Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Jul 12

Το γεφύρι μας!

our bridgeΚαθώς πορευόμαστε στη ζωή, συμβαίνουν διάφορα γεγονότα. Άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε δυσάρεστα. Συμβαίνουν πράγματα στις ζωές μας, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε πάντα το γιατί. Και παρόλα αυτά, συνεχίζουμε το ταξίδι μας, προσπαθώντας πάντα για το καλύτερο, αγαπώντας περισσότερο τη ζωή!

Θυμάμαι παλαιότερα, δεν μπορούσα να καταλάβω τον θάνατο, ούτε να τον πιστέψω, μέχρι που έχασα ένα από τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους. Τον πολύ αγαπημένο μου πατέρα, που όσα χρόνια κι αν περάσουν ποτέ δεν θα συνηθίσω στην απουσία του. Η θέση του πάντα άδεια στη ζωή μου. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να αναπληρώσει το δικό του κενό.

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που ενώ τους αγαπήσαμε πολύ, κάποια στιγμή λησμονιούνται. Αν για κάποιο λόγο φύγουν απ’ το δρόμο μας, μπορούμε και συνεχίζουμε τη ζωή μας και χωρίς αυτούς, δίχως να αισθανόμαστε κενό με την απουσία τους, καθώς ο χρόνος περνά. Ίσως λίγο στην αρχή. Μετά όμως σβήνουν τα πρόσωπα τους σιγά-σιγά, αφήνοντας αμυδρά στη θύμηση μας, τις παλιές καλές αναμνήσεις που κάποτε μοιραστήκαμε μαζί τους.

Είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι στη ζωή μας, που η απουσία τους γίνεται βαριά απώλεια για μας, πολλές φορές αβάσταχτη. Αυτές οι βαθιές σχέσεις, ενωμένες σαν τραχιά αλυσίδα που δεν σπάει με τίποτα. Οι σχέσεις αυτές που βασίζονται στο μοίρασμα καρδιάς, χωρίς κανένα συμφέρον, χωρίς κανένα κέρδος. Σαν αυτή της μητέρας, του πατέρα, των παιδιών, του συντρόφου, του αδελφού, της αδελφής, της αδελφής ψυχής. Οικογένεια είναι αυτοί που αγαπάς με ανιδιοτέλεια. Είτε αυτή είναι εξ αίματος, είτε είναι κατά επιλογή. Δεν είναι για όλους μας ίδιο, το μονοπάτι της ζωής.

Οι υπόλοιποι άνθρωποι που θα συναντήσουμε κατά την διάρκεια της ζωής μας, θα έρχονται και θα φεύγουν, σαν τα χελιδόνια, σαν τις εποχές. Ένα γνωμικό λέει πως, υπάρχουν τρία είδη ανθρώπινων σχέσεων. Οι σχέσεις που έρχονται στη ζωή μας, για ένα συγκεκριμένο λόγο και σκοπό. Οι σχέσεις που διαρκούν όσο και μια εποχή και οι σχέσεις που κρατάνε μια ολόκληρη ζωή.

Πόσος καιρός πέρασε από τότε που έφυγες…

Έχει όμως καμιά σημασία ο χρόνος στην αγάπη…

Στο τραγούδι του Σόλομον λέει ένα αγαπημένο στοιχάκι… “Η Αγάπη είναι δυνατή όσο και ο θάνατος…”

Για την καρδιά, ο χρόνος μετριέται ανάποδα. Όσο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο μας λείπεις. Σε εμάς, που ήμασταν ένα μαζί σου. Σε χαρές και σε λύπες, στην φτώχεια της ύλης, στον πλούτο του γέλιου και της χαράς. Της αληθινής αγαλλίασης. Για μας κόπηκε η αλυσίδα μας και στη θέση του δικού σου κρίκου, τώρα ένα κενό που μπάζει μέσα νερά και καταιγίδες εύκολα. Η αλυσίδα όμως γερή και σφιχτά κρατάμε ο ένας του άλλου τον κρίκο, όπως εσύ μας έμαθες καλά όλα μας τα χρόνια και καμιά καταιγίδα δεν διαρκεί καιρό.

Εσύ ολοκλήρωνες και έκλεινες το κύκλο μας, ο συνδετικός μας κρίκος. Το γεφύρι μας!

Αισθάνομαι πολλές φορές, πως αιωρείται μια υπόσχεση πάνω απ’ τα κεφάλια μας… μια υπόσχεση που δεν δώσαμε ποτέ, μα που υπάρχει νοερά, όπως εσύ υπάρχεις νοερά, ανάμεσα μας. Μια υπόσχεση, δοσμένη σε εσένα, που μας έμαθες την χαρά της ζωής. Να αγαπάμε ο ένας τον άλλο περισσότερο στην πτώση μας. Να είμαστε δεμένοι και να στηρίζουμε με αφοσίωση την οικογένεια μας, αυτήν που εσύ δημιούργησες με τόση αγάπη. Να συμπονάμε και να βοηθάμε τους ανήμπορους και τους δυστυχισμένους … όσο το μπορούμε.

Μας έμαθες να αγαπάμε τη ζωή από μικρά παιδιά. Μεθούσαμε στον ερχομό κάθε Άνοιξης και τα Καλοκαίρια δεν βγαίναμε απ’ την αλμύρα της θάλασσας. Δεν έχει τελειωμό η χαρά που μας δίδαξες. Και αυτό δεν σταματάει ποτέ, γιατί το φύτεψες καλά μες τις καρδιές μας.

Μοιράστηκες τη χαρά της ψυχής σου και με φίλους καλούς. Φίλους, που από τότε που έφυγες, στέκονται σαν δέντρα ψηλά, δίπλα στην αγαπημένη σου. Σαν σκιά ξαποσταίνουν την ψυχή της, σε ένα μακρύ Καλοκαίρι, που καίει την καρδιά. Σαν ζεστή φωλιά, την ζεσταίνουν στο τσουχτερό κρύο της μοναξιάς. Έτσι όπως τους το ζήτησες πριν φύγεις.

Σε φυλάει καλά, αγαπημένη μας μητέρα, σε φυλάει με τρόπους που εξασφάλισε πριν φύγει.

Εκείνος σου μιλά μέσα στη σιωπή, πως δεν είσαι ποτέ μόνη. Μήνυμα σου στέλνει με χίλιους τρόπους, πως έφυγε μονάχα απ’ το οπτικό σου πεδίο. Πως κάθε μέρα γίνεται αέρας, πουλί, ακτίδα, βροχή και βρίσκεται κοντά σου, σε ατελείωτα πελάγη χαράς και ευτυχίας. Ελεύθερος πια, μόνο ψυχή, ανάλαφρος σαν πουλί, σαν αέρας. Λυτρωμένος πια από ένα σώμα που ασθενούσε. Η ψυχή δεν σταματά ποτέ το ταξίδι. Η σάρκα όμως ναι, προσωρινή και προπάντων φθαρτή.

Ξέρω πως είσαι ζωντανός με ένα άλλο τρόπο, άγνωστο σε εμάς ακόμη. Το νιώθω μέσα στην ψυχή μου. Περπατάμε πλάι-πλάι σε δύο παράλληλους κόσμους ποια, που δεν αγγίζονται. Καμιά επαφή. Η μόνη πιθανή πλευρά συνάντησης μας, στα όνειρα το βράδυ. Τίποτα δεν είναι σίγουρο μα η ελπίδα ζωντανή. Ελπίδα πως ίσως τα όνειρα, δεν είναι αυταπάτη. Δεν γνωρίζουμε τίποτα σχεδόν για το ταξίδι της ψυχής, μετά τον σωματικό θάνατο. Ίσως για να ισορροπούμε στο δικό μας γήινο κόσμο, ίσως για να υπάρχει τάξη και αρμονία…

Σε νιώθω όμως κοντά μου, γύρω μου και σου μιλώ συχνά. Πιο πολύ τώρα που ζω μακριά…

Γεφύρωσες μέσα στη ψυχή μου τη ζωή και τον θάνατο. Από τότε που έφυγες, σκέφτομαι τα πάντα αλλιώς. Άλλαξε το βλέμμα, η σκέψη και ο κτύπος της καρδιάς μου. Μια βαθιά και όμορφη γνώση, μπήκε τώρα μέσα στη ψυχή μου. Δεν με φοβίζει πια ο θάνατος. Αντιθέτως.

Θέλω να κλείσω την σημερινή μου ανάρτηση αφιερωμένη σε εσένα αλησμόνητε και αγαπημένε μας, με ένα από τα ωραιότερα μυνήματα για τον θάνατο, του Χαλίλ Γκιμπράν στο αριστούργημά του Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ.

«ΚΑΙ τότε η Αλμήτρα μίλησε ξανά, και είπε, Και τώρα θα σε ρωτήσουμε για το Θάνατο.

Κι εκείνος είπε:

Θέλετε να μάθετε το μυστικό του θανάτου.

Αλλά πως θα το βρείτε αν δεν το γυρέψετε μέσα στην καρδιά της ζωής;

Η κουκουβάγια που τα νυχτόθωρα μάτια της είναι τυφλά στο φως της μέρας, δεν μπορεί ν’ αποκαλύψει το μυστήριο του φωτός.

Αν θέλετε πραγματικά ν’ αντικρύσετε την ψυχή του θανάτου, ανοίξτε την καρδιά σας ολάκερη στο σώμα της ζωής.

Γιατί η ζωή κι ο θάνατος είναι ένα, καθώς ο ποταμός κι η θάλασσα είναι ένα.

Στο βάθος των ελπίδων και των πόθων σας υπάρχει η σιωπηλή σας γνώση για το υπερπέραν.

Και σαν τους σπόρους που ονειρεύονται κάτω από το χιόνι, η καρδιά σας ονειρεύεται την άνοιξη. Να εμπιστεύεστε τα όνειρα, γιατί σ’ αυτά είναι κρυμμένη η πύλη προς την αιωνιότητα.

Ο φόβος σας για το θάνατο είναι σαν το τρεμούλιασμα του βοσκού όταν στέκεται μπροστά στο βασιλιά που το χέρι του θα τον ακουμπήσει για να τον τιμήσει.

Μήπως δε χαίρεται ο βοσκός κάτω από το τρεμούλιασμά του, που θα φορέσει το μετάλλιο του βασιλιά;

Κι ωστόσο, δεν είναι η ταραχή εκείνο που τον νοιάζει πιο πολύ;

Γιατί, τι άλλο είναι ο θάνατος εκτός από το να σταθείς γυμνός μέσα στον άνεμο και να λιώσεις μέσα στον ήλιο;

Και τι σημαίνει να πάψεις ν’ αναπνέεις εκτός από το να ελευθερώσεις την ανάσα από τα ασταμάτητα κύματά της, για να μπορέσει να υψωθεί και ν’ απλωθεί και να γυρέψει το Θεό ελαφριά κι ανεμπόδιστη;

Μονάχα όταν πιείτε από το ποτάμι της σιωπής, θα μπορέσετε πραγματικά να τραγουδήσετε.

Και μόνο όταν φτάσετε στη βουνοκορφή, θ’ αρχίσετε να σκαρφαλώνετε.

