Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Dec 14

Καναπεδάκια και… καρεκλίτσες!

kooksΠότε η ψυχή μου γράφει παραπονιάρικα και πότε την νικάει το στομάχι. Αμέ!

Δεν είναι όλες οι μέρες το ίδιο καλέ! Την μια καλή και την άλλη ανάποδη, σαν τους πόντους ένα πράμα.
Έτσι και εγώ σήμερα γυρνάω σελίδα και μοιράζομαι εδώ μαζί σας, θεϊκά Χριστουγεννιάτικα εδέσματα για τους αγαπημένους ανθρώπους στις ζωές μας. Φίλους και οικογένεια και βάλε!

Η πιο αγαπημένη μου νύχτα, κατά την διάρκεια των Χριστουγέννων, είναι η παραμονή των Χριστουγέννων. Θυμάμαι πάντα την νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννω, να οργανώνω, κάτι γλυκό για όλη την οικογένεια! Τις περισσότερες χρονιές, πηγαίναμε όλοι μαζί, στο Λόνγκμεν για κινέζικα (θυμάστε?) Τώρα αυτό το μαγαζί δεν υπάρχει. Υπάρχουν όμως οι αναμνήσεις μας! Έντονες αναμνήσεις, σαν τις μυρουδιές που αφήνει μια κουζίνα! Κι άμα δεν πηγαίναμε στο Λόγκμεν, ετοίμαζα στο γιορτινό μου σπίτι, ένα σωρό λιχουδιές και χαιρόμασταν έτσι την όμορφη βραδιά.

Τα δεδομένα όμως άλλαξαν και αναλόγως των περιστάσεων, πρέπει να λειτουργούμε. Ο Κίνγκ μου συχνά λέει, πως ότι δεν αλλάζει, πεθαίνει! Ζήτω λοιπόν η αλλαγή καρδούλες μου!

Για να δούμε λοιπόν, τι έχω ξεσκονίσει εδώ πιο κάτω.
Τι λέτε να αρχίσουμε με καναπεδάκια και καρεκλίτσες! Τα αγαπημένα όλης της οικογένειας, μα κυρίως αγαπημένα της Μαριάννας, της Άννας και του Χρίστου μου.

9a0ca453b69c998fecc058873a8eb10b
Χμμμμ, ναι επιβάλλεται μια ξύλινη πιατέλα, με άσπρες και κίτρινες χαρές. Που δεν είναι άλλες, από τα αγαπημένα μας τυριά. Τυριά και αμύγδαλα, με σταφιδάκια της αγάπης. Α! ρίξτε και λίγα κουνάδια από κουτσομπόλικο ρόδι. Και αν προτιμάτε, ξεφλουδίστε τα αμύγδαλα σας και σερβίρετε τα ώς ασπροκούνια. Γενικά στα αμύγδαλα αρέσει η γύμνια! Δεν θα ήταν καθόλου άσχημο, αν στολίζατε αυτή την άτακτη πιατέλα, με λίγα σταφύλια. Έτσι να δώσουμε μια νότα από Θεούς του Ολύμπου!

 

 

 

 

 

 

9b9dff8d84fe291c7e82693af82fab19Μετά λέω να πάμε για κάτι πιο δροσερό. Ένας συνδυασμός που θα αγαπήσετε πολύ! Παγωμένα αχλάδια, αλειμμένα με έρωτα της πρώτης ματιάς. Κόψτε το αχλάδι σε φέτες, αφού πρώτα το παγώσετε στο ψυγείο. Ακολούθως αλείψτε στην πλατιά πλευρά του, λίγο κρεμώδες τυρί και πασπαλίστε από πάνω ότι εσείς αγαπάτε. Ψιλοκομμένους ξηρούς καρπούς, που μοιάζουν με τις πεταλούδες στο στομάχι άμα ερωτεύεστε! Ρίξτε και λίγα τόξα από ερωτικά παστά φρούτα. Θα είναι αυτό το καναπεδάκι, κάτι σαν πρώτη Αγάπη!

 

 

517c50f401fa1e227a28962e5d16db3f
Ένα από τα αγαπημένα μου πιάτα είναι αυτό εδώ πιο κάτω. Μια φαντασία βγαλμένη από τον βυθό της θάλασσας! Τι έχουμε εδώ, για να δούμε. Βράζετε φιλέτο ψάρι και ακολούθως το λιώνετε σε μια πιατέλα. Λιώστε το καλά, όπως σας κτυπάει ο Έρως σαν το κταπόδι στα βράχια! Ακολούθως, το μπαχαρίζετε – δηλαδή του βάζετε διάφορα μπαχαρικά της αρεσκείας σας – και μετά το ζυμώνετε με λίγο χυμό λεμονιού να μπει δηλαδή και λίγη καψούρα στο ψάρι, μαζί με λίγη αλανιάρα μαγιονέζα. Το πλάθετε ακολούθως σε σχήμα σκαντζόχοιρου και το αλείφετε από πάνω με λεπτή στρώση μαγιονέζας. Στολίζεται με αμύγδαλα, σε θέση καρφιών, δίνοντας έτσι την αίσθηση του μικρού μας αγκαθωτού φίλου. Έλα να ανεβαίνουμε σιγά, σιγά…

 

 

Μα να λείπει το ψωμάκι απ’ το τραπέζι του Κυπρίου? Αδύνατον! Φτιάξτε λοιπόν μικρά καναπεδάκια από ψωμί, πεπόνι και γαλοπούλα. Διαλέξτε το ψωμάκι πα αγαπάτε και κόψτε το αλύπητα σε μικρά κυβάκια. Ακολούθως σκεπάστε την κορυφή του μικρού αυτού Ολύμπου, με λεπτή φέτα πεπονιού και απλώστε από πάνω λεπτή φέτα γαλοπούλας. Σημαδέψτε στο τέλος αυτό το μαλακό δημιούργημα, με μια πινελιά από κρεμώδες τυρί. Εγώ σε μερικά βάζω γκουακαμόλε. Η πράσινη αγάπη, το γκουακαμόλε δίνει μια αίσθηση από Μέχικο!

1060_recipe_crab_hd
7693cba098814405cfdf6a337d1dc0f8

 

Τι πάει με όλα? Τι? Η κόκα κόλα??? Όχι μωρέ.
Οι ελιές, αυτό πάει με όλα. Θα χρειαστούμε ένα σκέτο άσπρο πιάτο – και λέω σκέτο γιατί θα ακολουθήσει μια παρέλαση από στογγυλές αλμυρές μπάλες, πότε πράσινες, πότε μαύρες σαν την καρδιά μας την καημένη – γελάμε εδώ φίλοι μου καλοί! Ακολούθως στολίστε με λίγα φρέσκα κολονάκια από θυμάρι – θυμάρι δεν είναι αυτό? – και διάφορες κοκόνες κοπελιές κουνιστές και λυγιστές, ελιές. Ας μην πω περισσότερα, η φωτογραφία τα λέει ΌΛΑ! Μπορείτε να ρίξετε και λίγα ντοματίνια, μαζί με οτιδήποτε ξιδάτο σας αρέσει. Προσωπικά τρελαίνομαι για ξιδάτα!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

beauty-272-med109516_vertΠαξιμάδι, αγάπη μου! Αγοράστε ξερά παξιμάδια, είτε αλμυρά είτε γλυκά, είτε και από τα δύο και ετοιμάστε μια πιατέλα με γόνδολες γλυκαλμυρές! Εδώ χρειάζεται μπόλικη φαντασία και όρεξη να ‘χουμε. Μπορείτε να αλείψετε τα παξιμαδάκια σας με φέτα τυρί, από πάνω μπορείτε να βάλετε μια σταγόνα από ωκεανό ελαιόλαδου και διάφορα μπαχαρικά. Και άστε το έτσι, μην το βασανίζεται άλλο το πράμα. Ή άμα το τραβάει ο οργανισμός σας το βάσανο, τότε να βράσετε λίγο σπανάκι, ή αγρέλια τα λεγόμενα σπαράγγια! Ή για τους πολύ μεζετζήδες, απλώστε ένα μικρό χαλάκι από μπέικον ή χοιρομέρι. Εγώ θα έβαζα και μια γαρίδα χυμώδες και θα την φλέρταρα με ένα φιλαράκι μαϊντανό. Έτσι για να σκάσει από δίπλα το μπέικον.

 

 

med102552_1206_proscutcups_vert
Και μια και μιλάμε για μπέικον, ας κάνουμε και μερικές βαρκούλες με αυτή την τόσο αλανιάρα επιλογή. Μπέικον λοιπόν ή προσούτο και τσαλακώστε το έτσι ώστε να γίνει βαρκούλα του ψαρά, από το περιγιάλι. Μέσα ρίξτε μικρά κομματάκια από πεπόνι, αχλάδι και ότι άλλο θέλετε και αγαπάτε. Άμα δεν σας χαλάει, στολιστε την πιατέλα σας με δίχτυα του ψαρά και ρίχτε μεγάλα κομμάτια αλάτι, να μυρίσει το σπίτι αλμύρα Ελληνικού πελάγου! Άιντα….

 

med103097_0907_minispnchpiz_vert
Να την μωρέ και την πατατούλα. Κόψτε την πατάτα σας ροδέλες και ψήστε την στο φούρνο, αλειμμένες με λίγο βούτυρο ή ελαιόλαδο. Να σκάσει απ’ το κακό του ο φούρνος ο πυρούμενος! Ακολούθως στολίστε με σπανάκι και φέτα τυρί. Ε ρε γλέντια αυτή η πατατούλα, η κορούλα. Πυροβολήστε φίλε μου το στομάχι με γεύσεις που φέρνουν ευτυχία και χαρά και μετά χορέψετε, χορέψετε, τα νιάτα να χαρείτε – Πάριος!
Έχω κι άλλα… Αλλά λέω εδώ να σταματήσω και να αφήσω την φαντασία σας να δημιουργήσει από μόνη της. Φαντασία θέλουν όλα και καλή διάθεση. Έτυχε όμως να μπω εις τα κουζίνας και νευριασμένη και δεν σας το κρύβω, δημιούργησα καταπληκτικά πράγματα, μέσα από νεύρα και θυμό! Εδώ και πάλι γελάμε…

 

Όταν οι μέρες μου είναι δύσκολες και με πιάνει αυτό το βιολί που λέγεται Χόμ Σικ – μην το δοκιμάσετε αυτό το πιάτο, είναι πικρό σαν χολή – που λέτε, αυτή είναι η θεραπεία μου. Η μαγειρική, με μπόλικη φαντασία, δημιουργώ ένα ολάκερο κόσμο στρωμμένο πάνω σε πιατέλες. Και έτσι φτιάχνεται φίλοι μου η καλή διάθεση, ξανά και απ’ την αρχή.
Καλά μεζεκλίκια, όπως λέμε και στην Κύπρο μας.

 

Είβα πρώτη και η δεύτερη κατόπιν, το σύνθημα της μανούλας μου άμα τσουγκρούσαμε τα ποτήρια μας!

Είβα μάνα!!!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

Με στεφάνια μπλέξτε όλοι, λα, λα, λα, λα, λα, … λα, λα, λα, λα!!!
Στου Χριστούλι μας την πόλη
Τρέξτε με χαρά με δώρα
Ο Χριστός γεννιέται τώρα
Μες το κύμα τις καμπάνες λα
Φέρτε όργανα, κιθάρες
Φεύγει ο πόνος, φεύγει η λύπη

Κρατάμε τον τελευταίο στίχο, με χαμόγελο!!!


   Dec 13

Το ποίημα των Χριστουγέννων!

