεβαίνει, κορυφώνεται. Γινόμαστε πιο δημιουργικοί και παραγωγικοί. Όπως η γη, έτσι και εμείς ξανά γεννιόμαστε αυτή την χρυσή εποχή του χρόνου.

«Άνοιξη είναι η παιδική ηλικία του έτους».

~ Άλφρεντ Τέννυσον

Ζω μια ιδιαίτερα έντονη Άνοιξη θα έλεγα, εδώ στη γη της Αλάσκας. Με το φως της ημέρας  ολοένα να μεγαλώνει. Με τη φύση που τρελαίνεται τους μήνες αυτούς της Άνοιξης και του Καλοκαιριού. Οι αρκούδες ξυπνάνε από την χειμέρια νάρκη τους και ψάχνουν για φαγητό.  Για αυτό όσοι είναι λάτρεις της φύσης, κυκλοφοράνε στα βουνά και στα δάση, με προσοχή και προστασία. Δεν σηκώνει αστεία η Αλάσκα. Όσο όμορφη είναι, τόσο άλλο κυοφορεί κινδύνους. Ο φόβος μπορεί να είναι επιλογή, ο κίνδυνος όμως είναι πραγματικός.

Ο ήλιος αρχίζει και γέρνει προς νυχτιά, γύρω στις δέκα και μισή το βράδυ και σκοτεινιάζει ολότελα ο ουρανός κατά τις έντεκα. Το Καλοκαίρι θα έχουμε φως μέχρι και τα μεσάνυχτα. Από τις πέντε το πρωί αισθάνομαι να μπαίνει λίγο-λίγο το φως της ημέρας, στο δωμάτιο. Η θερμοκρασία ανέβηκε λίγο και η ήλιος καίει πιο πολύ εδώ, επειδή βρίσκεται πιο κοντά στο σημείο αυτό της γης. Αν και ποτέ δεν κάνει ζέστη στην Αλάσκα, εκτός κι αν πας τρέξιμο, τότε ναι θα ιδρώσεις. Το άπλετο φως της ημέρας κάνει τα λουλούδια στη γη να οργιάζουν και να φυτρώνουν σαν τρελά. Η φυλλωσιά στα δέντρα γίνεται ραγδαία και η Άνοιξη ξεπετάγεται σαν πυρετός, ξαφνικά απλώνεται παντού με μανία.

«Άνοιξη η γειτονιά, κ’ η μέρα ζωγραφιά!»

Πριν μερικές μέρες, μια φίλη με προσκάλεσε, σε εξόρμηση στην εξοχή. Αν και ολάκερο το Άνκορεητζ, εξοχή είναι, αφού είναι γεμάτο με πάρκα, λίμνες και ποτάμια, εντούτοις ονομάζουμε εξοχή τα γύρω προάστια. Η πόλη του Άνκορεητζ, είναι ένα με το απέραντο δάσος, που αγκαλιάζει γύρω-γύρω την πόλη μας. Βγήκαμε λοιπόν λίγο έξω απ’ την πόλη, περίπου σαράντα λεπτά οδήγημα, και φτάσαμε στην μικρή πόλη της Γουασίλας. Εκεί τα βουνά, βρίσκονται πιο κοντά στην πόλη και φαντάζουν στα μάτια μας, σαν γίγαντες με χιονισμένα κεφάλια.

Παρκάραμε στο Ελληνικό εστιατόριο Ευάγγελος και εκεί δειπνήσαμε. Οι ιδιοκτήτες κατάγονται από τον Έβρο και ζουν εδώ και πολλά χρόνια στην Αλάσκα. Δεν είχα όμως την τύχη εκείνη την ημέρα, να τους γνωρίσω, αφού ήταν πάρα πολύ απασχολημένοι με κάποιο συμβάν. Σίγουρα όμως θα ξαναπάω εκεί σύντομα.

Φάγαμε ελληνική σαλάτα και μετά ακολούθησε ένα πιάτο με ωκεανό τυλιγμένο σε ιταλικά μονοπάτια. Έτσι το ένιωσα εγώ, το πιάτο εκείνο που το λέγανε Arabiata. Συνοδεύσαμε το δείπνο μας, με λευκό κρασί και μπόλικη κουβέντα. Μιλήσαμε για την ζωή στην Αλάσκα, για τον καινούργιο κόσμο που σιγά-σιγά ανακαλύπτω και προσπαθώ να μάθω όσο πιο καλά μπορώ, έτσι ώστε να λειτουργώ καλύτερα στη νέα μου ζωή. Μιλήσαμε για τα παιδιά μας, τα υπέροχα βλαστάρια μας και τις ζωές τους. Μιλήσαμε για το τι είναι αληθινό και σημαντικό στη ζωή για τον καθένα μας. Για τους συμβιβασμούς, που αναγκάζεται κάθε μετανάστης να πράξει, προκειμένου να επιβιώσει στην ξένη γη, εωσότου την νιώσει δική του. Για τα δώρα, που προσφέρει αυτή η μοναδική χώρα που λέγεται Αλάσκα. Για την δύναμη, που έχει εδώ η φύση και πόσο ευχάριστα επηρεάζει τον ψυχισμό μας. Κάθε ακραίο καιρικό φαινόμενο που συμβαίνει, πότε στη γη και πότε στον ουρανό της Αλάσκας, προκαλεί μια ευχάριστη αναστάτωση.

Πόσο την χάρηκα την συντροφιά της φίλης, πόσο την ευχαριστήθηκα δεν λέγεται. Κάτι που θεωρούσα προηγουμένως δεδομένο στη ζωή, μια φίλη, μια παρέα. Παλαιότερα, ήταν κάτι απλό και εύκολο να συμβεί. Τώρα όμως με τα καινούργια δεδομένα ζωής μου, έγινε αυτό δώρο ανεκτίμητης αξίας. Σχεδόν πολυτέλεια. Δεν είναι εύκολο να βρεις τους κατάλληλους ανθρώπους, κυρίως όταν αλλάζεις πατρίδα, όταν είσαι σε μια προχωρημένη ηλικία, που είναι ξεκάθαρο πια το τι ζητάς. Νέοι σαν ήμασταν, ήταν όλα πολύ πιο εύκολα και απλά. Η κατασκευή του ανθρώπου κατά την διάρκεια της νιότης, είναι ευέλικτη, πιο ανεκτική και πιο ανέμελη θα έλεγα. Το κεφάλαιο της νιότης, είναι ένα μεγάλο δώρο στις ζωές μας, αλλά είναι ένα δώρο δυστυχώς χωρίς σοφία.

«Στερνή μου γνώση, να σ’ είχα πρώτα…»

Για αυτό και στη νιότη μας κάνουμε πιο συχνά λάθη. Ίσως κάποιες λάθος επιλογές, κάποτε λάθος κινήσεις… τολμάμε πιο εύκολα αλλά και καιγόμαστε πιο εύκολα. Καιγόμαστε και μαθαίνουμε. Αυτός που καίγεται όμως και δεν μαθαίνει, είναι άξιος της μοίρας του. Για αυτό το λόγο καθώς μεγαλώνουμε, επιλέγουμε τους φίλους μας και τις συναναστροφές μας πιο καλά και με περισσότερη προσοχή. Οι άνθρωποι της ζωής μας, είναι πολύ σημαντικό κομμάτι που επηρεάζει άμεσα την ψυχική μας γαλήνη. Η επαφή μαζί τους θα φέρει είτε την χαρά, είτε την λύπη. Το ζητούμενο φυσικά είναι οι άνθρωποι της ζωής μας, να μας φέρνουν την χαρά.

Για αυτό και εγώ το χάρηκα πολύ, που συνάντησα εκείνη την φίλη το απόγευμα εκείνου του Σαββάτου. Μου έδωσε χαρά, μοιράστηκε μαζί μου τις γνώσεις της, τις δικές της αναζητήσεις, μα κυρίως τις εμπειρίες της. Κάτι που για μένα σημαίνει πολλά. Πολλές φορές εδώ που ήρθα να ζήσω, αισθάνομαι, σαν παιδί στα πρώτα μου βήματα. Όλα έχουν αλλάξει πια για μένα. Και είναι σημαντικό να ακούω αφηγήσεις, από αυτούς που έχουν έρθει σε αυτή τη γη, πριν από πολλά χρόνια. Ότι μάθω από αυτούς τους ανθρώπους, θα είναι κέρδος. Η πείρα στη ζωή είναι μεγάλο πράγμα. Είναι όπλο που δυναμώνει τον άνθρωπο, τον εξυψώνει. Και αυτό το όπλο κερδίζεται μόνο με τον χρόνο. Και ο χρόνος, κατακτάται μόνο με την υπομονή.

Μιλήσαμε για τους μετανάστες και για αυτούς που πασχίζουν με νύχια και με δόντια να έρθουν εδώ. Στις πατρίδες τους η φτώχεια και η ανεργία είναι μεγάλη. Έτσι αναγκάζονται να αναζητήσουν καινούργιες πατρίδες. Επιλέγουν τους δρόμους της ξενιτιάς. Συχνά αλλάζουν χώρες, δουλειές, κάνουν οτιδήποτε αρκεί να επιβιώσουν λίγο καλύτερα. Οι πιο τυχεροί, καταφέρνουν να στεριώσουν κάπου, να βρουν δουλειά και έτσι να βγάλουν λίγα χρήματα. Χρήματα για να ζήσουν καλύτερα, αλλά και για να βοηθήσουν πίσω τους συγγενείς που δεν τα κατάφεραν να φύγουν.

Τα χρόνια περνούν και οι μετανάστες παλεύουν να συνηθίσουν την νέα γη, όπου κι αν έχουν μεταναστεύσει. Ακούνε γλώσσες, που δεν τις κατανοούν πολλές φορές. Βλέπουν πράγματα που δεν τα καταλαβαίνουν. Είναι μια νέα χώρα, ένας εντελώς καινούργιος κόσμος. Είναι λες και πρέπει να κάνεις επανεκκίνηση τον εαυτό σου και ότι ήξερες μέχρι τώρα να το ξανά μάθεις απ’ την αρχή, αλλιώς. Αν είσαι σε νεαρή ηλικία, αυτό μπορεί να γίνει πολύ πιο εύκολα.

Ναι, μιλήσαμε για τους μετανάστες, που δεν είναι πάντα τυχεροί. Φυσικά είναι και αυτό μια επιλογή. Εσύ θα επιλέξεις εάν θα είσαι ξανά ευτυχισμένος και να πετύχεις τους στόχους σου – όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό – στην νέα γη. Εσύ θα επιλέξεις εάν θα επωφεληθείς τις ομορφιές και τα δώρα που συναντάει κανείς σε κάθε καινούργια γη. Μπορεί η ανηφόρα να κουράζει, να σε εξουθενώνει κάποιες φορές αλλά η κορυφή έχει πολλά να σε δώσει. Εκεί σε περιμένουν πολλά…

Αποφάσισα να μην αφήσω εκείνο τον οξύ πόνο στο στήθος που γεννά η νοσταλγία, να με κατευθύνει, μήτε να με ορίζει. Αποφάσισα πως θα πιάσω εγώ ξανά το τιμόνι – όπως πάντα έκανα στη ζωή μου – και θα ορίζω εγώ τα πράγματα για μένα, στη νέα γη.

Θα ρουφήξω την τόση ομορφιά γύρω μου, μες την ψυχή μου και θα την στολίσω, όπως στολίζει η Άνοιξη την πλάση γύρω μας. Θα μάθω στο νου μου να περπατά στα καινούργια μονοπάτια που χάραξε η ζωή για μένα και θα φυτεύω εκεί σπόρους καλούς, γιατί ο νους γιατρεύει την ψυχή. Όλα ξεκινούν από τους σπόρους, που φυτεύουμε κάθε στιγμή, μέσα στο χώμα βαθιά του νου μας. Σπόροι, οι σκέψεις… που μετά γίνονται πράξεις.