Και όταν η γη γυρέψει τα μέλη σας, τότε μόνο θα χορέψετε πραγματικά.»

our bridge1

 

 

…Περπατάμε πλάι-πλάι σε δύο παράλληλους κόσμους ποια, που δεν αγγίζονται…

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica

 


   May 17

Το ναρκοπέδιο… της ευτυχίας!

narkopedioΠως πέρασε ο καιρός, πως ήρθε πάλι η Άνοιξη και μαζί με τη νέα πνοή, έφερε και σε μένα, ξανά τη χαρά μέσα στην καρδιά μου. Πάνε τώρα δέκα μήνες που ζω στην Αλάσκα και μόλις πρόσφατα έχω βρει τα πόδια μου. Μόλις πρόσφατα ένιωσα ότι είμαι ΕΔΩ. Έχω φύγει επιτέλους από την Κύπρο. Είναι πολύ δύσκολο να κατοικείς σε μια χώρα και να ζεις σε μια άλλη. Δεν ισορροπείς, δεν βρίσκεις ησυχία μέσα σου. Μέχρι να έρθει η στιγμή, όπου τα δύο να γίνουν ένα, σαν την Αγάπη. Όπως όλα τα ενώνει πάντα η Αγάπη. Έτσι και εγώ, περίμενα υπομονετικά την σωστή ώρα να ‘ρθει, όπου θα γινόταν αυτό το μικρό θαύμα! Ήξερα ότι θα συμβεί. Είχα πλήρη πίστη πως θα τα κατάφερνα, όσο κι αν η απόγνωση και η απελπισία σαν θηλιά γύρω απ’ το λαιμό μου, με έσφιγγαν, κόβοντας μου την ανάσα καθημερινά. Είναι μεγάλο πράγμα η πίστη στον άνθρωπο. Χωρίς αυτήν, δεν πάμε πουθενά, παρά μόνο βουλιάζουμε σε ένα βαλτοτόπι, όλο και πιο βαθιά.

Η μάχη της ευτυχίας, είναι πολύ δύσκολη. Ένα ναρκοπέδιο που σε καλεί να το περάσεις. Και κάθε νάρκη που σε εκτινάσσει στον αέρα και μια αλήθεια που πρέπει να δεχτείς. Και σε πικραίνει βαθιά η αλήθεια, όσο λαμπερή είναι, τόσο άλλο σκληρή. Σηκώνεις όμως επάνω το κεφάλι και κοιτάς εκεί στην άλλη άκρη, στο τέρμα αυτής της μάχης, σε καρτερεί η ευτυχία. Για αυτό και προχωράς, πέφτεις και σηκώνεσαι αφού το δώρο είναι μεγάλο. Για μια ευτυχία δεν ζούμε όλοι…

Και τώρα που ήρθα επιτέλους στην Αλάσκα και είμαι ΕΔΩ, ψυχή και σώματι, θα πάω διακοπές στην Κύπρο. Μου φαίνεται τόσο ειρωνικό αλήθεια. Το γεγονός πως τώρα που γαλήνεψε η ψυχή μου και αισθάνομαι ποια οικία και όμορφα εδώ στη νέα μου ζωή, θα φύγω πάλι για λίγο, στην πρώτη μου αγάπη, την πατρίδα μου την Κύπρο. Να ζήσω χαρά και ευτυχία με τους δικούς μου ανθρώπους που αγαπώ και εμπιστεύομαι. Η λαχτάρα μου μεγάλη, να δω ξανά τα αγαπημένα μέρη, την λατρεμένη μου οικογένεια! Να μυρίσω την αλμύρα της θάλασσας, να περπατήσω στα παλιά δρομάκια της Λεμεσού. Να σεργιανίσω ξανά στην παλιά μου γειτονιά.

Μα ένα μου κομμάτι είναι λυπημένο, γιατί και εδώ έχω μια αγάπη μεγάλη. Τον σύντροφο και συνοδοιπόρο μου στη ζωή. Τον καλύτερο μου φίλο. Πιστός και δυνατός στο πλάι μου πάντα σαν βράχος. Υπάρχει μεγαλύτερο δώρο, από την αφοσίωση και στήριξη στις δύσκολες μας ώρες. Όταν καθημερινά έσπασα μέσα μου, εκείνος έπιανε τα κομμάτια μου και τα ξανάφτιαχνε. Την επομένη, ξανάσπαζα… και εκείνος, ξανά, έπιανε τα κομμάτια μου και τα ένωνε με αγάπη. Είχε διαρκώς την πίστη πως μια μέρα θα έμεναν στη θέση τους. Και η πίστη του με έσωσε.

Μια φίλη, μου έγραψε κάτι πολύ σοφό.

Πως, στην πτώση μας είναι που πρέπει να αγαπιόμαστε πιο πολύ!

Πάνε όμως αυτά, τέλος. Τώρα έχουμε χαρές, τώρα έχουμε γιορτή. Κάθε αρχή και δύσκολη, έτσι είναι η ζωή στη γη, γεμάτη δοκιμασίες και μάχες. Και ναι αξίζει το κόπο να ματώνεσαι, να μάχεσαι, γιατί μόνον έτσι κατανοούμε περισσότερο το νόημα της ζωής. Μόνον έτσι θα βρούμε τον δρόμο μας, νικώντας τους φόβους μας και κρατώντας στη ζωή μας, μόνον ότι είναι αληθινό.

Αλλιώς όλα μας φαίνονται μάταια και απαισιοδοξούμε. Χωρίς προκλήσεις, η ζωή δεν έχει νόημα. Χωρίς σκοπό και όνειρα, δεν είναι ζωή. Να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος, αυτό δεν λέει το πολύ αγαπημένο ποίημα του Καβάφη… να εύχεσαι λοιπόν, να συναντάς στο δρόμο σου δυσκολίες, γιατί μόνο έτσι μεγαλώνεις και γίνεσαι λεύτερος. Έτσι σκαρφαλώνεις το βωμό της ελευθερίας. Τίποτα δεν χαρίζεται σε αυτή τη ζωή. Κι αν όλα νομίζεις πως τα ‘χεις, πλανάσαι. Τίποτα δεν έχεις, αν δεν πήγες σε μάχες να συναντήσεις τον πόνο του αποχωρισμού, της μοναξιάς, της θλίψης, της βαθιάς νοσταλγίας. Κι άμα τους νικήσεις όλους ετούτους τους γίγαντες, τότε σου χαρίζει άστρα ο ουρανός βροχή. Σου χαρίζει μια Άνοιξη ο βαρύς Χειμώνας, που σε έπνιξε για λίγο στο χιόνι και στο κρύο το τσουχτερό. Σου χαρίζει το χαμόγελο μιας παπαρούνας, που με τα βελουδένια της πέταλα, σκορπιέται ανέμελη σε ένα λιβάδι.

Αποχτά κανείς δίπλωμα, δίχως εξετάσεις…

Έτσι δουλεύει και συνομοτεί το σύμπαν… για τη ζωή και τον άνθρωπο.

Τώρα βλέπω. Πριν… απλά κοιτούσα.

Τώρα βλέπω τα δώρα γύρω μου και εκτιμώ τι με αξίωσε η ζωή, ο δρόμος μου να ζήσω. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή ολονών μας, που είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς με λόγια. Εκείνες οι στιγμές λοιπόν, είναι οι πιο μαγικές. Και η μαγεία δυσκολεύεται να μπει σε λέξεις. Ίσως και δεν θα ‘πρεπε, αφού αν την μαρτυρήσεις με λόγια, θα χαθεί.

Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει… ίσως όχι όλα. Βοηθάει όμως αρκετά το πέρασμα του χρόνου και επουλώνει πληγές. Είναι ίσως ο καλύτερος μας, φίλος.

Και τι άλλο απ’ την προσπάθεια και την θέληση, να φτάσει κανείς στην γη της χαράς. Με λυγισμένη την ψυχή μέσα να προσεύχεται για ανάταση και εξιλέωση, όταν την πολεμούν ακατάπαυστα ο θυμός και η πίκρα. Άσχημες θύελλες και μπόρες που στο πέρασμα τους θα αφήσουνε σημάδια. Όμως εκείνα τα σημάδια θα μας θυμίζουνε τι μάθαμε από την συγκεκριμένη μάχη. Θα μας προστατεύσουνε στο μέλλον, έτσι ώστε να μην ξανά διαβούμε το ίδιο μονοπάτι. Τα σημάδια στη ψυχή μας, αυτές οι αόρατες ασπίδες προστασίας, θα φροντίσουν το μετά μας.

Όλα στη ζωή μας, έχουν και ένα τίμημα, όλα. Όταν φοβηθείς να ανοίξεις τα φτερά σου και να πετάξεις μακριά από την σίγουρη και ασφαλή  φωλιά σου, την ίδια ώρα απαρνιέσαι τα όνειρα σου. Θέλει ή δεν θέλει τόλμη η ελευθερία. Και όταν λέω να πετάξεις, δεν εννοώ απαραιτήτως να φύγεις από την χώρα σου. Η ελευθερία πηγάζει από μέσα μας, όπως κι η χαρά. Δεν την βρίσκεις έξω, αν δεν την έχεις μέσα. Ο φόβος της αλλαγής και η επιλογή της στασιμότητας, έχει μεγάλες συνέπειες. Βαριές απώλειες, που με τα χρόνια θα γίνονται ακόμη πιο σκληρές απέναντι σου.

Μόνον εάν πατήσουμε τους φόβους μας, θα ζήσουμε πλήρη ζωή. Μόνον εάν αποδεχτούμε την αλήθεια μας, θα ζήσουμε λεύτεροι στο πέλαγος της γαλήνης. Μόνον εάν αντιμετωπίσουμε τους δαίμονες μας, θα φύγουν για πάντα. Αλλιώς θα τους τρέφουμε με την τροφή της ψευδαίσθησης, πως όλα είναι καλά, ενώ τα όνειρα που δεν ζήσαμε θα καίγονται μέσα στην καρδιά μας. Δεν είναι ο τίτλος ιδιοκτησίας ενός όμορφου σπιτιού και το ωραίο μας αυτοκίνητο, που φέρνει την ευτυχία. Μπορούν να είναι μέρος της, ναι! Αν όμως δεν κερδίσουμε αληθινές μάχες στη ζωή, δεν διαρκεί ποτέ η υλική ευτυχία.

Ότι κι αν έχει όμως συμβεί στις ζωές μας, η ευτυχία είναι σαν ένα κεράκι που αναβοσβήνει η φλόγα του. Ενώ πολλές φορές νομίζουμε ότι βρισκόμαστε στο μέσο του πελάγου, πως είμαστε παν δυστυχής, εντούτοις δεν σταματά ποτέ η ευτυχία να υπάρχει, ενόσω είμαστε ζωντανοί. Επειδή πηγάζει από το δώρο της ζωής, που κυλά στις φλέβες μας. Θα σβήσει εντελώς, όταν θα έχουμε φύγει πια, από τούτη δω τη ζωή.

Δεν είναι εύκολο να ζήσεις τα όνειρα σου, αυτό το ξέρω καλά. Καθόλου εύκολο. Είναι όμως δυνατόν, αρκεί να σταθείς δίπλα στην ψυχή σου και όσοι κι αν σε παρατήσουν, όσοι κι σε εγκαταλείψουν, εσύ να μην εγκαταλείψεις ΠΟΤΕ.

«Σαν ήρεμη σκέψη, η φύση της Αλάσκας απλώνεται γύρω μου.