Χριστούγεννα είναι…

xmas

Ουρανέ εκεί ψηλά

Μες τα σύννεφα, που πας;

Πόση γη προσέχεις;

Πόσα στόματα ακούς;

και προσευχές, πόσες παντρεύεις;

Ουρανέ μου, που περνάς

Σε όποια πόρτα σταματάς

Ποιος ακόμα με θυμάται;

Να ρωτάς, να ρωτάς…

Τραγουδώ, τα αγαπημένο μου τραγούδι

Παλιό γλυκό σκοπό

Για αυτό το φίλο τον καλό, τον ουρανό

Ουρανέ μου, φίλε μου καλέ

Με ενώνεις, με όλα όσα αγαπώ

Εδώ, κάτω στη γη που ζω

Αλλά και εκεί, στα απέραντο κενό

Ψυχές δίχως τα σώματα

Που δεν είναι πια κοντά μας

Μα ζούνε αιώνια, μέσα στην μικρή καρδιά μας

Μα υπάρχουν και τα σώματα

Που ζούνε πλάι μας, εδώ μαζί μας

Στην όμορφη απέραντη τη γη μας

Μα είναι άψυχα, δίχως την καλοσύνη

Δίχως της αγάπης υφαντό

Στον μεγάλο κόσμο μας εδώ

Σώματα χωρίς ψυχή

Ζούνε πολλά, κάτω στη γη

Είν’ η αγάπη, που τα κάνει όλα αληθινά

Μόνο η αγάπη κτίζει ‘κάστρα’ όμορφα αψηλά

Αυτά, που μάτι ανθρώπινο δεν βλέπει

Μα μόνο με μάτια της ψυχής, τα αγναντεύει

Σαν θάλασσα, που αδιάκοπα σε βρέχει

Σαν χρυσόσκονη, στο σώμα σου λουσμένη

Το αγκάθι, που γλυκαίνει την καρδιά

Αυτό της καλοσύνης

Μα αυτό να θέλεις, κάθε μέρα να σε ντύνει

Χριστούγεννα σημαίνει καλοσύνη

Τα δώρα τα πραγματικά, δεν πιάνονται με χέρια

Τα δώρα που πιάνεις, γεμίζουν μόνο χέρια

Τα δώρα που δίνεις, γεμίζουνε καρδιές

Απέραντο σύμπαν, είναι η Αγάπη

Κι η καλοσύνη ο ήλιος

Ο ήλιος που κάθε μέρα

Πότε θα φωτίζει την ψυχή σου

Πότε θα την καίει

Χριστούγεννα σημαίνει καλοσύνη

Τα δώρα τα ακριβά

Είν’ η ζεστή σου αγκαλιά

Σε αυτόν που την γυρεύει

Χριστούγεννα είναι Αγάπη

Και η καρδιά που κάνει το καλό

Είναι άστρο φωτεινό, μέσα στη ψυχή και φέγγει

Μάγοι, οι φίλοι από μακριά

Φέρνουν τα δώρα, στην ξενιτιά

Μάγοι, είναι οι φίλοι που ταξιδεύουν

Κι είναι κοντά μας και μας μαγεύουν

Με της φιλίας το διαμάντι

Που μέσα στη ζωή μας λάμπει

Οι φίλοι, γίνονται μάνα και αδελφή

Στη δύσκολη ώρα της ψυχής

Σαν το μικρό παιδί

Που αδιάκοπα, αναζητά στοργή

Χριστούγεννα είναι η γιορτή

Που ονομάζουμε στη γη, Ζωή

Χριστούγεννα, δεν είναι όλα αυτά

Που λάμπουνε μες τα μαγαζιά

Χριστούγεννα είναι γιορτή

Αυτό που λέμε εμείς, Ζωή!

Χριστούγεννα είναι…

Εσύ αποφασίζεις!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΧΡΥΣΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ,

εύχομαι μέσα απ’ την καρδιά μου,

σε όλους τους αγαπημένους μου μπλογκοφίλους!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

χμασ 222


   Nov 01

Όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη πάντα ανοίγει!

door yes

«Η τύχη τα διακατέχει όλα. Να’ χεις το αγκίστρι πάντα έτοιμο. Μες στο νερό, εκεί που δεν περιμένεις, είναι το ψάρι» ~ Οβίδιος

Κάποτε φαντάζομαι τις μέρες, σαν μεγάλες ξύλινες πόρτες, που κάθε πρωί με το άνοιγμα των ματιών μας, ανοίγουν κι αυτές διάπλατα. Πότε με ενθουσιασμό και πότε βαριεστημένες. Εξαρτάται από τις διαθέσεις μας και τις φάσεις που περνάμε στη ζωή. Όμως κάθε μέρα, αρχίζει η ζωή, ξανά και ξανά. Και άλλοτε, φαντάζομαι τις μέρες σαν μικρούς βοηθούς, με ξύλινα ποδαράκια να περπατάνε στο μονοπάτι της ζωής μας και μαζί να φτιάχνουμε ένα δρόμο. Τον δικό μας δρόμο.

Όταν περάσουν τα χρόνια, συχνά θα πιάνεις τον εαυτό σου, να κοντοστέκεται και να κοιτά για λίγο πίσω. Θα σου φαίνεται, να έχουν περάσει τα χρόνια πολύ γρήγορα. Θα λες, «Πως μεγάλωσαν έτσι τα παιδιά…»  πως μεγάλωσες έτσι και εσύ. Όλα φαντάζουν να έχουν συμβεί, τόσο γρήγορα. Και να φανταστεί κανείς πως όταν ήμασταν στην εφηβεία, λαχταρούσαμε να μεγαλώσουμε για να κάνουμε επιτέλους ότι θέλαμε εμείς. Με πιάνουν τα γέλια άμα το σκέφτομαι αυτό. Που να ξέραμε, πως όταν θα μεγαλώναμε, θα νοσταλγούσαμε τόσο πολύ την νιότη μας.

Από την άλλη όμως είναι σπουδαίο και όμορφο να μπορεί κανείς, να χαίρεται όλες τις ηλικίες. Είναι πολλές οι καλές φίλες, που μου έχουν πει, πως η κάθε ηλικία έχει τις χάρες της. Φτάνει κανείς να αγαπά την ζωή.

Αν την αγαπώ λέει. Δεν την χορταίνω τη ζωή! Και είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να κάνω και δεν με φτάνει κάποτε ο χρόνος. Μα έμαθα να αρκούμαι εύκολα και στα λίγα, αυτά τα οποία χωρούν μέσα σε μια μόνο μέρα.

Πριν λίγες μέρες, έλαβα ένα γράμμα από μια καινούργια φίλη, που κατοικεί στο όμορφο Λονδίνο και θα ήθελα να μοιραστώ εδώ μαζί σας, κάτι πολύ όμορφο που μου έχει γράψει.

«…πιστεύω ότι όλοι βρισκόμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε αυτή την στιγμή γιατί αυτό είναι το πεπρωμένο μας. Περιστάσεις και άνθρωποι συνωμοτούν με το σύμπαν να μας φέρουν εκεί που πρέπει να είμαστε…»

Άμα το καταλάβουμε αυτό, όλα θα ρέουν αβίαστα και με αγάπη! Ακόμα και οι στραβές μας μέρες, δεν θα είναι και τόσο άσχημες, γιατί θα μάθουμε να μην αντιστεκόμαστε. Να τα δεχόμαστε όλα με πνεύμα συμφιλίωσης. Τουλάχιστον να δεχόμαστε, αυτά που δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Τα υπόλοιπα, θέλουν μόνο υπομονή και περισσότερη προσπάθεια.

Έζησα και το πρώτο μου Χάλογουην χθες και έφερα στο σπίτι τις πρώτες μου τεράστιες κολοκύθες. Αυτές που μου έφτιαξαν στο σχολείο τα παιδιά. Όταν τις τοποθέτησα στην είσοδο του σπιτιού, έμοιαζαν σαν παραμύθι και στη μέση η πόρτα μου. Ακούμπησα το χέρι στη πόρτα και για μια στιγμή σκέφτηκα.

«Ας αρχίσει λοιπόν το παραμύθι!»

Δεν φεύγει με τίποτα από μέσα μου το παιδί. Το κουβαλώ διαρκώς όπου κι αν είμαι. Και ειδικά τώρα που εργάζομαι με παιδιά, αισθάνομαι παιδί όσο ποτέ άλλοτε. Ένα παιδί σε ένα μεγάλο σώμα. Βλέπω μα άλλα μάτια τον κόσμο, διατηρώντας φυσικά πάντοτε την καχυποψία μου, επιβάλλεται. Όμως το να βλέπεις ξανά τον κόσμο – έστω μερικές φορές – μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού, είναι μεγάλο δώρο και χαρά. Παλιά θυμάμαι σε διάφορες δουλειές που έκανα, ήταν ξεκούραστο το σώμα, μα η ψυχή μου έπληττε. Τώρα κουράζεται το σώμα, μα η ψυχή δημιουργεί και χαίρεται πολύ.

«Δεν σκοτώνει η δουλειά τον άνθρωπο, μα η έγνοια.» ~Ρώσικη παροιμία

Άμα αγαπάς αυτό που κάνεις για εργασία, γίνονται όλα ανάλαφρα και υποχωρεί σε μεγάλο βαθμό, το αχρείαστο και ανόητο άγχος, που συχνά εμείς οι μεγάλοι κουβαλάμε μέσα μας, χωρίς ουσιαστικό λόγο. Ξεχνάμε μου φαίνεται, πως τίποτα δεν είναι αιώνιο σε αυτή τη ζωή και πόσο μάλλον εμείς με τα φθαρτά μας σώματα.

Πόρτα λοιπόν η κάθε μέρα που ξημερώνει. Πόρτα που ανοίγουμε, εντελώς ανυποψίαστοι, τι θα μας φέρει η καινούργια μέρα. Γιατί παρόλα τα πλάνα και σχέδια μας, υπάρχουν τόσες ανατροπές και εκπλήξεις στη ζωή. Άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε δυσάρεστες. Το μέλλον όμως είναι για όλους μας ανεξαιρέτως, άγνωστο. Και το άγνωστο, ενώ μας προκαλέι πολλές φορές φόβο, μας φέρνει συνάμα και τον ενθουσιασμό, με την χαρά του νέου! Έτσι γεννιέται η ελπίδα. Όταν δεν ξέρουμε τα μελλούμενα, μπορούμε να ελπίζουμε ακόμα. Για ότι κι αν είναι αυτό που επιθυμούμε.

Πέρασαν δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια, από εκείνη την ημέρα που ευχήθηκα, να είχα την ευκαιρία για μια καινούργια ζωή. Ναι, μια άλλη ζωή. (Αυτός θα είναι και ο τίτλος του βιβλίου που γράφω εδώ και τέσσερα χρόνια.) Και αν κάποιος τότε μου έλεγε, «Θα γίνει πραγματικότητα η επιθυμία σου σε δεκαεπτά χρόνια…» νομίζω θα με έπιανε τρέλα και απελπισία να περιμένω τόσο πολύ. Για αυτό έχει μεγάλη χάρη το ‘άγνωστον’. Να μην ξέρουμε πότε και αν θα γίνει το όνειρο μας, πραγματικό. Να ελπίζουμε, να αγωνιούμε! Αυτή είναι η χαρά της ζωής.

«Στον άνθρωπο που γνωρίζει που πάει η οικουμένη, δίνει δρόμους!» ~ Τζόρνταν

Και πέρασαν τα δεκαεπτά χρόνια, από τότε που έκανα εκείνη την ευχή. Και η επιθυμία μου, έγινε πραγματικότητα. Έστω κάτω από αντίξοες συνθήκες. Δεν έρχονται όλα όπως θα θέλουμε. Το να αποχτήσουμε όμως μέσα στο χρόνο, αυτό που κάποτε ευχηθήκαμε, είναι μεγάλο δώρο ζωής. Είναι μεγάλη επιτυχία και καλή τύχη. Ακόμα κι αν στο δρόμο αναγκαστήκαμε να περάσουμε μέσα από ‘πόρτες’ λύπης και πίκρας.

«Τότε μόνο κλείνει ο Θεός την πόρτα, όταν ανοίγει μία άλλη!» ~ Παϊσιος γέρων

Και το δώρο της ζωής, μέσα από αβάσταχτο πόνο, δεν γεννιέται; Δεν είναι ένα τρανταχτό μήνυμα για όλους μας, το πώς γεννιέται ένα μωρό! Έτσι και τα όνειρα, με κόπους κτώνται. Και άλλοτε ανοίγουν μπροστά στα μάτια μας πόρτες διάπλατες και άλλοτε κλείνουν οι πόρτες βροντερές μπροστά στα μάτια μας. Μα να θυμάσαι πως, άμα κλείνει μια πόρτα ανοίγει μια άλλη, καμαρόπορτα. Αυτό μας δεν λέγανε οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας!

«Όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει, αλλά συχνά κοιτάζουμε τόσο λυπημένα και για τόσον καιρό την κλειστή, που δε βλέπουμε αυτή που άνοιξε για χάρη μας» ~ Μπέλ Αλεξάντερ Γκράχαμ

Έτσι είναι η ζωή κι οι δρόμοι της. Γεμάτοι πόρτες που κλείνουν και ανοίγουν. Και εμείς, το παραμύθι!