Υπάρχει και ένας άλλος δρόμος που κάνει τη ζωή πιο ευχάριστη όπου κι αν βρισκόμαστε. Η απλοποίηση των πραγμάτων. Η ευτυχία εξάλλου, βρίσκεται στην απλότητα. Τα πράγματα, είναι απλά τις περισσότερες φορές. Εμείς τα περιπλέκουμε κάποτε, με την αφόρητη ευαισθησία μας, την απερίγραπτη φαντασία μας και το αγιάτρευτο ελληνικό μας DNA. Είναι γεγονός, πως έχουμε το δράμα στις φλέβες μας. *χαμόγελο*

Βρήκα μερικές υπέροχες μαντινάδες για την ζωή και με αυτές θα κλείσω σήμερα την ανάρτηση μου.

 

Είναι η ζωή ένα λεπτό και εμείς στον ήλιο χιόνι

και ώσπου να πεις ξημέρωσε έρχεται και νυχτώνει!

 

Πάντα να κάνεις όνειρα, ακόμα και αν δεν βγούνε,

υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή, που μόνο με κείνα ζούνε!

 

Λαμπρέ μου ήλιε φωτεινέ, τη γη όλη φωτίζεις,

κι από τον ουρανό ψηλά, χρυσάφι λαμπυρίζεις!

 

Στο ανηφόρι της ζωής ποτέ μην λαχανιάσεις

ν’ανθεις και να καρποφορείς ίσαμε να γεράσεις!

 

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~


   Apr 29

Χορέψετε…!

coffeeΧθες αργά το απόγευμα, μετά τη δουλειά, γυρίζοντας στο σπίτι, αντίκρυσα ένα θυμωμένο ουρανό. Σκοτείνιασαν όλα ξαφνικά και η πλάση παντού, ετοιμαζόταν να βάλει τα κλάματα. Μια μπόρα φούντωνε, προκαλώντας μου τον θαυμασμό. Πάντα με συγκινούσε ο θυμωμένος καιρός. Οι βροντές, οι αστραπές, τα γκριζόμαυρα σύννεφα και η απότομη βροχή.

«Έτσι έρχεται η Άνοιξη, με την βροχή» σκέφτηκα με μιας.

Και πράγματι η βροχή είναι μέρος της Άνοιξης, αφού θα καθαρίσει τα πάντα και θα βοηθήσει την γη, τα δέντρα να ανθίσουν πιο γρήγορα. Σπρώχνει η γη τα παιδιά της προς τα πάνω, σαν την μάνα τα γεννά.

Άνθρωποι από διάφορα μέρη του κόσμου, κυρίως επαγγελματίες φωτογράφοι, έρχονται αυτή την εποχή στην Αλάσκα, για να εξερευνήσουν το άγριο μυστήριο και τη γαλήνια μεγαλοπρέπεια της φύσης. Με αυτό το δωρεάν θέαμα, που προσφέρει η φύση εδώ στην Αλάσκα, όταν γεννιέται η Άνοιξη, μέσα από τους πάγους και τα χιόνια.

Είναι γεμάτη χαρές αυτή η εποχή. Έχει κάτι το έντονα χαρμόσυνο η κάθε μέρα, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Λες και έχουμε γιορτή! Είναι το αεράκι αυτό το ανοιξιάτικο, που χαδεύει τα πρόσωπα μας, τόσο απαλά, γεμάτο μυρουδιές. Μυριάδες αγριολούλουδα, αφήνουν να σκορπίζεται τα άρωμα τους παντού. Ξεπετιούνται μέσα απ’ τη γη, σαν χαρούμενα παιδιά που τρέχουν για παιγνίδι.

Βρέχει και σήμερα και ενώ δεν κρατιέμαι να ζήσω τις ηλιόλουστες μέρες της Άνοιξης, καλωσορίζω την δροσούλα που σκορπά αυτή η βροχή. Προμηνύει την γέννα, που καθημερινά συμβαίνει στη γη αυτή την εποχή. Κάθε σταγόνα που βρέχει το χώμα, βλαστάρια γεννιόνται. Όλη η φύση ζευγαρώνει.

Άνοιξη, ο ιδανικός καιρός για περιπέτειες, για περπάτημα, για να ανακαλύψουμε τις ομορφιές κάθε τόπου, χωρίς την αποπνικτική ζεστή του καλοκαιριού ή το κρύο του χειμώνα, που μας εμποδίζει και μας περιορίζει.

Η Άνοιξη και όλα αυτά που συμβολίζει με την αναγέννηση της πλάσης, μας βοηθά αυτή η εποχή να αναστηθούμε πνευματικά. Σηματοδοτεί κάτι το νέο που έρχεται, κάτι καινούριο. Τα χρώματα και τα αρώματα της, γεννούν την ελπίδα στις καρδιές μας. Την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Ξαφνικά μέσα από αυτή την αναγέννησης της φύσης, θέλουμε να μοιραστούμε και να μεταδώσουμε στους γύρω μας, θετική ενέργεια χαράς. Όσα προβλήματα κι αν έχουμε όλοι μας, όσο πόνο κι αν βιώνουμε ξεχωριστά ο καθένας, έχουμε κάθε δικαίωμα να χαιρόμαστε τις χαρές μιας εποχής. Ας μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό. Ας μην το στερούμαστε και αυτό.

Άλλος δεν έχει αυτό και άλλος δεν έχει ετούτο και οι άνθρωποι όλο ζητάμε αυτό που δεν έχουμε, επειδή έτσι είναι η ανθρώπινη μας φύση. Έχουμε όμως όλοι κάτι κοινό αυτή την εποχή. Την Άνοιξη. Ας την χαρούμε και ας ξεχάσουμε για λίγο τις έγνοιες μας, μικρές ή μεγάλες. Ούτως ή άλλως οι έγνοιες, δεν πάνε πουθενά. Εκεί θα είναι, πλάι στη ζωή και στην κάθε εποχή, ενώ εμείς αν το διαλέξουμε, μπορούμε να χορέψουμε για λίγο ή και κάθε λίγο. Ναι να χορέψουμε σε ένα λιβάδι, σε ένα κάμπο, σε ένα αμπέλι! Σε μια αυλή γεμάτη λουλούδια, σαν αυτή της μάνας μου!

Χορέψετε…!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

Alaska 2015 – photos from my balcony

Αλάσκα 2015 – φωτογραφίες πιο κάτω από το μπαλκόνι μου εκείνο το απόγευμα…

unnamed (2) unnamed (3) unnamed (4) unnamed (5) unnamed


   Apr 12

Κυπριακό ποίημα, για την λαμπρήν!

DIGITAL CAMERAΠριν καιρό μια φίλη, μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο στην Κυπριακή διάλεκτο. Σήμερα θαρρώ πως ήρθε η ώρα. Μόνο που αντί για κείμενο, εμπνεύστηκα ένα Πασχαλινό ποίημα για την καλοσύνη.

Σας το χαρίζω με αγάπη, αφιερωμένο σε όλες τις λαμπρές που κάναμε στην Κύπρο. Έτσι το λέμε το Πάσχα στην Κύπρο. Λαμπρήν!

 

 

Της ψυσσής τα τρία βασικά!

 

Ήρτεν τζαι φέτος η λαμπρή

Τζαι ήβρε με στα ξένα

Μα μες την δική μου τη ψυσσήν

Μεστης μανας μου την αυλη

Εγιώ είμαι κάθε μέρα

Φέτος το Πάσχα εν λαμπρόν

Εμπήκεν φως μες την ψυσσήν

Έδωκεν πίσω η χαρά

Εστόλισεν μέσα, την αυλήν

Ο χρόνος ούλα τα θωρεί

Τζαι ούλα τα μαλακώνει

Τζίνα που ο άνθρωπος βουνά θωρεί

Ο χρόνος τα μπαλώνει

Αν έσσεις καρκιάν που μάλαμαν

Κατζίαν δεν κρατάς

Η πλάση τζαι ο πλάστης μου

Δώρα θα στείλουσιν πολλά

Ο πλάστης τζαι η πλάση που εν παντού

Τζαι που ούλα τα θωρούν

Ενά σου πέμψουν τη χαρά

Τζαι θησαυρούς πολλούς

Εν η ζωή πολλά μιτσιά

Ούλα μαζίν μια αππιδκιά

Γερνά το πλάσμαν δκιο ππαλιές

Άσπρα μαλλιά οι κορασσιές

Ο μόνος πλούτος πάστην γην

Για ούλους πόλασελα

Εν η μεγάλη αρετή

Η καλοσύνη της ψυσσής

Τζαι τζίνος που την κουβαλά

Εν βασιλιάς πάνω στη γη

Τίποτες δεν έσσει να αζουλέψει

Αφού η γρουσή του η καρκιά

Σβήνει τα ούλα μονομιάς

Τζαι τραουδκιάν πάει να αρκέψει

Βάλει χαράν μεστήν ψυσσήν

Τζαι νουν μέσα στην σκέψην

Σοφίαν, καλοσύνην τζαι χαράν

Της ψυσσής τα τρία βασικά

Τα πολλά τα λόγια εν φτωχά

Χριστός Ανέστη Χριστιανοί

Προπάντων μέσα στην ψυσσήν.

 

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~


   Apr 02

Five years ago! COFFEE-TALKS

my-self1.. Its been five years since I started my blog Coffee-Talks – My Little Corner of the Internet, with my artistic name Domenica.

Here below is one of my very first articles, dated April 13th, 2010!

Πάνε πέντε χρόνια από την ημέρα που άρχισα το ιστολόγιο μου Coffee-Talks – Η μικρή μου γωνιά στο διαδύκτιο, με το καλλιτεχνικό όνομα Domenica.

Σας χαρίζω ένα από τα πρώτα μου κείμενα, που έγραψα στις 13 Απριλίου, 2010. Ένα ταξίδι που άγγιξε πολλές ψυχές, πότε με πόνο, πότε με Αγάπη!!!

 

 

Our Friends for a Reason, a Season and a Lifetime

“It is said that love is blind but friendships are easily seen.”

People come into our lives for a reason, a season or a lifetime. As we grow and become wiser, we are able to recognize which category people fall into, how to handle them and what part of us do we share with them.

Friends for a Season

Early in my life, I had many friends. I had the impression that having more friends meant that it would make me happier.

But I was wrong…

Through time and experience, many people whom we call friends tend to always take more than they return. Although I am a giver, I would be the first to admit, that I need to receive something in return for my efforts.

So after a while, looking at all my friends in my mobile, I realized that there is a difference between friends and the people I know.

Most relationships should be an even exchange: 50-50. (The only exception would be the very special relationship shared between parents and children. Particularly on mothers’ behalf because it is has its own rewards.) So what did it mean then, when I received little or next to nothing from the many that I knew – but was met at least half-way (or even more than that at times) from very few that I knew – so few, that I could count them on one hand.

The difference was that those who gave in return, were my friends. The other people were just people I knew. For friends are few, and people that I know, are many.

Friends for a Season are the people you know for a specific amount of time; either if they leave our lives a sweet memory or a bitter one. No matter how long they are in our lives, they fill up some page of our life book with some nice memories to remember. I found myself remembering in the years past, very small incidents from one of those ‘season’ buddies that put a smile on my face – but that was it. They were only friends for a season, for a little time in my life.

Friends for a Reason

Friends for a Reason usually come into our lives for a special purpose, either they gain something from them, or they gain something from us. Perhaps they have come to provide us with guidance and support, and to help us spiritually. Sometimes, they may seem even seem like guardian angels as they appear to us in the time we need them, even if we don’t realize it at the time. *smiles*. Not only will they appear that the right moment, but they also let us know, not to look at the door that has been closed – but to look to the one that is opening.

For whatever time we have these friends in our lives, and wherever the road takes them and us, these friends help fulfill a desire until we’re ready to move on. Like a prayer you asked to be answered, these friends come along and give us something to help us along. Keep those memory of those friends as a trophy in your heart.