Άλλοτε γέρνουν τα χρώματα στη γη και παίζει το ζωηρό γαλάζιο του ουρανού,

με το καφετί της γης και άλλοτε το χιόνι σαν λευκή νεράιδα σκεπάζει την πλάση όλη.

Οι λίμνες, τα νερά της, σαν καθρέπτες στολίζουν της γης το χωματένιο χαλί.

Αλάσκα, μια χώρα μαγική κι ονειρεμένη, που μεγάλωσε την μικρή ψυχή μου».

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

20130719_160827_HDR

 

10338534_781264911892226_2698028878277364664_o

 

 

10272546_545925552185397_6168410705283557018_o

 

 

132769_662775677126412_555780549930545148_o

 

 

 


   May 11

Η ψυχή!

rootsΚι αν όλη η γη

Δώρο για μας, είναι από το υπερπέραν

Όλα δικά μας

Σε κάθε γωνιά της γης

Στη κάθε νύχτα και στη κάθε μέρα

Κι όλο το σύμπαν

Αν εδώ, μας χάρισε τους παραδείσους

Δέντρα, γιατί γινόμαστε

 

Στη γη, με ρίζες μέσα;

Κι αν τον Παράδεισο, στην Κόλαση τον βρούμε

Αν πριν την ανάσταση, θα πρέπει να καούμε

Όπως το χιόνι, καίει τη γη

Όπως ο πάγος, κοιμίζει μέσα τη ζωή

Για λίγο…

Και όλα ξανά, ανασταίνονται την Άνοιξη

Όλα ξανά, καίγονται πάλι το Καλοκαίρι

Αν όλα είναι όνειρα, για μας

Σε μιας ζωής τα χρόνια

Να δούμε τον κόσμο γύρω μας

Ένα να γίνουμε μαζί του

Αν όλα είναι δικά μας

Ουρανός, αστέρια, γη

Λίμνες, ποτάμια, αμμουδιά χρυσή

Κι αν σε δάση μοναξιά, για λίγο θα χαθούμε

Πρώτου στην πόλη φτάσουμε

Λίγο να ξεκουραστούμε

Λίγο πριν το τέλος…

Αν τα πλούτη τελικά, είναι η γη

Τα δάση, η θάλασσα, ο ορίζοντας

Η τελευταία γραμμή

Δέντρα, γιατί γινόμαστε

Στη γη με ρίζες μέσα;

Κι αν έχουμε φτερά

Ραμμένα, πάνω στη ψυχή

Και περιμένουν μια ζωή

Να ανοίξουν να πετάξουν

Μα εμείς τα δέσαμε στη γη

Πώς να πετάξει μια ψυχή

Με ρίζες, θαμμένη μες τη γη

Ξερίζωσε το σώμα της και πόνεσε πολύ

Μα ήθελε να πετάξει…

Και άνοιξε η ψυχή τα ολόλευκα φτερά της

Και πέτασε στα πέρατα της γης

Και έσταζε αίμα η καρδιά

Με ρίζες δίχως χώμα

Μα γιάτρεψε το πόνο η χαρά

Και έδωσε πίσω στη ψυχή

Ελεύθερα, ολόλευκα φτερά

Και κέντισε η ψυχή, στον κόσμο με χαρά

Τα δικά της τα γραμμένα.

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

roots 1


   May 07

Μητέρα, ο κώδικας της Αγάπης!

mama1Υπάρχει ηλικία, που να μην θέλεις την παρουσία της…

Εποχή, που να μην είναι γλυκιά η αύρα της γύρω σου….

Υπάρχει περίπτωση, να μην θες να τρέξεις κοντά της, κάθε φορά που χαίρεσαι ή λυπάσαι πολύ…

Μητέρα! Μια απλή, θνητή… Θεά!

Μια ύπαρξη με ασύλληπτη δύναμη μέσα της, σε ότι αφορά τα παιδιά της. Δεν υπάρχει πιο γλυκιά αγάπη από αυτή της μητέρας. Πιο σταθερή, ακλόνητη και πιο μεγάλη. «Μάνα» κράζει το παιδάκι, «Μάνα» ο νιος και «Μάνα» ο γέρος, «Μάνα» ακούς σε κάθε μέρος, α! τι όνομα γλυκό.

Το δικό της χάδι, κλείνει κάθε πληγή. Τα λόγια της… βάλσαμο για την ψυχή μας. Αυτό το διαρκές νιάσιμο, που σε φρουρεί αδιαλείπτως. Ένας ατέλειωτος στρατός αγάπης, ασπίδα προστασίας για τα παιδιά της, όσο ζει και αναπνέει και με όποιο τρόπο το μπορεί.

«Τη χαρά σου και τη λύπη, με τη μάνα τη μοιράζεις, ποθητά την αγκαλιάζεις, δεν της κρύβεις μυστικό.» Μικρά παιδιά κτυπούσαμε συχνά και επειδή ακουμπούσε τα χείλη της επάνω στην πληγή μας, σταμάταγε ο πόνος. Ένα της φιλάκι μόνο και μας γιάτρευε. Τα βράδια όταν ξυπνούσαμε από όνειρο κακό, φωνάζαμε μέσα στο σκοτάδι το όνομα της, πάντα το ίδιο για όλους μας, το ίδιο όνομα… «Μάαααμααααα…» και εκείνη, σαν άγγελος φωτεινός, έτρεχε να μας πάρει αγκαλιά. Όταν αρρωσταίναμε βαριά, έμενε ξάγρυπνη όλη τη νύχτα στο πλευρό μας. Ακούραστη και έτοιμη να μας φροντίσει. «Εις τον κόσμον άλλο πλάσμα, δεν θα βρεις να σε μαντεύει, σαν τη μάνα που λατρεύει, σαν τη μάνα που πονεί.»

Σαν άνθρωπος, σαν γυναίκα, ένιωσα να γίνομαι περισσότερο ευάλωτη και ταπεινή μέσα στη ψυχή μου, όταν έγινα και εγώ μητέρα. Το πρώτο πράγμα που αισθάνεσαι να αλλάζει έντονα μέσα σου, σαν γίνεις μητέρα, είναι ο εγωισμός σου. Μαλακώνεις ξαφνικά τόσο πολύ και ξεχνάς γρήγορα όλα τα βάσανα που περιέχει το μεγάλωμα ενός παιδιού. Στο χαμόγελο του βρέφους, του πρώτου μου παιδιού, συνάντησα την μεγαλύτερη ευτυχία που υπάρχει στη γη. Γεύτηκα τον παράδεισο, σε εκείνο το γλυκό μουτράκι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το πρωινό, όταν μου χαμογέλασε για πρώτη φορά. Ένα ολόξανθο κεφαλάκι χωρίς φρύδια, έλαμπε στην αγκαλιά μου.  Έχω ξεχάσει όμως όλες τις μπόρες μας και τους καυγάδες μας, γιατί σε αυτή τη ζωή, το μόνο που μένει πάντα, είναι η Αγάπη. «Την υγειά της, τη ζωή της, όλα η μάνα τ’ αψηφάει, για το τέκνο π’ αγαπάει, για το τέκνο που φιλεί.»

Σαν αντάμωσα το δεύτερο παιδί μου, ένα γλυκό μελαχρινάκι, κατάλαβα πως η Αγάπη πολλαπλασιάζεται και πως η ευτυχία μεγαλώνει με τον ερχομό κάθε παιδιού. Υπήρχαν στιγμές, που η χαρά και η αγάπη για τα δυο αυτά κουκλάκια της ζωής μου, ήταν τόσο μεγάλη που νόμιζα πως θα εκραγεί η καρδιά μου. Για αυτό το συναίσθημα, αξίζει τον κόπο να γίνεις μητέρα. Αν και πρέπει να το ομολογήσω, τα βάσανα είναι περισσότερα, μα η Αγάπη είναι πιο δυνατή.

«Κι αν σκληρός εσύ φαρμάκια, την ποτίζεις την καημένη, πάντα η μάνα σ’ απανταίνει, με τα ολόθερμα φιλιά.»

Ακόμα και μετά όταν τα παιδιά μπουν στην εφηβεία και σου κάνουν κυριολεκτικά την καρδιά περιβόλι, τότε που τρέμει η ψυχή σου μην πάθουν κακό, μην πάρουν άσχημο δρόμο στη ζωή. Ακόμα και τότε που σε φτάνουν στα όρια σου… δεν έχεις όρεξη να τους κρατήσεις κακία. Αυξάνονται οι άμυνες σου προκυμμένου να τα προστατεύσεις όσο γίνεται, μα όσο θυμό κι αν σου προκαλέσουν, σβήνει με μιας, με την δύναμη της αγάπης που κατοικεί στην καρδιά σου. Σαν το κύμα, που ασταμάτητα βρέχει μια ακτή, έτσι αγαπά μια μητέρα. «Όπου τρέχεις, πάντα η μάνα, με το νου σε συντροφεύει, σε προσμένει, σε γυρεύει, μ’ ανυπόμονη καρδιά.»

Εκείνο που μου κάνει εντύπωση, καθώς μεγαλώνω είναι πως η αγάπη για την μητέρα μου, όλο και μεγαλώνει. Τώρα ακόμα πιο πολύ την έχω ανάγκη, από πριν. Ίσως είναι που μεγαλώνοντας διαπιστώνουμε πολλές φορές, πόσο ψεύτικος είναι ο κόσμος γύρω μας. Κι αυτό κάνει την αλήθεια της, ακόμα πιο μεγάλη. Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο λάμπει σαν τον ήλιο στη ζωή μου. Δεν έχει ψεγάδι η αγάπη της, η αφοσίωση της. Ξέρω πως δεν πρόκηται να με εγκαταλείψει ποτέ. Είναι ο μόνος άνθρωπος επάνω στη γη, που βάζω και τα δυο μου χέρια στη φωτιά. Ξεδιπλώνεται η αλήθεια, καθώς πορευόμαστε στη ζωή. Μας φανερώνονται γλυκές, μα και πικρές αλήθειες.

Και είναι η μητέρα το βαρύμετρο μας. Το μέτρο σύγκρισης και αναγνώρισης για τον υπόλοιπο κόσμο γύρω μας. Επειδή η μητέρα μας, είναι πάντοτε εκεί, δεν την κλονίζει κανείς και τίποτα απέναντι στα παιδιά της. Δεν μπορεί κανείς να την επηρεάσει, εναντίον μας. Ακόμα κι αν μας βάλουν φυλακή, κι αν πράξουμε στη ζωή λάθη μεγάλα. Ακόμα κι αν όλοι οι φίλοι μας, φύγουν από τη ζωή μας και μείνουμε μόνοι, ενόσω ζει η μητέρα, θα είναι πάντα εκεί, στο πλευρό μας. Έστω κι αν είναι μακριά για τον οποιοδήποτε λόγο, θα βρει τρόπο να ταξιδέψει την αγάπη της, πάνω από θάλασσες και βουνά.