 

Κούλα Ροδοσθένους Zajac

Domenica~

door1


   Oct 26

Το Νησί!

island1Σήμερα, θέλω να γράψω για αυτή τη ξαστεριά που πρόβαλε ξανά μες την ψυχή μου. Τώρα βουλιάζω σε λίμνη αγάπης, μα δεν πνίγομαι! Γιατί αυτού του είδους η νοσταλγία, δεν με γεμίζει πίκρα πια, μα με γεμίζει μ’ ανύποτη χαρά. Με κάτι γλυκό, που ούτε εγώ η ίδια, δεν μπορώ να προσδιορίσω. Οι αναμνήσεις, που πριν κάρφωναν χιλιάδες μαχαίρια στην ψυχή μου, τώρα γίνανε φίλες καλές και στην αναπήδηση κάθε ανάμνησης μέσα στο μυαλό μου, χαμογελώ με χαρά, που μπορώ και τις έχω. Άλλοι δεν έχουν καν αναμνήσεις χαράς και κεφιού. Ακόμα και οι αναμνήσεις από ανθρώπους που με πίκραναν βαθιά, μου χαράζουν πια ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη. Έτσι γίνεται άμα καθαρίσει η ψυχή, απ’ την ασχήμια.

«…Ήσουν κυπαρίσσι στην αυλή μου αγαπημένο…»

Κάθε φορά που ακούω τους στίχους αυτού του τραγουδιού, αισθάνομαι μια βαθιά γλυκιά νοσταλγία για τον τόπο μου, για τα μέρη όπου μεγάλωσα. Ξαφνικά κλείνω τα μάτια και γίνομαι ξανά παιδί, μέσα στην φαντασία μου. Τρέχω στην αγκαλιά του πατέρα μου και ακούω το δυνατό του γέλιο! Χώνομαι ξανά σαν τότε, μέσα στις γερές του παλάμες, που πάντα με προστάτευαν με τόση αγάπη. Και γίνομαι σαν έμβρυο ξανά, μέσα σε ζεστή μήτρα τρέφομαι την ζωή, ξανά απ’ την αρχή, μέσα απ’ την ζωή της μητέρας μου.

Ταξιδεύω μέσα από τους στίχους, λες και τρέχω σε κάμπο αναμνήσεων, εισπνέω την φρεσκάδα κάθε Άνοιξης που γεμίζει με κήπους την ψυχή μας. Στίχοι που με αυτούς ταυτίζονται απόλυτα οι άνθρωποι που βίωσαν τον σκληρό αποχωρισμό της πρώτης πατρίδας. Βλέπεις, οι πρώτες εντυπώσεις στις ζωές μας, είναι και οι πιο γερές. Αυτές που βγάζουν τις πρώτες ρίζες και μας σημαδεύουν για πάντα. Εγώ λέω πάλι, πως είν’ η χαρά που μας σημαδεύει πιο πολύ, με αόρατες αλυσίδες. Αλυσίδες που για λίγο ίσως, βαραίνουνε τις ψυχές μας. Ίσως και μερικές φορές να την βουλιάξουνε. Μα κρατήσου εκεί που πας να πέσεις, κρατήσου γιατί ένα ‘Νησί’ σε περιμένει. Μια στεριά πάντα ξεπροβάλει μέσα απ’ το βαθύ πέλαγος, που για λίγο χάθηκες. Νησί, με καινούργιους θησαυρούς! Γράφει η ζωή, ξεδιπλώνει σιγά-σιγά την ιστορία μας.

«…Θα ‘χω κρεμάσει φυλαχτό, στο παραθύρι τ’ ανοιχτό, την καρδιά μου σαν αστέρι…»

Είναι ίσως το πιο αγαπημένο μου τραγούδι, «Τώρα που πας στην ξενιτιά»! Μουσική, Μάνος Χατζιδάκις σε στίχους Νίκου Γκάτσου. Χιλιοτραγουδισμένο από καταξιωμένους καλλιτέχνες, όπως είναι η Νανά Μούσχουρη, η Αρλέτα, η Μαρινέλλα, ο Μάριος Φραγκούλης, ο Γιώργος Μούτσιος, η Έλλη Πασπαλά και άλλοι. Ένα τραγούδι που σίγουρα εμπνεύστηκε μια ψυχή, η οποία πάλεψε με τα κύματα του αποχωρισμού. Με την λαχτάρα της επανασύνδεσης.

Αναπολώ με σιγουριά χαράς πια! Η πίκρα και το παράπονο, που με έπνιγαν καθημερινά, έχουν πια υποχωρήσει. Σαν καλεσμένοι, που δεν ήσαν ποτέ ευπρόσδεκτοι στη γιορτή μου. Τώρα βλέπω καθαρά, πως η ζωή έχει ένα παράξενο τρόπο να μας αποκαλύπτει ξανά την χαρά. Έμαθα να την εμπιστεύομαι, όταν σκοτεινιάζει. Η ζωή χαρίζει ξανά και ξανά και αν δεν ξέρεις να εισπράττεις, γίνεσαι δυστυχισμένος.

«…Στ’ όμορφο ακρογιάλι καρτερώ να μου ’ρθεις πάλι, σαν μικρό χαρούμενο πουλί…»

Η τότε έντονη επιθυμία της αντάμωσης, που κυριολεκτικά γεννούσε χιλιάδες πληγές μέσα μου, τώρα πια γεννά την χαρά που κρύβει μέσα της η ανυπομονησία, καθώς κτίζουμε τα καινούργια όνειρα μας. Στη θέση της πίκρας, έχει τώρα έρθει η ευγνωμοσύνη. Στη θέση της θλίψης, έχει τώρα έρθει η χαρά και η γαλήνη. Είναι αλήθεια λοιπόν, πως άμα ζητήσεις θα λάβεις; Η απλά φάνηκα τυχερή!…

Έκτισα κρυφά μια εκκλησιά μέσα μου και κούρνιαζα καθημερινά, εκεί πλάι στα αναρίθμητα κεριά που άναβαν οι επιθυμίες και ευχές μου. Και μέσα από τις προσευχές μου, ξανά γεννήθηκα. Έκτισα κρυφά μια εκκλησιά μικρή μες τη ψυχή μου, γεμάτη ταπεινοφροσύνη.

«Μόνον όταν γίνεις υπηρέτης, θα γίνεις μέγας.»

Η ψυχή δεν χρειάζεται μεγαλεία για να εισακουστεί, μήτε έχει ανάγκη χρυσά παράθυρα και χρυσές πόρτες. Η έδρα της ψυχής είναι πρώτα η γαλήνη και  ακολουθεί η αγάπη. Αυτά τα δύο γεννούν τα υπόλοιπα. Κυρίως γεννούν, την συμπόνοια και την κατανόηση. Αυτός που δεν μπορεί να κατανοήσει, αδιαφορεί. Και αυτός που αδιαφορεί, δεν μπορεί να συμπονήσει εύκολα.

Γνώρισα και ένα «Θεό» εκείνη την εποχή την δύσκολη. Μου ‘μαθε τραγούδια χαράς, ενώ με έβλεπε να κλαίω…

«…Μέχρι ο καιρός να περάσει θέλω να τραγουδάς, μου είπε.»

Μου μίλησε για ένα πηγάδι …

«…Άνοιξα στον κήπο μου πηγάδι, να ποτίζω τα πουλιά, να έρχεσαι κι εσύ πρωί και βράδυ σα μικρή δροσοσταλιά. Ήρθες μια βραδιά με τον αγέρα, αναστέναξ ’η καρδιά, σού `πα με λαχτάρα “καλησπέρα” και μου είπες “έχε γεια”…»

Έτσι άρχισα δειλά-δειλά να χαμογελώ ξανά, μέσα σε εκείνη τη μικρή εκκλησιά, που έκτισε μέσα η ψυχή μου. Και είδα το μικρό μου εκκλησάκι, να φυτεύει κήπο και γέμισε παντού ο τόπος λουλούδια… μέσα στη ψυχή μου αμέτρητα λουλούδια. Και έτσι ήρθε ξανά το φως και η χαρά. Γιατί αγαπημένοι φίλοι μου, έχει ο καιρός γυρίσματα. Δεν είναι πάντα, βράδυ ο ουρανός. Δεν είναι πάντα πυκνό σκοτάδι η νύκτα. Έχει και νύχτες με φεγγάρι… γεμάτες άστρα φωτεινά.

«…Και έλα μαζί να φτιάξουμε, μια νύχτα με πανσέληνο. Και έλα μαζί να παίξουμε κρυφτό σαν δυο παιδιά. Έλα να ταξιδέψουμε μαζί ως τον παράδεισο. Αχ, έλα να πετάξουμε μαζί σαν δυο πουλιά!..» Στίχοι, Σοφία Παπαδοπούλου και Μουσική, Γιάννης Γεκτίδης.

Και ήλιος βγαίνει μετά την καταιγίδα και τα πουλιά ξανά κελαηδούν. Και έχουμε Άνοιξη, μετά την βαρύ χειμωνιά και ξημερώνει μια αυγή, κάθε καινούργια μέρα. Και ο ήλιος σαν λαμπάδα αναμμένη στέκεται εκεί, να τα ξεσκεπάζει όλα. Όλα όσα το σκοτάδι κρύβει. Αγαπώ πολύ το χρώμα του ήλιου κι ας μην μπορώ να το κοιτάξω. Αυτό το ζεστό κίτρινο του χρυσαφιού. Χρυσάφι καρδιάς κι όχι χρυσάφι της γης τα άψυχο. Αυτό, που ζεσταίνει τους ανθρώπους, μα δεν τους καίει. Γιατί να θυμάσαι, πως ότι λάμπει δεν είναι χρυσό.

Διάβασα κάποτε πως, πρέπει να νιώθουμε κάθε μέρα χαρά! Να χαιρόμαστε το δώρο της ζωής! Και μα αυτήν, τα τόσα άλλα δώρα που απλόχερα μας δόθηκαν απ’ το σύμπαν. Σε όλους ανεξαιρέτως και χωρίς καμμιά διάκριση. Λουλούδια, δάση, βουνά, θάλασσες, λιβάδια, απέραντη γη. Και άνθρωποι, γεμάτη η γη ανθρώπους. Έχει και καλούς ακόμα. Ψάξε, θα τους βρεις. Ίσως ζουν μόνοι, κάπου κοντά ή κάπου μακριά. Με τη χρυσή καρδιά τους όμως, φτάνουν παντού. Έχε την πίστη σου ψηλά, στα θεία, στα φωτεινά τα πλάσματα κι ας μην τα βλέπεις. Αγάπα τους ανθρώπους, αλλά μην κτίζεις ποτέ σε άνθρωπο. Κτίζε ψηλά, εκεί που δεν χαλά το κύμα, το κάστρο της πίστης, επάνω σε υγρή άμμο.

Δεν έχει ωραιότερο δώρο, από το να μπορείς να δίνεις. Μεγάλη χαρά και αξία στη ζωή. Να είσαι δότης χαράς και να μπορείς με την αγάπη να γιατρεύεις έστω και λίγο τον διπλανό σου. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο και αυτή είναι η ομορφιά ανάμεσα μας. Έχουμε όμως όλοι την ίδια επιλογή κάθε μέρα. Φως ή σκοτάδι; χαρά ή λύπη; καλοσύνη ή κακία; συγχώρεση ή εκδίκηση; παρελθόν ή παρόν;

Χιλιάδες δρόμοι η ζωή, χιλιάδες επιλογές στα χέρια μας. Διάλεγε την χαρά πάντα, γιατί με αυτή θα ζήσεις αιώνια!

Αφιερωμένο λοιπόν το σημερινό μου άρθρο, στην καινούργια μου φίλη Τούλλα, που ήρθε τόσο αναπάντεχα στη ζωή μου και την γέμισε δροσιά!

Σε ευχαριστώ!

Καλή συνέχεια μπλοκοφίλοι μου!

Κούλα Ροδοσθένους Zajac

Domenica~

sun1

 

Summer weather Aug 27...The MSC Magnifica cruise ship enters the


   Sep 27

Φθινοπωρινό «σχολείο»!