Friends for a Lifetime

Lifetime friends are about love, family, sharing, trust, and reflecting! They help teach us lessons about life. Many times these friends help to bring the best of us into reality. This could be a part that we might never know, had it not been for them. To learn, to discover this, all we have to do is to be willing to learn the lesson, to make it a part of ourselves to that it will reflect in new relationships.

Lifetime friends help to bring peace and much needed laughter in our lives, because of the ease we develop around them. And they just may need to teach you something new, or tell you something you’ve never heard before. With such closeness, these friends can give us so much joy in our lives, in our hearts that we really do need to show these precious friends, just how much we do love them!!!!!!

I once read in a book, that if you can count good friends on one hand, then you have been a fortunate person. Don’t think of all the wrong people you meet before meeting the right ones. Perhaps we supposed to meet first the wrong ones, in order to appreciate and be grateful for such a great gift as best friends are!!!!
Real, true friends are like diamonds. They last in time!!! As diamonds are, best friends are forever!

~Domenica (viewrs 1599)

Koula Rodosthenous Zajac Ro.Za.


   Mar 21

Ταξίδι στην άγρια φύση!

AA into the wildΤις προάλλες έπεσα τυχαία πάνω σε ένα άρθρο, αφιερωμένο σε ένα νεαρό ιδεαλιστή, τον Κρίστοφερ Μακάντελς είκοσι δύο χρόνων, ο οποίος μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο, κι ενώ τον περιμένει μια πλουσιοπάροχη ζωή, αποφασίζει ξαφνικά να εγκαταλείψει τα πάντα, για την άγρια φύση της Αλάσκας.

Είναι μία από τις αγαπημένες μου ταινίες. Θυμάμαι με είχε συγκλονίσει η τόλμη της επιλογής του νεαρού Κρις. Η ελευθερία, του να επιλέξει να γνωρίσει ότι πιο συναρπαστικό υπάρχει στη γη. Αυτό που μας ενώνει με την φύση. Επέλεξε να το γνωρίσει, στην ακραία μορφή του. Επειδή η φύση της Αλάσκας, όπως συχνά λένε εδώ οι Εσκιμώοι, είναι ανηλεής.

Γράφτηκε πρώτα το βιβλίο, το 1996 με τίτλο «IntotheWild», «Ταξίδι στην άγρια φύση», με συγγραφέα τον Τζον Κρακάουερ. Αργότερα ακολουθεί η ταινία, διάρκειας 148’, σε σκηνοθεσία του Σον Πεν, σενάριο Σον Πεν, με ηθοποιούς, Eμίλ Χερς, Βινς Βον, Γουίλιαμ Χαρτ, Μάρσια Γκέι Χάρντεν, Τζίνα Μαλλόουν. Μουσική, Μάικλ Μπρουκ, Έντι Βέντερ, Κάκι Κίνγκ. Κατηγορία, Δραματική περιπέτεια, βιογραφική. Κέρδισε χρυσή σφαίρα καλύτερου τραγουδιού 2008 – (EDDIE VEDDER), δύο υποψηφιότητες στα Όσκαρ 2008, Β’ ανδρικού ρόλου (Χαλ Χόλμπρουκ) και Μοντάζ (Τζειν Κάσιντι).

Λίγα Λόγια από τους συντελεστές της ταινίας, “Ο Κρις δεν ήταν ένα συνηθισμένο παιδί. Ήταν απορροφημένος στον εαυτό του, πεισματάρης και ασυγκράτητος. Αλλά ήταν πολύ αυθεντικός. Και εκείνο που ήταν υπέροχο σε εκείνον είναι ότι δεν συμβιβαζόταν. Είχε κάποια πολύ υψηλά ιδανικά και μια αίσθηση ηθικής ακεραιότητας. Πίστευε πως η ζωή δεν είχε νόημα αν ακολουθούσες την εύκολη οδό. Κάποιοι τον χαρακτήρισαν απερίσκεπτο, ανόητο και αναρωτήθηκαν πως και δεν είχε μαζί του ένα τσεκούρι και ένα ραδιόφωνο πηγαίνοντας στην Αλάσκα.”

Περιπλάνηση σε αφιλόξενες περιοχές και συναντήσεις με διάφορους ανθρώπους συνιστούν την παρακαταθήκη του νεαρού Μακάντελς, που αφήνει την τελευταία του πνοή εκεί που επέλεξε… στη φύση. Τα κίνητρα της επιλογής του, αλλά και τα αίτια του θανάτου του αποτελούν ένα μυστήριο που μονάχα ο ίδιος θα μπορούσε να λύσει.

Πρόκειται για μεταφορά στη μεγάλη οθόνη, του ομότιτλου βιβλίου του Τζον Κρακάουερ, που κυκλοφόρησε το 1998, περιγράφοντας την πραγματική ιστορία του Κρίστοφερ Μακάντελς. Για όσους από εσάς ενδιαφέρει η ιστορία του νεαρού αυτού, δείτε το trailer της ταινίας από το YouTube, «Ταξίδι στην άγρια φύση».

«Εάν αυτή η περιπέτεια αποδειχθεί μοιραία και δεν έχεις πλέον νέα μου, θέλω να ξέρεις πως ήσουν ένας σπουδαίος άνθρωπος. Τώρα πάω στην άγρια φύση.» Απόσπασμα από το βιβλίο.

Τον Ιούλιο του 2013 βρέθηκα να ταξιδεύω «το μεγάλο ταξίδι της ζωής μου», με προορισμό την Αλάσκα. Πέρασε ο καιρός, πάνε τώρα σχεδόν δύο χρόνια από τότε που ήρθα να ζήσω στη μακρινή και πανέμορφη αυτή χώρα.  Έφυγα από ένα μικρό παράδεισο, την Κύπρο μας και ήρθα να συναντήσω ένα άλλο παράδεισο στη γη, την Αλάσκα. Ερχόμενη όμως εδώ, τότε ήμουν εντελώς ανυποψίαστη για το τι με περίμενε. Απέραντη η γη, απέραντες εκτάσεις γης. Μεγάλη χώρα, πανέμορφη. Σε μαγεύει η φύση της, σου κλέβει την καρδιά. Όσο ζεις εδώ τόσο ριζώνεις βαθιά, μέσα στην άπλετη ομορφιά της. Και μόνο η σκέψη να μην βλέπω κάθε μέρα αυτή την ομορφιά ολόγυρα μου, με λυπεί.

Φύση, το ομορφότερο δώρο για όλους μας! Τα βουνά, τα δάση, οι θάλασσες, οι κάμποι, τα λιβάδια. Οι λίμνες, τα ποταμάκια, τα ζώα, τα λουλούδια, η άγρια βλάστηση. Όλα σε μαγεύουν εδώ, επειδή εδώ σε αυτή τη γη, όλα βρίσκονται μέσα σε μια υπερβολή. Και αυτό το προκαλεί πότε το λιγοστό φως και πότε το υπερβολικό φως του ήλιου. Πότε η μέρα διαρκεί μόνο 7 ώρες – κατά τους χειμερινούς μήνες – και πότε διαρκεί το φως της ημέρας 18 ολάκερες ώρες – κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Με τόσο φως του ήλιου, κυριολεκτικά τρελαίνεται η φύση. Τα λουλούδια γίνονται τεράστια, τα φύλα στα δέντρα το ίδιο. Λες και ζούμε στη χώρα των θαυμάτων. Το βράδυ, κυρίως τον Χειμώνα και Άνοιξη, τα μαγνητικά πεδία στολίζουν τον ουρανό, με ένα φαντασμαγορικό υπερθέαμα. Το Βόρειο Σέλας είναι για μένα, η σφραγίδα της απόλυτης ομορφιάς της Αλάσκας.

Το ξύπνημα της ψυχής για το ποιος αληθινά είσαι, το προκαλεί η δύναμη της φύσης. Αν θες να το συναντήσεις, αφουγκράσου τα πάντα γύρω σου. Εγκατέλειψε την πόλη για λίγο και απέδρασε μέσα σε ένα δάσος, πλάι σε ένα ποταμό, αφέσου στη σιωπή της φύσης που ξέρει να μιλά αλλιώς. Κατευθείαν στη ψυχή. Παλιά πίστευα πως ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, είναι ο άνθρωπος. Τώρα έχω διαφορετική άποψη. Συχνά φοβάμαι πως ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου, είναι ο άνθρωπος.

Μέσα σε αυτό λοιπόν το χρονικό διάστημα της παραμονής μου εδώ στην Αλάσκα, βίωνα καθημερινά μια μοναδική εμπειρία. Το κάλεσμα της φύσης. Στην αρχή δεν το αντιλήφθηκα αμέσως. Μετά λίγο-λίγο άρχισα να το νιώθω πιο έντονα, να το εκτιμώ πιο βαθιά. Άρχισα να «βλέπω» καλύτερα. Πολλές φορές όταν αφήνουμε για λίγο την πόλη και τα κοσμικά, καταφεύγοντας την άγρια φύση ανακαλύπτοντας ένα πολύ πιο όμορφο κόσμο, για μένα πολύ πιο πραγματικό. Εκείνες τις στιγμές λοιπόν, δεν θέλω να μιλώ. Αφήνω το βλέμμα μου να ταξιδεύει, ώσπου τα μάτι μπορεί. Βλέπω τα σκηνικά γύρω μου και γίνομαι ένα μαζί τους. Απλωμένη μαγεία ολόγυρα μου. Μια σιωπή που μιλά κατευθείαν στη ψυχή μου.

–        Έλα, μου λέει, έλα να σε ξεναγήσω στα αληθινό σου «σπίτι», να μάθεις ποιος είσαι.

«Η φύση δε χαρίζει, δανείζει, κι όντας αγαθή δίνει σ’ αυτούς που κάνουνε γενναία χρήση». ~William Shakespeare

Αγγίζω τη γη, τους κορμούς των δέντρων, ακουμπώ την φυλλωσιά τους, μυρίζομαι το χώμα, αισθάνομαι την παγωνιά του χιονιού μέσα στα κόκκαλα μου. Μα όλο αυτό με ζεσταίνει με χίλιους άλλους τρόπους. Έχεις κολλήσει το κεφάλι σου ποτέ σε κορμό δέντρου? Κάντο και μείνει εκεί για λίγο. Θα ακούσεις πράγματα που δεν θα τα πιστεύεις! Όχι, όχι μέσα από το δέντρο. Μέσα απ’ τη ψυχή σου.

*χαμόγελο*

«Η φύση είναι το ανόργανο σώμα του ανθρώπου».

Τον χειμώνα άκουγα τους πάγους που κλαίγανε, την ώρα που σπάζανε σε κομμάτια και επιπλέανε στην επιφάνεια της θάλασσας, σαν τα παιδιά που γαντζώνονται επάνω στην μάνα τους. Ήταν σαν ένα πένθιμο τραγούδι. Αυτό το συνεχές κρακ, κρακ… την ώρα που έσπαζαν, λες και οι πάγοι είχανε κηδεία.

Τώρα που μπαίνει η Άνοιξη, η μουσική της φύσης αλλάζει. Ο πένθιμος ήχος των πάγων, μαλάκωσε. Παύσανε πια τα κρακ, κρακ… Ακούγεται σαν γέλιο μικρού παιδιού, ο πάγος που λιώνει στη θάλασσα τώρα. Ένα παράξενο γλυκό αεράκι, αυτό που άλλοτε η παγωνιά του, μου έκοβε το πρόσωπο σαν μαχαίρι, τώρα με τυλίγει με αρώματα της γης. Η γη εγκυμονεί χιλιάδες, μυριάδες παιδιά, που τα έκρυβε όλο το Χειμώνα κάτω απ’ το χιόνι.

«Περπάτα απαλά στη γη την Άνοιξη, η γη εγκυμονεί»!