«Δυστυχής όποιος τη χάνει, ο καημός είναι μεγάλος. Σαν τη μάνα δεν είν’ άλλος, εις τον κόσμο θησαυρός. Κι’ όποιος μάνα πια δεν έχει, «Μάνα» κράζει στ’ όνειρό του. Πάντα «Μάνα» στον καημό του, είν’ ο μόνος στεναγμός!» ~  Γεώργιος Μαρτινέλλης

Η λαχτάρα μου είναι μεγάλη, γιατί σε λίγες μέρες, μετά από ένα χρόνο μακριά, θα σφιχταγκαλιάσω ξανά, την πολυαγαπημένη μου μητέρα και τα λατρεμένα μου παιδιά. Ξέρω πως είναι λίγος ο καιρός που ζούμε χώρια, μα για την δική μου τη καρδιά, μοιάζει να έχουν περάσει χρόνια. Έτσι είναι ο κώδικας της Αγάπης.

Αφιερωμένο σε σένα μάμα μου χρυσή!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

ή άλλως

Domenica

Photo – A painting by Katie m. Berggren


   May 01

Χρυσοπράσινο φύλλο!

Wrecked_Ship«Λεμεσός, χειραψία της ανατολής, στα μονοπάτια της παραλίας. Ρευστό χρώμα από νέον και επιβατικά πλοία, που αρμενίζουν ήρεμα σε θάλασσα από έβενο…» ~Ιωάννης Κατσούλης

Γεννήθηκα στη Λεμεσό κάποια Άνοιξη του 1966. Έζησα σχεδόν όλα μου τα χρόνια εκεί, σε μια πόλη του κεφιού και της χαράς. Μια πόλη της μελωδίας και των χρωμάτων. Του καρναβαλιού, της γιορτής του κρασιού. Η πόλη που έκανε τα Καλοκαίρια μας χρυσά. Τις ηλιόλουστες μέρες του Χειμώνα, παίζαμε θυμάμαι με τον πατέρα μέσα στα αγριόχορτα κρυφτό. Ακόμα ακούω τα γέλια μας να ηχούν γλυκά μέσα στο κεφάλι των αναμνήσεων.

Τώρα πια ζω στην όμορφη χώρα της Αμερικής που λέγεται Αλάσκα. Αν και στην αρχή ήταν οδυνηρή η προσαρμογή μου εδώ, αφού δεν ήθελα να φύγω από το νησί της αγάπης, εντούτοις σιγά-σιγά άρχισα να την αγαπώ και να την διαλέγω.

Αρκετά μαγεμένη και εντυπωσιασμένη από την ομορφιά της Αλάσκας, έχω ήδη γράψει αρκετά άρθρα για αυτή την πανέμορφη χώρα όπου ήρθα να ζήσω. Για την πόλη του Άνκορετζ όπου με μεγάλη μου χαρά ποια και ευγνωμοσύνη καλωσορίζω στη ζωή μου!

Σήμερα όμως θέλω να γράψω για την πόλη που γεννήθηκα, την Λεμεσό. Θέλω να την συστήσω στους καινούργιους μου φίλους εδώ στην Αλάσκα. Αλλά ταυτόχρονα, να ζεστάνω τις καρδιές των συμπατριωτών μου, πίσω στην πατρίδα, γεμίζοντας τις καρδιές σας με περηφάνεια για την όμορφη Λεμεσό μας.

Η Λεμεσός λοιπόν, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κύπρου και η νοτιότερη της Ευρώπης. Ο πληθυσμός της ανέρχεται περίπου στους 280.952 κατοίκους. Γνωστή ανάμεσα στις πόλεις τις Κύπρου για την πλούσια νυχτερινή ζωή της και την πολιτιστική της παράδοση, η Λεμεσός είναι επίσης το μεγαλύτερο λιμάνι του νησιού κι ένα από τα μεγαλύτερα της Ανατολικής Μεσογείου.

Είναι σχετικά νεότερη πόλη, αν και στην περιοχή της βρέθηκαν ίχνη που μαρτυρούν ότι την κατοικούσαν από τα αρχαιότατα χρόνια. Βρίσκεται στο νοτιότερο τμήμα της Κύπρου, χτισμένη αμφιθεατρικά πάνω στο Κόλπο Ακρωτηρίου, μεταξύ δύο αρχαίων πόλεων, της Αμαθούντας στα ανατολικά και του Κουρίου στα δυτικά. Η ανάπτυξη της πόλης αναχαιτίζεται από τις Βρετανικές Στρατιωτικές Βάσεις στα δυτικά, έτσι η πόλη εξαπλώνεται προς τα ανατολικά, με αμμώδεις παραλίες κατά μήκος του παραλιακού της μετώπου.

Κατά την ιστορία, η πόλη μας άρχισε να εμφανίζεται ιστορικά, κατά την πρώιμη βυζαντινή εποχή με το όνομα Νεάπολης. Ήταν δε εκείνη που άκμασε ανάμεσα σε δυο σημαντικές αρχαίες πόλεις, την Αμαθούντα και το Κούριον. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο η Λεμεσός φιλοξένησε το γάμο του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και της Βερεγγάριας. Αυτά σκεφτόμουν πολλές από τις φορές που καθόμουν ανέμελη στη πλατεία του κάστρου, πίνοντας πότε κρασάκι και πότε φραπεδάκι με φίλους παλιούς αλλά και με την αγαπημένη μου μητέρα και παιδιά μου. Σκεφτόμουν πως, εκεί που εμείς τα πίναμε, κάποτε έγινε ο γάμος του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και της Βερεγγάριας, εκεί σε εκείνο ακριβώς το σημείο της πόλη. Προσπαθούσα να αισθανθώ τις ενέργειες εκείνης της άλλης εποχής!

Η Λεμεσός μας διαθέτει επίσης το δικό της Αρχαιολογικό Μουσείο, ένα αξιόλογο Θεατρικό Μουσείο και ένα μικρό Μουσείο Λαϊκής Τέχνης. Επιπλέον, υπάρχει ένας μεγάλος δημοτικός κήπος ο οποίος διαθέτει ένα μικρό ζωολογικό κήπο καθώς και ένα μεγάλο αμφιθέατρο. Σε αυτόν τον κήπο διεξάγεται κάθε Σεπτέμβριο η Γιορτή του Κρασιού, πόλος έλξης τόσο για τους πολίτες όσο και για τουρίστες. Θυμάμαι μικρή με τους γονείς και τα αδέλφια μου, λαχταρούσα να πάμε στη γιορτή του κρασιού να αγοράσουμε παιγνίδια, να φάμε σουβλάκια και να δούμε τον βρακά. Εκείνη τη τεράστια κούκλα που στήνεται μέχρι σήμερα. Αργότερα έπαιρνα τα δικά μου παιδιά και χαιρόμουν διπλά, αντικρύζοντας τον ενθουσιασμό στα προσωπάκια τους.

Στην επαρχία Λεμεσού υπάρχουν και άλλοι αρχαιολογικοί χώροι όπως το Μεσαιωνικό Κάστρο Κολοσσίου, το Κούριο, το Ιερό του Απόλλωνα Υλάτη, η αρχαία πόλη της Αμαθούντας καθώς και ιστορικά μοναστήρια όπως η Μονή Αγίου Γεωργίου Αλαμάνου. Σύμπλεγμα υδροβιότοπων παρατηρείται στην περιοχή Ακρωτηρίου “Αλυκή Λεμεσού”,  όπου είναι και το χωριό της πολυαγαπημένης μου μητέρας Άννας, το Ακρωτήρι. Μυριάδες οι αναμνήσεις από Κυριακάτικα πικ-νικ στο δάσος του Ακρωτηρίου με την αγαπημένη μου οικογένεια. Αλλά και πόσες άλλες πιο παλιές αναμνήσεις, στο σπίτι της γιαγιάς όταν ήμασταν παιδιά. Όταν έβαζε τα ξύλα στο φούρνο και έψηνε ψωμί. Όταν μας έλεγε ιστορίες, με χαρούμενο ή αστείο τέλος πάντοτε.

Ας δούμε τι άλλο έχει γραφτεί στην ιστορία για την πόλη της Λεμεσού. Αποβιβάστηκε στην πόλη μας, με τα στρατεύματά του ο βασιλιάς της Αγγλίας Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος και  κατέλαβε την Κύπρο το 1191. Το 1291 η πόλη δόθηκε από τον τότε Φράγκο βασιλιά της Κύπρου Ερρίκο Β’ στους Ναΐτες και Ιωαννίτες ιππότες. Σύντομα όμως οι Ιωαννίτες κατέλαβαν τη Ρόδο και μετέφεραν εκεί την έδρα τους, ενώ το τάγμα των Ναϊτών διαλύθηκε με απόφαση του πάπα. Το 1426 η πόλη καταλήφθηκε και λεηλατήθηκε από τους Σαρακηνούς ενώ κατά καιρούς δέχτηκε και άλλες επιθέσεις από διάφορους εισβολείς.

Πόσα χέρια σε αλλάξανε πόλη μου, γλυκιά πατρίδα των παιδικών μου χρόνων, Λεμεσός μου. Πόσοι κατακτητές σε κομμάτιασαν στα δυο, γεμίζοντας τους κατοίκους σου πληγές, που δυστυχώς μέχρι σήμερα αιμορραγούν. Μα πάντα ξέραμε τον τρόπο να συναντάμε σαν λαός ξανά και ξανά την χαρά. Μέσα από πολέμους, μέσα από προδοσίες και οικονομικές κρίσεις, οι κάτοικοι του νησιού, βρίσκαμε πάντα το δρόμο της ένωσης, της αλληλεγγύης και της χαράς.

Ποτέ δεν φορέσαμε τα μαύρα για πολύ καιρό. Είμαστε λαός της χαράς, αγαπάμε το τραγούδι, την συνέχεια. Στήνουμε συναυλίες και αντί για εισιτήρια, δίνουμε τρόφιμα να στηρίξουμε ο ένας τον άλλο. Άγνωστοι μεταξύ μας άνθρωποι, μα με το ίδιο χώμα να μας ενώνει, περπατώντας σε ένα αόρατο νήμα επαφής. Μας δίνει δύναμη η πτώση και αποχτάμε κουράγιο όταν μας λυγίζουν οι «μεγάλοι», σαν φέρονται με τόση μικρότητα. Όταν μας αφαιρούν το δικαίωμα δικαιοσύνης, βάζοντας το στα πόδια. Με γεμάτες τις τσέπες τους, από τη δική μας λιγοστή δύναμη. Μας κλέψανε τη τροφή μέσα από το στόμα. Μα γέμισαν έτσι τη καρδιά τους, με αυριανές ενοχές και ερινύες, που έτοιμες είναι στη σωστή ώρα να τους κατασπαράξουν.

Πριν φύγω από την Κύπρο, πολύ πριν τις 4 Ιουλίου το 2013, ένας καλός φίλος ο Αλέξης, που ζει εδώ και πολλά χρόνια στο Λονδίνο, μου είχε πει τα εξής λόγια.

–           Τώρα μιλάς για την Αλάσκα και την έχεις έντονα στο μυαλό. Άμα τελικά πας στην Αλάσκα και ζεις εκεί, θα γίνει το αντίθετο ξέρεις. Και τότε θα μιλάς πιο πολύ για την Κύπρο γιατί θα την νοσταλγήσεις… Είμαι και εγώ της ξενιτιάς και ξέρω.

Αφιερώνω λοιπόν την σημερινή μου ανάρτηση για την πανέμορφη πόλη μου Λεμεσό, στο φίλο Αλέξη!