20140924_180748Το Φθινόπωρο στην Αλάσκα μου θυμίζει έντονα, τα παιδικά μου χρόνια, το δημοτικό σχολείο. Θυμάμαι εκείνα τα χρόνια τα αγνά, πόσο εύκολα μπορούσα και βίωνα τις εποχές του χρόνου, με τόση μεγάλη χαρά. Το θυμάμαι έντονα. Όποτε έμπαινε μια εποχή, η καρδιά μου φτερούγιζε από χαρά για την αλλαγή αυτή στη φύση. Δεν είχε σημασία ποια εποχή, έμπαινε, φτάνει που κάτι άλλαζε. Φαίνεται ήμουν της αλλαγής, από πολύ νεαρή ηλικία. Λένε πως από πολύ νωρίς στις ζωές μας, αρχίζει να διαγράφεται αρκετά ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα μας. Θα αναρωτιέσαι βέβαια, γιατί το Φθινόπωρο στην Αλάσκα να μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια. Τι σχέση μπορεί να έχει η Αλάσκα, με το πώς μεγάλωσα εγώ σε ένα μικρό νησάκι, που σε τίποτα δεν θυμίζει την Αλάσκα.

Λοιπόν, το κομμάτι εκείνο που τα συνδέει όλα, είναι η ψυχική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι σε αυτή τη φάση της ζωής μου. Εργάζομαι καθημερινά με παιδιά και δουλειά μου είναι να δημιουργώ μαζί τους, βοηθώντας τα έτσι να ανακαλύψουν τον εαυτό και τα χαρίσματα τους. Πότε το έργο μας είναι ένα γλύκισμα, πότε να ανεβάσουμε ένα έργο στο σανίδι. Άλλοτε φτιάχνουμε ολόκληρους κόσμους από χαρτί, πειραματιζόμαστε με διάφορες ύλες, στο κόσμο της επιστήμης και γενικά διερευνούμε κάθε πτυχή, με στόχο την ανακάλυψη ικανοτήτων και ορίων μας. Αυτό που εισπράττω εγώ απ’ τα παιδιά, είναι δώρο ανεκτίμητης αξίας. Είχα ξεχάσει πόσο αληθινός, είναι ο κόσμος των παιδιών. Δεν υπάρχει το ψέμα στις καρδιές τους. Μπορεί ναι, σαν παιδιά να λένε πολλά ψέματα, αλλά ακόμα κι αυτά τα ψέματα που λένε, είναι γεμάτα αλήθεια. Επειδή πάντοτε εκείνο που μετρά, είναι η πρόθεση. Και τα παιδιά ποτέ, μα ποτέ δεν έχουν κακιά πρόθεση.  Έχετε προσέξει πως κάθε φορά που γελάνε τα παιδιά, τα πλημυρίζει ανύποτη χαρά και ευτυχία, για κάτι ίσως πολύ μικρό και ασήμαντο! Και είναι πολλές οι φορές που αισθάνομαι, ότι μέσα από την τόσο όμορφη παιδική τους ύπαρξη, επωφελούμαι μόνο και μόνο να βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με αυτά. Η ενέργεια τους, είναι σαν φως, που όπως απλώνεται στην μέρα και την κάνει τόσο φωτεινή, έτσι απλώνεται μέσα στην ψυχή μου και με φωτίζει και με γεμίζει φως χαράς!

Όπως για όλους μας – τότε που ήμασταν παιδιά – έτσι και για μένα το Φθινόπωρο ήταν άμεσα συνδεδεμένο, με την έναρξη μιας νέας σχολικής χρονιάς. Και ενόσω ήμασταν στον δημοτικό σχολείο, αυτό ήταν εξαιρετικά μεγάλη υπόθεση. Μια τάξη πιο πάνω, καινούργια δασκάλα ή δάσκαλος. Καινούργιοι ίσως συμμαθητές. Μα κυρίως, καινούργια βιβλία και βαλίτσα. Καινούργια σβηστήρια και μολύβια. Μέχρι σήμερα, κάθε φορά που μυρίζω ένα σβηστήρι, ξυπνούν στην καρδιά μου χιλιάδες παιδικές αναμνήσεις. Στιγμιαία γεύομαι εκείνη την εποχή και γεμίζω από χαρά. Πιο μετά, στην εφηβεία μας, μαζί με το σώμα, άλλαζαν και όλα τα άλλα μαζί. Οι σκέψεις, οι επιθυμίες μας… Και έτσι η παιδική ηλικία σαν ανάμνηση πια, δεν ήταν αρκετή να προσφέρει, εκείνου του είδους χαρά και ενθουσιασμό, που παλαιότερα βιώναμε με τόση ευκολία. Προσωπικά, εκείνη η εποχή των παιδικών μου χρόνων, πάντα θα μου λείπει και πάντα θα είναι τα καλύτερα μου χρόνια. Ίσως ένας από τους λόγους, που έχω παραμείνει αυθόρμητη και αληθινή, είναι η υποσυνείδητη προσπάθεια μου, να κρατήσω ζωντανό το παιδί μέσα μου.

Σήμερα, στη μέση πια ηλικία μου, έχω πια δέσει τις εποχές, βιβλίο. Και κάθε μια από αυτές, σε κάθε ερχομό της, ξυπνά μέσα μου μυριάδες αναμνήσεις. Βγαίνω συχνά για περίπατο στην φύση – άπλετη φύση εδώ στην Αλάσκα – και αφήνω το βλέμμα μου να ταξιδεύει, επάνω στο χρυσαφένιο χαλί από φύλλα Φθινοπωρινά, όπου απλώνεται παντού γύρω μου. Ακούω το θρόισμα των φύλλων, που μοιάζει με τον ήχο που βγάζουν χιλιάδες βιολιά και σιγανά τύμπανα. Αυτός ο ήχος των φύλλων που σέρνονται στη γη, μου θυμίζει τα παιδικά μας μυστικά, τότε με τις φιλενάδες, στην αυλή του σχολείου. Ο αέρας, που μαζί με τα φύλλα, μας σήκωνε ψηλά τις ποδιές του σχολείου και τις ανέμιζε, κάνοντας μας να τσιρίζουμε όλες μαζί δυνατά, νιώθοντας τον αέρα να απειλή με ντροπή, την εμφάνιση μας. Μικρά κοριτσάκια τότε, αντιδρούσαμε τόσο έντονα στο κάθε τι. Ντρεπόμασταν τόσο εύκολα, αλλά και εύκολα ενθουσιαζόμασταν.

Το Φθινόπωρο για μένα, πάντα θα μυρίζει σχολείο! Μολύβια, σβυστήρια, τετράδια, καινούργια βιβλία που δεν ανοίγανε εύκολα. Θυμάμαι έντονα που τα άνοιγα σιγά-σιγά μην σπάσει η γόμα στη μέση και μετά έβαζα το πρόσωπο μου μέσα στις σελίδες του βιβλίου. Ήθελα να μυριστώ την φρεσκάδα της καινούργιας κόλας. Τα έντυνα θυμάμαι, με αυτό το διαφανές περιτύλιγμα και τα φρόντιζα σαν θησαυρό. Τα πρόσεχα κάθε μέρα με μεγάλη αγάπη και ιδιαίτερη φροντίδα για αρκετούς μήνες. Μέχρι που κάποια στιγμή πάλιωναν αρκετά και κάθε φρεσκάδα της κόλας χανόταν για πάντα. Περίπου μετά τη μέση, της σχολικής χρονιάς.

Θυμάμαι ακόμα, την εποχή του Φθινοπώρου, συχνά πηγαίναμε εκδρομές με τους γονείς μου και τα αδέλφια μου. Κάποτε πηγαίναμε κοντινές εκδρομούλες, μέχρι την Αγία Βαρβάρα κοντά στην θάλασσα. Η μητέρα μας, μάζευε λουλούδια, κυκλάμινα αν θυμάμαι καλά και ο πατέρας μας, μάζευε ότι ξερό ξύλο εύρισκε στα χωράφια, για το τζάκι μας, που εκείνος έκτισε. Αν και οι Χειμώνες στην Κύπρο δεν ήταν ποτέ βαριοί, το τζάκι εμείς το ανάβαμε για το γούστο μας. Το κάναμε συχνά, για να ψήνουμε τα λουκάνικα μας και τα χαλούμια μας. Αλλά και επειδή μας άρεσε να χαζεύουμε την φλόγα και να ακούμε τα ξύλα που σπάζανε δυνατά στην φωτιά. Κι αν ζεσταινόμασταν πολύ – αφού δεν έκανε έντονο κρύο – ανοίγαμε τις πόρτες και τα παράθυρα… χα χα χα. Πόσο έντονα το θυμάμαι αυτό.

Συνηθίζαμε όμως να πηγαίνουμε εκδρομούλες αρκετά συχνά και στο χωριό της μητέρας μου στο Ακρωτήρι, όπου πάντα φυσούσε πολύ, ειδικά εκεί πάνω στο λόφο όπου βρισκόταν το κοιμητήριο. Πρώτος μας σταθμός, ήταν πάντα το κοιμητήριο. Να ποτίσουμε τα λουλούδια στο τάφος της γιαγιάς. Της καλύτερης γιαγιάς του κόσμου. Την μητέρα, της μητέρας μου. Και μετά, στο παράμερο εκκλησάκι του Άγιου Γεώργιου, ανάβαμε όλοι τα κεράκια μας και κάναμε μια ευχή ή προσευχή αν προτιμάς. Για μένα το ίδιο είναι. Κι αφού ανάβαμε τα κεριά μας, φεύγοντας πλήρης με την κατάθεση προσευχής μας, τραβούσαμε για το δάσος, πίσω απ’ το χωριό. Εκεί έστηνε ο πατέρας μας την «φουκού», που ο ίδιος έφτιαξε και ψήναμε τα κοψίδια μας. Τραγουδούσαμε, μαζεύαμε φύλλα και ξύλα και κάναμε κατασκευές. Τρέχαμε με τα αδέλφια μου, μέχρι τις σπηλιές και δειλά-δειλά μπαίναμε μέσα να δούμε αν είχε κάτι το ασυνήθιστο, το τρομαχτικό. Κάποτε μας τρόμαζε ο πατέρας, κάνοντας την φωνή του να ακούγεται σαν τέρας τρομερό και τρέχαμε τσιρίζοντας προς το μέρος που βρισκόταν η μητέρα μας. Ακόμα θυμάμαι έντονα τα γέλια του πατέρα, τα δυνατά χαχανητά του, καθώς μας έβλεπε να τρέχουμε σαν μύγες που τις ψεκάσανε με αεροζόλ χα χα χα χα

Θυμάμαι στο τετράδιο της ιχνογραφίας, που κολλούσαμε με την αδελφή μου, ξερά φύλλα Φθινοπωρινά και γράφαμε από κάτω το όνομα του κάθε δέντρου από όπου τα κόψαμε. Τι ιερό τετράδιο ήταν εκείνο για μένα. Το έκλεινα θυμάμαι και το χάιδευα χαμογελώντας. Το αγαπούσα πολύ εκείνο το τετράδιο της ιχνογραφίας!

Αυτές ήταν μεγάλες χαρές στις ζωές μας τότε, σαν μικρά παιδιά. Αυτές ήταν αληθινές χαρές, που έφερναν την πραγματική ευτυχία ανάμεσα μας, σαν οικογένεια. Και τις κρατώ πάντα, σαν γλυκές αναμνήσεις, καλά φυλαγμένες στο μπαούλο της καρδιάς μου. Συχνά, εύχομαι να ήμουν ξανά παιδί, να τρέξω στο λιβάδι της ανεμελιάς, ανάλαφρη σαν πεταλούδα. Ξέγνοιαστη στους δρόμους της ζωής,  χωρίς έγνοια και λύπη καμιά. Χωρίς καημό και πίκρα. Αμέριμνη, από κάθε σκληρή πραγματικότητα, που η ζωή κάποτε μας αναγκάζει να υποστούμε.