Η φύση και τα μαγικά της πλάσματα, συναρπάζουν τη ψυχή μου. Το σπουδαιότερο όμως από όλα είναι πως όλο αυτό το μαγικό βασίλειο, είναι απλόχερα δοσμένο σε όλους μας. Ένας μαγευτικός κόσμος ομορφιάς και αρμονίας, βρίσκεται ανοιχτός σε εμάς να τον χαρούμε. Όπου κι αν βρισκόμαστε, η φύση είναι ολόγυρα μας. Μαγεία που μεγαλώνει όταν το μεγαλείο της φύσης συνδέεται με την ασημαντότητα του ανθρώπου μπροστά της. Όταν το γνωρίσουμε αυτό, έχουμε αληθινά καταλάβει τη δύναμη της φύσης.

Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω, πόσο βαθιά ευγνώμων είμαι, για τους ταλαντούχους φωτογράφους μας, που αποτυπώνουν την μαγεία της φύσης σε μια φωτογραφία. Όλα όσα εγώ πασχίζω να περιγράψω με λέξεις και να τα μεταφέρω κοντά σας, πολλές φορές ο φωτογραφικός φακός αποτυπώνει μαγευτικά στιγμιότυπα από τη φύση, μονάχα με ένα ‘κλικ’.

«Τα δάση δεν είναι ακατοίκητα αλλά ασφυκτικά γεμάτα από τίμια πνεύματα το ίδιο καλά μ’ εμένα. Αυτό που ονομάζουμε άγρια φύση, είναι ένας πολιτισμός διαφορετικός από τον δικό μας».

~Ντέιβιντ Χένρι Θορώ

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

A into the wild


   Mar 15

Ο Κλήρος

alithia psema«Να ερευνάς περισσότερο τον εαυτό σου, από τα πράγματα των άλλων» ~Αριστοτέλης

Να θες να γνωρίσεις καλύτερα, ποιος είσαι… τι πραγματικά θες στη ζωή σου. Μπορείς να το διεκδικήσεις, να παλέψεις για αυτό και να πληρώσεις το ανάλογο κόστος… ή επιλέγεις την μάζα, ένα προστατευτικό δρόμο, που πλάθει την ψευδαίσθηση πως δεν κινδυνεύεις με το βόλεμα… εκ του ασφαλούς όμως δεν είσαι σε θέση να εκφέρεις γνώμη. Δεν έχεις κερδίσει αυτό το δικαίωμα, αν δεν έχεις ανέβει κορυφές μόνος σου. Κόστος υπάρχει πάντα, ότι κι αν επιλέξεις να είσαι…Ποιος είναι τελικά ο δυνατός… ο τυχερός στη ζωή… Ο κλήρος πέφτει κατά που… ο κλήρος, το μερίδιο του καθενός στη ζωή, όπως το μοίρασε ο θεός σου, ο θεός τους, η μοίρα, το πεπρωμένο ΑΝ υπάρχει… οι επιλογές!

Καθώς μεγαλώνουμε, αλλάζουν οι προτεραιότητες μας. Οι βραδινές μας έξοδοι ανταλλάσσονται με τις βραδινές επιλογές στο σπίτι. Ο κύκλος φιλίας καθώς τα χρόνια περνούν, όλο και μικραίνει. Τα παιγνίδια, το δράμα, τα συχνά πάρτι κάθε Σαββατοκύριακο, δεν είναι πλέον τόσο ψυχαγωγικά. Έρχεσαι σε ένα σημείο που αναζητάς ποιότητα και νόημα στη ζωή σου. Καταλαβαίνεις πως δεν θα το βρεις μέσα στα ανούσια πάρτι με τα ποτά και τα ξενύχτια, τα δυνατά γέλια, τα αστεία και τις έξυπνες ατάκες, που με αυτά προσπαθείς να εντυπωσιάσεις τους γύρω σου. Όλα αυτά που συχνά κάνουμε πολλοί από εμάς, κατά την διάρκεια της νιότης μας. Ακόμα και η καριέρα σου, οι κοινωνικές και φιλικές σου σχέσεις, το σπίτι σου, η οικογένεια σου, ΕΣΥ! Καθώς ωριμάζεις όλα πια έχουν άλλα μέτρα και σταθμά, άλλα κριτήρια ανεβαίνουν πια στην ζυγαριά της εκτίμησης σου. Τώρα αναζητάς περισσότερη ποιότητα. Κάτι που να είναι εντελώς δικό σου, κάτι πραγματικό, που να μπορεί να αναπτυχθεί σε κάτι που να σε κάνει περήφανο. Μια τέχνη, ένας άνθρωπος, ένα καλό. Καθώς μεγαλώνεις, θέλεις ένα αλλιώτικο μέλλον. Όλα αλλάζουν, τα πράγματα αλλάζουν, εσύ αλλάζεις, οι ανάγκες μας και αρχίζει σιγά σιγά αυτή η αλλαγή να σου αρέσει.

Αλήθεια, πόσο καλά γνωρίζουμε τις λέξεις και το νόημα τους. Νομίζω πως αληθινά, γνωρίζουμε την έννοια κάθε λέξης, μέσα από βιώματα. Όταν οι λέξεις, γίνουν πράξεις και γεννήσουν συναισθήματα. Πότε χαράς, πότε λύπης. Έρωτας, ενθουσιασμός, αγάπη. Μεγάλη η διαφορά ανάμεσα στις τρεις αυτές λέξεις, αν και συχνά οι άνθρωποι συγχύζουν τον ενθουσιασμό με τον έρωτα. Τον έρωτα με την αγάπη.

Μέσα από τα διάφορα βιώματα μας και κυρίως τα δύσκολα, συνειδητοποιούμε πως όσο ανάποδες κι αν είναι οι συνθήκες, όσο άδικο κι αν έχουν οι άλλοι κάποιες φορές, πάντα υπάρχει ένα μικρό, φταίξιμο και σε εμάς. Όταν έρθει λοιπόν η στιγμή που είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης και όταν αναλάβουμε να κάνουμε κάτι για αυτό, τα πράγματα γύρω μας αλλάζουν με έναν τρόπο μαγευτικό!

Διανύω μια περίοδο εσωτερικής «άνοιξης». Πολλοί από εσάς, φίλοι και οικογένεια μου, θα λέτε τώρα, «Επιτέλους…!!!!». Πιστέψτε με, το λέω και εγώ φωναχτά, χαρούμενα, «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ»! Ζορίστηκα πολύ και ζόρισα άθελα μου και μερικά αγαπημένα μου πρόσωπα, επειδή πάντα ήμουν σαν ένα ανοικτό βιβλίο. Δεν θέλω ούτε μπορώ να κρύψω την αλήθεια μου, ακόμη κι όταν αυτή είναι άσχημη. Θέλω και επιλέγω να είμαι αληθινή. Έτοιμη να πληρώσω το ανάλογο τίμημα, στην κάθε περίπτωση. Και το πληρώνω, πάντα.

Μετά από σχεδόν δύο χρόνια στην Αλάσκα, άρχισε να επιστρέφει η πολύ σημαντική για όλους φίλη, η αυτοπεποίθηση μας. Η εσωτερική δύναμη και η εσωτερική ομορφιά μου, άρχισαν δειλά-δειλά να επιστρέφουν και να στολίζουν τον κήπο της ψυχής μου. Μέσα από την προσπάθεια μου να προσαρμοστώ στο νέο μου περιβάλλον, έχασα για αρκετό καιρό τον εαυτό μου. Αντιδρούσα και αντιστεκόμουνα έντονα, στον καινούργιο μου κόσμο. Η καρδιά μου ποθούσε έντονα τον παλιό. Η έλλειψη της οικογένειας μου, με πονούσε βαθιά στην ψυχή, σχεδόν επί καθημερινής βάσεως. Η νοσταλγία του τόπου, με διέλυε συχνά και με ταλαιπωρούσε. Κάπου όμως μέσα μου, είχα την πίστη πως με το χρόνο όλα κερδίζονται. Και έτσι έμαθα τον εαυτό μου να περιμένει. Στην αρχή αναγκαστικά, μετά με υπομονή και αγάπη πως όλα ξανά κτίζονται.

Όταν λοιπόν αναγνωρίσουμε μέσα μας, την προσωπική μας ευθύνη απέναντι σε καταστάσεις και ανθρώπους, τότε αυτό μετατρέπεται σε δύναμη, που μας ενθαρρύνει και μας προσφέρει ελπίδα για καλυτέρευση και προπάντων μας δίνει την αίσθηση ότι δεν είμαστε στο έλεος των περιστάσεων. Ούτε ποτέ είμαστε στο έλεος των αποφάσεων κάποιων ανθρώπων, που σε μια συγκεκριμένη στιγμή, είχαν την δύναμη να ορίσουν την πορεία μας.

Μέσα μας, στην δικιά μας πραγματικότητα, καθώς η αίσθηση της δύναμης μεγαλώνει, ταυτόχρονα μεγαλώνει και η ανακούφιση, πως μπορούμε να διαχειριστούμε επιτέλους μια δύσκολη περίοδο στη ζωή μας, όταν αυτή προκύψει. Και με αυτό τον τρόπο, η απελπισία και ο θυμός προς τους άλλους ή προς την ανεπιθύμητη κατάσταση που βιώνουμε, μειώνονται.

Εκείνο που έμαθα εγώ, μέσα από όλη αυτή την δύσκολη εμπειρία, είναι πόσο σημαντική είναι η καλοσύνη. Ποσό σημαντικό είναι να παραμείνουμε άνθρωποι, άσχετα με το πόσο σκληρά ή ψεύτικα μπορεί να μας έχουν φερθεί οι γύρω μας. Θα είχαν και εκείνοι τους δικούς τους λόγους. Υπάρχει πάντα η ιστορία μου, η ιστορία σου και η αλήθεια. Όλα είναι αντικειμενικά. Εκείνο όμως που τα κάνει όλα καλύτερα είναι η καλοσύνη. Αυτή που γεννά την σοφία.

«Η καλοσύνη είναι πιο σπουδαία απ’ τη σοφία, και η συνειδητοποίηση αυτού του πράγματος είναι η αρχή της σοφίας.» ~Theodore Isaac Rubin

Σε οποιοδήποτε πρόβλημα ή ανεπιθύμητη κατάσταση κι αν βιώνουμε, εάν επιλέξουμε την ευσπλαχνία θα δούμε να συμβαίνουν μικρά θαύματα. Όταν μετατρέψουμε τον θυμό μέσα μας, σε κατανόηση, μαλακώνει η ψυχή και κατ’ επέκταση ολόκληρη η ύπαρξη μας. Η αποδοχή και η συμφιλίωση με τον εαυτό μας, τους άλλους και την ζωή γενικότερα, γεννά την αρμονία και φέρνει την γαλήνη στο νου και στην καρδιά μας.

«Η καλοσύνη όταν μιλάς δημιουργεί εμπιστοσύνη. Η καλοσύνη όταν σκέφτεσαι δημιουργεί βάθος. Η καλοσύνη όταν δίνεις δημιουργεί αγάπη.» ~Λ.Τ.

Τα μάτια που κοιτάζουν με ευσπλαχνία, φέρνουν την ηρεμία, επουλώνουν πληγές και αφήνουν χώρο για θετική σκέψη και θετική συνέχεια. Η συμφιλίωση με τον εαυτό μας – που και αυτό είναι πράξη μεγάλης καλοσύνης- και τους άλλους μας βοηθά να αποδεχτούμε και να συμφιλιωθούμε ακόμη και με δυσάρεστα γεγονότα του παρελθόντος μας, τα οποία είναι αδύνατον να αλλάξουμε. Κάτι άλλο επίσης που κατάλαβα μέσα από τα δικά μου βιώματα, είναι πόσο ωφέλιμο είναι να επιλέγουμε συχνά την ταπεινότητα ως μέσο αντιμετώπισης δυσκολιών. Κυρίως όλα τα θέματα που αφορούν το «εγώ». Για μένα αυτό λειτούργησε πολύ θετικά, δεν σημαίνει φυσικά ότι ισχύι για όλους μας. Προσωπικά όμως εγώ, μέσα από την ταπεινότητα, ένιωσα να γεννιέται ένας μικρός γίγαντας μέσα μου.