Γη της λεμονιάς, της ελιάς

γη της αγκαλιάς, της χαράς

γη του πεύκου, του κυπαρισσιού

των παλικαριών και της αγάπης

Γη του ξεραμένου λιβαδιού

γη της πικραμένης Παναγιάς

γη του λίβα, τ’ άδικου χαμού

τ’ άγριου καιρού, των ηφαιστείων

Γη των κοριτσιών που γελούν

γη των αγοριών που μεθούν

γη του μύρου, του χαιρετισμού

Κύπρος της αγάπης και του ονείρου

Χρυσοπράσινο φύλλο

ριγμένο στο πέλαγο

 

«Κύπρος, ένα καράβι πάνω στη μητέρα μεσόγειο, μα πώς να ταξιδέψεις, πώς να περιπλανηθείς ελεύθερο; Μια άγκυρα βαριά σού στερεί την πλεύση, σε κρατάει καθηλωμένο. Μ’ ακόμη κι έτσι, απλάνευτο είσαι απ’ τ’ άγρια κύματα…» ~ Ιωάννης Κατσούλης

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

ή άλλως

Domenica

1200px-Limassol_Old_Town_19

 


   Apr 27

Ξαναγεννιέται, κανείς από τις στάχτες του…

skyΠριν λίγους μήνες ήμουνα ακόμα βυθισμένη στη θλίψη της νοσταλγίας για τον τόπο και οικογένεια μου. Πήγαινα βόλτες έξω στο τσουχτερό κρύο και αναπολούσα τα παλιά, ανοίγοντας έτσι πιο πολύ την πληγή μέσα μου. Ύστερα καθόμουν σε ένα παγκάκι και κοιτούσα την φύση ολόγυρα μου, ντυμένη στο λευκό και παγωμένο φόρεμα της. Και ξαφνικά μια μέρα, εκεί που ζητούσα, ακόμα και τα επιφανειακά, εγωιστικά παρακάλια μου, για ηλίθια πράγματα, συνειδητοποίησα πως έβλεπα το δέντρο, μα έχανα το δάσος.

Επέλεγα κάθε μέρα τα ζόρια και το παράπονο, επειδή νόμιζα πως είχα δίκιο. Δίπλα μου όμως καθόταν η ΧΑΡΑ, υπομονετική φίλη και με καρτερούσε να γυρίσω να την δω. Γιατί σημασία δεν έχει ποιος έχει δίκιο, ποιος πάει λάθος. Σημασία έχει εκεί μέσα μας, να είμαστε ΚΑΛΑ.

Αυτές είναι οι πρόσφατες δικές μου σκέψεις στην δικιά μου προσπάθεια να είμαι καλά, στο νέο αυτό μεγάλο και δύσκολο ξεκίνημα της ζωής μου σε μια ξένη χώρα. Μαγική νέμε με πολλές χαρές και δώρα να μου χαρίσει, αλλά παραμένει πάντα δύσκολο έως οδυνηρό, κάθε καινούργιο ξεκίνημα. Όλα απ’ την αρχή.

Κάποια στιγμή στη ζωή μας, όπου κι αν βρισκόμαστε, όποιοι κι αν είμαστε, έρχεται αυτή η ώρα, που πλέον συνειδητοποιούμε μέσα από τα βιώματα μας, πόσο ωφέλιμο και σπουδαίο είναι να διαλέγουμε τη χαρά, ξανά και ξανά. Ακόμα και όταν αισθανόμαστε πως έχουμε δίκιο που παραπονιόμαστε, εντούτοις δεν οδηγεί πουθενά. Ενώ αντίθετα, η ευγνωμοσύνη και η αισιοδοξία, οδηγούν πάντοτε στο φως, την ψυχή μας!

Να μπορούμε όσο το δυνατό περισσότερο, να κολυμπάμε μέσα στον ωκεανό της ευγνωμοσύνης και όλα αυτά που βιώσαμε, τα δύσκολα, να μας μάθουν να αγαπάμε πιότερο την ζωή! Να μας διδάξουν πώς να εκτιμάμε κάθε μέρα, αυτά που έχουμε αποχτήσει και όχι αυτά που ίσως χάσαμε. Να ανοίγει ο ουρανός μπροστά μας, σαν ένα βιβλίο που κάποιο χέρι θεϊκό, μας προσφέρει μια πένα αόρατη, όπου μπορούμε να γράψουμε τα καινούργια κεφάλαια της ζωής μας. Όλα δεν τα ορίζουμε, αλλά είναι πολλά στο χέρι μας!

Παρόλες τις ανθρώπινες αδυναμίες μας, έχουμε επιλογή κάθε μέρα ποιοι θα είμαστε!

Οι νικητές;… ή οι ηττημένοι;

Οι φωτισμένοι;… ή οι σκουριασμένοι;

Μου έγραψε σήμερα το πρωί μια φίλη από Κύπρο, λόγια όμορφα, λόγια γεμάτα αγάπη και θάρρος. Πως άμα δεις την ζωή σου σαν ένα βιβλίο, τότε θα γυρίζεις σελίδα κάθε μέρα και έτσι θα γράφεις αυτό που εσύ θα διαλέγεις για το δρόμο. Και τα απροσδόκητα, τα απρόοπτα και τα δυσάρεστα ίσως που θα προκύψουν, είναι και αυτά μέρος της σελίδας σου. Ζήσε τα και μάθε μέσα απ’ αυτά.

Αν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φτιάξε λεμονάδα. Αν η ζωή σου χάραξε δρόμο και πορεία σε μέρη μακρινά που ούτε ο νους δεν φαντάστηκε… κτίσε εκεί παλάτι ευτυχίας! Κτίσε την καινούργια σου ζωή, εδώ, ΤΩΡΑ! Η ζωή είναι τώρα! Μόνο αυτό έχουμε όλοι, το σήμερα. Ναι μπορείς να ονειρεύεσαι όσο θέλεις και αυτό δεν μπορεί να στο κλέψει κανείς. Όμως το δώρο που κρατάς στα χέρια σου, λέγεται ΣΗΜΕΡΑ!

Σαν μια παράσταση που θες να πετύχει και να κατά χειροκροτηθεί. Και όταν θα κλείσει η αυλαία, να χαμογελάς με πληρότητα, πίσω από τις βελούδινες κουρτίνες που μόλις ζωντάνεψαν το όνειρο!

Σαν ένα μωρό μέσα σου, που σκιρτά την χαρά μες τη καρδιά σου, στέλνοντας σου το μήνυμα της αληθινής ευτυχίας. Σου φωνάζει με τρόπο μαγικό, μυστήριο πως έρχεται να σε γεμίσει με χαρά που δεν γεύτηκες ποτέ πριν.

Δεν έχει σημασία σήμερα, τι θα γίνει αύριο. Κράτα αυτό που σου δίνει η ζωή σήμερα, νιώσε το, κέρδισε το. Δεν ξαναζείς ποτέ την ίδια στιγμή, όσο κι αν το νομίζεις αυτό μερικές φορές.

Δεν θα είσαι αύριο, αυτός που είσαι σήμερα.

Θα είσαι καλύτερος! Πολύ καλύτερος αν το κυνηγήσεις με λαχτάρα και αποφασιστικότητα.

Θα το επιλέξεις να είσαι καλύτερος, αν αγαπάς αληθινά την ζωή!

Για σένα καλύτερος, μόνο για σένα και για αυτούς που αγαπάς.

Για τους άλλους, μην δίνεις σημασία, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι γύρω μας σημαντικοί. Δεν μπορείς να τους ευχαριστήσεις όλους, θα χάσεις τον εαυτό σου και είναι ότι έχεις σε αυτή τη ζωή. Ο εαυτός σου, αυτός ο εσώτερος φίλος πάντα αδιαχώριστος και πιστός.

Στα νιάτα σου, έχεις την πεποίθηση πως σου ανήκουν πολλά, πως είναι γεμάτη η ζωή σου με ανθρώπους που σε αγαπούν και σε νοιάζονται και πως μπορείς να φτάσεις τα σύννεφα. Να αγγίξεις τα αστέρια. Αυτή η πεποίθηση, δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση στο ήμισυ της τέλος πάντων. Αλλά όλοι μας γνωρίζουμε την παροιμία που λέει «Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα».

Καθώς ωριμάζεις και αλλάζεις και εξελίσσεσαι, συνειδητοποιείς πως πολύ λίγα ήξερες τότε. Τότε που νόμιζες πως τα ήξερες όλα. Και τότε αν έχεις σοφία, θα αρχίσεις να γίνεσαι όλο και πιο ταπεινός μέσα σου. Και η ταπεινοφροσύνη, θα σε εξυψώνει κάθε μέρα. Θα αρχίσεις να είσαι ολιγαρκής και θα επικεντρώνεσαι επί της ουσίας. Θα απομακρύνεσαι από την ύλη και θα αφοσιώνεσαι πιο πολύ στη φύση και στις ατέλειωτες χάρες της. Θα αναζητάς όλο και περισσότερο τις αρετές και τις τέχνες!

Ο δρόμος αλλάζει τώρα. Αλλάζεις και εσύ και τα πάντα γύρω σου. Γιατί αν δεν αλλάζουμε καθώς τα χρόνια περνούν, τότε απλά επαναλαμβανόμαστε χωρίς καμιά εξέλιξη. Και χωρίς εξέλιξη, δεν συναντάμε πνευματικό ΦΩΣ! Ο μεγαλύτερος πλούτος για την ψυχή μας.

Έπρεπε να φύγω τόσο πολύ μακριά, για να καταλάβω πως τελικά η απόσταση, σε κάνει να δεις καθαρά μέσα απ’ το πυκνό σκοτάδι. Σε βοηθά να δεις την αλήθεια και όχι αυτό που διάλεγες να είναι αληθινό. Εθελοτυφλούμε ίσως για χρόνια, για μια πρόσκαιρη, πεζή ευτυχία. Μέχρι που αν είμαστε τυχεροί, μια μέρα, αξιωθούμε να δούμε την αλήθεια κατάματα, χωρίς να την φοβηθούμε. Γυμνοί μπροστά στο φως της ψυχής μας. Η γύμνια της αλήθειας, σκοτώνει κάθε ντροπή και φόβο. Αντιθέτως σε λυτρώνει. Ξαναγεννιέται κανείς από τις στάχτες του, είναι αλήθεια!

Μόνο όταν το σκοτάδι είναι βαθύ, μπορείς να δεις καθαρά τα αστέρια!

~ C.A. Beard

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

ή άλλως

Domenica

my-self


   Apr 20

Πασχαλινές Αναμνήσεις…

DSCF0087Τι να πρώτο θυμηθώ από το Πάσχα στη Κύπρο!

Όλη την Αγία Βδομάδα, μπορεί να μην πηγαίναμε εκκλησιά κάθε βράδυ, αλλά κάναμε κάτι Πασχαλινό στο σπίτι, όλη η οικογένεια μαζί. Ετοιμασίες για το ζύμωμα, τις περιβόητες φλαούνες, τα κουλούρια, τις ελιοτές και τις χαλουμοτές. Στο χωριό του πατέρα μου στην Γεροσκήπου, θυμάμαι μικρή, η γιαγιά έφτιαχνε τα γαλένα. Κουλούρια ζυμωμένα με το γάλα. Κάθε πόλη, κάθε χωρίο, είχε και ένα δικό του διαφορετικό κουλούρι να ζυμώσει.