Είμαι όμως μεγάλος οπαδός της ζωής και της χαράς. Και όσο κι αν όλα πια έχουν αλλάξει και τίποτα πια δεν είναι το ίδιο, όπως τότε που η ζωή μου έμοιαζε με γλυκό παραμυθάκι, χωρίς λύκους, χωρίς κακιά μάγισσα. Όσο κι αν όλα έχουν αλλάξει λοιπόν, εξακολουθώ με μεγάλο ζήλο και επιθυμία, να φέρνω τη χαρά στη ζωή μου ξανά και ξανά, με όποιο τρόπο το μπορώ. Αν έχεις τη χαρά μέσα σου, θα την βρίσκεις παντού, ακόμη κι αν η ζωή σε πάρει να ζήσεις στην άλλη άκρη της γης. Ακόμα κι αν αποχωριστείς όλα όσα πάντα αγαπούσες και αγαπάς. Παιδιά, γονείς, αγαπημένα λημέρια, αδέλφια! Γειτονάκια καλά, οι ζεστοί άνθρωποι της γειτονιάς μας, που ποτέ δεν γίναν φίλοι μας – εκτός από κανά δυο – μα με ένα περίεργο τρόπο τους νιώθαμε πάντα, σαν φύλακες στις ζωές μας. Σαν καλοί άγγελοι που μας προσέχανε. Και φυσικά οι καλές φίλες… Ποιος ζει χωρίς φίλους καλούς…

Πολλοί άνθρωποι όμως, ζουν μόνοι, πολλοί άνθρωποι δεν έχουν φίλους. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν αγάπη, δυστυχώς. Το βλέπω εδώ που ζω σε μεγάλη κλίμακα. Θεωρώ όμως ότι πια στις μέρες μας, είναι μια πραγματικότητα που συμβαίνει παντού. Αλλού ίσως περισσότερο από κάποια μέρη. Λόγω κουλτούρας κυρίως.

Η ζωή έχει παράξενους δρόμους. Μερικές φορές ενώ μας ταλαιπωρεί, πρέπει να την εμπιστευόμαστε, επειδή πάντα μας φανερώνει πιο κάτω το καλύτερο. Θα ξανά ζήσω το Φθινοπωρινό ‘σχολείο’ της καρδιάς μου, εκεί στα μέρη που μεγάλωσα. Θέλει ο χρόνος, υπομονή και πίστη πως το καλό ποτέ δεν χάνεται.

Αφιερωμένη λοιπόν η σημερινή μου ανάρτηση, στους εραστές του Φθινοπώρου! Και σε όσους μπορούν να παραμένουν, κάπου σε μια γωνίτσα μέσα τους, παιδιά.

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

20140922_184123

20140924_182830

 

 

 

 

 

20140922_182458

 

αναμνησεις

 Θυμάμαι στο τετράδιο της ιχνογραφίας, [….] Τι ιερό τετράδιο ήταν εκείνο για μένα…Το αγαπούσα πολύ εκείνο το τετράδιο της ιχνογραφίας!


   Sep 22

Καραμελώματα!

unnamedΈνα αλλιώτικο άρθρο έχω για σας σήμερα, γεμάτο γλυκιά γεύση από μπανάνες και μήλα, σε συνδυασμό καστανής ζάχαρης και κανέλας. Ένα από τα πιο εύκολα και πεντανόστιμα γλυκά για κάθε εποχή.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε…

Στρούντελ Μπανάνες και μήλα! Και να πούμε εδώ πως το Στρούντελ είναι Γερμανικό.

Θα χρειαστούμε λοιπόν, τα πιο κάτω υλικά.

5 μήλα

2 μπανάνες

Φύλλο χοντρό

Κανέλα

Καστανή ζάχαρη (γίνεται και με άσπρη αν προτιμάς)

Λίγα παστά φρούτα αν θες (εγώ είχα παστά μούρα και έβαλα λίγα)

Λίγους ξηρούς καρπούς (αν αυτό σας αρέσει του πάει πολύ)

Λίγο βούτυρο

1 αυγό κτυπημένο (με το οποίο θα αλείφουμε το φύλλο μας στο τέλος για να ροδίσει στο φούρνο.

Βαθμοί στο φούρνο 180 με 200 C ή αν είσαι Αμερική (350 με 380 F)

Διάρκεια χρόνου 45 λεπτά περίπου.

 

Και πάμε να αρχίσουμε με αγάπη το υπέροχο αυτό γλυκό μας.

Λαδώνουμε το ταψί μας.

Ανοίγουμε το φύλλο μας και το απλώνουμε όπως στη φωτογραφία πιο κάτω!

Καθαρίζουμε 2 μισή μήλα και τα κόβουμε κομμάτια.

Πασπαλίζουμε με καστανή ζάχαρη και κανέλα.

Προσθέτουμε τα παστά φρούτα, ή τους ξηρούς καρπούς.

Μετά κόβουμε κομματάκια τις δύο μπανάνες.

Μετά κόβουμε κομματάκια τα υπόλοιπα 2 μισή μήλα.

Πασπαλίζουμε με ακόμη λίγη καστανή ζάχαρη και κανέλα.

Από πάνω κόβουμε, κομμάτια βούτυρο όπως στη φωτογραφία.

Κλείνουμε το φύλλο μας προσεκτικά να μην ανοίξει και θα αλείψουμε το φύλλο με ένα αυγό κτυπημένο καλά, για να πάρει χρώμα ροδί.

Όταν ροδίσει καλά και δείτε να γεμίζει το ταψί καραμέλα υγρή, τότε είναι έτοιμο.

Σερβίρεται με πολλή αγάπη και αν γουστάρετε συνοδέψετε το με βανίλια παγωτό.

Α και μην ξεχνάτε, ο έρωτας ξεκινά απ’ το στομάχι!

Καλά ξεμπερδέματα! *smiles*

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

unnamed (3)

unnamed (2)unnamed (4)  unnamed (1)


   Sep 22

Κυριακάτικες περιπλανήσεις!

friendsΚυριακή απόγευμα στην Αλάσκα.

Βαριέμαι…

Ξαφνικά κενό…

Απ’ το πουθενά αναπηδούν εικόνες…

Αναμνήσεις…

Αναρωτιέμαι, μέσα σε αυτό το μονότονο απογευματινό συναπάντημα, τι άραγε να κάνω. Να σκοτώσω το χρόνο, να επενδύσω σε αυτόν…

Χμμμ τι μπορώ να κάνω που να αξίζει το κόπο…

Γιατί εδώ που τα λέμε, είμαι και δύσκολη…

Ελεύθερο πουλί και αν κάτι δεν με ορίζει, είναι ο εξαναγκασμός…

Πολλές φορές επιλέγω την μοναξιά, παρά την ανούσια. Τους ανούσιους πεζούς ανθρώπους.

Όχι δεν συμβιβάζομαι με ότι δεν μα αξίζει. Ξέρω καλά να εκτιμώ αυτό που είμαι. Όσα κακά κι αν με έχουν βρει.

Ευτυχώς.

Ο Κίνγκ μου, κοιμάται…

Ξαφνικά έρχονται στην μνήμη μου εκείνες οι χρυσές Κυριακές…

Πως τις περνούσα τότε, παλιά στο νησί της Αγάπης. Απογεύματα στην αγαπημένη μου Κύπρο…

Τρέχει το μυαλό σαν σύννεφο και πλάθει…

Θυμάμαι τι έκανα τότε… συχνά τηλεφωνούσα στην καλύτερη μου φίλη…

Αδελφή ψυχή μου… και πότε πηγαίναμε μαζί στο κάστρο, στου Μινόα κατατροπώναμε μαζί σουβλάκια… πίναμε μπυρίτσες, λέγαμε αστεία, μιλούσαμε για χίλια δυο.

Πότε κατεβαίναμε κάτω στην αυλή της μαμάς και στήναμε γλέντι χαράς. Γλυκά και κρασί, να παίζουμε κάποτε χαρτιά και δώστου καλαμπούρι και αγάπη πάντα μεταξύ μας…

Και άλλοτε πηγαίναμε στην παλιά πόλη, στο Θέατρο Ένα και κάναμε το δικό μας τρελό θέατρο στου Γώγου το μαγαζί. Ανάλογα με την εποχή και τα κέφια μας…

Και άλλοτε, αν κάτι έπαιζε στην πλατεία Ηρών, εκεί να θα μας συναντούσες. Συναυλίες, καρναβάλια, Χριστούγεννα κάλαντα, γιορτές…

Ομολογώ, είχα πολυτελής επιλογές.

Τώρα όμως…

Τώρα ζω σε άλλο, πλανήτη. Με άλλα δεδομένα, με άλλες αλήθειες… Εδώ που ζω, πιο έξω υπάρχουν λύκοι πραγματικοί και αρκούδες και άγρια θηρία. Πραγματικά, όχι σαν αυτά που πλάθει ο νους και μας τρομάζει. Εδώ ο κίνδυνος είναι πραγματικός, μα αυτόν τον κίνδυνο δεν τον φοβάμαι.

Παραμένω όμως ακόμα η ίδια… μέσα βαθιά στην ψυχή μου. Τα θηρία της φύσης δεν με τρομάζουν. Με τρομάζει ο πόνος της εγκατάληψης. Αυτό, που κλείνει η πόρτα, που ήταν για χρόνια ορθάνοιχτη!

Τώρα πια, βρίσκομαι στον παράδεισο που λέγεται Αλάσκα, σε ορφανή φύση… παρθένα πεντάμορφη!

Δυστυχώς πρέπει να το ομολογήσω, είμαι κενή από φίλους. Εκτός ίσως από ένα-δύο άτομα… Συμπατριώτες κυρίως…

Φίλες μου πια … η μαγειρική… η ζωγραφική… το γράψιμο, η δουλειά μου, η τηλεόραση… η φύση… η φαντασία μου!

Δεν κλαψουρίζω, όχι! Απλά έτσι έχουν τα πράγματα. Τα βλέπω όπως είναι. Αναγκαστικά πια!

Αν δεν βλέπεις την αλήθεια κατάματα, αυτή θα σε μαστιγώνει καθημερινά κι αυτό δεν το επιλέγω.

Και άθελα μου αναπολώ. Τώρα πια, που μου έχει τελειώσει η πίκρα του καημού και της ατέλειωτης λησμονιάς – που μεταξύ μας δεν είμαι σίγουρη αν αυτό τελειώνει ποτέ – τώρα πια… αναρωτιέμαι πως θα είναι να ζω χωρίς φίλες. Φίλες της καρδιάς, φίλες που σε δέχονται όπως είσαι. Γιατί αν και δεν είναι αδύνατο, χλομό το βλέπω να βρω φίλες ξανά…

Πράμα δύσκολο. Ζορίζεσαι κάπως και όσο κι αν το παλεύεις να είσαι θετικός άνθρωπος… δεν βγαίνει. Εκεί το πας, εδώ το φέρνεις, φάτσα ο καθρέφτης της αλήθειας, ζωή χωρίς φίλους.

Μοναξιά, δύσκολο μονοπάτι.

Μου λείπουν πολύ οι φίλες. Και έτσι συχνά κάθομαι και βλέπω σε επανάληψη το sexandthecity. Εκείνες τις υπέροχες τέσσερις φίλες που όλο γελάνε, πίνουνε, γλεντάνε και κλαίνε μαζί. Δεν είναι και δα η πιο ποιοτική σειρά να δει κανείς, το ξέρω, αλλά το ομολογώ ζηλεύω την φιλία τους. Ζηλεύω την επαφή τους και την άνεση αναμεταξύ τους.

Και σε κάθε επεισόδιο της σειράς, αναμετριέμαι με τις δικές μου αναμνήσεις και γελώ με τα δικά μου τρελά επεισόδια ζωής, που ξυπνούν ξαφνικά όταν θυμάμαι τις δικές μου υπέροχες φίλες, αυτές που είχα τότε και ότι έζησα μαζί τους.

Τις αγαπώ ακόμα…

Επειδή η καρδιά όμως δεν σταματά ποτέ, να διανύει τους δρόμους της αγάπης. Και μέσα στο δάσος που κοιμάται στης ψυχής το στρώμα, πέφτουν φύλλα Φθινοπωρινά σαν βροχή και πλένουν κάθε παράπονο που κάνει το παιδί, μέσα μας να κλαίει.

Κάθε φορά που παραπονιέται, το χαστουκίζω και πιο δυνατά. Μα αυτό συνεχίζει…

Δεν λέει να μάθει…

Ίσως να το κάψω στην πυρά… χα χα χα χα

Να καεί να μάθει… μα πόσο ακόμα να καεί.

Φτωχά τα λόγια, φίλε!

Να ακούς μόνο την καρδιά, αυτή που μολογά πάντα την αλήθεια.

Μια από τις φίλες αυτές περιμένει γέννα. Ίσως και να γέννησε ήδη.. δεν ξέρω. Την σκέφτομαι με αγάπη πάντα και της εύχομαι αγάπη και ευτυχία, στην νέα ζωή που απλώνεται μπροστά της. Την έχω αποχωριστεί από την γειτονιά του facebook όχι γιατί ήμουν θυμωμένη και πονεμένη… αλλά γιατί έπρεπε να κόψω κάθε δεσμό που με πονούσε. Αυτοί που με ξέρουν καλά, έχουν ήδη καταλάβει.