«Για να γίνεις μέγας, πρέπει να γίνεις πρώτα υπηρέτης» Ι.Χ.

Υπάρχει κορεσμός σε όλα στη ζωή. Όταν έρθουν τα πάνω κάτω και ακραίες αλλαγές όπως στην δικιά μου περίπτωση, συγχίζεται και η ψυχή και ο νους. Η καρδιά μερικές φορές δεν μπορεί να ξεχωρίσει εύκολα ποια είναι η καινούργια πραγματικότητα. Στην εμπειρία της μετανάστευση, το μυαλό, ακόμα και το σώμα δέχεται ένα πολύ δυνατό σοκ, το οποίο χρειάζεται αρκετό χρόνο για να ξεπεραστεί.

Νομίζω όμως πια πως άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Βλέπω σημάδια χαράς, μιας προσγειωμένης θα έλεγα χαράς, σημάδια ανεξαρτησίας και φυσικά της πολυπόθητης ισορροπίας που φέρνει πάντοτε γαλήνη στη ζωή μας.

«Ένα ζεστό χαμόγελο είναι η διεθνής γλώσσα της καλοσύνης.» ~ William Arthur W.

Οι διάφορες προσπάθειες μου, να εντοπίσω, που ανήκω τελικά εδώ στη καινούργια αυτή χώρα, στην νέα μου ζωή, με έφεραν επιτέλους σε ένα θετικό αποτέλεσμα που όπως συνήθως είναι πολύ απλό και όμορφο. Φεύγοντας από την Κύπρο, προσπάθησα να συνεχίσω εδώ με τον ίδιο εκείνο παλιό τρόπο που ήξερα. Στην πορεία κατάλαβα πως έπρεπε να αλλάξουν πολλά και αυτό ήταν οδυνηρό για μένα. Καθώς όμως αποδεχόμουν την νέα πραγματικότητα, άρχισα σιγά-σιγά να αισθάνομαι όμορφα και να καλωσορίζω με αγάπη τα νέα μου δεδομένα. Σταμάτησα να περιμένω ανθρώπους να ενδιαφερθούν για μένα και έδωσα στον εαυτό μου το περιθώριο και την ελευθερία της επιλογής. Επέλεξα εγώ τι θέλω και τι δεν θέλω εδώ στη νέα γη. Κάνοντας αυτή την επιλογή, ταυτόχρονα αντιμετώπισα το κόστος της, που είναι η μοναξιά. Με μια μικρή διαφορά όμως, πως όταν επιλέγεις εσύ την μοναξιά, δεν πονάει τόσο. Συνειδητοποιώντας ότι σχεδόν όλα άλλαξαν στην ζωή μου, θέλησα να κρατήσω κάτι πολύ σημαντικό για μένα, τις αξίες μου και κυρίως την ελευθερία μου. Ποτέ δεν υπήρξα μέρος κάποιου γκρουπ, ποτέ δεν ήμουνα μέρος μιας μάζας που ακολουθεί ένα ή δέκα αρχηγούς και σίγουρα δεν θα το κάνω τώρα, στη μέση ηλικία μου.

Εκείνο που αναζητούσα πάντα και τότε και τώρα, είναι αληθινή φιλία. Αληθινούς ανθρώπους που να νοιάζονται πραγματικά. Με λύπη όμως διαπιστώνω πως όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο αυτό θα γίνεται ακόμα πιο δύσκολο. Η λίστα μικραίνει τρομακτικά. Το παρηγορητικό όμως είναι πως συμβαίνει σχεδόν σε όλους μας, ή τουλάχιστον σε κάποιους από εμάς, που τυχαίνει να είμαστε πιο επιλεκτικοί θα έλεγα και που δεν συμβιβαζόμαστε με κάτι λιγότερο από αυτό που αναζητάμε. Αυτό τουλάχιστον εισπράττω, όταν μοιράζομαι τις σκέψεις μου με άλλους ανθρώπους, κυρίως στο διαδίχτυο.

«Ίσως ξεχάσεις αύριο τα καλά λόγια που είπες σε κάποιον σήμερα, αλλά ο αποδέκτης μπορεί να τα αναπολεί σε όλη του τη ζωή.» ~D.C.

Είναι πολύ σημαντικό να πορευόμαστε με εσωτερική αλήθεια, γιατί έτσι μόνο παραμένουμε όμορφες ψυχούλες. Είναι πολύ σημαντικό επίσης να μην γκρινιάζουμε, όσο κι αν αυτό μας είναι δύσκολο κάποτε και ειδικά άμα μας πιάνει το παράπονο. Αποδοχή φίλοι μου, αγάπη και καλοσύνη, αυτά είναι τα κλειδιά για την ευτυχία. Και προπάντων για την ψυχική ελευθερία.

«Σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχει μόνο ένα πράγμα στο οποίο πρέπει να υποκλινόμαστε, η μεγαλοφυΐα, και ένα πράγμα στο οποίο πρέπει να πέφτουμε στα γόνατα, η καλοσύνη!»

~Βίκτωρ Ουγκώ

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~


   Feb 28

Μένω σε κάποια γειτονιά…

nostalgia

Γειτονιές… αχχχ αυτές οι γειτονιές, μιλώ για τις γειτονιές των παιδικών μας χρόνων. Τότε που ήταν αλάνες, τότε που τα παιδιά παίζαμε στο δρόμο, με το βλέμμα να τρέχει ώσπου έφτανε. Και όχι καρφωμένο όλη μέρα, σε ένα κουτί που το λέμε σήμερα κομπιούτερ. Τώρα πια, από μικρά μαθαίνουν πως οι γειτονιές τους, οι αλάνες τους, είναι αυτό το κουτί και αυτά τα πλήκτρα. Εκτός και αν υπάρχουν γονείς που τρέχουν ακόμα στις εξοχές και στα λιβάδια και χαίρονται στη φύση τη ζωή. Γιατί ζωή χωρίς φύση, δεν λέγεται ζωή.

Γειτονιές… τι μεγάλη αξία έχουνε στη ψυχή και στο μυαλό μου τώρα περισσότερο, πάρα ποτέ άλλοτε. Ένας παλιός γλυκός στοίχος λέει … «Μένω σε κάποια γειτονιά, φτωχική γειτονιά, που ’χει σπίτια χαμηλά, όλοι οι άνθρωποι εκεί έχουν πάντα γιορτή, και μοιράζουνε φιλιά….»

Εδώ που ζω, πάνε δύο χρόνια σχεδόν, οι πολύ φτωχικές γειτονιές δεν έχουν καμιά σχέση με τους πιο πάνω στίχους. Φτώχεια στην Αμερική, σημαίνει τις περισσότερες φορές κίνδυνος, σκοτωμοί, φόβος. Και ζούνε μα αυτό και το συνηθάνε. Είναι άραγε αλήθεια, πως με το χρόνο όλα τα συνηθά ο άνθρωπος? Αναρωτιέμαι…

Και εγώ, παιδί ακόμα, μα ανέμελη ψυχή, θυμάμαι τις δικές μας φτωχικές γειτονιές, που ήταν μια αγκαλιά, ένα μοίρασμα, ένα τραγούδι. Άσπρες κορδέλες σε μικρές φτωχικές γειτονιές, που μέρα νύχτα τραγουδούν, για τον έρωτα μιλούν, λέει ο στίχος.

Θυμάμαι έντονα, πόσα πράγματα κάναμε στην γειτονιά μας, παιδί όταν ήμουνα και έφηβη μετά. Βγαίναμε έξω αργά το απόγευμα και μέναμε μέχρι αργά το βράδυ, κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

«…Μάθαμε τον έρωτα στα σκαλιά της εισόδου, παίζοντας κρυφτό, βώλους και κουτσό. Μάθαμε το φίλημα στη γωνιά της βεράντας, παίζοντας στριφτό, αγάλματα, γιατρό. Και τραγουδούσανε τ’ άλλα παιδιά, “Δεν περνάς, κυρα Μαρία”, κι εγώ σε φίλησα στην πρώτη ευκαιρία…»

Άλλα χρόνια εκείνα, άλλες εποχές. Οι δικές μας γλυκές φτωχικές γειτονιές. Η αγάπη, ο έρωτας, το μίσος, η τρέλα… αυτά δεν αλλάζουν όπου κι αν ζεις.. σε όποια χώρα κι αν βρίσκεσαι, ακόμα και σε οποιαδήποτε εποχή. Σταθερές αξίες σε όλο τους το μεγαλείο, αναλλοίωτες στο χρόνο.

Μα αλλάζει η μόδα και με αυτή αλλάζουν και οι άνθρωποι συνήθειες. Η μόδα είναι αυτή που φέρνει ένα άλλο τρόπο ζωής. Μόδα στα ρούχα, μόδα στο φαγητό, μόδα στις ασχολίες, μόδα σε όλα.

Η γειτονιά μου εδώ στην Αλάσκα, μπορεί να μην έχει τη γλύκα που γεννιέται από το οικείο, έχει όμως κάτι το πολύ μαγικό. Τα χιόνια, τα θεόρατα βουνά απέναντι πνιγμένα στο χιόνι. Κάθε πρωί, μια αυγή που με πνίγει στην απόλυτη μαγεία και κάθε απόγευμα ένα ηλιοβασίλεμα που με μεθά.

Όσο φαντασμαγορική κι αν είναι η αυγή εδώ, όσο κι αν με μεθά το πανέμορφο ηλιοβασίλεμα της Αλάσκας, δεν έχει αυτή την γλύκα που ανέτελλε μέσα στη ψυχή μου εκείνο το παλιό, το δικό μου ξημέρωμα και δειλινό, πίσω στα δικά μου, της καρδιάς μου τα γνώριμα λημέρια. Όλα εδώ έχουν την σφραγίδα, «ξένα». Παρόλα ταύτα όμως σιγά σιγά μαθαίνω και τα αγκαλιάζω όλα, κάνοντας τα γνώριμα και οικεία. Ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να ζει με τα δώρα που του προσφέρει η ζωή στο παρόν στάδιο. Μόνο έτσι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι.

Και ευελπιστώ πως με τα χρόνια όλο αυτό θα αλλάξει, καθώς ο χρόνος θα περνά, θα γίνεται καλύτερο. Αν όχι σαν τότε, σίγουρα με έναν άλλο καινούργιο τρόπο, που ξέρει ο χρόνος να γεννά. Ήδη άλλαξαν πολλά, με το πέρασμα μόνο δύο χρόνων. Το γκρίζο πέπλο που σκέπαζε συχνά την ψυχή μου πέρσι, άρχισε δειλά-δειλά να γίνεται γαλάζιο. Σαν του ουρανού το στρώμα που γεμίζει την ψυχή μας, με ελπίδα και χαρά.

Σκέψεις Παρασκευής βράδυ… μένω σε κάποια γειτονιά… άλλοτε εδώ κι άλλοτε εκεί στις παλιές καλές μέρες του παρελθόντος…

Όσο ζω, ελπίζω… και εγώ και εσύ!

“…Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο, που ήξερε και έπαιζε τ’ ακορντεόν.

Κι όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος,

φωτιές στα χέρια του άναβε τ’ ακορντεόν…”

Αφιερωμένο σε σένα αγαπημένε μου φίλε, πατέρα και αδελφέ. Χάραξες με τον πιο γλυκό τρόπο, τα νεανικά μας χρόνια, παίζοντας πότε μπουζούκι και πότε ακορντεόν!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~


   Feb 08

Ρώσικη ρουλέτα…

russianΤης Κυριακής το ξύπνημα έχει δικιά του χάρη. Κυριακή πρωί, πίνω το καφεδάκι μου και χαζεύω απ’ το παράθυρο το χιονισμένο τοπίο. Έχω μια ευχάριστη διάθεση σήμερα το πρωί, μια έντονη εφορία να κάνω διάφορα πράγματα. Από το να μαγειρέψω, μέχρι να γράψω άρθρο ή να ζωγραφίσω. Κάποτε θα ήθελα να είχα άλλα δύο χέρια, να τα κάνω όλα μαζί.