Η νύχτα του «Καλού Λόγου» μια νύχτα που η πόλη δεν κοιμάται! Οι ήχοι από τις γλυκές «τσάκρες» να παρελαύνουν σε όλες τις εκκλησιές της πόλης, τρομάζοντας τις γιαγιούλες. Οι «λαμπρατζιές» να φωτίζουν τον έναστρο ουρανό ανάποδα. Ο κόσμος να στέκεται με τις λαμπάδες αναμμένες, να μοιράζει δεξιά και αριστερά τα Χρόνια Πολλά. Η Αυγολέμονη να περιμένει ζεστή σε μια κατσαρόλα, τους νοικοκυραίους να επιστρέψουν από την εκκλησιά.

Και παντού μύριζε Πασχαλιά, μύριζε το σπίτι σσερινιές, αυτά τα Πασχαλινά λουλούδια που ανασταίνουν νεκρούς. Μεγάλο Σάββατο, θυμάμαι κάθε πρωί εκείνη την ημέρα, ο Αρχηγός μας έφερνε πάντα μια δέσμη από σσερινιές. Μια για τη μαμά, μια για την μικρή αδελφή και μια για μένα. Στολίζαμε το σπίτι με τα λουλούδια και μύριζε η χαρά σε κάθε γωνιά.

Την Κυριακή του Πάσχα μυρωδιές από παντού. Να ξεκαπνίζουνε τα σπίτια, από τα αναμένα κάρβουνα και τις σούβλες. Φαγητά ένα σωρό, ένδειξη χαράς και ευτυχίας. Φίλοι, συγγενείς και γείτονες όλοι μαζί γύρω από ένα τραπέζι. Να τρώνε, να τραγουδάνε και να χορεύουνε τη ζωή.

Τελικά οι αναμνήσεις είναι σπουδαία δώρα και δεν μπορεί να στα πάρει κανείς. Το ξέρω πως άμα κοιτάμε πίσω, συνήθως θυμόμαστε μόνο τις χαρές και τα καλά που ζήσαμε. Μα γιατί άλλωστε να θυμάται κανείς, τις κακές στιγμές που μόνο πίκρα μπορούν να ποτίσουν τις ψυχές μας. Υπάρχει ωραιότερο δώρο από την χαρά στη ψυχή!

Το ξέρω, αυτός ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Αντιθέτως βασιλεύει τα άδικο και πολλοί συνάνθρωποι μας υποφέρουν. Από τα αρχαία χρόνια όμως έτσι ήταν αυτός ο κόσμος. Αλλάζουν μόνο οι εποχές, η μόδα, τα καπρίτσια. Ο έρωτας, το μίσος, η αγάπη, το άδικο, η ζωή και ο θάνατος παραμένουν πάντοτε τα ίδια.

Η φύση όμως… πόσα μυνήματα αλήθεια μας στέλνει! Ακόμα και ένα μικρό λουλούδι, μας στέλνει ένα μήνυμα. Πότε η φύση μας μιλά για απλότητα, πότε για το χρώμα στη ζωή μας, πότε για την ισορροπία. Ναι για την ισορροπία μας μιλά το απέραντο σύμπαν! Το σύμπαν, με τελειότητα βαλμένοι οι πλανήτες στην απεραντοσύνη. Σε πλήρη αρμονία και γαλήνη. Όλα σε πλήρη μαθηματική ακρίβεια χωρίς λάθη, χωρίς απερισκεψία.

Οι εποχές, με πόση ευγένεια μπαίνει η μία μες την άλλη. Η Άνοιξη σαν μια ανάλαφρη μπαλαρίνα, να χορεύει σε απαλούς βηματισμούς, να μπαίνει μέσα στη σκληρή καρδιά του Χειμώνα, χωρίς φόβο αλλά με πλήρη σιγουριά. Όπως η καλοσύνη κι η Αγάπη μπορούν και εισχωρούν στα κατάβαθα μιας ψυχής βασανισμένης, κουρασμένης από καημούς και σαράκια. Έτσι και τα χιόνια και οι πάγοι λιώνουν, με την ζεστασιά του ήλιου που φέρνει μια Άνοιξη. Το δυνατότερο μίσος, το λιώνει η Αγάπη. Τον παγωμένο Χειμώνα, το ισχυρό το ψύχος, το μαλακώνει μια Άνοιξη.

Όλα επιστρέφουν ξανά την Άνοιξη, όλα ξανά γεννιούνται. Έτσι και εμείς μπορούμε ξανά να επιστρέψουμε, να μετανοήσουμε, να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας, αλλά και τους άλλους που ίσως μας πίκραναν. Όσο δύσκολο κι αν είναι, δεν είναι ποτέ ακατόρθωτο! Αρκεί να το επιθυμήσουμε, να αφήσουμε την Άνοιξη να ανθίσει μέσα μας. Να βιώσουμε έτσι ένα αληθινό Πάσχα.

Το ξέρω είμαστε όλοι γεμάτοι αδυναμίες. Άλλοι παλεύουν με τον εγωισμό τους, που σαν γίγαντας τους νικάει κάθε φορά. Άλλοι παλεύουν με ένα σωρό πάθη, άλλοτε σαρκικά και άλλοτε πνευματικά. Τρώει τη σάρκα αλλά και την ψυχή το μίσος και η ανάγκη για εκδίκηση. Όλοι με κάτι παλεύουμε, μικρό ή μεγάλο, σαρκικό ή πνευματικό. Όλοι έχουμε και από ένα Γολγοθά.

Έχουμε όμως και ένα Πάσχα να κατακτήσουμε. Να φωτιστούμε πριν φύγουμε από αυτή τη ζωή. Να δούμε το φως μες τις καρδιές μας να λάμπει, πριν κοιμηθούμε στο πυκνό σκοτάδι.

Κάποιος φίλος που γνώρισα εδώ στην παγωμένη και όμορφη Αλάσκα, μου είπε το πιο κάτω γνωμικό. Θα ήθελα με αυτό να κλείσω την σημερινή μου ανάρτηση.

«Οι καμπάνες πάντα βγάζουν δυο ήχους, τον ήχο της καμπάνας και τον ήχο της σιωπής.

Οποίος μπορεί διαλέγει.»

Χρόνια Πολλά και Χριστός Ανέστη!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

ή άλλως

Domenica

Αφιερωμένη η σημερινή μου ανάρτηση στην πολυαγαπημένη μου οικογένεια στη Κύπρο!

φλαουνα

 


   Apr 16

Στο βυθό του βουνού…

mountain 1Ήταν μια φορά και ένα καιρό ένας πολύ χαρούμενος άνθρωπος, εκεί κάτω στη γη. Αγαπούσε εύκολα τους ανθρώπους και γελούσε σκορπώντας τη χαρά γύρω του. Μα όπως όλα στη ζωή, έχουν Χειμώνα και Καλοκαίρι. Έτσι και ο άνθρωπος αυτός μια μέρα έχασε για λίγο τη χαρά. Πληγώθηκε βαριά από αγαπημένους συνανθρώπους του. Πόνεσε, θύμωσε, έκλαψε… μα μετά αποφάσισε να συγχωρέσει, για να μπορέσει έτσι να προχωρήσει ξανά μπροστά στο φως της ζωής. Προς μεγάλη του έκπληξη όμως, δεν μπορούσε να το κατορθώσει αυτό, παρόλες τις προσπάθειες του. Έτσι αποφάσισε να ανέβει για μια ακόμα φορά, το ‘βουνό’.

Ο θυμός πηγαινοερχόταν, μαζί με το παράπονο και τρύπωναν στη ψυχή του, φέρνοντας την θλίψη συχνά. Εκείνη την ημέρα λοιπόν σκαρφάλωσε το ‘βουνό’ τόσο γρήγορα που όλη η φύση γύρω του τρόμαξε. Δεν τον είχαν ξαναδεί τόσο θυμωμένο. Με το που ανέβηκε στην κορυφή, ένιωσε με μιας τον άνεμο να τον πλευρίζει, από δύση και απ’ ανατολή, από βορά και νότο. Σαν το θυμό, που τον βασάνιζε, έτσι και ο άνεμος σαν ένας αόρατος τοίχος, τον έσπρωχνε μια από δω, μια από εκεί. Έμοιαζε να χορεύει σαν μεθυσμένος, χαμένος στις ισσοροπίες του. Ψάχνωντας τα βήματα του.

Το ‘βουνό’ ρώτησε…

–        Καλώς όρισες! Προς τι η επίσκεψη? Νόμισα πως τα πήγαινες πολύ καλά τελευταίως!

–        Ναι αυτό είναι αλήθεια, όλα οδεύουν προς το καλύτερο εκτός από εκείνο το θέμα… εκείνο που μιλήσαμε την τελευταία φορά, που με ταλαιπώρησε για αρκετούς μήνες… θυμάσαι?

Απάντησε με βαρύ αναστεναγμό, λες και κουβαλούσε πέτρες στη ψυχή του.

–        Για να ακούσω λοιπόν…

Απάντησε το βουνό με σοβαρότητα.

Άφησε το σώμα του να πέσει βαρύ στη γη και άνοιξε τα χέρια λες και ήθελε να αγκαλιάσει τον γκρίζο ουρανό, που μάζευε βροχή πάνω απ’ το κεφάλι του. Έμοιαζε με την μπόρα που έδερνε τη ψυχή του. Υπάρχουν μπόρες που ξεκινούν απ’ τις άκρες των ματιών μας και μπάζει η βροχή, που καταβρέχει το πρόσωπο, ενώ αστράφτει και βροντά μέσα στη ψυχή μας. Υπάρχουν στοτάδια που πνίγουν μέσα τη χαρά και την τυλίγουν με σύννεφα θυμού και πίκρας. Όμως αυτή, έχει τόσο φως μέσα της, που καμμιά μπόρα δεν διαρκεί.

–        Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί νιώθω ακόμα θυμό μετά από τόσους μήνες? Είχα πιστέψει πως πέρασε και ο θυμός και το παράπονο. Σήμερα όμως με μια είδηση που έφθασε κοντά μου, ένιωσα το θυμό σαν θεριό μέσα τη ψυχή μου να με ανακατεύει ξανά και να με αναστατώνει. Δεν θέλω να νιώθω έτσι… γιατί αισθάνομαι έτσι αφού δεν το θέλω… αφού δεν το επιλέγω… Για αυτό ήρθα σήμερα εδώ, μόνον εσύ μπορείς να με βοηθήσεις. Θέλω το φάρμακο.

Το βουνό ατάραχο όπως πάντα χαμογέλασε με συμπόνια. Χάιδεψε τον πονεμένο άνθρωπο τρυφερά, με τις άκρες των πανύψηλων πεύκων όπου ξεκουραζόντουσαν στις ρίζες τους.

–        Ο θυμός και η πίκρα είναι αισθήματα κι αυτά. Για να φυτρώνουν ακόμα μέσα στη ψυχή σου, πάει να πει η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή. Δεν είναι ακόμα η ώρα της συγχώρεσης, αυτά είναι δουλειά του χρόνου.

–        Ακόμα κι όταν εγώ επιλέγω να συγχωρέσω, ακόμα και τότε πρέπει να περιμένω?