Είμαι χαρούμενη και για μια άλλη φίλη της, που έχει ήδη ένα παιδάκι, αγοράκι. Το βαφτιστήρι της τότε καλύτερης μου φίλης. Είναι ένα αγγελούδι και έφερε πολύ χαρά στις ζωές τους. Έδωσε πραγματικό νόημα στη ζωή της Νέυλας και χαίρομαι για αυτό.  Άθελα μου κάποτε και από αδυναμία βλέπω κλεφτά κάποιες φωτογραφίες που ανεβάζουν στο public του facebook. Και ομολογώ πως χαίρομαι πολύ και συχνά χαμογελώ με την χαρά τους. Φαίνονται ευτυχισμένοι, σπουδαίο πράγμα η ευτυχία. Πηγαίνουν μαζί διακοπές, ζουν στην ίδια σχεδόν αυλή, έχουν ο ένας τον άλλον. Είναι σαν μια οικογένεια.

Από την τότε γλυκιά παλιό παρέα μας, η ηθοποιός μας, το αστέρι της παρέας, που πια μετά από χίλια μύρια κύματα καταφέραμε και αγαπιόμαστε ακόμα. Κι αυτή περιμένει παιδί, τον Δεκέμβριο. Παιδί Χριστουγεννιάτικο.

Κατά κάποιον τρόπο ίσως, είσαι ότι μου απέμεινε, αν και βαθιά μέσα μου δεν αισθάνομαι να έχω χάσει κανέναν σας και τίποτα. Με το μαγικό κόσμο των αναμνήσεων, ίσως τελικά τίποτα δεν χάνεται.

Τρελάρα μου, αγαπημένη παλιό φίλη, όλα θα οδεύσουν προς το καλύτερο γιατί εσύ ξέρεις να βρίσκεις την χαρά με χίλιους τρόπους. Όπως κι εγώ, ακόμα εδώ προσπαθώ μέχρι το τέρμα. Σαν το λαγό και την χελώνα, το παραμύθι εκείνο που αγαπήσαμε. Πόσα παραμύθια ζούμε αλήθεια μετά την παιδική μας ηλικία…

Στο όνομα της φιλίας, αξιώθηκα να γνωρίσω ένα πολύ καλό άνθρωπο πριν πολλά χρόνια. Για μένα, σαν Ατλαντίδα θαμμένη σε μακρινό βυθό. Σαν γλυκό φως στα μάτια ενός τυφλού, σαν χάδι μητρικό, ορφανής ψυχούλας. Έτσι είναι η αληθινή αγνή φιλία. Σαν απόμακρη νότα, σαν στίχοι που γράφονται ακόμα. Αναρωτιέμαι συχνά, αν είναι καλά, αν είναι ίσως καλύτερα τώρα που λείπω μακριά. Κάποιος μου είπε πως ησύχασε από τότε που χάθηκα μακριά. Υπήρξα άραγε λύκος κακός και τρόμαξα την κοκκινοσκουφίτσα?… και χαμπάρι δεν πήρα καν…

Ποιος να ξέρει άραγε την πάσα αλήθεια. Κι η αλήθεια χαμένη Ατλαντίδα είναι, θαμμένη στου βυθού την ψυχή μας. Υπάρχουν πράγματα που δεν τα ξέρουμε ούτε εμείς οι ίδιοι, για μας.

Όσο για τον τρελό της παρέας με την αιώνια κοτσίδα εφηβείας… τι να πω, παρά ότι θα σε αγαπώ για πάντα όσο κι αν οι δρόμοι μας πια χώρια τραβάνε. Σε αγάπησα περισσότερο κι από αδελφό μου. Η Αγάπη όμως έχει άλλα μονοπάτια, συνώνυμα. Κι αν σου έγραψα λόγια πικρά και παραπεσμένα, ένα να ξέρεις. Η αλήθεια πάντα πονάει. Αυτή η ίδια αλήθεια που πονάει και εμένα που σας έχασα για πάντα, η ίδια αλήθεια θα πονάει τις δικές σας – ίσως – ψυχές για την αγάπη που κάποτε μοιραστήκαμε. Για τα μυστικά που ποτέ δεν μολογήσαμε. Εκεί όλα σιγοβράζουν μέσα στις ψυχές μας.

Μα αρέσει η αλήθεια, όσο βαριά κι αν είναι, είναι ο μόνος δρόμος προς το Φως της ψυχής μας.

Έμαθα να χαμογελώ στο δρόμο της φιλίας προς άλλες κατευθύνσεις, όπως είναι η τέχνη, η φύση, η μουσική, η σιωπή. Φίλες, φίλοι καλοί όταν εσείς μου λείπετε. Είστε πάντα χαραγμένες εποχές μέσα στην ψυχή μου. Τώρα πια έμαθα να αγαπώ αλλιώς την σιωπή.

Αφιερωμένη λοιπόν, η σημερινή μου ανάρτηση στην πιο ζεστή λέξη, φιλία…

Μόνο η αγάπη μπορεί να σώζει τις ψυχές μας, ακόμη και χώρια…

Και η ζωή συνεχίζεται…

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

ahahoua


   Sep 02

Χρυσή εποχή!

fall1Με τον ερχομό του Φθινοπώρου, ένιωσα την ανάγκη να αναζητήσω και πάλι τα διαδικτυακά μου γραπτά, την μικρή μου γωνίτσα στο ίντερνετ. Εδώ όπου ανοίγω την ψυχή μου και μοιράζομαι τους προβληματισμούς και τις σκέψεις μου μαζί σας. Κάποια κείμενα μου είναι μερικές φορές, γεμάτα πίκρα και θυμό, κάποια άλλα γεμάτα χιούμορ και σε κάποια άλλα πλάθω ιστορίες και παραμύθια μέσα από την ατέλειωτη φαντασία μου. Συχνά όμως μου αρέσει να φιλοσοφώ την ζωή.

Πρέπει να ομολογήσω πως ένα καινούργιο κεφάλαιο έχει αρχίσει εδώ και λίγο καιρό στη ζωή μου. Ίσως από τα πιο σημαντικά μέχρι τώρα. Αισθάνομαι ότι αναγεννιέμαι και πάλι πνευματικά. Για δεύτερη φορά λοιπόν, ζω το Φθινόπωρο στην καινούργια μου πατρίδα, την Αλάσκα. Όλα πια όμως είναι διαφορετικά, λες και τα βλέπω για πρώτη φορά. Βλέπω τη ζωή, τους ανθρώπους, ακόμα και τις εποχές με άλλα μάτια. Το κεφάλαιο «Πάλη με τα κύματα», έκλεισε και άρχισε ένα καινούργιο, «Βρήκα στεριά, χρυσή αμμουδιά»! Γλυκό το συναίσθημα της γαλήνης, της ηρεμίας. Ανεκτίμητο το δώρο της χαράς!

Ο άνθρωπος είναι κάτι μεγάλο και πολύτιμο. Την ευτυχία, τη μακαριότητα, την έχουμε μέσα μας, φτάνει να παραμερίσουμε όλα όσα μας ενοχλούν και μας κάνουν κακό. Όταν λείψει κάθε φροντίδα για λύπη, πάψει κάθε ταραχή, όταν τελικά υποχωρήσει κάθε θυμός, πίκρα, θλίψη, πένθος, τότε η ευτυχία αναβλύζει από μέσα μας, γεμίζει το είναι μας ξανά, ξεχύνεται γύρω, απλώνεται και χαϊδεύει τα πάντα.

Διάβαζα πρόσφατα μερικά από τα γνωμικά ενός μεγάλου φιλόσοφου. Ένα από αυτά λέει πως, «Ο σοφός άνθρωπος, ακόμα και τα αναγκαία για τη ζωή του αγαθά, ξέρει μάλλον να τα προσφέρει παρά να τα δέχεται. Τόσο μεγάλο θησαυρό έχει βρει στην αυτάρκεια». ~Επίκουρος

Ο Επίκουρος ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και ίδρυσε δική του φιλοσοφική σχολή στην Αθήνα. Ήταν δεκαπέντε χρόνια νεότερος από τον Μέγα Αλέξανδρο τον Μακεδόνα και γεννήθηκε επτά χρόνια ύστερα από το θάνατο του Πλάτωνα.

Σκοπός της φιλοσοφίας του ήταν η αταραξία και η γαλήνη της ψυχής. Δίδασκε πως ο άνθρωπος με τις ικανότητές του, είναι αρκετός για να φτιάξει την ευτυχία του, αρκεί να λείψουν οι ενοχλήσεις, οι ανησυχίες και τα εμπόδια. Τίποτα δεν μας φθείρει περισσότερο, από το να ανησυχούμε συνέχεια μέσα μας. Πίστευε πως, όταν ο άνθρωπος παραμερίζει κάθε σάπιο και καταστροφικό και επιλέγει το δρόμο προς την αγνή και λιτή ζωή, φτάνει σε κάτι στέρεο που μπορεί να του παρέχει ισορροπία και γαλήνη στην καθημερινότητα του. Ο τρόπος για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, είναι η ωφέλεια που μπορούμε να έχουμε όταν φιλοσοφούμε την ζωή συχνά.

Δίδαξε πως είναι ωφέλιμο να φιλοσοφεί ο άνθρωπος, είτε νέος είναι, είτε σε πιο προχωρημένη ηλικία. Ούτε όταν είναι νέος κανείς πρέπει να διστάζει να φιλοσοφεί, ούτε όταν γεράσει να μην έχει διάθεση να φιλοσοφεί. Γιατί για κανέναν δεν είναι νωρίς ή πολύ αργά, ώστε να ασχοληθεί με την υγεία της ψυχής του. Αυτός μάλιστα, που λέει ότι δεν είναι ο καιρός της φιλοσοφίας, είναι σαν να λέει ότι δεν υπάρχει χρόνος για την ευτυχία. Έτσι, λοιπόν, πρέπει και ο νέος και ο γέροντας να φιλοσοφεί, ο γέροντας για να παραμένει νέος όσο γερνάει, μέσα από τις ευχάριστες αναμνήσεις των περασμένων αγαθών, και ο νέος, να είναι ταυτόχρονα νέος και ώριμος γέρος, καθώς θα ζει χωρίς να φοβάται το μέλλον. Είναι ανάγκη να μελετάμε ό,τι φέρνει ευτυχία, αφού, όταν αυτή υπάρχει, έχουμε τα πάντα, ενώ όταν μας λείπει, κάνουμε τα πάντα για να την βρούμε. Οι νέοι αλλάζουν εύκολα διαθέσεις και επηρεάζονται πολύ από την τύχη. Οι δε γέροντες μπορούν φιλοσοφώντας να αράξουν στο λιμάνι των γηρατειών τους.

«Ευτυχής δεν είναι ο νέος, αλλά ο γέροντας που έχει ζήσει καλά. Γιατί ο άνθρωπος που βρίσκεται στην ακμή της νιότης του, είναι ευμετάβλητος και επηρεάζεται πολύ από την τύχη. Ενώ ο γέροντας είναι σαν να έχει αράξει στο λιμάνι των γηρατειών, έχοντας φυλαγμένες στις αναμνήσεις του τις χαρές των αγαθών στα οποία, όταν ήταν νεότερος, δύσκολα μπορούσε να ελπίζει.»

Εδώ στην Αλάσκα, την χρονιά που μας πέρασε, δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να προσαρμοστώ στο νέο τρόπο ζωής μου. Ανακάλυψα όμως, πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, το θείο κομμάτι μέσα μου. Τελικά είναι αλήθεια αυτό που λένε εδώ οι Αμερικάνοι, πως «Suffering builds character». Στα Ελληνικά θα το μεταφράζαμε κάπως έτσι, «Δια του πόνου μαθαίνουμε»!

Αυτό το κομμάτι λοιπόν ήταν και η πηγή που αντλούσα δύναμη για να συνεχίσω. Και συνεχίζοντας ανακάλυπτα όλο και καινούργια πράγματα, για τη ζωή, για τον εαυτό μου, για την ανθρώπινη μας φύση και πως λειτουργούμε όλοι, μα κυρίως έμαθα για τη δύναμη που ασκεί επάνω μας η φύση. Λένε πως εδώ στην Αλάσκα, μαθαίνει κανείς πολλά πράγματα που δεν ήξερε πριν για τον εαυτό του. Η δύναμη της φύσης το κάνει αυτό! Η φύση εδώ βρίσκεται στο μεγαλείο της και έχει τρομερή επιρροή στην ανθρώπινη μας ύπαρξη, με θετικό τρόπο πάντα. Δεν έχω ξανά βιώσει τόσο έντονα, όλες τις εποχές του χρόνου. Λες και αλλάζω πόλη κάθε εποχή.