Κοιτάω έξω το χιονισμένο τοπίο, τα πανύψηλα βουνά της Αλάσκας, δεν χορταίνω να τα βλέπω. Κάθε φορά που τα κοιτώ, πάντα κάνω την ίδια σκέψη. Μου μοιάζουν σαν τεράστιοι κουραμπιέδες, πασπαλισμένοι με ζάχαρη χιονιού. Και πιο χαμηλά να αιωρούνται κάποια σύννεφα, σαν άλογα που τρέχουν στο κενό. Πόσο μου αρέσει να χαζεύω αυτό το τοπίο. Πλημυρίζει την ψυχή μου με το δώρο της γαλήνης, με το δώρο της ηρεμίας. Αν μη τι άλλο έχω κερδίζει την ηρεμία της φύσης εδώ! Σπουδαίο δώρο! Και ο νους μου τρέχει σαν τα συννεφιασμένα άλογα… Αναλογίζομαι, τι είναι ζωή…

Γλυκιά ζωή, σαν το γλυκό σιρόπι, κυλά στις φλέβες μας καθημερινά. Πότε μας γεμίζει χαρά, σαν της κανέλας την αφή και πότε μας πικραίνει, σαν την αλμύρα που ‘χει η θάλασσα. Πότε φτερουγίζει η ψυχή μας στα ουράνια από ευτυχία και πότε σέρνεται στο χώμα και κάτω από αυτό χώνεται μέσα στη γη κάποιες φορές, άμα η ψυχή μας πικραθεί. Μα τις περισσότερες φορές το ομολογώ, η ζωή είναι ωραία.

Η ζωή, πάντα κάτι μας δίνει και πάντα κάτι μας παίρνει. Είναι ίσως ο μόνος τρόπος, για να ισορροπεί το σύμπαν και η ανθρωπότητα. Δεν είμαι σίγουρη αν όντως έτσι λειτουργούν όλα τα πράγματα, αλλά όσο περνά ο καιρός αυτό διαπιστώνω, με το φτωχό μου μυαλουδάκι.

Αισθάνομαι μια βαθιά ευγνωμοσύνη για την φίλη την καλή, που όλο και με εκπλήττει ευχάριστα από τον καιρό που ήρθα να ζήσω εδώ, σε τούτο το μακρινό κομμάτι γης. Για την ζωγραφική μιλάω. Συμβαίνουν πράγματα πολύ ευχάριστα και σε απίστευτο σύντομο χρονικό διάστημα. Όλο αυτό που ξεδιπλώνεται από μέσα μου και καταλήγει στα χέρια, οδηγώντας τα πινέλα σε ένα χορό χρωμάτων. Θέλει επιμονή, θέλει δουλειά, θέλει αγάπη ότι κι αν είναι αυτό που θες να κάνεις. Θέλει επίγνωση και σεβασμό. Να μην αρκείσαι στο εύκολο αποτέλεσμα, μα να τεντώνεις τα όρια σου παραπέρα. Όλο και μακρύτερα. Και τότε θα ανακαλύπτεις ολοένα και καινούργιους κόσμους.

«Για να γίνει κανείς ικανός σ’ οποιοδήποτε επάγγελμα, τρία πράγματα χρειάζονται, φύση, μελέτη και πρακτική εξάσκηση.» ~ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Όταν είμαστε δοτικοί, γινόμαστε δημιουργικοί. Τίποτα δεν με πληροί περισσότερο, από το να δίνω και να μοιράζομαι. Λες και ανοίγει η ψυχή μου μέσα διάπλατα, σαν την απεραντοσύνη της θάλασσας. Η χαρά λαχταρά μέσα στη ψυχή, όπως τα ψάρια λαχταρούνε έξω απ’ το νερό. Είναι μεγάλη χαρά, να θες να δίνεις. Το κέρδος για σένα είναι αυτή η χαρά κι η καλοσύνη που γυρνά πίσω σε σένα. Όπως το αντίθετο συμβαίνει σε αυτόν που κρατά σφιχτά ότι του ανήκει και δεν το μοιράζεται ποτέ. Βαθιά θάλασσα είναι η λύπη για εκείνον που δεν ξέρει να δίνει. Αυτός που θέλει μόνο να παίρνει, έχει καταδικάσει την ψυχή του, σε ισόβια.

«Αυτό που αξίζει περισσότερο, σε οποιαδήποτε σχέση, είναι όχι εκείνο που παίρνεις, αλλά εκείνο που δίνεις.» ~ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΕΞΠΙΡ

Για να το μπορούμε όμως αυτό, πρέπει να μάθουμε να σκύβουμε μέσα μας. Να σκύβουμε όχι όπως ο φοβισμένος, ο ντροπιασμένος ή ο αδύναμος. Να σκύβουμε όπως ο δυνατός δεν φοβάται να λυγίσει στο φως στης ψυχής του, όπου θα του ομολογήσει πικρές αλήθειες.

«Η ταπεινοφροσύνη είναι η στέρεη βάση για όλες τις αρετές.» ~ΚΟΜΦΟΥΚΙΟΣ

Θέλουμε τόσα να αποχτήσουμε στη ζωή, ένα σπίτι, ταξίδια, να δούμε τόπους, να σπουδάσουμε. Αναζητάμε συνεχώς την αναγνώριση, την αποδοχή, την κατάχτηση…

Μα υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι πως το πιο σημαντικό είναι να καταλάβουμε τη ζωή, καθώς πορευόμαστε. Καθώς αποχτάμε διάφορα ‘βραβεία’ και ‘μετάλλια’.  Όσα βουνά κι αν σκαρφαλώσουμε, όσες κορυφές κι αν κατακτήσουμε, το πιο σημαντικό είναι η δύναμη που είχαμε κατά την ανάβαση. Η υπέρβαση μας, είναι η κατάθεση ψυχής, απέναντι στο μεγαλείο που λέγεται ζωή.

Πολλοί από εμάς φοβόμαστε την αλλαγή, φοβόμαστε το καινούργιο γιατί συνήθως αυτό φέρνει μαζί του, πόνο. Έτσι λιμνάζουμε για χρόνια, σε στάσιμα νερά. Ξεχνάμε όμως πως τα στάσιμα νερά, βρωμάνε. Αν δεν αλλάζει ο άνθρωπος κατά την πορεία του, δεν αναπτύσσεται, δεν εξυψώνεται η ψυχή του. Ναι, η αλλαγή προϋποθέτει ίσως τις περισσότερες φορές και την εμπειρία του πόνου. Επειδή είμαστε πλάσματα της συνήθειας, επιλέγουμε συχνά να επαναλαμβάνουμε συνεχώς την ίδια ζωή ενώ τα χρόνια περνάνε. Θέλει τόλμη η αλλαγή, κυρίως θέλει κουράγιο. Αλλιώς θα ατενίζουμε τις κορυφές από μακριά. Θα τις συναντάμε ίσως, μόνο στα όνειρα μας.

«Αυτός που θέλει να είναι σταθερά ευτυχισμένος, πρέπει να αλλάζει συχνά.» ~ ΚΟΜΦΟΥΚΙΟΣ

Όμως ακόμα και αυτό είναι σχετικό, αφού για τον καθένα μας η ερμηνεία της ευτυχίας, έχει ίσως άλλο νόημα και αξία. Που βρίσκεται αλήθεια η ευτυχία…

Υπάρχουν τόσα πολλά που μπορούν να κάνουν έναν άνθρωπο ευτυχισμένο, χαρούμενο. Τα χρήματα ας πούμε, μπορούν να μας κάνουν πολύ χαρούμενους, αφού με αυτά μπορούμε να επιτύχουμε πολλούς στόχους. Να ταξιδέψουμε, είτε για ψυχαγωγία, είτε ίσως για να ανταμώσουμε αγαπημένα μας πρόσωπα που ζούνε μακριά. Να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας, αλλά και τους άλλους. Να κτίσουμε σχολεία, εκκλησιές…

Και άλλοτε ευτυχία είναι όταν απλώνουμε το χέρι, σε αυτόν που το έχει ανάγκη. Όταν κτίζουμε φιλίες, ακόμα και οικογένειες που δεν έχουν το ίδιο αίμα. Όταν βοηθάμε ανθρώπους που έπεσαν χαμηλά, για τον οποιοδήποτε λόγο. Όταν μπορέσουμε και συγχωρέσουμε αυτά που μας καίνε πιο πολύ. Να ξεχάσουμε τις κακές στιγμές του παρελθόντος. Να φυτέψουμε σπόρους αγάπης, μέσα μας. Και έτσι θα ανθίσει κήπος χαράς ξανά στις ψυχές μας.

Τι είναι σημαντικό τελικά…

Για σένα είναι αυτό, για μένα είναι εκείνο. Είμαστε όλοι άνθρωποι, με κοινά πολλά στοιχεία, αλλά είμαστε και ο κάθενας μας διαφορετικές οντότητες. Και αυτή είναι η μαγεία ανάμεσα μας. Η διαφορετικότητα που μας χωρίζει, αλλά και που μας ενώνει. Άλλοι κρατάνε όσα έχουν γερά μέσα στις χούφτες τους και άλλοι μοιράζουν στους άλλους, ότι έχουν και απ’ το υστέρημα τους, χωρίς να φοβούνται την φτώχεια. Γενναιοδωρία μια παρεξηγημένη «χώρα».

«Γενναιοδωρία δεν είναι να μου δίνεις αυτό που εγώ χρειάζομαι περισσότερο από σένα, αλλά αυτό που εσύ χρειάζεσαι περισσότερο από μένα.»

~ ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Ποιο είναι το προφίλ του ευτυχισμένου ανθρώπου…

Διάβασα πρόσφατα σε ένα άρθρο ενός ψυχολόγου πως, το προφίλ του ευτυχισμένου ανθρώπου είναι περίπου κάτι όπως πιο κάτω…

«…Αισθάνονται ευγνώμονες που ξυπνούν κάθε πρωί. Διατηρούν, μία παιδική αίσθηση θαυμασμού για τη ζωή και προσηλώνονται στην ομορφιά της κάθε στιγμής. Δεν παίρνουν τίποτε σαν δεδομένο και  προσπαθούν να αδράξουν την κάθε στιγμή, αγνοώντας τις μικρές αναποδιές που έχει η ζωή. Διαλέγουν τους φίλους τους σοφά, με το να διαλέγουν χαρούμενους, θετικούς ανθρώπους. Ανθρώπους που μπορούν να βασιστούν επάνω τους, στις δύσκολες ώρες. Που τους αποδέχονται γι’ αυτό που είναι.  Προσεγγίζουν τους συνανθρώπους τους με καλοσύνη και γενναιοδωρία. Βοηθούν όταν μπορούν, χωρίς να θέλουν ν’ αλλάξουν τον άλλον. Δεν παίρνουν στα σοβαρά, τον εαυτό τους και τη ζωή. Επιλέγουν να αντιμετωπίζουν με χιούμορ τις καταστάσεις και τα προβλήματα που προκύπτουν και γελούν συχνά. Δεν διστάζουν να γελάσουν με τον εαυτό τους, με αυτοσαρκασμό. Ξέρουν να ζουν στο παρόν και να απολαμβάνουν τις μικρές χαρές της ζωής, όπως ένα ηλιοβασίλεμα, μία βόλτα στη φύση, την παρέα ενός αγαπημένου προσώπου, μια μέρα κοντά στη θάλασσα, την μυρωδιά των λουλουδιών. Δεν μένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν, ούτε ανησυχούν διαρκώς για το μέλλον και είναι ευγνώμονες γι’ αυτά…»

Υπάρχει τέτοιο προφίλ ευτυχισμένου ανθρώπου; … μα ακόμα και όταν ο άνθρωπος επιλέγει όλα τα πιο πάνω, δεν υπάρχουν εγγυήσεις πως θα έχει και το ανάλογο αποτέλεσμα. Οι περισσότερες επιλογές στη ζωή μας, είναι Ρώσικη ρουλέτα. Και αποδεικνύεται μόνο, με το πέρασμα του χρόνου. Όπως είναι μια φιλία, ένας γάμος, παιδιά, μια επιχείρηση… Πόσοι και πόσοι άνθρωποι έδωσαν την ψυχή τους σε ένα φίλο και μετά από χρόνια προδόθηκαν … Πόσοι πετυχημένοι γάμοι, ταιριαστά ζευγάρια, κατέληξαν σε ένα θλιβερό διαζύγιο… Και πόσοι γονείς ανάθρεψαν με πλήρη αγάπη και αφοσίωση ένα παιδί, το οποίο μεγαλώνοντας τους πίκρανε βαθιά… ΄Η ακόμα και μια επιχείρηση που στήθηκε με μεγάλο κόπο και θυσίες… πόσες φορές έχουμε δει να γκρεμίζονται όλα μέσα σε μια στιγμή, για τον άλφα ή τον βήτα λόγο… Δεν υπάρχουν εγγυήσεις για κανέναν μας, ούτε ποτέ αποτελούμε εξαίρεση σε οποιαδήποτε συμφορά ή καλοτυχία. Αυτό από μόνο του, θα έπρεπε να μας επιβάλει την αρετή της ταπεινοφροσύνης.