Ρώτησε απελπισμένος…

–        Ακόμα και τότε… Βλέπεις, στην ανθρώπινη ύπαρξη έτσι λειτουργούν τα πράγματα. Τα συναισθήματα προκαλούν πολλά προβλήματα στις ζωές σας, σας αναστατώνουν τις ισσοροπίες. Όμως χωρίς το συναίσθημα, δεν υπάρχουν αξίες και χωρίς αξίες δεν έχει νόημα η ζωή. Μην φοβάσαι που πονάς και αυτό γεννά θυμό. Χωρίς θυμό και πόνο δεν έρχεται η λύτρωση. Άμα κάτι συμβεί, όταν ανθρώποι που αγαπάς, σε πληγώσουν βαθιά την ψυχή, χρειάζεται να δοθεί χρόνος. Υπάρχει μια απαραίτητη διαδικασία, μέχρις ότου να επουλωθεί το τραύμα. Δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη να μηδενιστούν σχέσεις που ήσαν πολύ σημαντικές. Μια καλή ανθρώπινη σχέση η οποία έβγαλε ρίζες στο χρόνο, είτε αυτή ήταν σχέση μιας καλής φιλίας, είτε ήταν γάμος, είτε ήταν σχέση παιδιών με γονείς… Εάν τέτοιου είδους σχέσεις κλονιστούν, θέλει αρκετός χρόνος να περάσει μέχρις ότου να κλείσει η πληγή, να αποκάμει ο θυμός, να τελειώσει η θλίψη. Μέσα από τον πόνο, θα έρθει η λύτρωση. Και μετά έρχεται και η συγχώρεση. Πρέπει να έχεις υπομονή και να αφήσεις το χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Εσύ εκείνο που μπορείς να κάνεις, είναι να απασχολείς τον εαυτό σου με οτιδήποτε σου δίνει χαρά. Αυτό είναι το φάρμακο που μπορώ να σου δώσω.

Άκουγε το βουνό να του παραγγέλλει και ένιωσε πόσο απλά τα παρουσίαζε όλα. Μήπως τελικά να είναι όλα τόσο απλά? Σκέφτηκε κρυφά μες τη ψυχή του.

–        Ναι, ναι σε ένα μεγάλο σημείο όλα είναι πολύ απλά. Αλλά όχι για σας τους ανθρώπους. Κατανοώ πως η ανθρώπινη φύση σας, δεν σας αφήνει να δείτε πόσο όλα απλοϊκά είναι. Είστε καμωμένοι από την φύση σας, να παλεύεται με χίλια δυο στη ζωή. Και κυρίως πρέπει να αποδεχτείτε πως δεν ζείτε χωρίς το συναίσθημα. Ακόμα και αν μπορείτε να το κρύβεται καλά από τους άλλους, αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει μέσα σας και πολλές φορές σας βασανίζει.

Απάντησε το βουνό μέσα απ’ τις κρυφές του σκέψεις.

Χωρίς το ‘βουνό’ θα ήταν εντελώς χαμένος. Πάντα εκεί, πάντα να ακούει και να παραγγέλλει. Αυτή είναι η δουλειά του, να ακούει και να κρυφακούει ακόμα, αυτά που δεν λέμε με το στόμα. Ακόμη και εκείνες τις φορές, που δεν το αναζητάς, ακόμα κι όταν το αποφεύγεις… Αυτό εκεί στο πλάι σου, μια αιώνια φιλία. Και ευτυχώς τα “βουνά” δεν πάνε πουθενά. Μήτε αλλάζουν σαν εμάς τους ανθρώπους. Σταθερά και αμετάκλητα, εκεί και ριζωμένα στο βυθό της ψυχής μας.

Με ξαλαφρωμένη τώρα την ψυχή, χαιρέτισε το ‘βουνό’ και κατέβηκε κάτω στη γη να συνεχίσει τη ζωή του. Με βήματα αργά, προσεχτικά κατέβαινε την βουνοπλαγιά, ενώ μέσα στο κεφάλι του ηχούσαν τα λόγια εκείνα… «Χωρίς το συναίσθημα δεν υπάρχουν αξίες και χωρίς αξίες δεν έχει νόημα η ζωή».

Πλάι απ’ τη χαρά και το γέλιο, κοιμούνται η θλίψη και το δάκρυ. Μέσα από το πόνο μαθαίνουμε και στο τέλος βρίσκουμε ισσοροπίες, αυτό είναι το δώρο. Δεν θα υπήρχε η χαρά και η εξιλέωση, χωρίς το πόνο. Δεν θα υπήρχε η άνοδος, χωρίς την κάθοδο. Είναι σαν δυο γάντια στα χέρια φορεμένα, σε όλο το ταξίδι… Το ένα μας ‘καθαρίζει’,  όταν το άλλο μας ‘λερώνει’.

Καλή Ανάσταση στις ψυχές μας!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica

hope


   Apr 06

Τα πέντε συστατικά της Ευτυχίας!

happinessΚανείς δεν μπορεί να τα έχει όλα, κανείς.

Εκείνο που όλοι έχουμε, λίγο ή πολύ, είναι ο χρόνος. Το θέμα είναι, τι κάνουμε με το χρόνο μας; Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από εμάς, δουλεύουμε. Μερικοί από εμάς, οι πολύ λίγοι και τυχεροί του πλανήτη, ασχολούνται με αυτό που πραγματικά αγαπούν, για δουλειά τους. Οι υπόλοιποι συνήθως, μισούν την δουλειά που κάνουν. Υπάρχει και μια μερίδα ανθρώπων όμως, που δεν μισούν την δουλειά τους, αν και δεν κάνουν αυτό που θα ήθελαν ακριβώς. Σε αυτή τη μερίδα επιτέλους και μετά από πολλά χρόνια, ανήκω και εγώ. Βρήκα μια δουλειά, που μου γεμίζει τη ψυχή κάθε μέρα με χαρά και αγάπη. Τα χρήματα είναι πολύ λίγα, αλλά αυτό που εισπράττω ψυχικά είναι ‘ακριβό’ και ανεκτίμητο. Έχω προσπαθήσει και πιστεύω έχω μάθει να εκτιμώ της ζωή μου, τα πραγματικά δώρα, αυτά που γεμίζουν την ψυχή και την καρδιά. Μπορεί απλά να φάνηκα τυχερή, από μικρή δεν με συγκινούν τα υλικά αγαθά. Ίσως λίγο, λιγουλάκι. Διψούσα όμως πάντοτε για τον πνευματικό κόσμο και την σοφία. Αυτό με έκανε να αισθάνομαι πιο ελεύθερη, με λιγότερα υλικά δεσμά και ανάγκες. Έτσι κτίζεται η πνευματική ελευθερία.

Εργάζομαι λοιπόν και ασχολούμαι κάθε μέρα με παιδιά. Από τα πιο μικρά των 5 χρονών, μέχρι και παιδιά της προ-εφηβείας των 13 χρονών. Είχα ξεχάσει πόσο γνήσια είναι τα παιδιά. Πόσο αληθινά είναι όλα όσα λένε και αισθάνονται. Όταν μιλάς με παιδιά, δεν ανησυχείς και δεν αναρωτιέσαι, αν άλλα λένε και άλλα εννοούν, όπως συνήθως κάνουν οι μεγάλοι. Ξέρεις πως αυτά που λένε, είναι αγνά και αληθινά. Αν μια μέρα τα μαλλιά σου είναι στα κακά τους χάλια, θα στο πουν ευθέως, με την αθωότητα που τα διακατέχει και χωρίς καμιά κακοβουλία. Αν είσαι στις ομορφιές σου, θα κάνουν το ίδιο. Θα στο ομολογήσουνε αμέσως, με το πιο όμορφο τρόπο, που μόνο τα παιδιά ξέρουν και μπορούν.

Τελικά δεν έχει τόση σημασία το τι λέμε, αλλά ΠΩΣ το λέμε. Τι πρόθεση υπάρχει πίσω από τις κουβέντες μας; Είμαστε καλοπροαίρετοι ή προσπαθούμε με ύπουλο τρόπο θα μειώσουμε και να πληγώσουμε τον συνάνθρωπο μας; Είτε από ζήλια, είτε από οποιαδήποτε άλλη ανθρώπινη αδυναμία. Η πρόθεση λοιπόν κάνει όλη την διαφορά. Μπορεί άθελα μας, να πούμε κάτι άσχημο και να δυσαρεστήσουμε κάποιον. Αν όμως, δεν έχουμε κακή πρόθεση, η ζωή με κάποιο τρόπο θα το διορθώσει. Αν η πρόθεση μας ήταν κακή, τότε η ζωή θα το γυρίσει πίσω, σε εμάς. Είναι ο νόμος του κάρμα. Αν τον θυμόμασταν κι αν τον εφαρμόζαμε όλοι αυτό το νόμο, τότε θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα κόσμο καλύτερο. Είναι ένα από τα συστατικά της Ευτυχίας. Γιατί όπως όλα στη ζωή, έχουν την συνταγή τους. Έτσι και η Ευτυχία, έχει την δική της συνταγή.

Κάποτε διάβασα πως ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος, χρειάζεται πολύ λίγα πράγματα.

Πέντε από αυτά είναι…

Αγάπη

Παραδοχή

Αποδοχή

Ασφάλεια

και

Ψυχική Γαλήνη

Το κυριότερο από αυτά, η Ψυχική Γαλήνη!

Χωρίς αυτήν, ούτε ακόμα κι η Αγάπη δεν μπορεί να βασιλέψει σωστά. Ούτε κανένα άλλο δώρο ή χάρισμα στη ζωή μας. Αν δεν υπάρχει μέσα μας ησυχία, γαλήνη, ηρεμία, τότε ακόμα κι η Αγάπη που είναι από τα ακριβότερα δώρα στη ζωή, δεν μπορεί να καρποφορήσει. Η θάλασσα άμα κάνει κύματα, φέρνει τις φουρτούνες. Και οι φουρτούνες τσακίζουνε καράβια. Έτσι χαλάνε οι σχέσεις των ανθρώπων. Χωρίς γαλήνη, δεν μπορούμε ούτε να δώσουμε, ούτε να πάρουμε σωστά την αγάπη.

Εκείνο που μας σώζει τη ψυχή σε μεγάλο βαθμό, είναι η καλή επικοινωνία, που μπορούμε να έχουμε με την συνείδηση μας. Άλλωστε δεν λέμε συχνά πως…

«Το καλύτερο μαξιλάρι για να κοιμάται κανείς, είναι η ήσυχη και καθαρή συνείδηση του».

Αν έχουμε καθημερινό διάλογο με αυτό το κομμάτι μέσα μας, το οποίο μπορεί και ρυθμίζει τα πάντα προς το καλύτερο μας, τότε θα έχουμε πετύχει ένα άλλο ‘ακριβό’ δώρο στη ζωή. Το δώρο που λέγεται Ισορροπία. Το να βρούμε τη χρυσή τομή να ισορροπούμε ανάμεσα στο θυμό και την ανοχή, στη ζήλια και στην χαρά, στη οργή και στην συγχώρεση, τότε ανακαλύπτουμε ένα μικρό Θεό που κατοικεί μέσα μας.