Αφουγκράστηκα λοιπόν την σοφία που κατοικεί στην απεραντοσύνη της φύσης γύρω μου και ήρθα σε μεγαλύτερη επαφή με το πνευματικό μου εαυτό. Όταν βρεθείς έστω και για λίγο, στην απομόνωση, μπορείς να δεις ξεκάθαρα πολλά πράγματα στη ζωή. Το αντιλαμβάνεσαι όμως αυτό, αργότερα όταν περάσεις το στάδιο της απομόνωσης. Εκείνη λοιπόν την περίοδο που η φύση έγινε η καλύτερη μου φίλη, ανακάλυψα κάτι σπουδαίο! Πως, καμία μυστική δύναμη, κανένας Θεός δεν ανακατεύεται στη λειτουργία του κόσμου. Ούτε μας βοηθά, ούτε μας τιμωρεί. Είμαστε ελεύθεροι, αλλά και στο έλεος των επιλογών μας, κυρίως της πίστης μας σε κάτι. Οι άνθρωποι μόνοι μας, απαλλαγμένοι από φόβους, προλήψεις, δεισιδαιμονίες και κάθε λογής φαντάσματα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη φύση με σκοπό την ευτυχία μας. Ή μπορούμε να επιλέγουμε την δυστυχία με χίλιους τρόπους.

Γιατί την ψυχική γαλήνη, τη φέρνει στους ανθρώπους, η σύμμετρη ζωή. Στις μέρες μας βλέπουμε συχνά δυστυχισμένους ανθρώπους – που σε κάποιες στιγμές υπήρξαμε όλοι – επειδή δεν μπορούν να ελέγξουν τις επιθυμίες τους. Δεν μπορούν να ισορροπήσουν κάπου μεταξύ του πρέπει και του θέλω. Ισορροπία στις σκέψεις, στο φαγητό, στο ποτό, στις οποιεσδήποτε πνευματικές ή σωματικές απολαύσεις. Ότι γίνεται σε υπερβολικό βαθμό, μας φθείρει. Ίσως να δυσκολευόμαστε να το κατορθώνουμε αυτό πάντοτε, όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας. Μπορούμε όμως εάν το θελήσουμε να ισορροπήσουμε αρκετά, αρκεί να συλλογιζόμαστε κάθε φορά, το μετά. Τις καλές ή άθλιες συνέπειες κάθε επιλογής μας. Όπως αντιστεκόμαστε στα δελεαστικά εδέσματα, αφού δεν μας αρέσει το επιπρόσθετο πάχος. Όπως αποφεύγουμε το ξενύχτι, όταν ξέρουμε πως πρέπει να ξυπνήσουμε νωρίς το επόμενο πρωί. Με το ίδιο σκεπτικό, μπορούμε να γλυτώσουμε τον εαυτό μας από πολλά βάσανα και ταλαιπωρίες. Δεν είναι δύσκολο να το πετύχουμε, αρκεί να σκεφτούμε πρώτα την συνέπεια και όχι την στιγμιαία απόλαυση μιας έντονης πρόσκαιρης επιθυμίας. Μερικοί επαναλαμβάνουν το ίδιο λάθος για χρόνια, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Μερικοί άλλοι αφού φάνε τα μούτρα τους αρκετές φορές, κάποια στιγμή βάζουν μυαλό και υπάρχουν και οι τυχεροί που γλυτώνουν τους εαυτούς τους από πολλά βάσανα, αφού έχουν την δύναμη πρώτα να σκέφτονται το πάρα κάτω, την συνέπεια μιας πράξης, μιας απόφασης.

Φθινόπωρο λοιπόν για δεύτερη χρονιά στην Αλάσκα. Μια χρυσή εποχή, μιας και γεμίζει ο τόπος χρυσά φύλλα. Βλέπω όμως και κόκκινα, πορτοκαλιά και κίτρινα φύλλα παντού. Είναι η πλάση ένα αριστούργημα, σε όλες τις εποχές της. Σαν μια βασίλισσα που αλλάζει φορέματα και δεν ξέρεις ποιο να διαλέξεις. Το ένα πιο ωραίο απ’ τα άλλο. Παλιά έλεγα πως η αγαπημένη μου εποχή είναι ο Χειμώνας. Τώρα πια τις αγαπώ όλες εξίσου. Και κάθε φορά που φεύγει μια εποχή, καλωσορίζω την επόμενη με μεγάλη χαρά, αφού τα σκηνικά αλλάζουν τόσο έντονα, που δεν πρόκηται να πλήξουμε ποτέ εδώ στην χώρα των θαυμάτων.

Καλό Φθινόπωρο!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

fall3


   Aug 17

Ελληνικό Φεστιβάλ στο Άνκορετζ της Αλάσκας!

greek festival

«…Κίνησε η Γερακίνα για νερό, κρύο να φέρει. Ντρούγκου ντρούγκου, ντρουγκ, ντρουγκ ντρουγκ, τα βραχιόλια της βροντούν. Τα βραχιόλια της βροντούν, ντρούγκου ντρούγκου ντρούγκου, ντρουγκ ντρουγκ ντρουγκ…»

Αυτό το τραγούδι θα είναι πλέον για μένα, παντοτινά συνδεδεμένο με το Ελληνικό Φεστιβάλ της Αλάσκας! Είναι μεγάλη αλήθεια τελικά, πως οι Έλληνες του εξωτερικού, είναι πιο Έλληνες από αυτούς που ζουν μόνιμα στην Ελλάδα. Όταν είδα χθες τα Ελληνόπουλα να χορεύουν στο Φεστιβάλ, με τέτοιο σκέρτσο και καμάρι, όχι απλά τα θαύμασα, αλλά συγκινήθηκα βαθιά μέσα μου. Με μεγάλη δυσκολία συγκράτησα τα δάκρυα μου, βλέποντας ένα αποτέλεσμα μιας μακράς πορείας. Δεν βγαίνουν καρποί σε μια μέρα. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν φυτέψει τους σπόρους τους, χρόνια πριν και τους έχουν φροντίσει πολύ καλά, για να έχουν σήμερα τέτοιο αποτέλεσμα. Τους ενώνει μια αόρατη αλυσίδα, πολύ γερή και την είδα χθες στο Φεστιβάλ, του δεκαπενταύγουστου.

Μια μικρή αλλά δυνατή Ελληνική κοινότητα, που αγωνίζεται εδώ και πολλά χρόνια να διατηρεί τα ήθη και έθιμα του Ελληνισμού. Ναι άνθρωποι είναι κι αυτοί με τα ελαττώματα τους, τις αδυναμίες τους, την κούραση τους, τα όρια τους. Όμως δεν αφήνουν τα κενά αυτά, να μπουν εμπόδιο στους στόχους τους, στα έργα τους. Και προσωπικά θα ήθελα να τους συγχαρώ σε αυτή μου την ανάρτηση, για αυτή την ομόνοια που βλέπω μεταξύ τους. Ομόνοια, που δεν σημαίνει τίποτα άλλο, παρά διάθεση για αρμονική συμβίωση! Μπορεί να μην είναι εφικτό να μπορούν να το διατηρούν συνέχεια, αλλά όταν καλούνται να φέρουν εις πέρας ένα τόσο βαρυσήμαντο έργο όπως το Ελληνικό Φεστιβάλ κάθε χρόνο, παραμερίζουν όλες τις διαφορές τους και ενώνονται με αγάπη κάτω από το σκέπασμα της αλληλοβοήθειας.

Δεν ξέρω για πόσο καιρό θα είμαι εδώ μαζί τους. Αν θα ριζώσω και εγώ εδώ όπως αυτοί ή αν στο κοντινό μέλλον ο δρόμος με πάει κάπου αλλού. Δεν έχω ιδέα τι μου επιφυλάσσει το μέλλον, όπως και σε όλους μας φυσικά. Εκείνο όμως που άρχισα να αισθάνομαι σιγά-σιγά, είναι πως για όσο καιρό μείνω εδώ σε τούτο το μέρος, θα ήθελα να δώσω και να εισπράξω το καλύτερο που μπορώ.

Θυμάμαι όταν πρωτοήρθα πριν ένα χρόνο, πόσο δύσκολα ήταν όλα. Πόσο κουραστικό ήταν που αισθανόμουν συνεχώς ξεκάρφωτη, χαμένη, ξένη. Και πόσο πόνο και θυμό μου γεννούσαν εκείνα τα συναισθήματα. Τώρα πια άρχισε δειλά-δειλά να κτίζεται μια οικειότητα, ανάμεσα σε μένα και στο μέρος αυτό. Μια οικειότητα που έφερε την γαλήνη, την ησυχία. Χαίρομαι πια την ζωή μου εδώ, χωρίς διαρκή πάλη που με είχε εξοντώσει. Αλλά και με προσοχή και μετρημένα τα βήματα μου, μπαίνω σιγά-σιγά μέσα στην καινούργια αυτή εικόνα. Προχωρώ αργά και σταθερά, χωρίς επιπολαιότητα και βιασύνη, χωρίς παρορμητισμό όπως έκανα παλιά στην άγουρη μου νιότη. Έτσι είναι θαρρώ για όλους μας, νιότη και σοφία δυστυχώς δεν παν μαζί.

Είναι τόσο σημαντικό να έχουμε αποχτήσει την σοφία, του πώς να υπάρχουμε καθώς τα χρόνια περνάνε. Να μάθουμε, πόσο χώρο χρειάζονται όλα. Να μην αφηνόμαστε απερίσκεπτα και εύκολα στις διάφορες περιστάσεις, όσος ενθουσιασμός κι αν μας καταβάλει κάποτε. Είναι μεγάλο κέρδος να έχουμε αποχτήσει την σοφία της εγκράτειας, έτσι ώστε να προστατεύσουμε την ψυχική μας γαλήνη. Είναι το σπουδαιότερο στη ζωή, να ξέρουμε τι θέλουμε και με αυτό να βαδίζουμε ανάλογα. Τέλειοι δεν μπορούμε να είμαστε, αυτό είναι αδύνατον. Μπορούμε όμως αν το θέλουμε να γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Ο αγαπημένος μου πατέρας πάντα μου έλεγε πως, όσο ζούμε θα κάνουμε λάθη, γιατί μόνο από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Το θέμα, είναι να μην κάνουμε το ίδιο λάθος, δυο φορές.

Μια χούφτα Ελλήνων λοιπόν, ανέστησε μια μικρή Ελλάδα εδώ στην άκρη της γης, στην παγωμένη Αλάσκα. Που για όσους δεν γνωρίζουν, υπάρχει και Καλοκαίρι στην Αλάσκα. Για την ακρίβεια το Καλοκαιράκι εδώ, είναι χαρά Θεού. Μια δροσερή Άνοιξη! Παντού η πλάση καταπράσινη, γεμάτη χλόη και λουλούδια. Δεν είναι πάντα χιονισμένη η Αλάσκα. Μπορεί να έχουμε βροχούλα συχνά το Καλοκαίρι, αλλά τριγυρνάμε συχνά με τα Καλοκαιρινά μας και κάποτε μας κάνει και λίγη ζέστη. Ποτέ όμως ανυπόφορη, ποτέ υγρασία και αποπνιχτική ατμόσφαιρα. Ακριβώς όπως το ονειρεύτηκα για χρόνια, ένα δροσερό Καλοκαίρι.

Σήμερα τελευταία μέρα του Ελληνικού Φεστιβάλ που διαρκεί μόνο τρεις μέρες, με μια προεργασία δώδεκα μηνών. Ένα έργο που αποφέρει αρκετό κέρδος, έτσι ώστε να μπορούν να διατηρούν την Ελληνική κοινότητα τους. Μα πέραν από αυτό και την εκκλησία που έχουνε κτίσει, μέσα από αυτό το Ελληνικό Φεστιβάλ, γεμίζουν τις ψυχές τους, με χαρά και γέλιο. Γίνονται για λίγο όλοι παιδιά, μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Μια μεγάλη παρέα ανθρώπων, που μοιάζει με αυτές τις πολύτεκνες Ελληνικές οικογένειες, που τρέχουν πάνω κάτω μες το σπίτι, που συνεχώς μαγειρεύουν και ψήνουν πότε στο φούρνο ψωμιά και πότε στα κάρβουνα σουβλίζουν τα αρνιά τους. Γεμίζουν τα ποτήρια τους κρασί κόκκινο και κάθε λίγο και λιγάκι φωνάζουνε «ΟΠΑ», «ΓΙΑΜΑΣ»! Δεν σε αφήνουνε να φύγεις από το «τραπέζι» της γιορτής – φτάνει και εσύ να το θέλεις – ξαναγεμίζουν τα ποτήρια, ξανά στην υγεία μας και μετά τραγούδι, χορός και παλαμάκια. Παλαμάκια, παλαμάκια να κτυπούν τα τακουνάκια, στο τσιμέντο στα πλακάκια!

Στην υγεία σας λοιπόν και κάθε χρόνο και καλύτερα!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

kids


   Aug 04

Η ζυγαριά!

the scaleΠάνε τώρα λίγες μέρες που γύρισα πίσω στην καινούργια μου πατρίδα, την Αλάσκα. Όλη η γη πατρίδα είναι… ισχυρίζονται μερικοί. Κάποιοι άλλοι, θεωρούν πως είμαστε πλάσματα της συνήθειας και εκεί που μεγαλώσαμε, εκεί θα είναι για πάντα η καρδιά μας. Δεν σημαίνει όμως πως δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι σε ένα άλλο καινούργιο μέρος. Ίσως και περισσότερο ευτυχισμένοι, κάποτε. Εκείνο που δεν αλλάζει ποτέ, είναι η ιστορία μας. Οι αναμνήσεις, που μας συνδέουν αιώνια με το παρελθόν μας. Οι αόρατοι δεσμοί που άλλοτε μοιάζουν σαν βαριές αλυσίδες και άλλοτε μοιάζουν σαν ανάλαφρα πέπλα που αγγίζουν απαλά την ψυχή μας. Αυτό θα εξαρτηθεί από το πώς εμείς θα επιλέξουμε, να διαχειριστούμε την μεγάλη αλλαγή στη ζωή μας.

Πήγα λοιπόν στην Κύπρο για περίπου δύο μήνες. Τόση λαχτάρα να ξαναδώ το τόπο μου, τους δικούς μου, τόσα μίλια μακρινό ταξίδι και όταν βρέθηκα εκεί, ξαφνικά ένιωσα… ξένη. Λες και κάποιος με έβγαλε έξω από όλες τις «εικόνες». Τα έβλεπα όλα, λες και καθόμουν σε μπαλκόνι ουράνιο του νου, απομακρυσμένο. «Πως είναι δυνατόν;» αναρωτήθηκα αμέτρητες φορές μέσα στον εαυτό μου. Κι όμως για να καταφέρεις να χαράξεις αλλού πορεία, ξεριζώνεις πολλά από μέσα σου. Αλλιώς θα υποφέρεις, θα τυραννιέσαι στο χθες. Για να ζει κανείς στο σήμερα, όπου κι αν είναι αυτό, θα πρέπει να ξηλώσει αρκετό υφαντό, που με αυτό τον κρατάει πίσω η ζωή. Αυτό όμως το συνειδητοποιεί κανείς, μόνο όταν επιστρέψει πίσω στα μέρη που γεννήθηκε, έστω και σαν επισκέπτης.

Πέρασαν δύο, ίσως και τρείς βδομάδες μέχρι να νιώσω ξανά «σπίτι μου». Να αρχίσω δειλά-δειλά να μπαίνω μέσα στις «εικόνες» τους. Έστω για λίγο. Ζήσαμε μαγικές στιγμές με την οικογένεια μου και με τους λιγοστούς καλούς φίλους. Κατάλαβα πέραν πάσης αμφιβολίας, πως τελικά ναι, η ευτυχία είναι στιγμές. Μοναδικές στιγμές στο χρόνο, που άμα έρθουν, άρπαξε τες, ζήσε τες, σε όλο τους το μεγαλείο. Δεν είναι πως δεν ήξερα, απλά το εμπέδωσα καλύτερα με όλες αυτές τις ακραίες αλλαγές που βιώνω εδώ και ένα χρόνο. Εκείνο που ανακάλυψα τον τελευταίο καιρό και που έχει γεμίσει την ψυχή μου με αγαλλίαση, είναι η ξεκούραση, η ανακούφιση, όταν τελικά δεχτούμε αυτό που δεν μπορεί να αλλάξει. Αυτό ονομάζω εγώ αρμονία. Να μην αντιστέκεσαι άλλο. Παραδώσου σε αυτό που είναι δυνατότερο από εσένα, για να το νικήσεις μετά, χωρίς μάχη. Με την αποδοχή.

Θυμάμαι κάποιες στιγμές που κοιτούσα τα χαμόγελα τους, κάποιες σπίθες χαράς στα μάτια τους και αυτό με γέμιζε ευτυχία. Εικόνες που μόνο τα μάτια της ψυχής βλέπουν. Αισθάνομαι πως μέσα σε ένα χρόνο, μεγάλωσα μια δεκαετία. Εκεί που τα βήματα μου ήταν μικρά, αργά και σταθερά, ξαφνικά βρέθηκα να κάνω άλματα επάνω σε απότομα βράχια και να φοβάμαι πολύ μην πέσω και τσακιστώ. Ένα χρόνο έτρεμε η ψυχή μου από φόβο. Μέχρι που κουράστηκα να φοβάμαι και τότε ο φόβος εξατμίστηκε. Μίκρυναν οι βράχοι και πάτησα γερά επάνω τους. Ο φόβος, μεγαλώνει πάντα το πρόβλημα.

Τώρα… τώρα αισθάνομαι πως πρέπει να αρχίσω «δουλειά». Να αδράξω την κάθε μέρα, να βάλω όσο χρώμα μπορώ περισσότερο. Να χρωματίσω τη ζωή μου με ένα υπερβολικά χαρούμενο σκηνικό, σαν δροσερή παιχνιδιάρα Άνοιξη. Που σε κάθε ερχομό της, θες δεν θες, τρελαίνεσαι. Γίνεσαι ξανά νέος, παιδί. Τώρα θέλω να παίξω τα αγαπημένα μου παιγνίδια. Να ζωγραφίσω, να γράψω, να δω μέρη που δεν φαντάστηκα ποτέ, να γευτώ καινούργια ζωή. Να φερθώ με ευγνωμοσύνη απέναντι στη ζωή και στο δρόμο που μου χάραξε. Να αγγίξω αυτά που φοβάμαι κι ας εκτεθώ λιγάκι. Λιγάκι όμως, μην γίνουμε και ρεζίλι σε ξένο τόπο. Εδώ δεν μας ξέρουν, ούτε εμείς αυτούς. Νομίζω όμως πως έτσι θέλω να μείνει. Αν αφεθώ πολύ θα αγαπήσω ξανά πολύ, όπως πάντα σε όλη μου τη ζωή έτσι είχα μάθει να είμαι. Να αγαπώ πολύ τους ανθρώπους. Και αυτοί μετά να φεύγουν, όπως έφυγα και εγώ. Άλλοι φεύγουν απ’ τη ζωή σου και άλλοι φεύγουν απ’ τη χώρα. Έχει μεγάλη διαφορά. Η αγάπη όμως όσο κι αν θυμώσεις μέσα σου, δεν φεύγει ποτέ, αν είναι αληθινή. Το ωραιότερο δώρο που γεύτηκα στη ζωή μου, εξακολουθεί να είναι η Αγάπη. Σε όλες τις μορφές της. Των παιδιών, των φίλων, του συντρόφου. Η αγάπη της μάνας, του πατέρα, πόρτες μεγάλες ανοιχτές, πόρτες γερές που ανοίγουν και πέραν απ’ το θάνατο. Δεν κλείνει τη πόρτα η αγάπη, ΠΟΤΕ.

Αν ξέρεις την αλήθεια μέσα σου, λυτρώνεσαι. Ακόμα κι αν αυτή σου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Αν την ξέρεις και αν έπαψες να αναρωτιέσαι, τότε λυτρώνεσαι. Δεν είναι ο πόνος που μας κάνει να υποφέρουμε, αλλά η αμφιβολία. Να μην ξέρεις, να μην είσαι σίγουρος. Αυτό είναι που σκοτώνει την ψυχή. «Τώρα που ξέρω, ησύχασα.» Νέμε πονάς αλλά γνωρίζεις, πως βαθιά μέσα η καρδιά σου συνεχίζει να αγαπά. Αν συμφιλιωθείς με αυτό, τότε ελευθερώνεσαι από τον «τύραννο» σου. Δεν είναι οι άλλοι που σε τυραννούν, αλλά ο εαυτό σου, που το αφήνει να συμβαίνει. Τέλειοι δεν είμαστε, αντιθέτως από τη φύση μας, είμαστε ανασφαλείς και πολλές φορές αρκετά αδύναμα πλάσματα. Κρυβόμαστε πολλές φορές, πίσω από ασφαλή «πόρτες». Ναι, χρειάζεται και η απομόνωση, μας προστατεύει. Αρκεί να μην μείνουμε εκεί πολύ καιρό και σφραγίσουν οι «πόρτες» την ψυχή μας.

«Η γυναίκα του Καίσαρα, δεν πρέπει μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται.» Μερικές φορές όμως, είναι πολύ δύσκολο να το κατορθώνουμε αυτό. Πόσους να ευχαριστήσουμε, πόσους; Γίνεται να είναι όλοι ευχαριστημένοι; Δεν γίνεται. Και χίλια κομμάτια να γίνεις, δεν θα το πετύχεις. Θα πρέπει να συμβιβαστούμε με το κομμάτι της απώλειας. Ναι θα υπάρξουν απώλειες, γιατί σε κάποιους δεν θα αρέσουμε, όπως σίγουρα και κάποιοι δεν θα αρέσουν σε εμάς.

Η γυναίκα του Καίσαρα λοιπόν και πόσο τα φαινόμενα απατούν. Ενώ είμαστε «καθαροί», φαινόμαστε «ακάθαρτοι», επειδή φερθήκαμε απρόσεχτα. Μπορεί να μην φταίμε σε τίποτα, αλλά εμείς θα πληρώσουμε την «νύφη». Και όσο κι αν το φωνάξουμε, «Είμαι αθωόοοοοος…», κανείς δεν μας ακούει. Μόνο ο χρόνος ξεδιπλώνει την αλήθεια. Μόνο ο χρόνος φανερώνει τα πραγματικά. Και εσύ πρέπει να έχεις υπομονή, για αυτή τη μέρα. Αν είσαι αληθινός, θα δικαιωθείς. Θα ξανά αγαπηθείς. Θα αγαπηθείς πιο τίμια και δίχως το Άριστον. Γιατί καθώς ωριμάζεις θα καταλαβαίνεις πόσο το Μέτρον τελικά είναι καλύτερο από ότι το Άριστον. Ενώ στα νιάτα σου, όλο το Άριστον κυνηγούσες. Άριστος παντού!

«Εδώ στην Αλάσκα, μου έχουν πει, θα μάθω πολλά για το ποια είμαι.» Θες λίγο η φύση με την απεραντοσύνη της, λίγο η απομόνωση, λίγο η αναζήτηση… λίγο από όλα, σε φανερώνει. Υπάρχει μεγαλύτερη αξίωση, από το να μάθουμε όσο περισσότερο γίνεται, ποιοι τελικά είμαστε! Στην απομόνωση συναντά κανείς την σοφία, την εσωτερική ησυχία και αυτό οδηγεί στον εσώτερο εαυτό μας. Ένα τύπο που κουβαλάμε μέσα μας συνεχώς, μα που ίσως δεν γνωρίσουμε ποτέ. Όχι γιατί δεν μπορούμε όλοι να ζήσουμε στην Αλάσκα, αλλά επειδή ίσως δεν τον αναζητήσουμε αρκετά. – Κάποιος μου είπε πως, «Όλοι έχουμε και μια «Αλάσκα» να ζήσουμε.» –

Υποβόσκει ένας φόβος, πως ίσως αυτό που ανακαλύψουμε βαθιά μέσα μας, να μην μας αρέσει, ή ακόμη χειρότερα, να μην αρέσει στους άλλους. Και κάθε μέρα ανεβαίνουμε επάνω στην ζυγαριά της αλήθειας και της εθελοτυφλίας. Κάθε μέρα καλούμαστε να διαλέξουμε μέτωπο. Εκείνος που μπορεί να απολαμβάνει την μοναξιά του χωρίς να φοβάται, έχει κερδίσει την ανθρωπότητα μέσα του.

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~