“Όπου εισέλθει η υπερηφάνεια, εισέρχεται η καταισχύνη, η δε σοφία είναι με το μέρος των ταπεινών” ~Σολομών

Θαρρώ αγαπητοί μου φίλοι πως σπουδαίο ρόλο στις ζωές μας, παίζει η τύχη, πλάι στην κάθε μας επιλογή.

Δεν φτάνει να θες κάτι πολύ, πρέπει να έχεις και λίγη τύχη.

Κάποιοι λένε πως ευτυχία είναι, απόλαυση χωρίς μετάνοια. Κάποιοι άλλοι πιστεύουν πως, ευτυχισμένος είναι εκείνος που κατόρθωσε να γνωρίσει τις αιτίες των πραγμάτων. Ο Αριστοτέλης είπε πως, η ευτυχία μας εξαρτάται από εμάς και ο Σωκράτης είπε πως, η ευτυχία ανήκει στους ολιγαρκείς.

Εγώ πάλι λέω πως, ευτυχία είναι η αγνή καρδιά και η καλή χώνευση. *χαμόγελο*

Καλά να περνάτε φίλοι μου και εύχομαι να γεμίζουμε όλοι τις καρδιές μας, με αυτό που εμείς ξέρουμε ότι είναι καλύτερο για μας.

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

russian1


   Jan 26

Τα λημέρια της καρδιάς και του νου, δεν είν’ τα ίδια.

Alaska DreamerΑλάσκα, βράδυ Σαββάτου, νέος έτος φρέσκο στις αρχές του ακόμα, το 2015. Μπήκε νέα χρονιά και όλοι σκεφτόμαστε πως καλύτερα πράγματα θα έρθουν στη ζωή μας. Ίσως αυτή να είναι η χρονιά μας, αυτή που θα πραγματοποιήσει τα όνειρα μας. Αυτά δεν σκεφτόμαστε όλοι, κάθε νέα χρονιά; Το σπουδαίο είναι να επιθυμεί κανείς ό,τι μπορεί να αποκτήσει. Κάποτε ονειρευόμαστε πράγματα και καταστάσεις, που αν τύχει και συμβούν, δεν τα αντέχουμε. Για αυτό καλό θα ήταν, να προσέχουμε τι ευχόμαστε, επειδή μπορεί και να γίνει.

Όπως στην περίπτωση μου. Για πολλά χρόνια ονειρευόμουνα την Αλάσκα, μια χώρα μαγική, ονειρική, γεμάτη χιόνια. Νόμιζα παλιά πως στην Αλάσκα είναι συνέχεια Χειμώνας. Και σαν λάτρης του χειμώνα, αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους, που ήθελα να ζήσω κάποτε εδώ, σε αυτή τη πανέμορφη χώρα. Όμως τώρα διαπιστώνω πως στην Αλάσκα, όλες οι εποχές είναι πανέμορφες και κυρίως το Καλοκαίρι, όπου είναι σαν την Άνοιξη της Κύπρου. Ένας δροσερός καιρός, με καταπράσινη τη φύση παντού, με πανέμορφα λουλούδια γεμάτη όλη η πλάση.

Θυμάμαι, πως όταν ονειρευόμουνα την Αλάσκα, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, πίστευα πως, ποτέ δεν θα γίνει. Ένιωθα ότι ήταν άπιαστο όνειρο και κατά κάποιον τρόπο, αυτό με έκανε να νιώθω ασφαλής. Ώσπου μια μέρα προς μεγάλη μου έκπληξη, αυτό το όνειρο που χάιδευα στη σκέψη μου για χρόνια, πήρε σάρκα και οστά. Στην αρχή το δέχτηκα μουδιασμένη, μετά όταν συνειδητοποίησα την βαρύτητα του, αποφάσισα να μην περπατήσω εκείνο τον δρόμο. Ήξερα πολύ καλά τι με περίμενε, αφού σε εκείνο το δρόμο είχα παλαιότερα ξανά περπατήσει πριν αρκετά χρόνια. Και τι δεν θα έδινα αυτή τη στιγμή, να έπαιρνα το χρόνο πίσω σε εκείνη την ημέρα, όπου ξεκάθαρη είχα αποφασίσει πως δεν θα πήγαινα να συναντήσω εκείνο το όνειρο που το λέγανε Αλάσκα. Όμως όταν εμείς κάνουμε πλάνα, ο Θεός γελά… Έτσι δεν λένε; Η ζωή παρακάτω φύλαγε άλλα και από δω τα ‘φερε, από δω τα πήρε, βρέθηκα τελικά επάνω σε ένα αεροπλάνο, να ταξιδεύω προς το όνειρο που σύντομα θα μετατρεπόταν σε εφιάλτη. Όχι γιατί η ζωή στην πανέμορφη Αλάσκα, δεν είναι ωραία. Επίγειος παράδεισος είναι εδώ, αλλά για μένα ο παράδεισος έχει και άλλο όνομα, οικογένεια, φίλοι! Κάποιος είπε πως, μια ωραία ανάμνηση είναι πιο ωραία από την ευτυχία που την προκάλεσε!

Η αίσθηση του ξεριζωμού, η απώλεια της πρώτης πατρίδας, η προσπάθεια ισορροπίας ανάμεσα σε δυο διαφορετικούς κόσμους, η αναζήτηση ταυτότητας στη νέα γη, ακόμα με παιδεύει. Λιγότερο με βασανίζει βέβαια, αφού χάραξα πορεία και ζωή πια στην νέα μου ‘κατοικία’. Εδώ στην Αλάσκα, συνεπώς είναι πολλά αυτά για τα οποία είμαι πλέον ευγνώμων. Αχάριστη δεν είμαι, παρόλα ταύτα όμως, η ανάγκη για επιβίωση και η αναζήτηση της χαράς, είναι καθημερινή προσπάθεια και πάλη.

Θέλω να κατορθώσω να κρατήσω τις ρίζες μέσα μου, χωρίς όμως να τις αφήνω να με διαλύουν κάθε φορά που οι μνήμες ζωντανεύουν ανελέητες μέσα στη ψυχή και στο μυαλό μου. Θέλω να υπάρχω σε αρμονία με τα πάντα, με το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Είναι πολύ δύσκολο ξέρεις… Κάποιες φορές μάλιστα, φαντάζει και έως ακατόρθωτο. Να θες και τα δύο κομμάτια ταυτόχρονα, το τότε και το τώρα. Να συγκατοικείς με δύο εαυτούς. Τον παλιό και τον καινούργιο που γεννήθηκε. Να τους φροντίζεις ταυτόχρονα και αυτοί όλο και να διεκδικούν από εσένα διαφορετικές πραγματικότητες. Αυτή είναι η κατάρα του μετανάστη. Το έχω μάλιστα συζητήσει και με αρκετούς άλλους μετανάστες, οι οποίοι ζουν αρκετά χρόνια στο εξωτερικό και με έχουν διαβεβαιώσει πως ναι, έτσι είναι. Όταν κανείς μεταναστεύσει σε άλλη χώρα, διχάζεται πλέον ανάμεσα σε δυο πατρίδες.

Είναι σαν γλυκόπικρο κρασί, σαν ηλιοβασίλεμα με πανσέληνο μαζί, σαν ξημέρωμα την ώρα του δειλινού. Σαν όαση ερήμου, στην παγωμένη ανταρκτική. Δύο αντίθετα, δύο άκρα. Μα πρέπει να ζεις μα αυτά. Αδύνατο, σκέφτεσαι τώρα. Κι όμως, συμβαίνει και είναι κάποιες φορές αφάνταστα εξαντλητικό.

Σκέφτομαι εσάς, τους ανθρώπους που η οικονομική κρίση στο τόπο μας, σας προξένησε πολλά προβλήματα και δυστυχία.  Και ναι αναμφίβολα, είναι και αυτή μια αβάσταχτη πραγματικότητα. Τα οικονομικά αδιέξοδα, η ζωή χωρίς εισόδημα και η έλλειψη οικονομικής ασφάλειας, οπωσδήποτε, φέρνουν την κόλαση και την μιζέρια. Και είναι αυτός ο λόγος που αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη που βρίσκομαι σήμερα εδώ στην μακρινή Αλάσκα, γιατί πολύ πιθανών να ήμουν στην κατηγορία των άσχημων οικονομικών περιπτώσεων της κρίσης. Δυστυχώς όμως το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Η έλλειψη της οικογενειακής θαλπωρής, των καλών φίλων και της αγάπης τους, δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα. Δεν έχω βρει ακόμα υποκατάστατα. Δεν νομίζω να υπάρχουν. Δεν έχω βρει ακόμα τις ισορροπίες που θα με στηρίξουν στη νέα αυτή πορεία ζωής. Κάποιες φορές γαντζώνομαι από την αγάπη που έχω προς την ζωγραφική, κάποιες άλλες φορές καταφεύγω στην ομορφιά της φύσης εδώ, που είναι κατά ένα τρόπο θεραπευτική. Κάποιες άλλες φορές επιλέγω την δουλειά σαν τρόπο διαφυγής. Όλο και κάτι θα βρω να βοηθήσω την ψυχή που τόσο διψά, για όλα όσα έχασε.alone in alaska

Βλέπεις στη ζωή, πάντα κάτι κερδίζεις, αλλά και κάτι χάνεις. Ίσως τελικά αυτό να είναι ισορροπία. Γιατί εμείς οι άνθρωποι, αν το σκεφτείς λιγάκι, τα θέλουμε όλα. Και την πίτα σωστή και τον σκύλο χορτάτο. Υπάρχει κάτι σαν καταφύγιο ανάμεσα στην ευτυχία και στην δυστυχία. Αυτό που εξασφαλίζει η μετριοπάθεια. Χιλιάδες κεριά μπορούν να ανάψουν από ένα κερί και η ζωή αυτού του κεριού δε θα μικρύνει. Όπως το κερί έτσι και η ευτυχία ποτέ δε μικραίνει όταν μοιράζεται. Το είπε ο Βούδας.

Αυτό τώρα είναι το όνειρο μου, αυτός είναι τώρα ο σκοπός της ζωής μου. Να ζήσω όσο υπόλοιπο ζωής μου απέμεινε, σε αρμονία. Αναζητώ καθημερινά την χαρά και την γαλήνη. Ευτυχία άλλωστε δεν σημαίνει να πετά κανείς στα σύννεφα, ούτε να γελά συνέχεια. Όσο και αν προσπαθήσουμε να την ορίσουμε, στο μόνο που μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι, είναι πως η ευτυχία είναι υποκειμενική. Ο καθένας μας θέτει τα δικά του κριτήρια για το πως, πότε, με τι ή με ποιους την νιώθει. Για κάποιους είναι πιθανόν συνυφασμένη, με τις επίγειες απολαύσεις ή με το συναίσθημα της χαράς και της ευφορίας. Για άλλους είναι η σχέση με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και για άλλους η επίτευξη στόχων ή ακόμα και το αίσθημα ότι ανήκουν κάπου ή είναι ταγμένοι σε ένα σκοπό. Ή και όλα αυτά μαζί…

Το σίγουρο είναι ότι η ευτυχία δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση, ούτε μας χτυπάει ξαφνικά από το πουθενά. Είναι όμως στιγμές που γεμίζουν με χαρά και αισιοδοξία τη ζωή μας. Είναι το αίσθημα ολοκλήρωσης και πληρότητας που αισθανόμαστε με διαφορετικούς τρόπους ο καθένας μας. Εξάλλου, ανάλογα με τη φάση της ζωής μας στην οποία βρισκόμαστε, τα κριτήρια μας για το τι ορίζουμε ως ευτυχία διαφοροποιούνται. Κάτι που μας έκανε ευτυχισμένους στα είκοσι μας χρόνια, μπορεί να μην μας κάνει πια ευτυχισμένους στα τριάντα ή στα σαράντα μας. Καθώς αλλάζουμε μέσα μας, αλλάζουν και οι ανάγκες μας, οπότε και όλα όσα χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Πριν μερικές μέρες μιλούσα με κάποιο πολύ σοφό άνθρωπο και μου είπε τα παρακάτω λόγια…

«Κάποιες φορές, για να προσεγγίσουμε την ευτυχία πρέπει πρώτα να περάσουμε μέσα από τη δυστυχία του πόνου ή της απώλειας. Γιατί μόνο τότε μπορούμε να αναγνωρίσουμε, τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε για να γίνουμε πραγματικά ευτυχισμένοι. Πριν όμως ξεκινήσουμε το κυνήγι της ευτυχίας, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να προσδιορίσουμε προς τα πού πρέπει να κοιτάξουμε. Αυτό είναι το πιο σημαντικό μέρος της αναζήτησης της αληθινής ευτυχίας και που αυτή βρίσκεται για μας!»

Η ευτυχία θεραπεύει το σώμα, μόνο η θλίψη αναπτύσσει τη δύναμη του νου. Μόνο δια του πόνου μαθαίνουμε και αναπτυσσόμαστε πνευματικά και νοητικά. Τα λημέρια όμως της καρδιάς δεν είναι τα ίδια με του νου.

Μέσα από τις προσωπικές μου αναζητήσεις, στο ταξίδι που λέγεται ‘Ζωή’, μέσα από τα προσωπικά μου βιώματα, τα σοφά λόγια που κατά καιρούς ακούω ή διαβάζω, μέσα από την φτωχή μου λογική και κατανόηση, συμπεραίνω ένα πράγμα. Πως εκεί που είναι η καρδιά σου, εκεί είναι η ευτυχία σου.

Μερικοί υποστηρίζουν πως, δεν είναι πάντοτε αυτό, τόσο απλό.

Αντιθέτως, πολλές φορές είναι περίπλοκο.

Αναρωτιέμαι… είναι?

Θα κλείσω με μια όμορφη, μεγάλη αλήθεια!

«Αναπόφευκτη στη ζωή μας η αλλαγή και η απώλεια.

Η ευτυχία και η ελευθερία μας, εξαρτώνται από την προσαρμοστικότητα και την ευκολία μας στην αλλαγή»

~Βούδας~

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

alaska land


   Dec 20

Το κοριτσάκι με τις λαμπάδες!

catch-a-falling-star01Το κοριτσάκι με τα σπίρτα, είναι μία ιστορία, του Δανού ποιητή και συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Hans Christian Andersen). Η ιστορία αφορά στα όνειρα και στην ελπίδα ενός ετοιμοθάνατου παιδιού, και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1845. Η ιστορία έχει προσαρμοστεί σε κινούμενα σχέδια, τηλεοπτικές μουσικές ταινίες και άλλα.

Πως όμως το κοριτσάκι με τα σπίρτα, δεν πέθανε τελικά, αλλά αποφάσισε ένα βράδυ παραμονής Χριστουγέννων πως θα αρχίσει να ανάβει λαμπάδες, που θα είναι γεμάτες χαρά και αισιοδοξία για το μέλλον.

Ας δούμε λοιπόν, πως διαδέχεται η χαρά την λύπη, αλλά και η λύπη την χαρά, στο παράξενο ταξίδι που λέγεται ζωή!

Ήταν νωρίς, ένα βράδυ Παρασκευής. Η Μέριλ σχόλασε απτή δουλειά κουρασμένη. Εκείνο το βράδυ είχε ανάγκη να πάει κάπου. Ζούσε σε ένα πολύ μακρινό μέρος του γήινου κόσμου, από αυτό που γεννήθηκε και έζησε χρόνια. Όταν ο Χάνσεν την παρέλαβε με το τραίνο του, απτή δουλειά της, την ρώτησε τι ήθελε να κάνουν. Του είπε δισταχτικά πως δεν ήθελε πολλά. Και εκείνος έκλαβε την απάντηση της, με το δικό του δρομολόγιο μυαλού, πως ήθελε να πάνε σπίτι, στη φωλιά τους.

Τον ακολούθησε σιωπηλά, προς τον δρόμο της ειρήνης!

Στο σπίτι ακολούθως η μικρή Μέριλ άνοιξε το μπαούλο με τα παιγνίδια της και άρχισε να παίζει. Ο Χάνσεν καθώς κουρασμένος, πήγε στο δωμάτιο του να κοιμηθεί.

Η μικρή Μέριλ, ξαφνικά ένιωσε την ανάγκη να πάρει τα παιγνίδια της, έξω στην αυλή να παίξει. Και έτσι και έκανε. Εκεί στην αυλή που βγήκε, κοίταξε ψηλά τον ουρανό. Ξαφνικά σταμάτησε να παίζει. Κοιτάζοντας τον ουρανό, θυμήθηκε τον πατέρα της, που έφυγε απ’ την ζωή πριν δύο περίπου χρόνια. Τον νοστάλγησε έντονα μέσα στην καρδιά της.  Άφησε τα παιγνίδια της χάμω και ακούμπησε στο κορμό ενός δέντρου. Άθελα της άρχισε να ονειροπολεί, στα χρόνια εκείνα που έζησε πλάι στο πατέρα της, βήμα-βήμα. Μετά, λες και κάποιο αόρατο σπίρτο άναβε ξαφνικά, διάφορες αναμνήσεις απ’ το παρελθόν. Θυμήθηκε ένα σωρό παλιές αναμνήσεις από την όμορφη τότε ζωή της. Έζησε τα ομορφότερα παιδικά χρόνια, γεμάτα γέλιο, χαρά, αγάπη. Τι άλλο να ζητήσει κανείς απ’ τη ζωή.

Έκλεισε τα μάτια και αφέθηκε στο δυνατό εκείνο κύμα της επιθυμίας να ταξιδέψει, πίσω στο παρελθόν.

Το μυαλό της σκόνταψε επάνω σε μια παλιό παρέα. Ήταν και εκεί μέσα στο παρελθόν, Παρασκευή βράδυ και είδε που στεκόταν στο πεζοδρόμιο καρτερώντας την άμαξα να φανεί, την άμαξα ευτυχίας. Τα άλογα κάλπαζαν από μακριά. Γεμάτη η άμαξα με παρέα από φίλους καλούς! Βγαλμένοι όλοι από τρελά παραμύθια.

Η μικρή Μέριλ έκλεισε τα μάτια σφιχτά, συγκρατώντας δυο  δάκρυα χαράς, που έφταναν στις άκρες των ματιών της. Τι ωραίο να έχει κανείς γλυκές αναμνήσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ούτε καν αυτό.

Ξαφνικά βρέθηκε στα σκαλοπάτια του μικρού παλατιού της. Ήταν καλοφτιαγμένη και όμορφη και κατέβαινε όμορφη και λυγερή ένα-ένα τα σκαλιά.

Στο τέρμα η Αλκυώνη, η μητέρα όλων των νεράιδων την περίμενε με τα πιο εκλεκτά της σκουλαρίκια.

–        Έτοιμη μητέρα των νεράιδων?

–        Έτοιμη μικρή μου Μέριλ.

Η μικρή Μέριλ ξεκινούσε την μικρή μαύρη άμαξα και κουνούσαν για το πάρτι του πελάγου. Εκεί θα τους σέρβιρε ένας αψηλός Σέρβος, πρώην σκλάβος, το περιβόητο δισκάκι της ευτυχίας. Το λέγανε Όσιαν Μπάσκετ! Και εν συνοδεία θα έφερνε το πιο γλυκό-πικρό οίνο λευκό κατά προτίμηση για τις δύο εκλεκτές κυρίες. Μάλιστα, κάποτε τους φυλούσε τα χέρια. Η δε μητέρα των Νεράιδων κολακευόταν ευχάριστα, αλλά πάντα κανάκευε την Μέριλ πως για εκείνη προνοούτανε το αθώο φλερτ.

Η μικρή Μέριλ έκλεισε πιο σφιχτά τα μάτια. Ήθελε να κρατήσει εκείνη την ολοζώντανη ανάμνηση γερά μέσα στο μυαλό του παρόντος. Κράτησε το γέλιο της, κράτησε την λάμψη της, κράτησε ολάκερη εκείνη την στιγμή.

Άνοιξε τα μάτια. Απέναντι της η απόλυτη μαγεία. Απλωμένο παντού το χιόνι σαν ένα κατάλευκο χαλί.

–        Έζησα μια υπέροχη ζωή και τώρα είμαι εδώ, στη χώρα των θαυμάτων!

Έκλεισε ακόμα πιο σφιχτά τα μάτια, θέλοντας να κρατήσει εκείνο το σπίρτο με την Νεράιδα Αλκυώνη, λίγο ακόμη αναμμένο.

Μα μάταια…

Τα μάτια άνοιξαν, το σπίρτο έσβησε… όλα χάθηκα σαν σκόνη στον άνεμο.

Άνοιξε τα μάτια παραδομένη στην δύναμη της πραγματικότητας.

– Φτάνει, αρκετά επισκέφθηκες τον κόσμο του παρελθόντος. Ωραίες και οι αναμνήσεις, αλλά οι αναμνήσεις είναι ένα νεκρό βιβλίο.

Άκουσε μια φωνή να της μιλά!

Ήταν η βασίλησσα του χιονιού, μια πανέμορφη γυναίκα με άσπρα ασημιά μαλλιά. Τα μάτια της έλαμπαν σαν το φεγγάρι. Της χαμογέλασε!

– Άντε λοιπόν κουνήσου, έρχονται Χριστούγεννα. Όπως μπορείς να τα χαρείς. Η μαγεία δεν χρειάζεται πολλά. Έχεις ήδη το χιόνι.

Ξαφνικά μέσα στη καρδιά της, μια ανύπωτη χαρά φτερούγισε.

– Από δω και μπρος, δεν θα ξανά ανάψω σπίρτα. Θα ανάβω κεριά, λαμπάδες και με αυτά θα φτιάξω άλλες, διαφορετικές, καινούργιες αναμνήσεις. Με αυτές θα φωτίζω την ψυχή μου, στο δρόμο μου θα προσπαθώ να δίνω απ’ το φως μου, σε αυτούς που το έχουν ανάγκη.

Η ζωή είναι τόσο γλυκιά και η Αγάπη δώρο ανεκτίμητης αξίας. Καλά φυλαγμένο μέσα στη ψυχή της.

Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος   
λίγο φαί, λίγο κρασί
Χριστούγεννα και Ανάσταση!!!!  
Οδυσσέας Ελύτης
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

to_koritsaki_me_ta_spirta

 

20130719_145047