Κάθε μέρα ρωτάω τον εαυτό μου, έχω μήπως πληγώσει κάποιον άθελα μου… έχω πει ίσως λόγια που δεν έπρεπε να πω… έχω μήπως αρνηθεί την βοήθεια μου σε κάποιον που πραγματικά την είχε ανάγκη… Ναι, όλοι μας κάποια στιγμή το κάνουμε, λέμε λόγια με θυμωμένες τις ψυχές. Παραπονιόμαστε αφού αισθανόμαστε αδικημένοι. Κάποτε ίσως απαιτούμε κάποια πράγματα από τους γύρω μας, αφού θεωρούμε ότι τα αξίζουμε. Και πολλές, μα πολλές φορές κάνουμε λάθος. Είμαστε από τη φύση μας καμωμένοι να κάνουμε λάθη διαρκώς. Κι αυτό είναι εντάξει, αρκεί να μην κάνουμε το ίδιο λάθος δύο φορές. Να παθαίνουμε ναι, αλλά να μαθαίνουμε. Πολλές φορές βαδίζουμε στη ζωή το ίδιο μονοπάτι και έχουμε την απαίτηση να μας βγάλει σε καινούργιο λόφο. Δεν γίνεται. Άλλαξε δρόμο, άλλαξε μυαλά και τότε θα αλλάξουν και οι ‘κορυφές’ που θες να φτάσεις.

Κανείς δεν είναι τέλειος, κανείς δεν μπορεί να γίνει.

Όχι σε αυτή τη ζωή τουλάχιστον. Εκείνο όμως που όλοι μπορούμε και που προσωπικά θεωρώ σκοπό και νόημα στη ζωή μας, είναι να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Να μην ξεχνάμε πως ενώ μπορούμε να κτίζουμε υλικά βασίλεια, σε τούτη εδώ τη γη, παράλληλα να μεριμνούμε και για τα πνευματικά βασίλεια που είναι τα θεμέλια της ευτυχίας. Και δεν αναφέρομαι σε καμμιά θρησκεία. Αρκεί να αγαπάμε σωστά και να είμαστε καλοπροαίρετοι όσο το μπορούμε, αυτή είναι η θρησκεία όλου του κόσμου, η Αγάπη.

Κι αν κάποτε… κάτι… κάποιος… θα σώσει αυτό τον κόσμο, πιστεύω πως το μοναδικό του όπλο, θα είναι η Αγάπη.

Η Αγάπη, οι θεμέλιοί της Ευτυχίας.

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Nick name – Domenica

child


   Mar 27

Μες την αλλαγή, βλέπω με άλλα μάτια.

changeΉταν ένα καταπληκτικό απόγευμα Σαββάτου όταν αποφασίσαμε με τον Κίνγκ, να δειπνίσουμε σε ένα μέρος λίγο έξω από το Άνκορετζ. Ξεκινήσαμε νωρίς το απόγευμα και ομολογώ πως ήμουν ιδιαίτερα ενθουσιασμένη, αφού δεν γνώριζα τον προορισμό. Θα ήταν έκπληξη. Όπως πολλά στη ζωή μας γεγονότα. Στη διαδρομή βουβάθηκα εντελώς, αφού η θέα της φύσης παντού γύρω μου ήταν εκθαμβωτική. Ο Κίνγκ χαμογελούσε χαρούμενος, αφήνοντας με να απολαύσω τα τοπία με την ησυχία μου.

Σε κάποια στιγμή παρκάραμε και κατεβήκαμε από το όχημα. Από την κάτω πλευρά του δρόμου απλωνόταν πλατιά η θάλασσα, παγωμένη κι ακατάστατη λες και κάποιος πέταξε τεράστια άσπρα κουτιά. Ήταν κομματιασμένοι πάγοι, οι οποίοι με αργή κίνηση τρακάρανε ο ένας πάνω στον άλλο, σε αργό ρυθμό. Πιο πίσω τα θεόρατα βουνά σαν γίγαντες πνιγμένοι σε ομίχλη και χαμηλά σύννεφα.  Η απόλυτη παρθένα φύση, ίσως απάτητη εκεί στην άλλη άκρη όπου κοιτούσα. Ακολούθησα τον Κίνγκ μην ξέροντας που πηγαίναμε. Λίγο πιο πάνω ένα ερημωμένο καλυβάκι με σφραγισμένα τα παράθυρα και αμπαρωμένη τη πόρτα. Πριν πλησιάσουμε καν την είσοδο, είδα χοντρή μια αλυσίδα, η οποία έκανε την διάβαση μας αδύνατη. Προφανώς ήμασταν στο λάθος μέρος. Κοιτάξαμε γύρω μας. Λίγο πιο πέρα ένα καλυβάκι με κάτι παχουλές χήνες να δίνουν ρεσιτάλ με τις αγριοφωνάρες τους. Αναρωτήθηκα γιατί τσιρίζανε τόσο δυνατά. Από το κρύο ίσως σκέφτηκα, ή από την δικιά μας παρουσία. Μας έπιασε το γέλιο, ώσπου μια πινακίδα μας προσγείωσε απότομα.

«Απαγορεύεται η πρόσβαση, ιδιωτικός χώρος. Υπερφυσικά φαινόμενα».

«Υπερφυσικά φαινόμενα οι χήνες?»

Σκέφτηκα χαμογελώντας. Αλλά τι το ψάχνω… στην Αλάσκα ζούμε. Τίποτα δεν είναι παράξενο εδώ. Εδώ οι κάτοικοι καυχιόνται ότι έχουνε δει εξωγήινους. Εγώ πάλι έχω την αίσθηση πως όσο πάμε γινόμαστε εμείς οι ίδιοι εξωγήινοι… ίσως γιατί δεν μας χωράει πια ετούτη η γη.

Ξανά μπήκαμε στο αυτοκίνητο και συνεχίσαμε τη διαδρομή μας αναζητώντας τον προορισμό μας. Τον βρήκαμε κάτι μέτρα πιο κάτω. Τελικά ήταν ένα Αργεντινό στέκι ενός αλλοδαπού, που ήρθε να ζήσει εδώ πριν σαράντα τρία χρόνια – όπως μας είπε ο ίδιος αργότερα – ένας τύπος με μακριά κοτσίδα από άσπρα μαλλιά, ο Πέπες.

Άρχισε να χιονίζει και το τοπίο πια μετατράπηκε σε καρτ Ποστάλ. Περπατούσαμε μέσα σε μια καρτ Ποστάλ. Η αίσθηση απερίγραπτη, μαγική. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω πολλά από τα συναισθήματα που βιώνω καθημερινά στην Αλάσκα. Εδώ δεν υπάρχει καθημερινότητα, τουλάχιστον όχι για μένα ακόμα. Όλα είναι υπερβολικά όμορφα κι ασυνήθιστα.

Μπήκαμε μέσα στο ζεστό πια χώρο, όπου μια ηλικιωμένη σερβιτόρα με σκαλισμένο το πρόσωπο από τις ρυτίδες του χρόνου, μας πλησίασε. Μας έριξε ένα δυνατό χαμόγελο που με μιας εξαφάνισε αρκετά τις χοντρές της ρυτίδες. Ακολούθως μας οδήγησε στο καλύτερο τραπέζι του εστιατορίου, όπως η ίδια μας είπε. Τα μάτια μου εξερευνούσαν το μέρος, με την περιέργεια ενός παιδιού. Όλα μέσα εκεί ήταν ξύλινα, κάνοντας το χώρο αρκετά ζεστό και οικείο. Στο τέρμα του μαγαζιού ένα τεράστιο τζάκι από πέτρα, μάγευε τον χώρο ακόμα περισσότερο. Η φωτιά στο τζάκι με τα αναμμένα κάρβουνα που τσιρίζανε κάθε λεπτό, θυμίζανε Πάσχα. Κοίταξα έξω. Η παγωμένη θάλασσα απέναντι, να αιχμαλωτίζει το βλέμμα. Τα υψηλά βουνά της Αλάσκας να στέκονται πάντα αγέρωχα σαν πολεμιστές που ρίζωσαν στο χρόνο. Μου κόπηκε η ανάσα, αφού το ίδιο συναίσθημα με διακατέχει κάθε φορά που αντικρίζω τον επίγειο αυτό παράδεισο.

Ξαφνικά μου τράβηξε την προσοχή η μουσική που άρχισε να ηχεί σε όλο το χώρο. Νοσταλγικές κιθάρες σε Αργεντινούς ρυθμούς, τρύπωσαν στα αυτιά μου. Γεύση από Ευρώπη σκίασε με μιας, την απεραντοσύνη της Αλάσκας. Η καρδιά μου ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα αυτό, που ξύπνησε μυριάδες αναμνήσεις. Μια μικρή Ευρώπη στη καρδιά της Αλάσκας! Τι άλλο να ζητήσει κανείς, μακριά από την πρώτη πατρίδα. Τα πρώτα γλυκά ακούσματα, που σαν κελαηδίσματα πουλιών ζεσταίνουν το αίμα μας, όπου κι αν βρεθούμε. Δεν ήταν Ελληνικά κομμάτια, μα μου θύμισαν τα μέρη μου. Και ξανά γυρνάει πίσω η σελίδα. Κρατιέμαι εκεί μέσα σε μια ολόκληρη μικρή στιγμή, που μόνο η μουσική μπορεί και όλα τα ταξιδεύει.

Η σερβιτόρα που όσο περνούσε η ώρα μου φαινόταν και πιο νέα, κατέφθασε με τα κρασοπότηρα. Η χαρά μου μεγάλωσε, καθώς λάτρης του κρασιού και πιστή στις παραδόσεις. Οίνος ευφραίνει καρδίες. Αυτό που λέμε στα μέρη μας! Εμείς μάθαμε να πίνουμε τη ζωή με κάθε γουλιά κρασιού και σε κάθε χαρμόσυνη νότα, μεθάμε έτσι τους καημούς μας. Ξεχνιόμαστε και προσπερνάμε κάθε τι που μας βαραίνει, κάνοντας τη ζωή ακόμα πιο γλυκιά. Το ιερό προνόμιο μας. Ένιωσα μέσα σε εκείνο το χώρο, σκασιαρχείο Αλάσκα-Ευρώπη. Τα είχα και τα δύο πλάι-πλάι. Μια αίσθηση μοναδική και αξέχαστη, που με έκανε απόψε να συνθέσω αυτή την ανάρτηση.

Γιατί τελικά όλα τα κουβαλάμε μέσα στη ψυχή μας, όπου κι αν πάμε, όσο μακριά κι αν ο δρόμος μας τραβήξει. Η καρδιά και η δύναμη της αγάπη μηδενίζει κάθε απόσταση. Τίποτα δεν είναι μακριά άμα αγαπάς. Όλα είναι ξένα, αν δεν τα αγαπάς και όλα μένουν ίδια άμα δεν τα πας. Κι όλα αυτά που είναι, γίνονται ξανά, μέσα απ’ τη δικά μας τη ματιά.

Κύπρος… Αλάσκα… όλα μια χούφτα χώμα, ζυμωμένα πια μέσα σε μια μεγάλη καρδιά που άμα τα μπορεί όλα τα χωράει. Σαν μια φωτοβολίδα, που μες τη νύχτα σκάει, κι η καρδιά μου σπάει μες στο φως αυτό που είδα. Γίναν τα κομμάτια μια καινούργια γη, μες την αλλαγή βλέπω με άλλα μάτια.

Φωτοβολίδα – Στίχοι του Ορφέα Περίδη!

Χιλιοτραγουδισμένο, αγαπημένο το τραγούδι αυτό, αντανάκλασε απόψε μέσα στη ψυχή μου!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica